Inhoud blog
  • Bezinning bij de derde zondag van de Advent
  • WOENSDAG IN DE TWEEDE WEEK VAN DE ADVENT
  • TWEEDE ZONDAG VAN DE ADVENT
  • EEN GEDACHTE BIJ DE ADVENT
  • BIJ DE EERSTE ZONDAG VAN DE ADVENT
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.

    Doorheen de dagen
    Ervaringen besproken
    20-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    Eendjes

    Toen God de grote dingen schiep,
    de grote dingen van de nacht,
    verlicht en van bizond’re pracht,
    en naar het glinst’rend water keek
    van stroom en meer en beek,
    toen heeft Hij goudgruis saâmgebracht,
    het allermooiste van de nacht,
    en vormde wilgenteentjes
    voor overdag,

    en eendjes.

    Jac. Van Hattum

    20-09-2011 om 11:07 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    17-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 18 SEPTEMBER 2011

    25ste  ZONDAG A – 18 SEPTEMBER 2011

    ‘ZO HOOG ALS DE HEMEL IS BOVEN DE AARDE’

    De hoofdgedachte vandaag is dat God andere maatstaven aanwendt dan wij. Hij schenkt zijn Liefde, volkomen gratis en onverdiend aan iedere mens, ongeacht wie hij is, wat hij kan, of wat anderen over hem denken en zeggen.


    ‘
    Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,
    zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven.’ (Jesaja 55,9)

    Jezus vertelde eens volgende gelijkenis: 

    Met het koninkrijk der hemelen gaat het als met een landeigenaar die 's morgens heel vroeg eropuit ging om arbeiders te huren voor zijn wijngaard. Hij werd het met de arbeiders eens over een denarie per dag en stuurde hen naar zijn wijngaard. 

    Toen hij rond het derde uur eropuit ging, zag hij nog andere mensen zonder werk op het marktplein staan. Hij zei tegen hen: `Ga ook naar mijn wijngaard, en ik zal betalen wat billijk is.'' En ze gingen. 

    Rond het zesde en het negende uur ging hij weer en deed precies zo. Toen hij rond het elfde uur eropuit ging, zag hij nog andere mensen staan, en hij zei tegen hen: `Waarom staan jullie hier de hele dag zonder werk?'' Ze antwoordden hem: `Omdat niemand ons gehuurd heeft.'' Waarop hij tegen hen zei: `Ga ook naar mijn wijngaard.'' 

    Toen het avond was geworden, zei de eigenaar van de wijngaard tegen zijn opzichter: `Roep de arbeiders en betaal hun het loon uit, de laatsten het eerst.'' De arbeiders van het elfde uur kregen ieder een denarie. De eersten verwachtten toen dat ze meer zouden krijgen. Maar ook zij kregen ieder een denarie. Ze namen hem aan, maar mopperden tegen de landeigenaar: `Die laatsten daar hebben één uur gewerkt, en u stelt hen gelijk met ons die de last van de dag en de brandende hitte gedragen hebben.'' Maar hij gaf een van hen ten antwoord: `Vriend, ik doe je geen onrecht. We waren het toch eens geworden voor een denarie? Pak je geld maar aan, en ga. Ik wil die laatste evenveel geven als jou. Mag ik met het mijne niet doen wat ik wil? Of ben jij jaloers omdat ik goed ben?'' 

    Zo zullen de laatsten de eersten zijn en de eersten de laatsten.'
    (Matteüs 20,1-16)


    GA OOK GIJ NAAR MIJN WIJNGAARD!

    Dit gekende verhaal roept wat wrevel op. De Heer heeft het contract wel nageleefd, maar wij verwachten toch: ‘gelijk loon voor gelijk werk’. Wie meer gedaan heeft, moet ook meer krijgen. Is God dan onrechtvaardig?

    We hebben het verkeerd voor als we zo redeneren. Het is geen vakbondstaal over patroons en arbeiders. God is geen baas die cijfert om te vergoeden naar verdienste. Hij geeft veel meer! Vele keren loopt de Heer naar de markt, zelfs als de avond valt … om ook dan nog zijn goedheid te delen.

    Bij God gaat het niet om ‘loon naar werken’. Hij blijft en blijft uitnodigen om mee te werken aan zijn Rijk van Liefde. Hij blijft ons opzoeken, wie wij ook zijn. Hij wordt niet moe te vragen om zijn Rijk uit te dragen. Hij vraagt dat in de vroege morgen van ons leven, én in de levensavond, als wij misschien moe of ontmoedigd zijn. Hij is heel anders dan een gewone baas, die afdankt en heen zendt. En bovenal: mogen werken aan zijn Rijk, is mogen leven in de vreugde van zijn Rijk.

    Dat leert ons die uitbetaling: ieder krijgt evenveel. Het loon is geen geldsom, maar wel zijn vriendschap, zijn liefde, de vreugde om te mogen leven voor zijn aangezicht. Zo spraken de oude kerkvaders over ons geloof: ‘spelen voor Gods aangezicht’. Die vreugde van zijn vriendschap gunt God aan allen, zij die erbij waren vanaf het eerste uur, en evenzeer aan hen die er – wie weet waarom - niet bij waren in het begin. Kan een mens meer wensen dan te mogen leven in Gods Liefde? ‘Wat is het toch goed, wat is het heerlijk, om als broeders en zusters eendrachtig samen te wonen. Als kostelijke olie is het op het hoofd van Aaron’, zegt een psalm vol wijsheid. (Psalm 133,1-2)

    God schenkt geen loon naar werk; Hij schenkt veel meer dan wij ooit kunnen verdienen: Hij biedt ons aan om te leven in Zijn vriendschap, om te leven in Zijn liefde, spelend voor zijn aangezicht.

    De werkers van het elfde uur…

    Merkwaardig dat ze zeggen:
    ‘Niemand heeft ons aangeworven’
    Hier kan veel leed achter steken.
    Leed van mensen die altijd en helemaal
    onderaan de ladder staan.
    Ik val weer buiten de prijzen, tussen wal en schip,
    gedoemd om altijd de laatste te zijn.
    Niemand ziet mij staan; niemand werft mij aan.

    De werkers van het elfde uur…

    Ik ben te klein of te groot, te oud of te jong,
    ik ben onhandig of onkundig;
    ik spring uit de band of val uit de toon.
    Ik moet altijd maar horen
    dat ik voor dit of voor dat niet in aanmerking kom.
    Men zegt van mij dat ik de boel op stelten zet
    en dat ik al eens mijn eigen ruiten stuk gooi.
    Men zegt van mij dat ik niet rechtgelovig ben;
    een stuk heiden die niet in het lijntje loopt,
    een rare vogel.
    En daarom heeft niemand mij aangeworven.

    Of toch nog… te elfder ure, of vijf voor twaalf
    was er toch iemand die zei:
    ‘voor mij ben je wel de moeite waard...’

    Zondagsvieringen Dominicanen







    17-09-2011 om 15:07 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    15-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    TERWIJL DE BOER SLAAPT

    Het gaat met het Rijk Gods
    als met een man die zijn land bezaait;
    hij slaapt en staat op, ’s nachts en overdag,
    en onderwijl kiemt het zaad en schiet op,
    maar hij weet niet hoe.
    Uit eigen kracht brengt de aarde vruchten voort,
    eerst de groene halm, dan de aar,
    dan het volgroeide graan in de aar.
    Zodra de vrucht het toelaat,
    slaat hij er de sikkel in,
    want het is tijd voor de oogst.
    (Marcus 4, 26-29)

    Ik dacht na over wat 'verwachten' wel mag betekenen en een kleine parabel schoot me te binnen. Nu zijn parabels veel meer dan onschuldig leuke verhaaltjes met een raar slot. De parabel hierboven bijvoorbeeld vertelt jou minstens twee dingen die heel erg belangrijk zijn als je naar de toekomst wilt kijken. Hij zegt: je moet oog hebben voor ieder stapje, geen enkele fase mag je overslaan: zaad, halm, aar en dan rijpe tarwe. En hij zegt: je moet vertrouwen hebben: maar de boer, hij weet niet hoe ...

    Als je die twee dingen doet, dan zit je goed. Geloven dat er toekomst is, uitkijken naar morgen, hopen kan alleen maar als je oog hebt voor het kleine wat er vandaag al is. Dat heeft dus niks te maken met je hoofd in de wind hebben of lopen dromen. Profeten waren géén waarzeggers die de toekomst voorspelden. Het waren gewoon mensen die heel scherp zagen wat er al was en wat er nog niet was. Echte verwachting stoelt dus altijd op tekens van hoop die je nu en hier ziet.

    Daarbij mag je, moet je zelfs rustig je eigen ritme volgen ... terwijl de boer slaapt, zegt het parabeltje. Het vergt dus echt geen onmenselijke inspanning om de dag van morgen voor te bereiden. Iemand anders helpt beslist een handje. Als je gelooft, als je Hem wilt herkennen in de tekens die Hij je geven zal. Verwachting heeft dus alles vandoen met samenwerking tussen God en mens. De boer moet zaaien, anders kan God niet laten groeien. En God laat groeien, anders heeft de boer straks geen oogst. De boer kan alvast op alle twee zijn oren slapen: God zal zijn deel van de klus wel klaren. Dat is voor de onderdrukte indianen in Zuid-Amerika zo helder als water: in de bevrijdingstheologie ervaren zij God die met hen via het lijden naar het land van gerechtigheid en vrede trekt.

    Iets onzekerder lijkt het voor God of de mens wel zijn verantwoordelijkheid zal opnemen en tijdig zal zaaien. Misschien wil ons groeiend milieubewustzijn, onze toenemende aandacht voor kansarme mensen en ons gestadig verlangen naar vrede in die richting wijzen ...

    Ronald Sledsens: ‘Alles is twee’, p.26-27. Uitgegeven bij Lannoo

    15-09-2011 om 09:51 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    13-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    De jongen van Naïm

    Hoe een moeder uit de stad,
    toen haar zoon werd uitgedragen,
    Jezus zag, die meelij had
    met haar schreien en haar klagen;

    hoe hij naar de lijkbaar liep
    om die aan te raken, even,
    vol van medelij en riep,
    en de jongen mocht weer leven;

    hoe de mensen bij de poort
    hoorden dat hij weer ging spreken,
    om met hem en op dat woord
    in een loflied los te breken;

    hoe ze riepen: Een profeet
    is van God bij ons gekomen;
    hoe hun lange vreugdekreet
    mijlenver nog werd vernomen:

    dat geluk, uit dat verhaal,
    doet na eeuwen nog de ronde;
    dat lied klinkt in onze taal
    nog altijd uit mensenmonden.

    God zal eeuwig en altijd
    om zijn eigen mensen geven,
    want hij is barmhartigheid
    en hij is een God van leven.

    Michel van der Plas (Bij Lucas 7, 11-17)

    13-09-2011 om 06:18 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    10-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 11 SEPTEMBER 2011

    24ste ZONDAG A – 11 SEPTEMBER 2011

    ‘TOT ZEVENMAAL ZEVENTIG MAAL’

    De andere altijd weer vergeving schenken, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal. Het lijkt bovenmenselijk, meer dan wij aankunnen.

    Toch is dit ook een blijde boodschap en bron van hoop en vreugde. Zelf schieten wij immers vaak tekort en hebben wij nood aan barmhartigheid en mildheid.

    Als wij – nog maar eens – in de fout gingen mogen we erop vertrouwen dat God toch weer een nieuw begin toelaat. De profeet Jesaja schreef het reeds in zijn eerste hoofdstuk:

    ‘De HEER zegt: Laten we zien wie er in zijn recht staat.
    Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,
    al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol.’
    (Jesaja 1,18)

    En niet voor niets zegt Jezus ons: 'Wees dus barmhartig zoals jullie Vader barmhartig is.' (Lucas 6, 36)


    In die tijd kwam Petrus naar Jezus toe en sprak: ‘Heer,  als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? Tot zevenmaal toe?’

    Jezus antwoordde hem: ‘Neen, zeg Ik u, niet tot zevenmaal toe maar tot zeventig maal zevenmaal.

    Daarom gelijkt het Rijk der hemelen op een koning die rekening en verantwoording wilde vragen aan zijn dienaren. Toen hij hiermee begon, bracht men iemand bij hem die tienduizend talenten schuldig was. Daar hij niets had om te betalen, gaf de heer het bevel hem te verkopen met vrouw en kinderen en al wat hij bezat om zo de schuld te vereffenen.

    Maar de dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte:  ‘Heer, heb geduld met mij en ik zal u alles betalen’. De heer kreeg medelijden met die dienaar, liet hem gaan en schold hem de geleende som kwijt.

    Maar toen die dienaar buiten kwam, trof hij daar een andere dienaar die hem honderd denariën schuldig was; hij greep hem bij de keel en zei: ‘Betaal wat je schuldig bent’.

    Deze andere dienaar wierp zich voor hem neer en smeekte: 'Heb geduld met mij en ik zal u betalen’. Maar hij weigerde, liet hem zelfs in de gevangenis zetten, totdat hij zijn schuld betaald zou hebben.

    Toen nu de overige dienaars zagen wat er gebeurd was, waren zij diep verontwaardigd en gingen hun heer alles vertellen.

    Daarop liet de heer de dienaar roepen en sprak: ‘Jij, lelijke knecht, heel die schuld heb ik je kwijtgescholden, omdat je mij erom gesmeekt hebt. Had jij dan ook geen medelijden moeten hebben met je mededienaar, zoals ik met jou medelijden heb gehad?’

    En in toorn ontstoken, leverde zijn heer hem over aan de beulen, totdat hij zijn hele schuld betaald zou hebben.

    Zo zal ook mijn hemelse Vader met ieder van u handelen die niet zijn broeder van harte vergiffenis schenkt.’
    (Matteüs 18,21-35)


    VERGEVING, EEN LEVENSKUNST

    ‘Ge moogt geen oude koeien uit de gracht halen.’ Dat is een tip van onze verre voorouders. We begrijpen de letterlijke zin niet meer. Er zitten geen koeien meer in de gracht, maar waar het eigenlijk om gaat, verstaan we maar al te best.

    Die oude koe, die ene misstap van toen, die bij elke gelegenheid weer wordt opgehaald. Ook al heeft men het zogezegd allemaal vergeven. De schuld nog eens laten aanvoelen, bedekt of onbedekt, is een koe die zwaarder is dan de misstap zelf.

    Het evangelie vraagt een vergeving die van harte is. Geen vergiffenis die dient om de grootmoedigheid van de vergever in de verf te zetten. In de zin van: ‘Zie eens hoe edelmoedig ik ben!’ Dat is geen vergeving, dat is vernedering.

    Echte vergeving heeft geen woorden nodig. Verleden tijd wordt gewoon voltooid verleden tijd.

    Vergeving is een voortdurende levenshouding: geen momentopname.

    Even belangrijk is dat men zichzelf kan vergeven: dat men de eigen misstappen en fouten kan verwerken tot grotere levenswijsheid en betere zelfkennis.

    Als vergeven een levenshouding is, een levenskunst, kan men ook zijn ouders en zijn voorouders vergeven: met de glimlach en met humor kunnen vertellen over de fouten in zijn opvoeding, over de niet gekregen kansen, om de erfelijke factoren die kunnen tegenvallen.

    Zo is toch het leven van de mensen: altijd onvolmaakt, met haken en ogen aan mekaar gebreid.

    Vergeven als levenskunst, ook t.o.v. de kerk voor haar fouten in het verleden en in het heden, voor de zwarte bladzijden uit haar geschiedenis, voor de onvolkomenheden in haar opvoeding tot schoonmenselijkheid.

    Een cultuur van vergeving kan ons behoeden voor veel verkramping en verzuring. Ons eigen levensgeluk staat hier op het spel.

    Voor Jezus was vergeving meer dan een menselijke omgangsvorm. De menselijke vergeving was voor Hem een voorwaarde voor de goddelijke vergeving. Zo deed Hij ons bidden: Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. Onze maat van vergeving, wordt de maat van Gods vergeving.
    (Homilie van Manu Verhulst)

    Mild worden
    is de rijpste groei van de mens.
    Het is zacht worden in je woorden
    in de klank van je stem, in heel je zijn.
    De blik in je ogen wordt een warm aanvoelen
    omdat je in de mensen om je heen jezelf herkent.
    Het heeft niets te maken met zwakheid.
    Het zit veel dieper.
    Het is de kracht
    die je doet ontwaken
    en doet leven.

    Mensen die van binnen mild worden
    beseffen wie ze zijn.
    Je oordeelt niet meer over anderen.
    Je bent niet langer hard.
    Je wilt niet overal gelden
    ten koste van je medemensen.
    Je luistert omdat elke andere
    een voortdurend wonder is.
    Je geniet van zon en regen
    en van heel kleine dingen.

    Dikwijls zie je die mildheid
    bij mensen die veel geleden hebben.
    Ze horen en zien alles anders.
    Wie mild wordt
    heeft zichzelf overwonnen.
    Een dankbare zucht van bevrijding
    welt uit je op:

    je houdt van de mensen
    omdat je geleerd hebt van jezelf te houden
    niet zoals je zou willen zijn
    maar gewoon zoals je bent.

    (Karel Staes)





    10-09-2011 om 08:21 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    08-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    Ik houd alleen maar van geschriften waarvan de auteur op een of andere manier uit de wereld is weggerukt: door mateloze pijn, door onverklaarbare vreugde of gewoon omdat hij zich op aarde een vreemdeling voelde.

    ---

    ‘Twee jaar was je’, vertelt mijn zus me, ‘toen je met een hamer een gat in de muur van je slaapkamer probeerde te slaan.’ Mijn broer zit erbij en zegt dat mijn zus geen onzin uitkraamt: hij herinnert het zich ook nog. We moeten er alle drie om lachen en dat luide lachen verjaagt een gedachte die even later opnieuw door mijn hoofd gaat, als ik weer alleen ben in het appartement: ik ben dat blijven doen. Ik wil inderdaad nog altijd een bres slaan in de muur van de wereld, ook al ben ik sindsdien van werktuig veranderd, omdat ik heb ontdekt dat woord en schriftuur daartoe doeltreffender middelen zijn dan een hamer.

    Christian Bobin: ‘Verrijzen’, p.90





    08-09-2011 om 08:46 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    06-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    Ik ben lekker stout

    Ik wil niet meer, ik wil niet meer!
    Ik wil geen handjes geven!
    Ik wil niet zeggen elke keer:
    Jawel mevrouw, jawel meneer...
    nee, nooit meer in m'n leven!
    Ik hou m'n handen op m'n rug
    en ik zeg lekker niks terug!

    Ik wil geen vieze havermout,
    ik wil geen tandjes poetsen!
    'k Wil lekker knoeien met het zout,
    ik wil niet aardig zijn, maar stout
    en van de leuning roetsen
    en schipbreuk spelen in de teil
    en ik wil spugen op het zeil!

    En heel hard stampen in een plas
    en dan m'n tong uitsteken
    en morsen op m'n nieuwe jas
    en ik wil overmorgen pas
    weer met twee woorden spreken!
    En ik wil alles wat niet mag,
    de hele dag, de hele dag!

    En ik wil op de kanapee
    met hele vuile schoenen
    en ik wil aldoor gillen: Nee!
    En ik wil met de melkboer mee
    en dan het paardje zoenen.
    En dat is alles wat ik wil
    en als ze kwaad zijn, zeg ik: Bil!

    Annie M.G. Schmidt

    06-09-2011 om 11:09 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    02-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 4 SEPTEMBER 2011

    23ste ZONDAG A – 4 SEPTEMBER 2011

    ‘LIEFDE VERVULT DE HELE WET’

    ‘Liefde vervult de hele wet’, het is een woord van Paulus in de eerste lezing … De apostel zet zich hiermee af tegen de schijnheiligheid in de Joodse traditie, zoals ook Jezus zelf dat zo vaak gedaan had:

    geen uiterlijke lippendienst, maar een bekering van het hart,daar komt het bij Jezus op aan!

    Eerste Lezing uit de brief van Paulus aan de christenen van Rome

    Broeders en zusters,
    Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de gehele wet vervuld.

    Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’

    De liefde berokkent uw naaste geen kwaad, dus de wet vindt zijn vervulling in de liefde.

    (Romeinen 13,8-10)

    ---

    In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Wanneer uw broeder gezondigd heeft, wijs hem dan onder vier ogen terecht. Luistert hij naar u, dan hebt gij uw broeder gewonnen.

    Maar luistert hij niet, haal er dan nog een of twee personen bij, opdat alles beruste op de verklaring van twee of drie getuigen.

    Als hij naar hen niet wil luisteren, leg het dan voor aan de kerk. Wil hij ook naar de kerk niet luisteren, beschouw hem dan als een heiden of tollenaar.

    Voorwaar, Ik zeg u: Wat gij zult binden op aardezal ook in de hemel gebonden zijn, en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.

    Eveneens zeg Ik u: Wanneer twee van u eensgezind op aarde iets vragen – het moge zijn wat het wil – zullen zij het verkrijgen van mijn Vader die in de hemel is. Want waar er twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden.’
    (Matteüs 18,15-20)

    LEEF VANUIT DE LIEFDE, DAN BEN JE ECHT VRIJ

    Matteüs geeft richtlijnen om twisten op te lossen, maar Paulus graaft dieper: hij schetst de grondhouding die twisten kan voorkomen: ‘De liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad. Liefde vervult de hele wet.’

    Het leven zelf is dikwijls de beste leerschool. Ook de H. Augustinus heeft dit ondervonden. Zijn moeder, de H. Monica, was een vrome vrouw, gehuwd met een Romein, die er nogal op los leefde. Jarenlang volgt Augustinus dat lieve leventje van zijn vader, tot groot verdriet van zijn moeder. ‘Vele tranen heeft zij om mij geweend’, schrijft hij later zelf. Kort voor de dood van zijn lieve moeder wordt Augustinus wakker geschud. Hij ziet dat zijn manier van leven leeg en zinloos is. Hij gooit het roer om en kiest voor de weg, die zijn moeder had voorgeleefd. Jaren later maakt hij de balans op van zijn leven en schrijft een soort van autobiografie: de ‘Confessiones’ of ‘Belijdenissen’.

    Daarin komt hij ook bij de wijsheid, die Paulus aanprijst: ‘Leef vanuit de liefde, en doe dan wat je wil’. Dat is geen vrijgeleide om, om het even wat te doen. Het is wel de diepe kern van een leven in de Geest van Jezus. Daarbij gaat het niet om een massa regels en wetten. Die kunnen helpen, maar een mensenleven is veel complexer dan een wetboek. Daarom gaat het vooral om een grondhouding van liefde.

    Maar laten we daarbij het woord van Johannes niet vergeten: ‘Wat liefde is, hebben we geleerd van Hem die zijn leven voor ons gegeven heeft. Daarom horen ook wij ons leven te geven voor onze broeders en zusters(1 Jo 3,16). Van ons wordt geen kruisdood gevraagd, maar een dikwijls ongeziene overgave aan God en aan de naaste. Zoals ook Jezus zelf die liefde tot God en tot de naaste het eerste, en ook hetzelfde gebod noemt.

    Onze liefde zal nooit voltooid zijn en het werk aan onszelf nooit af. Maar op die Liefde komt het aan: de geest en niet de letter van de wet. Want ‘De liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad. Liefde vervult de hele wet.’

    In eenvoudige woorden: wees ontvankelijk, sta open voor Gods Heilige Geest. Zo word je een mens van goede wil, en zal je vanzelf kiezen voor alles wat deugd heet en lof verdient, voor wat goed is, hier en nu. Dat te weten, is een grote troost die vrij maakt van angst en nodeloze schuldgevoelens. Laten wij daarom proberen mensen van die goede wil te zijn.


     

    Vader,
    heb dank voor de mensen in ons midden
    die getuigen van Uw liefde,
    mensen naar Uw hart,
    mensen die leven naar Uw droom.
    Draag hen als een zegel op Uw hart.
    Wees hen nabij in verwarde tijden
    en help hen om te onderscheiden wat echt goed is.
    Laat hen uw trouwe nabijheid ervaren.

    Vader,
    wij bidden U om nieuw leven in uw Kerk :
    mensen die zich inzetten voor Uw Rijk,
    mensen die overal Uw woord spreken
    en Uw blijde boodschap uitdragen,
    mensen die bezield zijn door Uw geest van liefde,
    mensen naar Uw hart.

    Vader,
    geef ons de kracht
    om trouw te blijven aan onze zending
    ook in moeilijke, soms onzekere tijden.
    Leer ons geloven dat Gij er zijt
    en dat Gij ons altijd zult dragen
    als een zegel op Uw hart.

    Bron onbekend





    02-09-2011 om 18:31 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    01-09-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.DOORDENKEN OP DONDERDAG

    ELKE NACHT DRAAGT IN ZICH
    DE KIEM VAN DE DAG

    Ook in onze tijd blijft niemand gespaard van lijden en ongemak. En dat lijden kan vele kleuren hebben. Voor velen van ons is het niet zo massief als voor Darmaan en zijn tijdgenoten. De wetenschap heeft ons voorzien van vele hefbomen om het leven aangenamer te maken op alle vlakken. Maar daardoor is het lijden niet verdwenen. Het is van gedaante veranderd.

    Het lijden situeert zich vandaag de dag vaak in de onmacht om je relaties duurzaam, warm en levensvervullend uit te bouwen. Of het dringt bij je binnen via de innerlijke strijd naar balans en harmonie in je eigen leven. Je wordt overspoeld door mogelijkheden en je weet nauwelijks nog te kiezen. Voor anderen kan het lijden genadeloos toeslaan in een levensbedreigende ziekte zoals kanker, aids of tuberculose. Of door het wilde economische en sociale systeem dat je in de marge duwt zodat je niet meer mee kunt. Een groot deel van de wereld kreunt onder tekort en gemis.

    Welke grondhouding neem je dan aan? Ga je je verstoppen en doen alsof er niets aan de hand is? Ga je kiezen om jezelf te verdoven door entertainment of activisme? Word je licht cynisch en degradeer je jezelf tot waarnemer van een op hol geslagen samenleving? Of zie je het lijden in je eigen leven, je familie, je vereniging, de samenleving als een uitdaging? Zie je de kansen die verborgen liggen in zoveel lijden?

    Verwelkom het lijden niet op een naïeve manier, maar wel op een realistische manier. Wil je je energie er tegenaan gooien en met daadkracht, in overleg met medestanders, zoveel hindernissen als mogelijk omvormen tot kansen en uitdagingen? Ook jij kunt deze nieuwe weerbaarheid als levensmotto nemen. Het zal je een hele reeks van kansen geven om constructief je steentje bij te dragen in deze samenleving.

    Ik geef graag toe dat het realisme in de strijd tegen het lijden erin bestaat dat je op het juiste moment onderscheid durft te maken tussen het lijden dat je kunt bestrijden en veranderen en het lijden dat je enkel kunt aanvaarden. Aanvaarden wil niet zeggen stilvallen, je gewonnen geven. Het is de keuze van een positieve, solidaire vrije mens.

    Lijden, problemen, zorgen opwaarderen tot uitdagingen die je samen met anderen aanpakt, kan je extra energie geven om je leven zinvol en waardevol te beleven.

    (Walter van Wouwe: ‘Gelukkig zijn. Met Damiaan als bondgenoot’ Uitgegeven bij Kerk & Wereld)

    01-09-2011 om 08:40 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (1)
    30-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    DE BRILLENVENTER Sint-Katarinakerk Hoogstraten

    1. Voor de verlaten poort van het kasteel
    verschijnt een leurder met een kist monturen
    van leesbrillen, goedkopere en dure.
    De burchtheer weert hem af: 'Ik kan nog heel

    scherp zien,' zegt hij, 'zelfs door mijn vingers!'
    De venter geeft niet af: 'Je ziet veel

    méér door deze bril, bijna door muren,

    2. en je kijkt zó naar binnen bij de buren!'
    Hij zet een van de fokken op zijn neus
    en decreteert: 'Hiermee bezit je heus
    een tuig om dwars door alles heen te turen,

    en kan je zelfs iemands gedachten lezen!'
    De ander zegt: 'Doe dat meteen bij dezen,

    dan zie je zó dat ik geen koper ben!'

    Anton van Wilderode: ‘Barmhartig hout. Dertig Middeleeuwse Misericordes’

    (Misericordes of misericorden van het Latijn misericordia, barmhartigheid, (in de volkstaal ‘zitterkens’) zijn de laatmiddeleeuwse klosvormige eiken steuntjes aan de onderkant van koorgestoelten, waartegen kanunniken en kloosterlingen tijdens hun langdurige gebeden konden leunen. Op het einde van de middeleeuwen werden zij versierd met motieven uit fauna en flora, met geestige uitbeeldingen van spreekwoorden en zegswijzen of met vaak boertig en satirisch snijwerk.)





    30-08-2011 om 07:55 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    27-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 28 AUGUSTUS

    22ste ZONDAG A – 28 AUGUSTUS 2011

    WIE MIJN VOLGELING WIL ZIJN …

    Vorige week werd Petrus nog de hemel in geprezen: ‘je bent een rots, op jou kan ik mijn kerk bouwen.’

    Vandaag is het gans anders, Jezus zegt wat hemzelf nog te wachten staat: Jeruzalem, een kruis, verraden en verlaten, en helemaal geen droom van roem of macht en aanzien.

    Meteen wil diezelfde Petrus tussenkomen: ‘Dat mag niet gebeuren, Heer!’

    Onmiddellijk krijgt hij, die Petrus, die zo geprezen werd, de steenrots, die de eerste paus zal worden, een stevige bolwassing: ‘Ga weg, Satan, weg, achteruit … je laat je leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil.’


    In die tijd begon Jezus zijn leerlingen duidelijk te maken dat Hij naar Jeruzalem moest gaan; dat Hij daar veel zou moeten lijden van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden, maar dat Hij na ter dood gebracht te zijn, op de derde dag zou verrijzen.

    Toen nam Petrus Jezus ter zijde en begon Hem ernstig daarover te onderhouden: ‘Dat verhoede God, Heer! Zo iets mag U nooit overkomen !’

    Maar Hij keerde zich om en zei tot Petrus:‘Ga weg, satan, terug! Gij zijt Mij een aanstoot, want gij laat u leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil.’

    En daarna tot zijn leerlingen: ‘Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen.

    Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden. Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen, als dit ten koste gaat van eigen leven? Of wat zal een mens kunnen geven in ruil voor zijn eigen leven?

    Want de Mensenzoon zal komen in de heerlijkheid van zijn Vader, vergezeld van zijn engelen, dan zal Hij ieder vergelden naar zijn daden.’
    (Matteüs 16,21-27)


    ‘…DAT HIJ VEEL ZOU MOETEN LIJDEN.’

    Vorige week zei Petrus: ‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de Levende God!’ Heel even doorzag hij Jezus’ diepste wezen. Maar dit inzicht is verre van volgroeid. Petrus denkt aan een heerser, alom gevierd – én gevreesd – om zijn macht. Daarom stuurt Jezus dit al te aardse beeld meteen bij. Hij zal Messias zijn op een heel onverwachte wijze: in liefde, gegeven, gedeeld gebroken.

    Petrus denkt anders en aards. En Jezus lijkt wel kwaad te worden. Hij wil zijn diepste roeping niet laten wegroven. Daarom die harde woorden: ‘Ga weg, Satan.’ Het moet hard aangekomen zijn voor die brave steenrots Petrus, die het zo goed bedoelde, maar het helemaal verkeerd voorhad. Hij moest nog veel, nog heel veel, groeien in de overgave aan Gods wil.

    Zo is Petrus ten volle mens: heen en weer geschommeld tussen Gods wil en eigen inzicht. Zoals ook wij een leven lang ons hart moeten bekeren tot die Jezus, die zo onthutsend, zo verbijsterend, zo onverwacht anders is. Het is een lange leerschool, die ommezwaai van navelstaren naar het eigen ikje tot overgave aan Gods wil. Jezelf uit handen geven tot in Gods handen.

    Zelfvergeten liefde is nooit makkelijk. Het vraagt zo dikwijls zelfverloochening, met ontgoocheling en onbegrip, en telkens nieuwe moed. Zó loopt de weg van Jezus, de weg van het kruis; zó loopt ook de weg van wie Hem wil volgen. Een Zoon van God met harde hand, dat zou geen nieuws geweest zijn, geen blijde boodschap. Er zijn er zoveel geweest: Alexander de Grote, Keizer Karel, Napoleon, Hitler en vele anderen. Als Jezus zo geweest was, was Hij slechts één van die velen geweest, die hun triomf bouwden op de nederlaag, het leed, en dikwijls ook het bloed van anderen. Het echte nieuwe, de echte blijde boodschap is een Lijdende Dienaar, die in zijn liefde tot het uiterste gaat. In zo Iemand, in zulke Messias wil God zichtbaar worden.

    Heer Jezus,
    niet als een pletwals spreekt Gij ons aan,
    maar kwetsbaar door de liefde,
    gekwetst ook totterdood.

    Sta bij ons, als het ons te machtig wordt,
    om te delen in uw gegevenheid,
    om te delen in uw gebrokenheid. Amen.


    U achterna

    U achterna, dat worden smalle wegen,
    de stilte tegemoet, de bergen in, -
    een kale wereld, kil en afgelegen,
    en elke draai een hachelijk begin.

    U achterna, dat wordt een pijnlijk wagen,
    ver van vertrouwd geluk, al is dat klein;
    dat wordt eenmaal uw zware last meedragen
    en altijd onderweg en dakloos zijn.

    U achterna, dat is voor armoe kiezen,
    voor honger en voor dorst en voor gemis
    en elke droom van zekerheid verliezen
    in een ontmoedigende duisternis.

    U roep ik aan, u die ik na moet leven
    en die uw kruis nog krijgt en Golgotha:
    o Jezus, help me, als ik het zou begeven
    aan ’t einde van de reis U achterna.

    Michel van der Plas





    27-08-2011 om 08:38 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    23-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    BALLADE VAN DE DINGEN DIE NIET OVERGAAN

    De geur van diepe bossen na de regen,
    De geur van water en van roestbruin hout,
    De geur van ’t paard dat men het liefst mag rijden,
    En van het donker haar waarvan men houdt,
    Duister en licht in ’t witte bed gelegen,
    En, wat het beste is in dit bestaan,
    Te slapen met de liefste aan zijn zijde
    En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    De kracht van stieren in de voorjaarsweide,
    De glans van tranen en van witte zijde
    En parels om een slanke hals gedaan,
    De macht van armen om een hals geslagen,
    De nacht van zoete antwoorden en vragen,
    De pijn der vrouwen die in ’t kraambed gaan,
    De pijn die men van zijn vriendin moet lijden
    En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    Geluid van water dat van rotsen stort
    En van een kerk waarin gezongen wordt,
    En van zwaar weer, dat niet wil overgaan,
    Van slagregens in slapeloze nacht
    Dat men verlaten ligt en niet meer wacht,
    Het leeg wit bed, beschenen door de maan,
    De liefde die verkeert in ’t lange lijden,
    En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    Valsheden van zijn vrienden ondergaan,
    Haat, afgunst, nijd, bedrog en eigenwaan,
    Spijt en berouw, en dat men ’t meest moet lijden
    Om wat men door de liefde heeft misdaan
    En dat dit alles niet was te vermijden
    Maar eeuwig zo zal zijn en voort zal gaan,
    En wolken die stil drijven langs de maan
    Terwijl men ligt en denkt aan beter tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    De stank van drek, rot vlees en rottend graan,
    ’t Gezicht der liefste die is uit haar lijden,
    de aasvlieg die daarop te gast wil gaan,
    de huichelaars die uw geluk benijden,
    de straf, dat men gestraft wordt door zijn vrienden,
    terwijl ‘s lands vijanden slechts straf verdienden,
    het onrecht in de naam van recht gedaan,
    En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    Prince:

    Princes Marie, Maria Magdalene,
    Mij meer vertrouwd, als bitter zondares,
    Wier donker haar door Gods licht werd beschenen,
    Dan God en Jezus zelf, leer mij de les
    Om in het leed een beter weg te gaan.

    ‘Vervloekt en ongezegend is het lijden
    totdat men leert onder het kruis te staan,
    En dat dit zo zal zijn in alle tijden,
    Dit zijn de dingen die niet overgaan.

    J.W.F. Werumeus Buning









    23-08-2011 om 10:44 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    19-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 21 AUGUSTUS

    ZONDAG 21 AUGUSTUS – 21STE ZONDAG A

    WIE ZEG JIJ DAT IK BEN?

    ‘Jij bent Petrus en op die steenrots zal ik mijn Kerk bouwen’. Voor sommige mensen valt deze zin moeilijk. Zij willen van harte christen zijn, maar hebben problemen met de concrete kerk, hier en nu: de manier waarop gezag wordt uitgeoefend, het gebrek aan communicatie en openheid, de kerkstructuren, de hiërarchie, de logheid van het instituut, enz..

    Blijft de vraag: wat wordt er met die zin echt bedoeld?

    Hoe dan ook: wij mogen geen stukjes evangelie weglaten, omdat ze ons moeilijk vallen. Ook in moeilijke passages heeft God ons wat te zeggen.

    In die tijd kwam Jezus in de streek van Caesarea van Filippus en Hij stelde zijn leerlingen deze vraag:‘Wie is, volgens de opvatting van de mensen, de Mensenzoon?’

    Zij antwoordden:‘Sommigen zeggen Johannes de Doper, anderen Elia, weer anderen Jeremia of een van de profeten.’

    ‘Maar gij – sprak Hij tot hen –, wie zegt gij dat Ik ben?’

    Simon Petrus antwoordde:‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God.’

    Jezus hernam:‘Zalig zijt gij, Simon, zoon van Jona, want niet vlees en bloed hebben u dit geopenbaard maar mijn Vader die in de hemel is.

    Op mijn beurt zeg Ik u: Gij zijt Petrus;en op deze steenrots zal Ik mijn kerk bouwen en de poorten der hel zullen haar niet overweldigen.

    Ik zal u de sleutels geven van het Rijk der hemelen en wat gij zult binden op aarde zal ook in de hemel gebonden zijn,en wat gij zult ontbinden op aarde zal ook in de hemel ontbonden zijn.’

    Daarop verbood Hij zijn leerlingen nadrukkelijk iemand te zeggen, dat Hij de Christus was.
    (Matteüs 16,13-20)

    GIJ ZIJT DE CHRISTUS,
    DE ZOON VAN DE LEVENDE GOD

    Vorige maandag, op het hoogfeest van Maria, ten hemel opgenomen, lazen we nog dat magnifieke Magnificat: ‘Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm en drijft uiteen wie zich verheven wanen’. Drie, vier keer werd deze gedachte herhaald. Het laat maar één besluit toe: ‘Zó is God’, helemaal aan de kant van wie gebukt gaat onder onrecht. Zonder excuus of diplomatisch schipperen, maar klaar, duidelijk, onvoorwaardelijk. Zó is God, zó zal dus ook de Christus zijn, de Zoon van de levende God.

    Trouwens, Jezus zelf laat daar niet de minste twijfel over bestaan. Wanneer Hij zijn openbaar optreden begint, licht hij zijn zending toe met woorden van Jesaja: ‘De Geest van de Heer heeft mij gezonden om aan armen de goede boodschap te brengen, om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken en om verdrukten in vrijheid te laten gaan.’

    De toehoorders zitten gespannen te wachten: wat gaat Hij hier over zeggen. Maar Jezus heeft niet veel woorden nodig: ‘Het Schriftwoord dat gij zojuist gehoord hebt, is nu in vervulling gegaan.’ Zo zegt Hij eigenlijk: ‘Laat er geen twijfel over bestaan. Ik – de Zoon van de Levende God – sta aan de zijde van hen die geslagen worden, en niet bij hen die slagen toebrengen. Wie slagen toebrengt en zich op Mij beroept is een leugenaar. Zo iemand eert mij misschien met de lippen, maar zijn hart is ver van Mij.’ Ook dat waren, vele eeuwen vroeger, al profetische woorden, die niet in dank werden afgenomen. Voor Jezus zelf zal het niet anders gaan. ‘Toen ze dit hoorden, werden ze woedend en wilden Hem in de afgrond storten.’

    Vandaag krijgen we dezelfde boodschap. De leerlingen herkennen hun vriend Jezus als God zelf: ‘Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God’. Met deze woorden geeft Petrus eigenlijk aan: ‘zoals Gij handelt, zo is God’.

    Het antwoord van Jezus is dan ook van levensbelang: ‘Omdat Gij dat hebt ingezien, zal ik op u mijn kerk bouwen’. God is aanwezig en zijn Kerk leeft daar, en alleen daar, waar en als mensen deze zending van Jezus verder zetten, waar en als mensen ‘aan de kant staan van hen, die geslagen worden, en niet aan de kant van hen die slagen toebrengen’.

    Misschien moeten wij wel zo de woorden verstaan, die we deze week, tot tweemaal toe, in het evangelie lazen: ‘Veel eersten zullen laatsten en veel laatsten zullen eersten zijn.’


    Ik geloof
    in de God van het christendom.

    Ik geloof in God
    zoals Hij zich in Jezus heeft geopenbaard,
    zoals Hij in Jezus zichtbaar is geworden.

    Een God die houdt van armen en zondaars,
    die Zich alleen maar kwaad maakt
    op schijnheiligen en huichelaars.

    Een God die in het zand schrijft
    voor een overspelige vrouw,
    die het verloren schaap
    op zijn schouders neemt
    en de verloren zoon
    feestelijk ontvangt.

    Een God die zijn verrader kust
    en het paradijs geeft
    aan de goede moordenaar.

    Een God,
    die vergeeft aan wie Hem kruisigen.

    Phil Bosmans









    19-08-2011 om 17:55 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    16-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    Mijn vadertje

    Mijn vadertje, hij was rechtvaardigheid,
    Hij had den zwaren last op zich geladen, een eerlijk man te zijn
    in woord en daad.
    Dat is het schone, dwaze kwaad
    waar, na ons Here Jezus Christus,
    de sterkste man aan ondergaat

    Zijn oog was rustigblauw; een verre zee.
    Zijn woord van blijheid soms plotse fusee
    in stalen nacht.
    Hij lachte rood en zoende onverwacht
    mijn dwaze haren en mijn jong gedacht.

    De hoge schepen die de Schelde droeg,
    hij wist hun laden vast en schoon te sturen.
    Hij had hun namen lief,
    om mee te spelen, als een kind naïef;
    Karatschi, Pantos, Calcutta,
    lijk schoon koralen.

    Hij wist de haven; heimwee en verdriet,
    bij vroegen morgenmist
    en in den avond onder luid en rauw sirenenlied.

    Hij heeft de bossen van zijn jeugd bemind,
    Hij kende bomen lijk wij mensen kennen,
    Hij wist de winden en den oogst,
    en wou mijn hand aan 't ruw bedrijf des jagers wennen.

    Mijn vadertje hij was rechtvaardigheid.
    Hij had de goede liefde tot de still' en ware dingen.

    Onder de schaduw van een dorpse kerk
    ligt zijn sobere zerk.
    Ik weet hoe zijn gedenken mij gelijk een lichte wolk behoedt.
    Zijn rode, bange handen hield hij stervend Christus tegemoet.

    Marnix Gijsen









    16-08-2011 om 11:08 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    15-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.MARIA, TEN HEMEL OPGENOMEN

    MARIA, TEN HEMEL OPGENOMEN.

    MAANDAG 15 AUGUSTUS

    Naar aanleiding van het feest van vandaag, Maria, ten hemel opgenomen, vinden we in ‘Kerk en Leven’ van vorige woensdag, 10 augustus, een artikel van de hand van Ronald Sledsens: ‘De schilder bij de Koningin in haute couture’.

    Het is een nauwgezette ontleding van een doek van Rogier van der Weyden: ‘Lucas die de Madonna met Kind schildert’.

    Dé centrale zin in deze bespreking luidt: ‘Maria zit wel op een troon, maar ze is afgezakt naar de onderste tree, omdat ze geen ‘standenmadam’ wil zijn’.

    Aanbevolen dus!

    (Je kan dit artikel – mét een prachtige reproductie van het schilderij – ook vinden op de website van ‘Kerk en Leven’: http://www.kerknet.be/kerkenleven/ )

    Bij haar bezoek aan Elisabeth
    jubelde Maria het uit met deze woorden:

    ‘Mijn ziel prijst en looft de Heer,
    mijn hart juicht om God, mijn redder:

    Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares.
    Alle geslachten zullen mij voortaan gelukkig prijzen,

    ja, grote dingen heeft de Machtige voor mij gedaan,
    heilig is zijn naam.

    Barmhartig is Hij, van geslacht op geslacht,
    voor al wie hem vereert.

    Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm
    en drijft uiteen wie zich verheven wanen,

    heersers stoot Hij van hun troon
    en wie gering is geeft Hij aanzien.

    Wie honger heeft overlaadt Hij met gaven,
    maar rijken stuurt Hij weg met lege handen.

    Hij trekt zich het lot aan van Israël, zijn dienaar,
    zoals Hij aan onze voorouders heeft beloofd:

    Hij herinnert zich zijn barmhartigheid
    jegens Abraham en zijn nageslacht,
    tot in eeuwigheid.’
    (Lucas 1,46-56)

    HIJ SLAAT TROTSEN VAN HART UITEEN

    Het mysterie, dat wij vandaag vieren, de tenhemelopneming van Maria, gaat ons verstand volledig te boven. Daarom een korte bezinning, die vertrekt van de mooiste zinnen uit het Magnificat, woorden, die kleine mensen alleen maar kunnen verheugen:

    Hij toont de kracht van zijn arm; slaat trotsen van hart uiteen.
    Heersers ontneemt Hij hun troon, maar Hij verheft de geringen.
    Die hongeren overlaadt Hij met gaven, en rijken zendt Hij heen met lege handen.

    Daarom mogen we mijmeren:

    Maria leeft in elke vrouw
    in elke mens
    die om het even waar
    wordt vergeten en over het hoofd gezien.

    Maria leeft in elke vrouw
    in elke mens
    van wie niemand iets verwacht.

    Maria leeft in elke mens
    die niet berust bij minachting of onmacht
    maar die - tenminste bij zichzelf -
    de hoop wakker houdt
    dat ook een neergeslagen mens
    ooit rechtop zal lopen.

    Maria leeft in elke mens
    die weigert te verlammen in de angst
    en durft te geloven in dat woord:
    ‘vrees niet,
    met jou wil God iets nieuws beginnen.

    Ieder mens kan in zijn of haar leven
    de kiemen dragen van een nieuwe toekomst.

    vrij naar Carlos Desoete

    In deze geest van harte een zalige hoogdag!


    Moeder Maria,
    mijn eigen moeder heeft mij van u verteld
    toen ik een kind was.

    Sedert die jaren weet ik reeds wie gij zijt.
    Ik weet dat gij een bron zijt van gaven,
    en dat gij miljoenen mensen
    die u hebben aanroepen,
    hebt verhoord.

    Als ik naar uw beeltenis kijk,
    gaat er een warmte vanuit,
    alsof gij zeggen wilt:
    'Zeg maar wat je op je hart hebt,
    en ik zal je bijstaan'.

    Men noemt u niet voor niets,
    de Moeder van Altijddurende Bijstand.

    Sta ons bij, Maria,
    dag in dag uit,
    altijd en overal,
    laat ons niet alleen.
    Amen.

    Toon Hermans

    15-08-2011 om 08:21 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    13-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 14 AUGUSTUS

    20ste  ZONDAG A – 14 AUGUSTUS 2011

    ELKAAR HELEND NABIJ ZIJN

    Vrouwen spelen wel eens meer een belangrijke rol in het evangelie. Zo is er vandaag een Kananese vrouw, een vreemdelinge, die slechts enkele, maar zeer rake woorden spreekt. Vanuit een eenvoudig, maar groot geloof, roept zij Jezus ter hulp, in een zeer kort maar veelbetekenend zinnetje.


    Dank zij haar grote geloof ondervindt zij dat zij – ook als vreemdelinge – niet aan de kant wordt gezet en dat Jezus haar een barmhartige en meelevende God toont.


    Laten ook wij ons hart voor God openstellen en als kleine mensen de gave van een eenvoudig geloof vragen.


    In die tijd trok Jezus zich terug naar de streek van Tyrus en Sidon. Op een gegeven ogenblik trad een Kananese vrouw uit dat gebied naar voren, luid roepend:‘Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David! Mijn dochter is van een duivel bezeten en wordt verschrikkelijk gekweld.’

    Maar Jezus gaf haar in het geheel geen antwoord. Toen wendden zijn leerlingen zich tot Hem met het verzoek: ‘Stuur die vrouw toch weg, want ze blijft ons achterna roepen.’

    Hij antwoordde: ‘Ik ben alleen maar tot de verloren schapen van het huis van Israël gezonden.' Maar de vrouw kwam naderbij, wierp zich voor zijn voeten neer en zei: ‘Heer, help mij !’

    Hij gaf haar ten antwoord: ‘Het is niet goed het brood dat voor de kinderen bestemd is, aan de honden te geven.’ ‘Toch wel, Heer – sprak zij – want de honden eten immers toch ook de kruimels die van de tafel van hun meesters vallen.’

    Daarop zei Jezus haar: ‘Vrouw, ge hebt een groot geloof! ‘Uw verlangen wordt ingewilligd.’ En van dat ogenblik was haar dochter genezen.
    (Matteüs 15, 21-28)


    DE KRUIMELS VAN DE TAFEL

    ‘De honden eten toch de kruimels brood die van de tafel vallen.’ Het is een kort zinnetje maar het zegt zeer veel. Vanuit hun eigenwaan bestempelden de Joden de andere volken als ‘honden’: ‘ZIJ waren Gods geliefden, ZIJ waren veel meer waard en zoveel beter dan alle anderen. Maar die hoogmoed wordt terechtgewezen. De blijde boodschap van Jezus is er niet enkel voor de Joden: Hij wil redding brengen voor alle volken. Er is daarbij geen enkele voorkeur. Gods liefde gaat uit naar alle mensen. Zo wordt ook elke vorm van racisme, vreemdelingenhaat of uitsluiting verworpen. Laten wij die diepere betekenis niet vergeten: Gods helende liefde gaat uit naar alle mensen.

    En dan is er dat woordje ‘brood’. In het evangelie duidt het zo vaak op Jezus, die zichzelf het brood noemt voor het leven van de mensen. Zijn velen, die zich christen noemen, niet al te zeer gewoon geraakt aan dat evangelie? Zozeer gewoon dat het hen niet meer beroert? Ze proeven de diepgang niet meer. De boodschap gaat aan hen voorbij, omdat ze opgeslorpt worden door andere boodschappen, die geen echt geestelijk voedsel zijn.

    Hoe dankbaar echter kunnen zoekende mensen zijn voor de kruimels van het evangelie, voor het levend brood dat Jezus is! Daarom is het gebed van die vrouw zo veelzeggend. Zij verlangt ten volle naar een Woord van Jezus. Wie zo verlangend openstaan worden verzadigd. Zij krijgen het goede brood van de blijde boodschap.

    Als voor vele mensen het evangelie verbleekt is, is dat niet omdat zij dit woord van leven niet meer nodig hebben, maar omdat zij hun heil zoeken in andere woorden, die heel vlug lege dozen blijken. Maar wie openstaat voor waarheid, goedheid en schoonheid, bloeit open voor Jezus en vindt voedsel en genezing in ZIJN woord van leven.

    Zalig zijn daarom die mensen, die hongeren naar echte woorden van leven. Maar bij hen, die het evangelie reeds lang menen te kennen, is er soms alleen maar verveling en gewoonte. Mochten wij, zoals de Kananese vrouw, met heel ons hart openstaan voor het woord van van Jezus, dat ons leven kan genezen en helen.

    ‘Heer Jezus,
    als wij gewoon geraakt zijn aan uw evangelie,
    wil ons dan omvormen en veranderen
    om opnieuw smaak te vinden
    in Uw Woord van Leven. Amen.’


    Iemand had de gewoonte
    om met God te spreken, en omgekeerd.
    Gewoon.

    Eens ging hij voorbij een bank
    waarop een vuil en vies oudje zat
    wat soezend in de zon.

    Hij zag hem wel, maar
    - hoe vriendelijk hij gewoonlijk ook was –
    hij ging voorbij.

    Toen zei God plots:
    ‘Herken je mij niet meer?’
    ‘Hoe? Waar?’ vroeg de man.

    ‘Daar’ antwoordde God.
    De man keek om naar de bank,
    naar het oudje...

    ‘Zeg, God’, zei de man,
    ‘je hebt je weer wondergoed vermomd!’

    Dan ging hij naast het oudje zitten
    en vond hem helemaal niet meer zo vuil en vies.

    Bron onbekend





    13-08-2011 om 10:17 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    09-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.GEDICHT VAN DE WEEK

    LE PLAT PAYS

    Avec la mer du Nord pour dernier terrain vague
    Et les vagues de dunes pour arrêter les vagues
    Et de vagues rochers que les marées dépassent
    Et qui ont à jamais le cœur à marée basse
    Avec infiniment de brumes à venir
    Avec le vent de l'est écoutez le tenir
    Le plat pays qui est le mien

    Avec des cathédrales pour uniques montagnes
    Et de noirs clochers comme mâts de cocagne
    Où des diables en pierre décochent les nuages
    Avec le fil des jours pour unique voyage
    Et des chemins de pluie pour unique bonsoir
    Avec le vent d'ouest écoutez le vouloir
    Le plat pays qui est le mien

    Avec un ciel si bas qu'un canal s'est pendu
    Avec un ciel si bas qu'il fait l'humilité
    Avec un ciel si gris qu'il faut lui pardonner
    Avec le vent du nord qui vient s'écarteler
    Avec le vent du nord écoutez le craquer
    Le plat pays qui est le mien

    Avec de l'Italie qui descendrait l'Escaut
    Avec Frida la blonde quand elle devient Margot
    Quand les fils de Novembre nous reviennent en Mai
    Quand la plaine est fumante et tremble sous Juillet
    Quand le vent est au rire, quand le vent est au blé
    Quand le vent est au sud, écoutez le chanter
    Le plat pays qui est le mien.

    (Jacques Brel)

    MIJN VLAKKE LAND

    Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
    En witte vlokken schuim uiteen slaan op de kruinen
    Wanneer de norse vloed beukt op het zwart basalt
    En over dijk en duin de grijze nevel valt
    Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
    En natte westenwinden gieren van venijn
    Dan vecht mijn land, mijn vlakke land.

    Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken
    Op dak en torenspits van hemelhoge kerken
    Die in dit vlakke land de enige bergen zijn
    Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn
    Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
    Een bolle oostenwind het land nog vlakker slaat
    Dan wacht mijn land, mijn vlakke land

    Wanneer de lage lucht vlak over het water scheert
    Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert
    Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is
    Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is
    Wanneer de noordenwind de vlakte vierendeelt
    Wanneer de noordenwind er onze adem steelt
    Dan kraakt mijn land, mijn vlakke land

    Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
    En elke Vlaamse vrouw flaneert in zonjapon
    Wanneer de eerste spin zijn lente-webben weeft
    Of dampende het veld in juli zonlicht beeft
    Wanneer de zuidenwind er schatert door het graan
    Wanneer de zuidenwind er jubelt langs de baan
    Dan juicht mijn land, mijn vlakke land.

    (Bewerking: Ernst van Altena)









    09-08-2011 om 12:10 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    06-08-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 7 AUGUSTUS

    19de ZONDAG A – 7 AUGUSTUS 2011

    OVER WATER WANDELEN

    God is niet angstaanjagend, zoals in het verleden wel eens voorgehouden werd. Hij is heel anders, Hij wil ons ter hulp komen en nabij zijn.

    Dat horen we vandaag in de twee lezingen. Hij komt niet in het geweld van storm, donder en bliksem. Integendeel, zijn nabijheid doet deugd als een zachte, verkwikkende bries.

    En als Petrus dreigt onder te gaan, omdat Hij vertrouwt op het woord van de Heer, en zijn Heer – over het water – tegemoet gaat, komt Jezus zelf hem ter hulp en reikt hem de hand.

    Ook wij kunnen soms op het punt staan om onder te gaan: daarom bidden wij dat Hij ook ons voelbaar en tastbaar de hand reikt.

    Na de broodvermenigvuldiging dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan en alvast naar de overkant te varen, terwijl Hij het volk naar huis zou zenden.

    Toen Hij het volk had weggezonden, ging Hij de berg op om in afzondering te bidden. De avond viel en Hij was daar alleen.

    De boot was reeds een heel eind uit de kust verwijderd en werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind.

    Tegen de morgen kwam Jezus te voet over het meer naar hen toe. Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan, raakten zij van streek omdat zij een spook meenden te zien en zij begonnen van angst te schreeuwen.

    Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen: ‘Weest gerust, Ik ben het. Vreest niet.’ ‘Heer, - antwoordde Petrus - als Gij het zijt, zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.’ Waarop Jezus sprak: ‘Kom !’ Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe.

    Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang; hij begon te zinken en schreeuwde: 'Heer, red mij!’  Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast, terwijl Hij tot hem zei: ‘Kleingelovige, waarom hebt ge getwijfeld?’ Nadat zij in de boot gestapt waren, ging de wind liggen.

    De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden:  ‘Waarlijk, Gij zijt de Zoon van God.’
    (Matteüs 14,22-33)


    ‘HIJ IS MIJN VADER’

    Vele jaren geleden las ik een verhaaltje, dat goed aansluit bij het evangelie van vandaag. De auteur ben ik – helaas – vergeten, maar het verhaaltje ging ongeveer zo.

    Hoog boven een marktplein had een koorddanser een koord gespannen. Alle mensen stonden aan de grond genageld toen de koorddanser heel rustig wandelde over de koord.


    Het einde van het nummer was een sensatie. Er stond daar een pyloon, en er was ook een kruiwagen. De koorddanser riep: ‘Durf ik er overgaan, met de kruiwagen?’

    Uit meer dan duizend kelen klonk het antwoord: ‘Ja’. ‘Heb je genoeg vertrouwen in wat ik kan?’ ‘Ja’, klonk het even luid. ‘Wil er dan iemand in de kruiwagen komen zitten?’

    Dat was teveel gevraagd. Niemand durfde, niemand had de moed, niemand had genoeg vertrouwen.

    En dan was er opeens een stemmetje, heel achteraan en ongezien. Het stemmetje zei: ‘Ik durf het, ik vertrouw je.’

    Het was een kindje, en het klom hoog in de pyloon, en dan ging het in de kruiwagen zitten. De koorddanser ging over de koord, met het kindje in de kruiwagen. De mensen klapten in de handen.

    Toen het kindje weer beneden was, vroegen de mensen: ‘Heb je geen schrik gehad, ben je niet bang geweest?’ ‘Schrik of bang?’ zei het kindje. ‘Waarom?’, hij is mijn vader.

    Laat dit zinnetje ons bijblijven: ‘Hij is mijn Vader’. Dan kunnen ook wij aan, wat ondoenbaar of onmogelijk lijkt. Dan krijgen wij opnieuw vertrouwen als de moed ons in de schoenen zinkt. Dan kunnen ook wij, om het met de woorden van het evangelie te zeggen: over water wandelen.


    De wereld van het kind
    mag nergens donker zijn,
    want donker is oneindig groot,
    en kinderen zijn klein.

    De wereld van het kind
    mag nimmer droefheid zijn,
    want droefheid is ondenkbaar diep,
    en kinderen zijn klein.

    De wereld van het kind
    moet pure liefde zijn,
    want liefde is het hart van God
    dat bij een kind wil zijn.

    Auteur onbekend





    06-08-2011 om 09:47 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    30-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 31 JULI

    ZONDAG 31 JULI – 18DE ZONDAG A

    ALS BROOD GEBROKEN EN GEDEELD

    Twee vissen, die iemand bij zich had,en vijf broden, die gebroken en gedeeld worden: ze volstaan om duizenden mensen te voeden.

    Ze zijn ook een beeld van Jezus zelf, die tijdens zijn leven gebroken werd, en die in Woord en Brood gedeeld wordt om voedsel en levenskracht voor ons te worden …

    Een mens leeft immers niet alleen van het brood dat van de bakker komt …

    Jezus week met een boot uit naar een eenzame plaats om alleen te zijn. Toen de mensen dat hoorden, volgden ze Hem te voet vanuit de steden.

    Toen Hij van boord ging, zag Hij een grote menigte. Hij had zeer met hen te doen en genas hun zieken.

    Toen het avond werd, kwamen zijn leerlingen Hem zeggen: ‘Dit is een eenzame plaats en het is al laat geworden. Stuur de mensen weg, dan kunnen ze zelf in de dorpen eten gaan kopen.'

    Maar Jezus zei: `Ze hoeven niet weg te gaan. Jullie moeten hun te eten geven.'

    Zij zeiden Hem: `Wij hebben hier niets anders dan vijf broden en twee vissen.'

    Hij zei: `Breng die hier.' En Hij verzocht de mensen op het gras te gaan zitten, nam die vijf broden en twee vissen, keek op naar de hemel, sprak de zegenbede uit, Hij brak de broden en gaf ze aan de leerlingen, en de leerlingen gaven ze aan de mensen.

    Allemaal hadden ze volop te eten. Ze haalden de brokken op die over waren, twaalf korven vol. Afgezien van vrouwen en kinderen waren het zo'n vijfduizend man die gegeten hadden.
    (Matteüs 14,13-21)

    WOORD EN BROOD VAN LEVEN

    Dit wonderverhaal heeft een dubbele bodem:
    de inhoud gaat veel verder dan de letterlijke woorden.
    De eenzame plaats zonder voedsel is ons eigen leven,
    met zijn nood en tekort, zijn leed en zijn pijn.

    Die nood van mensen laat Jezus’ leerlingen eerst koud:
    ‘Stuur hen weg, laat hen zelf eten kopen. Dat ze zichzelf redden! ’
    Jezus is gans anders: ‘Hij voelt diep medelijden: geef gij hun maar te eten’.
    Zij pruttelen nog tegen: ‘Wat kunnen wij doen: vijf broden, twee vissen?’

    Maar Jezus kijkt veel verder dan het simpele tekort aan eten.
    Hij schouwt al naar de toekomst, zijn eigen toekomst,
    zijn eigen lichaam, dat gegeven en gebroken zal worden,
    voor het leven van de wereld.

    Zo zal zijn leven immers verder gaan:
    Hij zal verraden worden, afgewezen.
    Met al zijn liefde voor de mensen
    zal Hij gegeven en gebroken worden, ten dode toe …
    tot Hij weer verrijst en weer tot leven komt,
    en altijd weer opstaat.

    In zijn Woord en in zijn Leven
    kunnen ook wij voedsel vinden
    en dan kunnen ook onze ogen open gaan,
    op onze eigen weg naar Emmaüs, als elke hoop gedood lijkt.

    Dan kunnen ook wij als nieuwe mensen opstaan,
    om zoals Jezus onszelf te geven,
    om zoals Jezus gebroken en gedeeld te worden,
    voor het leven van de mensen.

    Want krachtig zijn die handen van mensen,
    krachtig zijn die woorden van mensen,
    die Gods eigen tederheid, Gods eigen mededogen tonen.

    ‘Heer Jezus,
    schenk ons de eenvoud en de moed
    uw eigen leven na te leven.
    Laat ons naar mensen toegaan,
    zoals Gij zelf naar ons toekomt,
    gegeven, gebroken en gedeeld. Amen.’


    Goudkorrel Glimlach

    Hij kost niets en verwezenlijkt veel,
    hij verrijkt degene die hem ontvangt
    zonder de schenker te ontrieven.
    Hij duurt slechts een ogenblik,
    maar de herinnering eraan kan eeuwig zijn.

    Een glimlach is
    verpozing voor 't vermoeide wezen,
    moed voor de moedeloze ziel,
    troost voor het rouwend hart.

    Hij is een kostbaar tegengif
    dat de natuur in voorraad. houdt
    voor elke vorm van leed.

    En, zo men u de glimlach weigert
    die u naar u meent verdient,
    wees dan grootmoedig
    en ... schenk de uwe.

    Want niemand heeft
    groter nood aan een glimlach
    dan hij, die hem niet schenken kan …

    Bron ‘De druivelaar’


    Zonder mijn en dijn
    zou de wereld een hemel zijn.

    Guido Gezelle







    30-07-2011 om 10:09 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)
    23-07-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.ZONDAG 24 JULI

    17DE ZONDAG A – 24 JULI 2011

    ‘ALS DIE ENE, MOOIE PAREL’

    Het kan gebeuren dat wij opeens, in een flits, ondervinden of inzien dat andere dingen veel belangrijker zijn, dan datgene wat ons doorgaans bezighoudt.

    Sommige gebeurtenissen kunnen ons de vraag doen stellen: wat is nu écht belangrijk, waar komt het nu écht op aan in een mensenleven?

    Jezus spreekt daar vandaag over in twee korte parabels: het Rijk der hemelen lijkt op een schat, verborgen in een akker, vergeten en uit het oog verloren.

    En het lijkt ook op een kostbare parel …

    Waar leggen wij de klemtoon in ons leven?

    In die tijd zei Jezus tot de menigte:
    ‘Het Rijk der hemelen gelijkt op een schat,verborgen in een akker.Toen iemand hem vond, verborg hij hem weer,en in zijn blijdschapging hij alles te gelde maken wat hij bezat en kocht die akker.

    Ook gelijkt het Rijk der hemelen op een koopman,op zoek naar mooie parels.Toen hij een parel van grote waarde had gevonden,ging hij alles verkopen wat hij bezat en kocht haar.’
    (Matteüs 13,44-46)


    HET RIJK DER HEMELEN,
    VERLOREN IN DE AKKER VAN DE WERELD

    De schat in de akker, waarvoor je alles prijsgeeft.
    De mooie parel, die meer waard is dan al het andere.
    Wat is voor ons het belangrijkste in ons leven?

    De mening zal verschillen
    van mens tot mens en van moment tot moment.
    Een goede gezondheid, zoals wij elkaar met Nieuwjaar wensen?
    Een carrière met veel succes en veel geld?
    Dat we gespaard blijven van rampen,
    dat de zaken goed mogen gaan,
    dat de kinderen goed terechtkomen?

    Elk van ons heeft wel zijn eigen antwoord op elk ogenblik.
    Wij bidden er ook voor dat onze wensen in vervulling mogen gaan…

    En toch zien we meer dan eens:
    mensen die rijk zijn – maar geen vreugde kennen
    mensen die gezond zijn – maar niet gelukkig
    mensen die geslaagd zijn in het leven – maar onvoldaan blijven.

    Waar zijn die schat of die parel dan wel verborgen,
    en door ons misschien vergeten of uit het oog verloren?

    De droom van Salomo, in de eerste lezing, kan ons een lesje leren.
    De Heer vraagt aan de jonge koning: ‘Wat wil je dat Ik je geef?’

    En Salomo vraagt niet om rijkdom of een lang leven.
    Hij vraagt om een opmerkzame geest en een luisterend hart.
    Hij vraagt om ontvankelijk te blijven voor Gods Woord,

    Hij vraagt om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt.
    Kortom: hij vraagt om inzicht en levenskunst.

    ‘God, onze Vader,
    geef ook aan ons een deeltje van de wijsheid
    die Gij aan Salomo verleend hebt.

    Dat ook wij ontvankelijk mogen worden voor Uw stem,
    die zo zacht klinkt en overstemd wordt
    in het rumoer van onze wereld.
    Uw stem, die ons de weg wijst naar Uw beloofde Rijk
    van waarheid, heiligheid en liefde.

    Want Uw Rijk is de parel, die meer waard is dan al het andere,
    Uw Rijk is de waarachtige schat,
    verborgen in de akker van ons leven,
    verloren in de akker van de wereld. Amen.’


    Er loopt een oude man
    iedere dag in dezelfde straat.
    Hij is erg oud en erg alleen.
    Honderden mensen
    gaan hem dagelijks voorbij, onverschillig.
    Ze gaan allen hun eigen weg naar hun eigen belang.
    Hij kent ze, bijna allen.
    Ze haasten zich voorbij en zien niet om.

    Wat zou het een formidabele verrassing zijn
    voor deze oude versleten man
    als plots, zo maar,
    een van de regelmatige voorbijgangers bleef stilstaan,
    hem een pakje tabak in de handen stopte
    en hem vriendelijk in het oor fluisterde:
    'Hier, vadertje, een pijp tabak
    en houd je taai!'

    De oude man zou om dit simpele gebaar
    dagenlang zielsgelukkig zijn!
    Er zijn duizenden oude mensen,
    die wachten op een blijk van genegenheid
    en sympathie,
    en er is een bepaalde man of vrouw
    die wacht op jou!

    Bron: ‘Eigentijdse Jeugd’

    23-07-2011 om 18:02 geschreven door Omer

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Dagboek/bedenkingen
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 11/12-17/12 2023
  • 04/12-10/12 2023
  • 27/11-03/12 2023
  • 20/11-26/11 2023
  • 13/11-19/11 2023
  • 28/08-03/09 2023
  • 21/08-27/08 2023
  • 31/07-06/08 2023
  • 10/07-16/07 2023
  • 19/06-25/06 2023
  • 12/06-18/06 2023
  • 29/05-04/06 2023
  • 22/05-28/05 2023
  • 15/05-21/05 2023
  • 08/05-14/05 2023
  • 01/05-07/05 2023
  • 24/04-30/04 2023
  • 17/04-23/04 2023
  • 10/04-16/04 2023
  • 03/04-09/04 2023
  • 27/03-02/04 2023
  • 20/03-26/03 2023
  • 13/03-19/03 2023
  • 06/03-12/03 2023
  • 20/02-26/02 2023
  • 13/02-19/02 2023
  • 06/02-12/02 2023
  • 30/01-05/02 2023
  • 23/01-29/01 2023
  • 09/01-15/01 2023
  • 26/12-01/01 2023
  • 19/12-25/12 2022
  • 12/12-18/12 2022
  • 05/12-11/12 2022
  • 28/11-04/12 2022
  • 17/10-23/10 2022
  • 29/08-04/09 2022
  • 06/06-12/06 2022
  • 30/05-05/06 2022
  • 23/05-29/05 2022
  • 14/02-20/02 2022
  • 27/12-02/01 2022
  • 20/12-26/12 2021
  • 13/12-19/12 2021
  • 06/12-12/12 2021
  • 29/11-05/12 2021
  • 22/11-28/11 2021
  • 01/11-07/11 2021
  • 11/10-17/10 2021
  • 04/10-10/10 2021
  • 27/09-03/10 2021
  • 17/05-23/05 2021
  • 03/05-09/05 2021
  • 26/04-02/05 2021
  • 01/03-07/03 2021
  • 22/02-28/02 2021
  • 08/02-14/02 2021
  • 01/02-07/02 2021
  • 25/01-31/01 2021
  • 18/01-24/01 2021
  • 11/01-17/01 2021
  • 04/01-10/01 2021
  • 28/12-03/01 2027
  • 10/08-16/08 2020
  • 03/08-09/08 2020
  • 27/07-02/08 2020
  • 13/07-19/07 2020
  • 06/07-12/07 2020
  • 22/06-28/06 2020
  • 15/06-21/06 2020
  • 08/06-14/06 2020
  • 01/06-07/06 2020
  • 25/05-31/05 2020
  • 18/05-24/05 2020
  • 11/05-17/05 2020
  • 04/05-10/05 2020
  • 27/04-03/05 2020
  • 20/04-26/04 2020
  • 13/04-19/04 2020
  • 06/04-12/04 2020
  • 23/03-29/03 2020
  • 16/03-22/03 2020
  • 09/03-15/03 2020
  • 02/03-08/03 2020
  • 24/02-01/03 2020
  • 17/02-23/02 2020
  • 10/02-16/02 2020
  • 03/02-09/02 2020
  • 27/01-02/02 2020
  • 20/01-26/01 2020
  • 13/01-19/01 2020
  • 06/01-12/01 2020
  • 30/12-05/01 2020
  • 23/12-29/12 2019
  • 16/12-22/12 2019
  • 09/12-15/12 2019
  • 02/12-08/12 2019
  • 25/11-01/12 2019
  • 18/11-24/11 2019
  • 11/11-17/11 2019
  • 04/11-10/11 2019
  • 28/10-03/11 2019
  • 21/10-27/10 2019
  • 14/10-20/10 2019
  • 07/10-13/10 2019
  • 30/09-06/10 2019
  • 23/09-29/09 2019
  • 16/09-22/09 2019
  • 09/09-15/09 2019
  • 05/08-11/08 2019
  • 29/07-04/08 2019
  • 22/07-28/07 2019
  • 15/07-21/07 2019
  • 08/07-14/07 2019
  • 01/07-07/07 2019
  • 17/06-23/06 2019
  • 10/06-16/06 2019
  • 03/06-09/06 2019
  • 27/05-02/06 2019
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 06/05-12/05 2019
  • 29/04-05/05 2019
  • 22/04-28/04 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 08/04-14/04 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 31/12-06/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 19/11-25/11 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 05/11-11/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 01/10-07/10 2018
  • 24/09-30/09 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 27/08-02/09 2018
  • 20/08-26/08 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 02/07-08/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 28/05-03/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 26/02-04/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 18/12-24/12 2017
  • 11/12-17/12 2017
  • 04/12-10/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 13/11-19/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 30/10-05/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 16/10-22/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 02/10-08/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 26/06-02/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 08/05-14/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 24/04-30/04 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 20/02-26/02 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 25/12-31/12 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 12/12-18/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 14/11-20/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 31/10-06/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 12/09-18/09 2016
  • 29/08-04/09 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 28/03-03/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2021
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 30/11-06/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 28/09-04/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 17/08-23/08 2015
  • 10/08-16/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 06/07-12/07 2015
  • 29/06-05/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 18/05-24/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 01/12-07/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 15/09-21/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 11/08-17/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 04/11-10/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 26/08-01/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 25/02-03/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 04/02-10/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 14/01-20/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 16/07-22/07 2012
  • 09/07-15/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 21/05-27/05 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 19/12-25/12 2011
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 28/11-04/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 05/09-11/09 2011
  • 29/08-04/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 25/07-31/07 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 04/07-10/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 20/06-26/06 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 06/06-12/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 11/04-17/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 07/03-13/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 26/12-01/01 2012
  • 20/12-26/12 2010
  • 13/12-19/12 2010
  • 06/12-12/12 2010
  • 29/11-05/12 2010
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 13/09-19/09 2010
  • 06/09-12/09 2010
  • 30/08-05/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 26/07-01/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 12/07-18/07 2010
  • 05/07-11/07 2010
  • 28/06-04/07 2010
  • 21/06-27/06 2010
  • 14/06-20/06 2010
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010
  • 19/04-25/04 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 05/04-11/04 2010
  • 29/03-04/04 2010
  • 22/03-28/03 2010
  • 15/03-21/03 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010
  • 08/02-14/02 2010
  • 01/02-07/02 2010
  • 25/01-31/01 2010
  • 18/01-24/01 2010
  • 11/01-17/01 2010
  • 04/01-10/01 2010
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2009
  • 14/12-20/12 2009
  • 07/12-13/12 2009
  • 30/11-06/12 2009
  • 28/11-04/12 -0001

    Blog als favoriet !

    Categorieën
  • Dagboek/bedenkingen (1617)


  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!