Alle planten en bloemen zien er kerngezond uit. De planten en bloemen krijgen voldoende vocht en ze verschroeien niet door de zonnestralen. De zon is niet present en dat heeft voor de kleurenpracht in de tuin ook zijn goede kanten. Maar het vliegerenweekend dreigt in het water te vallen. Op zaterdag waren er dus alleen maar 'laagvliegers' te bewonderen op het strand. Met een beetje geluk en wat minder wind, kunnen vandaag de grotere gedrochten de lucht in gaan. Het is spijtig genoeg weer een dag die begonnen is met alle tinten grijs en veel vocht dat uit de hemel kwam, maar misschien zal het iets vlugger 'plein soleil' worden dan gisteren. Pas na 20u was de zon te zien, die dan ook zorgde voor een , 'k heb de zon zien zakken in de zee'. Uiteindelijk vind ik het wel vervelend dat het zo lang licht blijft 's avonds. Ik heb zo het idee dat de dag nooit stopt. Ik voel me schuldig, dat terwijl het nog licht is buiten, ik onder de dekens ga kruipen. Het zomeruur blijft me nog altijd parten spelen omdat ik geen avondmens ben. En op teevee is koning voetbal, baas. Ik heb dan maar van het ene nieuwsprogramma naar het andere gezapt om uiteindelijk stil te staan bij 'Trooping the Colours' in Engeland. Een kleurrijk spektakel dat ieder jaar opgevoerd wordt en waar de 'vorst' eerbied toont voor de wimpels van de garnizoenen. De koning bleef aan de zijlijn staan en zijn gezonde zoon, broer en zus namen de honeurs voor hun rekening. De gades vergezelden hen in de koetsen en bekijken dan het spektakel van achter de vensters in Buckingham Palace. Veel aandacht was er natuurlijk voor het wederoptreden van Kate, die nog in volle kankerbehandeling is. Een graatmagere prinses van Wales, die als een stijve plank in de koets zat en later zich van haar minzaamste kant, op het balkon liet zien. Enfin, iedereen is gerust en de roddels zijn gesust, ze leeft nog!. Bon, voor de rest heb ik niet veel nieuws kunnen rapen waar ik mijn gedacht over wil zeggen. Het is windstil op het vlak van regeringsvorming en partijgesprekken, maar ook buiten. De vliegershow zal deze keer kunnen doorgaan, want wat druppels daar malen ze niet om. Tot morgen
Ik zie de eerste vliegers al in de lucht zweven, maar het zullen krachtpatsers moeten zijn die de touwtjes van de cerfs-volants in hun handen houden. Er staat een stevig windje en met al die grote gedrochten, om ter grootst, moeten het uit de kluiten gewassen personen zijn die hun voeten op het zand kunnen houden, of ze zijn mee de lucht in met hun magnifiek geschilderde doeken. Ik weet niet in hoeverre de invloed van buien is op een vlieger bij het opstijgen of in de lucht, misschien dat die nattigheid en het extra gewicht er voor zorgt dat de de 'vogel' niet kan gaan vliegen!. Enfin op deze 'Internationale Dag van de Wind' is er natuurlijk geen beter spel om de kracht van de wind te onderstrepen. Natuurlijk zijn er ook de zeilers, die genieten van dit toch onstuimig en winderig weer en kunnen uitvaren met de wind in de zeilen. Maar tegenwoordig wordt het belang en gebruik van de wind meer en meer onderstreept, om ons van schone en groene stroom te voorzien, die ons een milieuvriendelijke energie kan bezorgen. Nochtans staan er aan de kust relatief weinig windmolens, zeker in Oostende en Middelkerke, dat té dicht bij de luchthaven en dus het reguliere vliegverkeer, ligt. Men vraagt vandaag niet alleen aandacht voor de 'wind' maar er wordt ook eens extra aandacht gevraagd om het misbruik en mishandelen van ouderen in the picture te zetten. Het is de 'Internationale Dag tegen Misbruik van Ouderen'. Geregeld lees ik over sommige wantoestanden in de rust- bejaarden- RVT-huizen waar de senioren die er verblijven het slachtoffer van zijn. Gebrek aan hulpmiddelen en personeel uit winstbejag van de eigenaars van de gebouwen en uitbaters. Soms gebeurt het ook door welzijnswerkers die hen thuis verzorgen of verwaarlozing door familie die hen aan hun lot overlaten. Geregeld zijn er ook gevallen van mishandeling van ouderen te lezen. Het respect voor ouderen is in deze, op jongeren gestoelde maatschappij, ook ver te zoeken. Verwijten dat het door de uitbetaling van 'onze' pensioenen is, dat zij een niet zo'n rooskleurige toekomst hebben, dat ze voor ons moeten werken om ons dat geld voor 'niets' te doen, kunnen bezorgen. Hopelijk verdwijnt deze jongeren cultuur, van mooi, jong, slank en hip, ook eens van de voorgrond en komt er een meer natuurlijke maatschappij op gang waar iedereen en elke leeftijd, zijn plaats heeft. De jeugd heeft het voor het zeggen, is na de verkiezingen, niet helemaal waar gebleken. De oude rotten van het politieke spectrum blijven scoren en de jongeren stemmen niet allemaal op de 'groentjes' (niet de partij) van het vak. Désinteresse? In ieder geval weinig nieuw bloed in de pluchen zetels. Tijd om de VW-buskes van weleer eens te gaan bewonderen en naar de vliegers te kijken. Ik ga me ook wat 'molekes' aanschaffen voor op mijn aardbeiplanten te zetten om de vogels af te schrikken. Dan heb ik af en toe toch een 'bees' heb om van te smullen!. Tot morgen
Ik ben naar de kapper en de bakker gegaan, en werd op de dijk bijna omver gecrosst door een bende uitgelaten jongeren die op schoolreis waren. Allemaal met een cuistax om hun energie kwijt te spelen na een lange busreis en vóór de strandwandeling. Ik zag ook hoe blij de kinderen waren zo eens ongehinderd met een plezant vervoermiddel rond te rijden en geen schrik moesten hebben van passerende auto's. Deze keer mocht geen gebruik gemaakt worden van een electrisch exemplaar maar gewoon met de benen en voeten er vaart achter zetten. Spijtig dat ze er morgen niet zullen zijn om de vliegers te bewonderen die in de lucht gaan. Allerlei groottes en figuren zullen de hemel kleuren. Altijd een leuk schouwspel voor groot en klein. Er is ook een tentoonstelling van de legendarische 'buskes' van Volkswagen, die herinneringen oproepen aan de sixties en de flower powerbeweging. Lang vervlogen tijden maar ik liep ook met bloemenspeldjes in mijn haar rond om aan te tonen dat ik vrijgevochten was, allee, toch een beetje. Het was de tijd ook van Che Guevara (1928-1967), een Argentijns marxistisch revolutionair en een Cubaans guerillastrijder. De iconische foto van Ernesto uit 1960, verschijnt nog regelmatig als poster op veel studentenkoten. Deze foto werd genomen door Alberto Diaz Gutiérrez, beter gekend als Korda, die de revolutionairen en de revoluties op fotopapier vastlegde. Een wáár tijdsdocument.
Gisteren heb ik eindelijk wat 'vlijtige liezen' gevonden en gekocht natuurlijk en ook al in de bloempotten geplant. De 'vergeet-mij-nietjes' waren nog niet toegekomen. Ik heb alvast wat zaadjes meegebracht van deze tweejarige plant. want als ik er geen meer vind dit jaar, dan heb ik alvast mijn zaailingen voor volgend jaar klaarstaan. Dat volgende jaar zal er rap zijn aan de snelheid waarmee de dagen nu verdwijnen, reeds 166 voorbij, nog 200 te komen voor 2025. Tot morgen
Het was een frisse start van de dag. Soms denk ik dat ik een meteorologische dienst ben geworden, gesponserd door het KMI. Niks is minder waar natuurlijk, maar sinds maanden beheerst het weer toch al mijn activiteiten. Koud, warm, droog, nat, windluw of storm, al die elementen bepalen toch mijn werkzaamheden en bezigheden tijdens de dag. En het weer wisselt constant, mijn activiteiten dus ook. Geen sprake van eentonigheid in mijn leven. Zelfs het weerbericht van vandaag is al eeuwen aan wisselvalligheid blootgesteld. Op de naamdag van Sint Antonius van Padua (1195-1231) met zijn varken in de armen, zijn 2 weerspreuken, eentje voor een natte en eentje voor een droge dag: 1) als op St Antonius de zonne schijnt, veel zorg voor de boer verdwijnt. 2) is het op St Antonius nat, de boer drinkt zich van verdriet zat. Voorlopig alles nog met zon, en tijd om toch nog eens naar een tuincentrum te gaan. Er staan nog een paar bloempotten leeg omdat ik nog geen 'vlijtig liesjes' ben tegen gekomen. Verder mis ik al jaren de 'vergeet-mij-nietjes' in de tuin. Ik denk altijd aan dat bloemeke als het té laat is om te zaaien of een plantje mee te brengen. Ik heb zo nog een plekje in de tuin voor dat blauwe bloemeke dat symbool staat voor tedere herinneringen. Myosotis krijgt zijn stekje en als ik daar dan passeer zal ik altijd eens stilstaan en al mijn geliefden herinneren en aan het afscheid van de liefde. Ik moet niet wachten tot 1 november om al mijn liefdes die er nog zijn of verdwenen zijn, eens te denken. Een vergeet-mij-niet plantje is toch mooier dan een chrysant op een kouwe steen te zetten. De legendes over dat plantje vertellen hoe het zijn naam heeft gekregen. Een oude Griekse legende zegt dat de Heer dacht dat hij alles en iedereen een naam gegeven had, tot hij een klein blauw bloemeke hoorde zeggen,'Heer vergeet mij niet' en die antwoordde; "zo zul je voortaan heten". Een Middeleeuwse legende vertelt dat een ridder met zijn zware harnas aan, langs een rivier wandelde en aan de oever een blauw bloemeke zag staan dat hij wilde plukken om aan zijn geliefde te schenken die hem vergezelde tijdens zijn wandeling. Hij gleed uit en kon zich niet redden omwille van al het ijzer rond zijn lijf maar had nog de kracht de geplukte bloemekes naar zijn beminde te gooien met de woorden "vergeet me niet". Toch mooie verhalen over dat bloemeke. Awel, ik hoop dat ik het straks kan vinden en breng er zo veel mee als geliefden, levenden of verdwenen in de eeuwigheid, die ik moet missen. Die krijgen dan een plaatsje in mijn tuin. Tot morgen
Zonder er een pyjamadag van te willen maken, blijf ik nog even in mijn nachtkledij rondlopen. Omdat mijn armen nog stram en stijf zijn van zondag, wil ik mijn armspieren niet forceren om mijn slaapvestje uit te doen en dagkledij aan te doen. Ik wil eerst weten of ik herfst- of winterkledij moet aantrekken. Van lentekledij met shorts is er geen sprake, laat staan de 'bain de soleil' als zomertenue. Dus nog even knus met een 'damartke' blijven zitten. Jullie trekken misschien de wenkbrauwen hoog op dat ik stijve armen krijg van naar een 'stemkotje' te gaan. Maar zondag ben ik als een soldaat die marcheert naar de school gegaan waar ik een bolleke moest rood maken. De hond was er niet bij en dan is het zwieren en zwaaien met de armen op de tonen van het staplied: één, twee, drie, vier, vijf, zes, zééééééééven, zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer een kilometer. En omdat ik op die manier zelden stap, worden die spieren zelden gebruikt en zijn een beetje geforceerd. Om geen spierscheur van mijn biceps op te lopen, ben ik voorzichtig in het gebruik van mijn armen. Bon, ik ben al wat gekalmeerd na die verkiezingsuitslag en mijn gedachten staan nu stil bij een wel heel opvallend feit: Paul Gheysens die stopt met het proberen half Knokke en omstreken in zijn bezit te krijgen voor de aanleg van een gigantsiche 'greene' met 27 holes voor zijn exclusieve golfterrein. Dàt na alle processen en inspanningen die hij gedaan om dat gebied in handen te krijgen. Hij zou op die manier iets meer dan 700 miljoen euro uitsparen. Dat komt er wel héél snel na de bekendmaking van het failliet van KVO en de verschillende voorstellen om dan maar te fuseren met een mindere voetbalploeg. Ging de interesse in eerste instantie uit naar het voetbalveld van Bredene is er een omslag gemaakt naar Diksmuide, op voorstel van journalist Karl Van Nieuwkerken die daar wat in de pap te brokken heeft. Goed gezien, want meer naar de Oostkust gaan betekent in het supporters vaarwater te zitten van Brugge, terwijl in Diksmuide er fans bij hopen kunnen zijn uit de Westhoek. Voor de fans uit de grote kuststad zelf, is het hoop en al een kwartiertje rijden naar dàt voetbalveld. Resultaat: er ligt een gigantisch plein, dicht bij zee, zomaar te liggen en te verkommeren. Opportuniteit voor een rijke ondernemer, bouwheer, investeerder, altijd op zoek naar bouwgronden, die met een gigantische cheque voor de neus kan wapperen van het gemeentebstuur om hen te verleiden tot verkoop van die stadsgronden (héél dicht bij zee). Dan krijgt Oostende de kans zich schuldenvrij te maken en andere projecten op te starten. Een ietsie pietsie klein probleempje: er staat een dure tribune van aartsvijand Coucke, die al een voetbalploeg heeft en ook een gewezen sportjournalist als copain heeft. Afwachten.
Françoise Hardy, overleed op 80 jarige leeftijd en vandaag zing ik dan maar: "Tous les garçons et les filles de mon âge, se promènent deux par deux...". Tot morgen
Ik heb door de verkiezingsuitslag toch wat zitten piekeren vooraleer in slaap te vallen. Niet dat ik er iets kan aan doen, maar de uitslag van de stembusgang kan toch zware gevolgen hebben voor velen. Natuurlijk niet van dag één, maar zeker nà de gemeenteraadsverkiezingen zullen stilaan de ware bedoelingen naar voren komen. Nu zijn de beschaafde gesprekken begonnen, geen verwijten die naar elkaars hoofd geslingerd worden over de leden en beleid van Vivaldi door de toenmalige oppositie. Ze zijn nu allemaal zelf aan zet om het beter te doen. Dat is wat ze toch altijd beweren. Natuurlijk zijn er grote verschuivingen en zeker bij de liberale families. Decennia lang is de partij geregeerd door een 3 tal pater familias, die nu allemaal veel van hun pluimen en inspraak in hun beleid verliezen. 'Deconfiture van de dynastie' wat een prachtig woord hebben ze in de krant gebruikt om de 'tijdelijke'(?) afgang van een familie van de blauwen te omschrijven. Het zal wennen worden aan andere kleuren, andere ministers vooral federaal. De Vlaamse ministers, toch degene van de gele kleur zullen allemaal opgewaardeerd worden naar een federaal ministerie. Per slot van rekening blijven de Vlaams verkozen ministers maar als tweede rangs beleidvoerders gezien. Ze hebben zich te plooien naar de wetten en richtlijnen van het Europese Parlement, dan moeten ze luisteren de Federale Ministers en hun beslissingen en dan pas hebben ze het allemaal te zeggen binnen het kader van het Belgische Wetboek. Wie zal er zeker een of ander ministerpostje opeisen: Jean Marie. Hij heeft in West-Vlaanderen de NVA de broodnodige stemmen van winst voor elkaar gekregen om de CD&V, zoveel als mogelijk, uit het zadel te wippen. Nu zijn er kennismakingsgesprekken met de koning begonnen. Alle overwinnaars mogen een jatteke kaffe met melk, suiker en koekske, bij de vorst gaan drinken en eens uitleg geven over hun programma en tot welk soort beleid dat zal leiden. Op hun paasbest komen ze niet voor dat bezoek. Er stond een foto in de gazet van Filip en Bart. Eenstemmig blauw voor beide heren, maar echt niet van biezondere kwaliteit en makelij: verrimpeld, te korte broekspijpen, slecht ingezette mouwkoppen, en blijkbaar ook niet de juiste maat. Misschien dat ik vandaag toch al eens een nieuwsuitzending zal bekijken, anders doe ik verder zoals ik bezig was, VRTnews via pc en gsm volgen en me tevreden stellen met de uitgebreide reportages in het dagblad. Deze namiddag zal 'hier ten huize pijltje' wel een discours, overzicht, bedenkingen en eventueel wat roddel te horen zijn. Buurvrouw komt hier haar jatteke kaffie met alles derop en deraan opslurpen. Mijn keel zal gesmeerd zijn voor de rest van de week. Tot morgen
Somber is mijn humeur door het weer en de uitslag van de stemming. Na enkele goede en aangename dagen is er weer een lage drukgebied dat regen en forse windvlagen naar ons land stuurt. Het gevolg is natuurlijk een natte gazet. Niet dat het me ergert deze keer, de foto's en titels op de frontpagina doen me toch verdriet. Ik probeer alleen de bladzijde met tv-gids en spellekes droog te krijgen. De rest wil ik toch niet lezen. Het doet me pijn dat bijna de helft van de Vlamingen rechts en extreem-rechts de kans geeft hun slogans in daden om te zetten en dat beangstigd me behoorlijk. Maar ik moet me met deze uitslag tevreden stellen, want dat is ook democratie, de meerderheid zijn programma en visie op het Vlaamse leven te laten uitwerken. Tenminste als ze hun verantwoordelijkheid willen opnemen en daar zal dan weer genoeg over gepalaverd worden. Ik ben een beetje té down om nog meer te noteren en te schrijven. Zelfs de tv zal niet op een 'nieuwsprogramma' gezet worden. De triomfantelijke gezichten kan ik niet bekijken, noch horen spreken. Tot morgen