'Internationale Dag van de Verdraagzaamheid', dat mag werkelijk ieder jaar eens onder de aandacht gebracht worden in een wereld waar men het zo moeilijk heeft te aanvaarden hoe en wat anderen zijn en doen. De Unesco riep deze dag in 1995 in het leven, met de idee dat oorlog kan vermeden worden als mensen elkaars cultuur en geloof beter gaan begrijpen! Van deze welgemeende en goedbedoelde speciale dag, komt er niks in huis. Ondertussen begrijpt men elkaar minder en minder, worden er gevechten en oorlogen gevoerd om een zienswijze door te drukken en op te leggen aan anderen of om grondgebieden toe te eigenen. Men zou beter op deze 'Dag van de Filosofie', ook door de Unesco in het leven geroepen maar in 2002. Om zoals ze het omschrijven 'eens totally flabergasted' te worden, en eens te reflecteren om te reflecteren. Dat vraagt tijd natuurlijk, maar vraagt minder tijd en is minder vernietigend dan gevechten te voeren zonder een woord te zeggen, en alleen maar een alles overheersende vernielzucht ten toon te spreiden. Zonder dat men met elkaar eens gesproken heeft om oplossingen te zoeken die oorzaak zijn van het conflict. Het is altijd kop tegen kei. Ook in schoolverband zou men lessen 'filosofie' moeten inlassen. Het helpt de jongeren eens te brainstormen over de 'zin van het bestaan', het stimuleert hen om na te denken over alles wat een maatschappij nodig heeft, zoals democratie, vrijheid, welvaart en geluk. Ik ben zelf geen filosofe, er zijn er genoeg op de blogs van seniorennet te vinden, in de categorie 'filosofie'. Sommige van die essays zijn werkelijk de moeite van het lezen waard. Over hun teksten kan al eens een boompje opgezet worden. Filosofie is een eeuwenoude kunst van het nadenken, en dàt ons onderscheid van andere diersoorten. Ik zit zo eens graag na te denken, meestal gebeurt dat terwijl ik buiten zit; wat mijmeren, over leven en dood, ziekte en gezondheid, maar vooral ook het geluk dat ik nog iedere dag ondervind om er gewoonweg 'te zijn'. Het citaat van de dag verwoord dat wel goed: "jaren weten meer dan boekskes". Enige verwarring ontstond er bij mij toen ik de naam van de auteur controleerde. Ik vond eerst de eerwaarde heer George Herbert (1593-1633), maar toen waren er zeker nog geen boekskes. Citatennet was een beetje fout en vergat de famillienaam van de schrijver : George Herbert Mead (1863-1931), een socioloog en filosoof. Dat trok er wat meer op om dat gezegde te noteren. Voor de rest hoop ik dat de regen niet overvloedig gaat neerkomen, want er zijn al veel landgenoten die dik in de miserie zitten door de wateroverlast. En iedere druppel is voor de mensen, een druppel te veel. Tot morgen
Ik zou eigenlijk willen zeggen 'geen nieuws' vandaag, maar dat is niet waar. De oorlog in Oekraïne is nog altijd gaande, maar op het achterplan geschoven door de eeuwigdurende oorlog in het Midden Oosten. Die is weer in alle hevigheid toegenomen, met de gekende gevolgen: ontheemden, gewonden en vele doden. Voor bij ons ten lande, is er een lichtpuntje vandaag. De mensen in de Westhoek krijgen een, hopelijk, lange adempauze zonder nattigheid. Ze kunnen de schade eens overzien en met de opkuis beginnen. Geen regen voorzien in het land en misschien kan dan het waterpeil van de IJzer wat zakken en dus ook de smurrie en het water in de huizen, akkers, weiden en velden. Ellende genoeg voor deze West-Vlamingen en dat zal nog jaren gevolgen hebben. Ik hoop in ieder geval dat er niet té veel menselijk leed is ontstaan. Het geeft wel een beeld van 'hoe' de IJzervlakte er moet hebben uitgezien in 1914-18 om de Duitsers een halt toe te roepen en zo de oorlog naar een keerpunt te kunnen leiden. Maar het is hier vredestijd en de ellende voor de bewoners van de regio is zéér groot. Nu mag het leger in deze tijd hulp bieden waar nodig is en moeten ze niet persé op wacht en in het gelid gaan staan in Laken aan de Kerk van St Michiel en St Goedele. Daar komen vandaag de mindere goden van de Koninklijke Familie, hun lied zingen. De soldaten kunnen beter hulp bieden 'Bachten de Kupe' aan de mensen die het daar zeker en vast nodig hebben. Trouwens, de Koning en zij gezin, moeten op deze 'Dag van de Dynastie' niet naar de Latijnse lofzang (Te Deum = wij loven u) gaan luisteren en meezingen. Zelf vind ik voor deze feestdag geen passend gezang in het Vlaams, tenzij ik de Brabançonne ga vertalen naar mijn dialect (dat is toch al een mengeling van de spreektaal van 3 provincies). Als ik op een mooi liedje stuit zal ik het morgen vermelden. De Troubadours uit de Middeleeuwen hebben weinig lofzangen voor hun vorst gemaakt. Het waren liederen die ze zongen ter entertaining van hun adellijke heer of jonkvrouw. Die 'gezangen' zijn niet in de overlevering terecht gekomen. Bon, het is mooi weer en straks ga ik met mijn boekje (e-reader) in een hoekje zitten, op een windluw plekje, om nog wat Vit. D op te scharrelen.Tot morgen
Ik heb geen muziekblog of muzikale ambities voor de geschiedenis van liederen te schrijven, en toch sluipt er bijna iedere dag een song in mijn blog, een lied dat me dan terugvoert naar vroegere tijden, of omdat de woorden mooi zijn, of omdat ik de stem mooi vind, of het ritme. Ik luister naar de radio tot het nieuws van 08u30, ik wacht nog even tot ik hoor welk lied ze op me afsturen, en dan komt terug de stilte in huis. Maar dat ,nieuwsbericht horen is van belang, dan weet ik tenminste wat er weeral in de wereld gebeurd is tijdens de nacht. En ook dat liedje horen. Het was er een eentje waar ik tot het laatste woord naar geluisterd heb: "Weet je mijn liefste, het was een beetje koud in mijn hart", van Frank Boeyen. Soms vergeet ik al eens hoe mooi die 'Nederpop' vol met emoties en weemoed, kan zijn. Ik ben niet weemoedig, noch heb ik het 'koud aan mijn hart'. Integendeel zelfs. Gisteren heb ik een paar familieleden gehoord en vandaag is er weer een gezonde koffieklap. Ondertussen schrijf ik eerst de citaten van de dag, veel ander nieuws valt er niet te rapen op deze regenachtige dag. Het is Karel Jonckheere (1906-1993) auteur van novellen en reisverhalen, die ze geschreven heeft, en ze komen van pas. "Een optimist: iemand die zegt, vandaag ben ik weeral een dag jonger dan morgen" en "Ik relativeer niet omdat ik ouder word, maar om niet oud te worden" en als laatste: "Een boek is goed, als men bang wordt dat het eens uit zal zijn". Tot morgen
Ik zing, "Raindrops keep falling on my head...." een algemeen gekende song van B.J. Thomas (1942-2021) terwijl ik de krant uit de brievenbus ga halen. En wat is het gevolg? Natte lectuur en een verschrompeld gazetje. Ik moet ze eerst laten drogen anders zouden de pagina's scheuren als ik ze omsloeg. Voor mij eens vloeken voor een nat dagblad, maar die regen is slecht nieuws voor de mensen van de Westhoek en Bachten de Kupe. De moedeloosheid bij de mensen zal stilaan naar boven komen, want tegen dergelijk natuurfenomeen is niets te beginnen en moet men leidzaam ondergaan. Zelf heeft mijn huis 2 keer onder water gestaan, een eerste keer toen de sluizen van de Dijle geblokkeerd waren in 1974 en een 2e keer bij de grote overstromingen, gekend als die van Ruisbroek. Gans het Scheldebekken had er de gevolgen van en dus ook de Dijle. Dat was in januari 1976. Naar aanleiding van die overstromingen werd het Sigmaplan voorgesteld om de dijken te versterken tegen de stormvloeden vanuit de Noordzee in het Scheldebekken. Maatregelen zullen nu ook wel moeten genomen worden, en dat in samenwerking met de Franse regering. De IJzer, 78km, ontspringt in Noord-Frankrijk en komt België binnen via Roesbrugge. Waarna het 45 km over Belgische bodem schuurt en vloeit richting Noordzee via Nieuwpoort. Er wordt nog een massa regen verwacht alsook een aantrekkende wind, wat absoluut geen goed nieuws is voor de mensen die in dat gebied wonen. Op deze 'Wereld Vriendelijkheidsdag' 'Journée de la Gentillesse' is een woord of vriendelijk gebaar van onschatbare waarde voor de mensen die in de overstroomde dorpen wonen. Dat mensen om dat speciale waterige uitzicht van Le Plat Pays, dan aan ramptoerisme gaan doen om de ellende van anderen te bekijken, kent geen genade in mijn ogen. Tot daar de waterellende van mijn medeburgers. Om bij rivieren, water en kanalen te blijven: in 1914 werd het 'Panamacanal', 81 km, ingevaren en de verbinding van de Caraïbische Zee me de Grote Oceaan werd werkelijkheid. Een besparing voor de schepen van ettelijke duizenden km en veel tijd. Toch duurde het tot 1948 vooraleer er een prachtig 'palindroom' werd gemaakt door Leigh Mercer ( 1893-1977) een wiskundige: A man, a plan, a canal, Panama.
Er rest me niet veel meer te vertellen. Alleen is er het Vlaamse woord van de dag, dat menig vrouwmens kopzorgen baarde over de jaren heen: appelsienhuid oftewel cellulitis, peau d'oranges. Dat was de gruwel van menig jong meisje of jonge vrouw. Nu is er een berusting dat het velleke niet meer zo perfect is en vraag ik me af waarom ik me daar vroeger zorgen over maakte en cremekes moest op smeren om een strakke dij te hebben. Het voordeel van ouder worden, zich geen zorgen maken over kleine mankementen aan het uiterlijke. Gezonde benen is hetgeen dat nu van tel is. Tot morgen
