"Op de 5e september wordt bewezen, wat het voor weer de hele maand zal wezen" Als dat inderdaad zo is, geniet ik de volgende dagen van droog weer met grijze luchten, 20°C, maar iedere dag een stevig windje die me af en toe eens naar de takken van de bomen zal doen grijpen. Nu een westenwind van bijna 60 km/u.
De poetsdienst kon niet komen, dus pak ik ook maar een dag congé 'niet payé', en mijn huishoudelijke taken laat ik vandaag voor wat ze zijn. Het voordeel is dat die toch nooit gaan lopen. Is het vandaag niet gedaan, morgen is ook goed. Ik heb wel wat recup nodig want het zijn al vrij drukke dagen geweest. Het zal toch vooral een luisterdag worden. Freddie Mercury (1946-1991), alias Farrokh Bulsara, zanger van de band Queen, zou vandaag waarschijnlijk ook al een eerbiedwaardige grijsaard zijn van 78 jaar. Maar in mijn herinnering blijft hij natuurlijk de flamboyante charismatische zanger, die bruiste van energie en iedereen aanzette om mee te zingen met al de songs die hij live op de podia bracht. Er zijn, mirakel oh mirakel vorig jaar nieuwe songs gevonden van Freddie en de rest van de band hebben ze uitgebracht met de typische Queen sound erbij onder andere , "Face it Alone", dat hij registreerde in 1989. Een mooi lied, waarin de vermoeide stem van de zanger toch goed te horen is. Maar er zijn zovele mooie liederen dat ik er mijn dag mee kan vullen. Ik zal meezingen en heupwiegen op het ritme van de beat, want huppelen en springen zit er niet meer in. Ik onthou ook enkele woorden van "Living on my Own" zoals "but still having fun". Ik moet ook niet meer uitbreken om me vrij te voelen (I want to break free), ik kijk naar die song om de hilarische verkleedpartij van de bandleden nog eens te zien. Och ja, stuk voor stuk zijn het juweeltjes van liedjes die ik vandaag zal beluisteren en bekijken.
Bij het invullen van het kruiswoordraadsel kwam ik 2 woorden tegen die een beetje verdwenen zijn uit onze woordenschat maar vervangen zijn, natuurlijk, Engelse woorden. Wie spreekt nu nog van een 'boudoir'? In de koekjesafdeling vindt je natuurlijk wel de 'lange vingers' of 'boudoirs', zijnde luchtige koekjes met een laagje suiker boven op en tegenwoordig veel gebruikt om 'tiramisu' klaar te maken. Maar jaren geleden was een 'boudoir' een kamertje, voor en van de vrouwen, waar ze hun verzorging en opmaak deden, hun kledij van de dag kozen en even weg waren van de nieuwsgierige mannenogen. Het was een kamertje dat hen toendertijd van de nodige privacy voorzag. Nu noemt men zo een kamertje een 'dressing', voor het al of niet etaleren en uitstallen van hun kledij en kostbaarheden. Een ander woord dat niet echt meer in voege is: koketteren. Dat was fier zijn, trots tonen van een nieuw juweel, kledij, amant, vrijer....iets waar men wilde dat anderen er een beetje afgunstig naar keken. Nu is dat snoeven, pochen, pronken. Voilà. Tot morgen
Ik heb gisteren een babbelnamiddag gehad. Mijn broer en schoonzus zijn eens een kletske komen slagen. Ik geniet ten volle van die uren samen zijn. En 'en surplus' kwam de tuinman ook nog langs om het gras te trimmen zodat mijn 'weide' weer enigszins op een grasperk lijkt. De grote snoeiwerken van hagen en struiken zijn voor eind september omdat het nog té veel groeiweer is. Mijn broer vindt dat zalig dat die werkzaamheden voor hem voltooid verleden tijd zijn. Het voordeel van op een appartement te gaan wonen. Maar eerlijk gezegd, ik zou mijn tuin missen. Niet alleen omdat ik graag in mijn hofke bezig ben, maar de opvolging van de seizoenen van heel dichtbij meemaken, is toch niet te versmaden. Ook al die vliegende en kruipende beestjes, waar men dan dikwijls op vloekt, is de moeite van te bekijken waard. Zeker als dan 'Natuurpunt' zijn zeg wil doen en willen aantonen dat we op weg zijn naar een wereld zonder fruit, groenten en honing. Uit hun onderzoeken en enquêtes is gebleken dat er veel minder bromvliegen, hommels, vlinders en zweefvliegen zijn waargenomen. Mijn waarnemingen zijn totaal anders, misschien dat ze meer de stadstuintjes als observatieposten nemen dan de omgeving waarin ik vertoef. Wat hier aan de kust merkelijk minder is dan andere jaren zijn de lievenheerbeestjes. Ik heb in de tuin bromvliegen, hommels, vlinders ...waargenomen en nog altijd in voldoende aantallen. Maar de echte insectenwaarnemers en onkruidzoekers, zien dan eikenuiltje, gestreepte winde, fazantenbes, moerasbladroller, crème kijkgaatje, en nog vele vele andere planten en beesten waar ik nog nooit de naam van ben tegengekomen of gehoord heb als zéér waardevol. Ik loop niet rond met een encyclopedie. Ik heb ook 'obsidentify' van mijn gsm gehaald wegens de vele keren 'waarschijnlijk' en 'onvoldoende zichtbaar' voor identificatie van een vogeltje in de bomen of de spin in een web. Ik hou het nu op 'vervelende mug, daas of vlieg' en bij verbazing als ik een of ander mooi vogeltje capriolen zie maken om een graantje te pikken. Maar 's morgens zijn er in de dauwmomenten al veel spinnendraden te voelen. Terwijl ik naar de brievenbus toeloop, blijven ze kleven aan mijn pas verzorgd gezichtje en dat vind ik niet zo leuk. Dat zijn wel de herfstverschijnselen die stilaan opdagen na de muggen en de slakken van de voorbije maanden: de spinnen, hun webben en draden om al die insecten die 'Natuurpunt' wil beschermen, te vangen en op te peuzelen. Vooraleer mijn blog te posten, moet ik die nog eens goed 'overlopen'(Vlaams woord van de dag) om de eventuele fouten te detecteren en te verbeteren. Ondertussen luister ik naar de wondermooie songs van Bram Vermeulen (1946-2004) zoals "Pauline", "Politiek", "Rode Wijn" en vooral "De Steen", die we allemaal verlegd hebben gedurende ons leven. Deze namiddag heb ik nog de interessante gesprekken met mijn naamgenote onder het drinken van een koffie en degusteren van zoete versnaperingen. That's all folks....Tot morgen
Ik verschiet niet dikwijls meer van mezelf. Tenslotte heb ik al een respectabele leeftijd en zoals velen van mijn generatie, al veel meegemaakt. Maar deze morgen keek ik per toeval eens naar mijn aantal blogs en zag, dat ik vandaag mijn 1702e essay zou schrijven. Ik blijf dat een 'essay' noemen, tenslotte is het ook een 'probeersel tekst' om anderen te vermaken, geschreven door een niet-schrijfster voor lezers en lezeressen. Uiteindelijk vind ik dat toch al een heleboel 'bedenkingen en dagboekschrijfsels' die via mijn pc op het internet belanden. Ik had nooit gedacht, dat deze 'partner' me zoveel plezier zou brengen. Het voordeel is natuurlijk dat die me nooit tegenspreekt, alleen word me af en toe eens op mijn schrijffouten geattendeerd, maar iedereen is het blijkbaar eens met mijn memoranda. Zo af en toe eens een geleerd woord ertussen smijten, helpt ook natuurlijk. Ik heb die allemaal ooit geleerd en wil ze blijven gebruiken tot de betekenis me ontgaat en het bij het simpele 'wat moet onthouden worden' zal blijven. Ik ben dus gisteren boodschappen gaan doen, om die kromme bananen in huis te halen. Wat was mijn beleving dat uur? De jonge jeugd zat op school, de rijpere jeugd was aan het werken en de oudere jeugd was aan het winkelen en gaven de anderen een parcours met hindernissen en vele obstakels. Een hoop jaggers waren weer alle etiketten aan het bestuderen, wat aan sommige rekken voor de nodige files en opstoppingen zorgde. Vooral de wijn rekken waren populair, niettegenstaande er geen proeverkes meer aangeboden worden. De koffiemachine bezorgde weer het nodige oponthoud richting beenhouwerij. Vooral bij de klaargemaakte verse schoteltjes, was het weer een aanschuiven van jewelste. niemand kookt nog graag op een zekere leeftijd. Enfin, ik wil niet veralgemenen, maar een kokkin zal ik nooit meer worden voor mijn éénvrouwshuishouden. Bij de crème glace kisten stond er tot mijn verbijstering niemand te wachten. Ik kon dus rap mijn voorraad inslaan. En eens thuis, kreeg ik het nieuws dat broertje lief en schoonzusje lief, vandaag dinsdag, een babbelken komen slagen. Ik moet nu stoppen en het bij 354 woorden laten. Tot morgen
De stilte is na twee maanden terug als vanouds, af en toe onderbroken door een passerende trams of een auto. Zelfs de vogels zijn nog, vooral dan de meeuwen laten nog niet van zich horen. De drukte is van het strand verplaatst naar de 'koeren' en klassen van de scholen waar weer 1,2 miljoen leergierige jongens en meisjes hun opwachting maken om te leren lezen, schrijven, rekenen en typen. Op regeringsniveau kan dan weer het gekibbel om het vastleggen van de eindtermen beginnen met een nieuwe of oude minister. Enfin, gisteren was ook al voelbaar dat er een ander seizoen was aangebroken. Weing wandelaars, geen joelende kinderen meer, kort gezegd, een ideale dag om buiten te vertoeven en een zeteltje te kiezen waarin ik half liggend, halfzittend kon genieten van de zon. Zo'n zetel is handig, ik kan ermee, zonder te bougeren, de bloemen en de struiken bekijken en de eventuele passerende libellen bestuderen (er waren er verschilende), maar ik kan ook alles bekijken en bestuderen wat zich boven mijn hoofd in de kruinen van de bomen zich afspeelt of welke vogels erover vliegen of fantaseren waar al die vliegtuigen die witte strepen in de lucht achterlaten hun toeristen heenbrengen. En dan zijn er zaken die hier al een eeuwigheid staan en me nu plots opvallen. Ik denk dat de straatjes hier, het enige hoekje is in de uitgestrekte gemeente is, waar de electriciteitskabels nog via trossen aan betonnen palen (een drietal), naar de huizen geleid worden. Hier op de hoek van de tuin staat zo'n betonnen paal waar een vijftal dikke kabels zitten die vele huizen van electriciteit voorzien. Mijn ogen vallen plots op 2 porseleinen electriciteits isolatoren. Je kan het geloven of niet, maar die pottekes hebben een ganse namiddag mijn hersens gepijnigd. Als 'veel' lezer van 'detectieveverhalen' weet ik dat zo'n scherf van dat porselein potje, leidde tot de oplossing van een moordzaak in één van de boeken die ik gelezen heb, bezit of in een van de dvd's die op basis van die verhalen verfilmd zijn. Mijn onderzoek, welke speurneus de oplossing vond, is nog niet afgelopen, maar mijn intuïtie zegt me dat het een verhaal is uit de reeks "The origins of inspector Morse, Endeavour". De herfst en winter komen eraan, als ik niet spontaan op de titel van film of boek kom, zal ik alles onder ogen nemen en eens zien welk verhaal me nu al uren bezighoud. Russell Lewis is de scenarioschrijver van deze televisiereeks en baseerde zijn personages op die van Colin Dexter (1930-2017), de schrijver van detectieve reeks "Morse".
Ik kan niet echt afsluiten zonder eens een speciale man in herinnering te brengen van de vroege televisiejaren: Tony Corsari (1926-2011). Als 'diensthoofd COO, nu OCMW, van Brussel kende men hem onder de naam André Parengh. Ik ken hem van de leuke liedjes "Het Minirokje" en Waarom zijn de bananen krom?". Die ga ik nu halen, want die zijn zeer gezond. Tot morgen
