Het nieuwste modewoord: thuiszitkledij. Sinds corona zijn er een heleboel mensen die thuis hun werk kunnen verrichten en geen werkledij, zoals kostuum, broek, rok, vest, blouse, hemd, das, moccassins al of niet van leder, enz meer nodig hebben. Thuis wil en kan men comfortabel zitten met kledij die men niet buitenshuis draagt en ook niet in bed. De nieuwste en meer elegantere versie van sportkledij of pyjama. En deze morgen was ik in mijn 'baasgemeente' en ik moet zeggen, voor verschillende etalages zag ik die uitrusting op de paspoppen geëtaleerd. Cosy, warm, confortabel zag het er allemaal uit met aan de voeten, dikke loopsokken. Ik moest met de hond naar de kapper en dat geeft me ruimschoots de tijd alle uitstalramen eens te bekijken en alle nieuwigheden weer te zien. Ik bekijk dan ook wel eens het bouwwerk 'Silt', casino, brasserie, restaurant, hotel, parking, wandeling rondom, kortom het nieuwe gokpaleis van Middelkerke. Ik ga er nog geen mening over geven, het is nog altijd een gigantische bouwwerf en dat geeft een vertekend beeld. Het doet me denken aan een bonbon of een 'fondant aardappel' uitrijzend uit de zee. In ieder geval waren ze er met man en macht aan het werken om alles klaar te krijgen voor het einde van het jaar. Of dat gaat lukken? I'll wait and see.
Onze kroonprinses is jarig en samen met haar toch nog een paar andere beroemde medeburgers al of niet nog levendig van lichaam en geest. Vera Dua, Tom Lenaerts, James Cooke, maar ook was er ooit Pablo Picasso (1881-1973) en een Georges Bizet (1838-1875) die de opera "Carmen" componeerde en misschien luistert Elisabeth er wel naar op deze biezondere dag. Ze kan ook walsen op "Der schönen blauen Donau" van Johann Strauss jr 1825-1899) . Maar ik hou het bij de songs van Sir Cliff Richard (die op deze dag in 1995 werd geridderd door The Queen en zijn artiestennaam ook aannam als zijn officiële naam), zoals "Celebrations and Congratulations". En zoals ze soms oogt "Living Doll" en "Do you want to dance" with an "Bachelor Boy". Tot morgen
Ik ben nooit fan geweest van het duo 'Nicole en Hugo', noch van hun repertoire, noch van hun stemmen. Het genre dat ze brachten, Vlaamse schlagermuziek, kan me niet bekoren.Gisteren zag ik dan in het tv- programma "In het Huis" een Hugo, die toch nog altijd zwaar aangeslagen is door het verlies van zijn compagnon de route.Meteen dacht ik aan het liedje van Gilbert Bécaud (1927-2001) "Et maintenant, que vais-je faire, de tout ce temps qui sera ma vie, de tous ces gens qui m'indiffèrent, maintenant que tu es partie....". Maar die ook weer een deel levensvreugde liet binnenkomen in zijn leven. Stilletjesaan, met steun van familie en vrienden, begint het brein van zanger en liedjesschrijver weer te werken en komen er songs tevoorschijn die me wel bekoren. Zoals het nieuwe lied dat hij gisteren zong, enkel sereen begeleid door een gitaar, "De dozen staan klaar". Het deed me denken aan het mooie lied van Bobbejaan Schoepen (1925-2010) "Le temps des cérises". Ook een man die na de schlagermuziek nog wondermooie songs opnam en ten gehore bracht. En wat voeg ik daaraan toe, het citaat van een onbekende, dat dus van mij of van iedereen kan komen: het leven zelf schrijft de mooiste verhalen.
Zoals gisteren gemeld: geen euro verloren voor onze Quicky: wedde parlementslid + wedde burgervader = vergoeding minister. Hij is wel 2 dagen moeten gaan stempelen, dat zal hij wel recuperen met ingebrachte onkostenvergoedingen. Zijn kroost mag het aan niks ontbreken, daarin is hij te vergelijken met iedere echte Belgische/Vlaamse huisvader. Ik ga me klaarmaken om mijn spuitjes tegen ziekte te gaan ophalen: vaccinatie ter voorkoming van corona en griep. Tot morgen
Week 43 gaat van start met een gesluierde zon, wat de weermannen ook voorspelden. Eigenlijk noem ik dat een waterzon. Ik zie dat er iets staat te blinken aan de hemel, maar moest ik niet weten dat de zon op die plaats zou staan, ik zou denken dat het een doorzichtige ballon met water gevuld is. Die zal deze namiddag wel zal barsten. En voor mijn blog te schrijven hebben mijn hersens zuurstof en, las ik laatst, ook suiker nodig. Dat hoef je aan mij maar één keer te zeggen en dat moet ik maar één keer lezen. Ik had me op mijn vorige winkeldag trouwens voorzien op dat verbruik van suikers en heb mijn voorraad suikersnoepjes meegebracht. Blogger Ani kon me vertellen dat die 'roze-witte rechthoekige sponsachtige ' spekken in de omgeving van Nieuwpoort "nunnebillen" genoemd worden. Aangezien dat niet meer te controleren valt of de nonnen van weleer zulke zoetrozige zachte benen hadden, zal ik maar geloven dat die er zo uitzagen onder de dikke zwarte kousen en lange rokken. Ik heb mijn licht dan ook eens opgestoken in Antwerpen. Daar spreekt men van een 'pakske maskesvlees' en voor mijn leeftijdsgenoten zegt men; geeft da madammeke eens een 'zakske ouwemeetjesvlees'. Hoe men het ook noemt, het is lekker en bevat veel energie. Die moet ik er dan afwerken door mijn grijze celletjes goed aan het werk te zetten en de hond buiten te amuseren. Tot zover de zoete kant van het leven. Zout is er ook nodig en dat zal ik vandaag eens tot mij nemen door nen friet te eten met nen goeien smak zelfgemaakte 'mayonaise'. Tenminste als ze 'pakt'. Want van geschifte of platte mayonaise, hoe lekker de ingrediënten ook zijn, ga ik genen lepel eten of nen friet in doppen. Maar dat is mijn avondeten. Er is eerst wat commentaar te geven op de vliegensvlugge benoeming van een nieuwe minister. Onze Paul mag dan al gekend zijn op de kabinetten van justitie, hij is voor de gewone burger een nobele onbekende die nooit voor het vuurpeleton van de kiezers heeft gestaan. Correct is zoiets niet te noemen, al is hij niet de enige die de partijbureaus op die manier uit hun hoed toveren. Met als gevolg dat er binnen de partijrangen weeral veel gedisillusioneerde malcontente doorwinterde politieke coryfeeën rondlopen die ooit hoopten een ministerwedde binnen te rijven. De krant staat vol met hun opmerkingen en grieven. En heeft Quicky al een nieuw jobke? Natuurlijk, zijn vervangster in het gemeentebestuur van de laatste 5 jaar, heeft hij met vaste hand naar buiten begeleid om zelf de burgemeestersjerp te omgorden en te tronen op de burgermeesters zetel. Ziezo, nu de hond van wat beweging voorzien, zodat ik een rustige namiddag zal hebben. Tot morgen
