De vrieskou zijn we voorlopig kwijt. De regen en de wind nog niet. Ondertussen heb ik weer al mijn aandacht nodig voor de grote kapoen van 13kg in mijn huis. Niks is nog veilig wat mijn eten betrefd. Hij is zo vlug als de weerlicht en ik mag nooit denken dat hij slaapt als ik van tafel opsta. Ik heb mijn stoelen al schuin tegen mijn tafel gezet, ik kijk altijd goed vooraleer ik iets wil halen uit de kasten of alles wel op veilige afstand van de tafelrand sta en toch is mijn hond me om een of andere reden té vlug af. Deze morgen is mijn reep chocolade in zijn muil verdwenen en 1/4 van mijn pakje goede boter dat ik nog in de boterpot moest doen. Nu ligt hij natuurlijk voldaan aan mijn voeten en is hij al lang vergeten dat hij een deel van mijn eten heeft gestolen. Zelf moet ik daar bovenop hem een ganse dag in het oog houden of hij van al die lekkere dingen niet ziek kan worden. Ik zorg dan maar dat ik terug een glimlach op mijn lippen krijg door eens naar een karnavalsnummer van Jan Blaaser (1922-1988) te luisteren, "Mijn tante heeft een olifant". Diezelfde man die ook een prachtig zinnetje schreef: de kastelein was klein maar "tapper". Enfin, even triest is het gesteld met de mentaliteit van onze groene verkozenen, die wel luidkeels negatief over andere politieke partijen zijn maar weer aantonen dat ze niets om het klimaat geven, wel om hun portemonnee. Tinne Van der Straten volgt het voorbeeld van Petra en kiest voor een stabiele job als CEO bij WindEurope. Dat is wel groene energie. De kernuitstap die ze in al haar campagnes propageerde is ook uitgedraaid op een kostelijke affaire van terug 'opstarten' van de nucleaire torens. Een klein kind kon al vertellen dat we zonder atoomenergie nergens zouden zijn omdat we geen natuurlijke energiebronnen hebben. Maar ja, ten koste van alles wilden de groenen ook regeren. Toch maken ze via "Bos en Natuurheer" de mensen het knap lastig als ze bv een boom willen snoeien. Er wordt wel fel opgetreden tegen particulieren maar zelden of nooit tegen 'gemeenten', tegen het 'agentschap wegen en verkeer'... die zomaar gezonde bomen kunnen snoeien ondanks, somtijds, vele protesten. 

Een van de eerste schrijfsters waar ik verzot en verslaafd aan was, was Agatha Christie (1890-1976). Al haar romans, detectieves, kortverhalen en sinds mijn pensionering, dvd's, heb ik hier op mijn schap staan. Ik heb jarenlang geen tv gehad, wel een dvd-speler en een computerscherm, waar ik dan de gefimde verhalen op kon bekijken. Uiteindelijk heb ik me ook maar een tv aangeschaft, zoals de meesten, met een scherm niet veel groter dan mijn pc. Het is vooral 's middags handig om bij wat geroezemoes, mijn ogen dicht te knijpen. Ook 's avonds brengt het wat geluid en beweging in huis en soms ook eens een goed programma. Behalve gisterenavond, ik heb de verzadigingsgrens van Tom Waes bereikt. Tot morgen