Het minste wat je kan zeggen van de maand oktober is dat het een maand was met verrassingen, ontboezemingen en onthullingen. Een familielid bij bij de Coburgs en bij de cabaretier en stand-up comedian Alex, zelfs 2 zussen. Net zoals in Groot Brittanië een prins stof deed opwaaien met zijn onprinselijke houding en affaires, valt er hier ook weer een misbruik van een tienermeisje uit de lucht, bevestigd door een aantal tienerzangeresjes die bij dezelfde manager, identieke feiten overkwamen. Het trieste aan het verhaal was, de jarenlange aflossing van schulden aan de belastingen wegens niet aangeven van de inkomsten die ze nooit ontvangen had. De boekskes zullen de komende dagen weer bol staan van de verhalen en de naam van de snoodaard, die wegens verjaring van de feiten niet meer voor de rechter kan verschijnen. Men kan gerust zeggen dat door de mondigheid van de mensen, de #MeToo organisatie, men in ons land toch dergelijke uitspattingen en ongewenste intimiteiten, aan de grote klok kan hangen en gerechtigheid kan eisen.
De wind is nog altijd goed voelbaar aanwezig evenals de grijze luchten en af en toe een druppeltje regen. Het is niet meer die snijdende koude wind van gisteren. Ditmaal brengt hij wat zachtere temperaturen 12°C. Ik moet zeggen dat zelfs de hond niet erg scheutig is om buiten te lopen. Zijn flappies worden achter zijn kop geduwd, hij moet wat inspanningen leveren om vooruit te komen en te springen. Bovenal, ik zit niet zoveel buiten en hij mankeert mijn zachte schoot om er eens op te zitten. Want dat is een non-activiteit die alleen maar buiten gebeurt als ik in mijn zeteltje zit: schootje zitten en in slaap vallen.We klagen dan wel eens van regen en wind, maar dat is hier niks in vergelijking met wat de Jamaicanen te wachten staan als orkaan Melissa, een categorie 5, traag maar zeker over hun eiland trekt: massa's regen en windsnelheden tot 300km/u. Velen zullen misschien het liedje zingen "Jamaica Farewell" van Harry Belafonte (1927-2023) omdat ze het eiland zullen verlaten, gebruik maken van hun Engelse identiteit omdat ze tot het Britse Gemenebest behoren en niet terugkeren naar hun geboortegrond. Ze zullen de grote groep Jamaicanen in de diaspora zoals USA, Canada en UK, vervoegen. Gelukkig en hopelijk nooit, zullen we hier orkanen kennen van dergelijk formaat en blijft het bij gewone stormen in onze contreien die meestal niet levensbedreigend zijn, enkel materiële schade veroorzaken, wat natuurlijk ook niet plezant is.Tot morgen
Ik kan niet ontkennen dat de herfst in het land is. Overal vliegen de bladen van de bomen en verspreiden zich langs alle kanten. Ik heb hier nog nooit bladeren moeten verwijderen op de gazon of op mijn padjes, de wind is in deze periode van het jaar, meestal sterk genoeg om al dat dooie materiaal langs de vier windstreken te doen wegvliegen. Hetgeen blijft liggen, laat ik liggen want dat is voedsel dat de bodem met de planten erin, kan gebruiken. Ik moet me nu ook niet moe maken als de natuur het beter kan dan ik met een bladblazer of een hark in mijn hand. En gisteren begon er een nieuwe reeks van eigen bodem op VRT1, "This is not a murder mystery", een verhaal over belangrijke schilders (Margritte, Dali,....) die elkaar ontmoeten en beter leren kennen in een landhuis op 'den buiten' vooraleer hun gezamlijke expositie in Engeland zal plaatsvinden. Wat ik ervan vond? Ewel, ik heb de eerste aflevering niet volledig uitgekeken. Verspringen van tijd, terugblikken enz verward mij altijd. Ik moet nog 5 afleveringen wachten vooraleer de samenhang en de oorzaak van dit 'niet-moord' spel me duidelijk zal worden. Op de koop toe volgt er nog eens een documentaire, eveneens gespreid over 6 afleveringen over de echtheid van deze ontmoetingen en onderlinge verhoudingen van de personnages in real life. Er is een verhaal dat gepresenteerd wordt in stukken dat aan de feiten voorafging, de daden zelf en het vervolg voor de betrokkenen en de oplossing voor het verdacht overlijden dat dan wel niet verdacht zal blijken te zijn. Wat me wel bekoorde was het prachtige decor, maar daar blijf ik niet voor aan de buis gekluisterd. Enfin, eventjes geswitched naar "Expeditie Patagonië" een land in Zuid-Amerika. Uitgezonden op Play 4 of hoe die zender tegenwoordig ook mag noemen. Weer 8 BV's hebben ze gevonden die deze tocht met een rugzak wil maken, in een gebied waar er binnen het uur een afwisseling kan zijn van blauwe luchten, regen, sneeuw en windvlagen. Eigenlijk een weertje een beetje zoals in onze gewesten maar dan duizenden kilometers van hier in een ongerept gebied, wat hier dan natuurlijk niet te vinden is. Een expeditieleider, survival-en outdoorspecialisten vergezellen deze neofieten in het ontdekken van nieuwe gebieden. Plus natuurlijk nog een heleboel mensen die alles op pelicule vastleggen. Was er eerst een ontdekkingsreis in het koude Groenland, daarna in de hitte van de Namibische woestijn, dan krijgen deze 8 trekkers nu een allegaartje voorgeschoteld van extreme natuurverschijnselen. De kijkers krijgen dan verslag van al hun capriolen en wie bestand is tegen extreme uitdagingen. Ik neem de serie op, zodat, als ik me verveel naar die verhalen kan kijken en luisteren. Misschien leer ik dan hoe ik met dergelijk weer, dat er hier nu al enkele dagen is, ook hier kan omgaan. Tot morgen
