Radio Gaga is een uitzending die ik wel volg op woensdagavond. De twee presentatoren dragen mijn goedkeuring weg door hun korte gesprekken die ze voeren over gevoelige thema's, vertelt door mensen die op bezoek komen in hun caravan, die een zakdoek groot is. Een muziekje erbij verzacht de pijn. De titel van het programma spreekt al boekdelen voor mij: een liedje van Queen, Radio Ga Ga uit 1984. Natuurlijk weet ik wel als ze op een parking van een universitair ziekenhuis gaan staan dat daar soms schrijnende en beklijvende verhalen worden verteld. Zeker in tijden van corona. Maar het meest aangrijpende was het verhaal van een 16 jarig meisje, in de fleur van haar leven, een mooi, fris meisje, dat het al jaren moeilijk had om gewoon te leven, moeite had met het leven op de rails te krijgen. Uiteindelijk is er voor haar, na lange tijd, professionele hulp gekomen. Met de liefde en hulp van het gezin waar ze opgroeit, hoop ik echt dat ze een stralende toekomst mag tegemoet zien zonder zwartdenken, zonder negativisme, maar met een blijdschap voor het leven. Vrienden stonden centraal in de aflevering en ook alle werkers die niet zichtbaar zijn maar onmisbaar om een ziekenhuis draaiende te houden. Een onverwacht huwelijksaanzoek, deed dit 'feel good' programma met een positieve klank eindigen. Voor de rest van de avond was het zappen want ik kon me nergens meer op concentreren. Ik kwam terecht op zender Ment, een Vlaamse versie van MTV. Een verrassing toen ik daar Marleen Spaargaren zag zitten, een alias van Willeke Alberti. Dat voerde me terug naar de tv-serie "De Kleine Waarheid", uitgezonden tussen 1970 en 1973. Een reeks gemaakt naar de trilogie "De Kleine Waarheid" met de boeken "Marleen", "Het Heldere Uur", "Het Kleine Verschil", geschreven door Jan Mens (1897-1967). Het verhaal wilde een beeld geven van de gewone Nederlander in het begin van de 20e eeuw. Het was toen goede tv, maar of ik daar nu ook zo over zou denken, is een andere vraag. Maar ik hoef mijn tijd niet te besteden aan 'kijken naar de buis'. Benjamin Praet is 'chef media' en zijn verslagen lees ik iedere dag. Hij keek voor mij naar het programma: Kat zonder Grenzen, met als ondertitel, "Liefde zonder seks". De lectuur van zijn opmerkingen bezorgde me de tweede glimlach van de dag. De verwachtingen voldeden absoluut niet aan zijn voorstellingsvermogen en dus heeft hij gekeken met ' het lid, teleurgesteld op halfzes' en erger 'hij bleef ook van mentale bevrediging verstoken'. Het was gewoon een uurtje 'casual palaveren'over het aseksueel zijn. Mijn eerste glimlach was voorbehouden voor "De Nationale Vereniging voor Nutteloze Borden" opgericht door tv-maker Kamiel Debruyne. Zijn advies: lees de kleine lettertjes van de bordjes die hij plaatste aan gevels of voetpaden. Lockdown amusement, en er zijn verrassingen te lezen zoals: 'Ter nagedachtenis aan: werkelijk niets of niemand' of 'hier gebeurde op 11 januari 1992 niets noemenswaardig'(Zeedijk Oostende) of 'Dit bordje is 65mm op 25mm. Het lettertype is Montserrat(bold)'. Er is niet veel nodig om een goeie morgen te hebben ondanks de hevige wind!
|