Dag van de arbeid, maar hier zal niet gearbeid worden, ook al roept men luid 'Vooruit' met de geit! Het is een internationale feestdag, die overal ter wereld gevierd wordt en zorgt voor menige toespraken doorspekt met een ideologisch gedachtengoed. Niet alleen staat de arbeid in de belangstelling, het is ook de 'Interntionale Dag van het Basisinkomen'. Men bekijkt eens wat het is, wat de voor-en nadelen voor mens en economie zijn bij invoering van dit systeem. Een inkomen dat er voor zorgt dat de burgers geen honger meer hoefden te lijden en armoede proberen uit te sluiten. Dat allemaal mogelijk gemaakt door de belastingbetaler: dat zijn mensen die voor de staat werken zonder examen te doen. Dat is de ernstige kant van deze dag. Er is ook een plezantere 'dag van...'. Alhoewel, niet geschikt voor de vrieskou die er momenteel is: Internationale Dag van het Naakt Tuinieren!!!. Tuinieren is, naast het zwemmen, de op één na populairste activiteit om naakt te beoefenen. Door bloot te tuinieren zouden we in het reine komen met onszelf, alle schaamte laten varen, en herinnert worden aan het feit dat er niets natuurlijker is dan het 'eva's/adams kostuum'. Allemaal argumenten die ik beaam. In ons dicht bevolkte landje is dat een utopie, denk ik, door de koude temperaturen en het regenweer. Nudist in eigen tuin is het uitproberen waard bij de volgende hitte golf. Mits ik voor mijn oude en rimpelige lijf, voldoende privacy kan garanderen en vinden in mijn tuin. In Groot-Brittannië viert men 'The International Sunflower Guerilla Gardening Day'. Een dag ingevoerd in 2008, om illegaal tuintjes met zonnebloemen aan te leggen op verwaarloosde plekken in steden en dorpen. Zonnebloempitten in de grond steken om later een overvloed aan fleurige plekjes te hebben. Soms hebben Engelsen goede ideeën.
Vervolg van de bijna vergeten Vlaamse woorden van ons vervoer: boemeltrein, cabriard (cabriaar, cabriolet), crèmekar, decapotabel, geit oftewel deux chevaux van Citroën, harley trapson (fiets), Hollandse Mercedes (DAF), motocyclette of motseklet, trottinette. Morgen vervolg.
Gisteren was er op Canvas, de film/theatervoorstelling van het boek "Madame Bovary" het meesterwerk van Gustave Flaubert (1821-1880). Het verhaal is heden ten dage nog altijd relevant te noemen: de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, de stereotype patronen, het verzet hiertegen en het drama voor de vrouw. De voorstelling heeft me niet echt kunnen bekoren, dat ligt niet aan de verfilming of de acteurs, maar aan mij. Ik heb moeite met de vormgeving, interpretatie van boeken, de acteurs, omgeving van de actie van een ander. Ik maak bij het lezen van een boek, zelf een voorstelling, zelf een film in mijn hoofd van het kader en hoe de personages eruit zien. Het is dan moeilijk te aanvaarden dat een ander zijn/haar beeld projecteert, hoe hij/zij de personen neerzet, de dialogen, hoe een verhaal weergegeven is, zich ontwikkelt. Maar ik heb gekeken, omdat er op de honderd zenders, niet veel anders te zien viel. Vanavond zelfde probleem, het zal een dvd bekijken worden: The Crown, seizoen 3.
Goede morgen iedereen, de zon is er even vroeg bij als ik, maar van een echt stralende zon is er nog geen sprake. Ik zou eerder zeggen een 'fletse' zon, maar ze is toch al zichtbaar. Een belangrijke dag weeral in 'pijltjes' leven, ik mag terug de kapper bezoeken. De coiffeur mag weer aan mijn haartjes prutsen, mijn grijze haren fatsoeneren, en mijn witte lokken in perfecte vorm gieten. Gelukkig als een klein meisje, ga ik dan paraderen langs de winkeltjes op de dijk en misschien even halt houden om een bicky-burger op een bankje te verorberen. Dat is wel niet het gezondste voer, maar soms ronduit het lekkerste. Op dit ochtendlijke uur heb ik toch al veel moeten glimlachen. Dat is goed om mijn mondhoeken naar boven te doen krullen en me een gelukkiger uitzicht te geven. Reden? De onderdelen van een auto in een taal die aan het verdwijnen is: het echt Vlaams, totaal verschillend van het Nederlands dat we tegenwoordig spreken. Ik som ze op en glimlach ook eens om deze stilaan verloren woorden: alternateur, amortiseur, baarchoc, bache, bielle, boîte, chappement, claxon, embrayage, faar, frein, guidon, kilometriek, naft, petrol, pinker, plak, ressort, slijklap, vis platinées, vitesse. Morgen andere woorden in verband met de wegcode en vervoer. De Nederlanders zijn jaloers op onze vele Franse woorden die we gewoonweg in dagelijkse leven konden gebruiken.
Het nieuws dat me van gisteren bijgebleven is: mummie is mammie. Een rake titel voor wat een egyptoloog en een archeologe ontdekten bij het bestuderen van radiografische beelden. Sinds 1917 zijn er in Polen, in het Nationale Museum in Warchau, Egyptische mummies en antieke artefacten aanwezig. Sinds 2015 is er een project waarbij geavanceerde technologieën gebruikt worden om al die oude voorwerpen te onderzoeken. Zo ook voor de mummie, die men aan een scan onderwierp. Niet met heel speciale goesting, omdat men zeker was dat het om een priester ging, Tenminste volgens de hiërogliefen op de sarcofaag. De onderzoekster ontdekte evenwel een voetje in het bekken van de mummie. Verder onderzoek toonde aan dat het een foetus was die nog, onverpakt en intact, in de buikholte zat. Men veronderstelt nu dat rovers, dieven, smokkeaars enz, die op zoek waren naar kostbaarheden in de kisten, de mummie in een verkeerde kist terug legden. Zal zeker nog een vervolg krijgen. Dat is ook zo plezant aan geschiedenis en opzoekingswerk, iets totaal onverwachts ontdekken.
Vandaag zal ik naar Franz Lehar (1870-1948) luisteren. Niet naar "Der Zarewitsch" of "Das Land des Lächnels" of "Der Graf von Luxemburg" maar heel toepasselijk naar "Die lustige Witwe". Ik zal met de hond in mijn armen een walsje doen, misschien doet hem dat ook plezier!
Moesten het geen lange dagen zijn, dan zouden we deze lentemaand 'herfst' noemen. De koude zorgde ervoor dat de japanse kerselaars pas deze week tot bloei kwamen, maar door de regen zullen de bloesems geen lang leven beschoren zijn. Als ze te vroeg verwelken hebben de vliegende vriendjes in de zomer geen met vruchtvlees omhulde pitten. Ik kan het nauwelijks kersen noemen, het zijn werkelijk lilliputters onder de niet voor menselijke consumptie geschikte kersjes. De vogeltjes kunnen er dan maar hun buikje van vol eten. Iedereen is min of meer content vandaag. Ik, omdat ik goed en lang geslapen heb, de planten omwille van de vele malse regen. De hond tevreden? Ik denk het niet. Omwille van de modder ga ik geen 'balspel' doen met hem. Hij zit wel al buiten op zijn geliefkoosd plekje te wachten op mij. Ik laat me niet verleiden door zijn smekende blik. Voor de rest ziet het er een dag zonder nieuwswaarde uit. Toevallig stuit ik op het feit dat op 29 april 1913 het rubber gepatenteerd wordt. Het gaat over het synthetische rubber waarvan men de samenstelling en fabricatie wilde beveiligen want het natuurlijke rubber is voor iedereen beschikbaar. En dat bedoel ik letterlijk. Niet alleen in Azië, Zuid-Amerika, Afrika, maar zelfs in mijn tuin vind ik rubber. De rubber is een polymeer dat voorkomt als emulsie in het sap van een aantal plantensoorten, zoals de rubberboom. Dat sap is bekend als 'latex'. Wat lees ik naast al die technische beschrijvingen? Dat dit soort sap ook te vinden is in de 'paardenbloem' oftewel pissebloem, beddezeekers, beddepissers genaamd en volop groeit en bloeit in mijnen tuin! Ik kan mijn eigen auto- en fietsbanden maken, mijn eigen laarzen fabriceren als ik over een goede leest beschik, een rubberbootje maken om het Kanaal over te steken, mijn emmers voor allerlei doeleinden maken als ik een goede mal heb of mijn latex handschoenen maken dat zeer handig zou zijn in coronatijden. Bij het verder lezen zag ik evenwel dat Rusland in de jaren stillekes effectief de paardenbloemen wilden gebruiken voor een rubberoogst maar ze hadden heel Rusland als weiland nodig om een paar bottinen uit de sapopbrengst van die gele bloem te krijgen. Het plan is afgevoerd wegens onrealistisch en dat zal bij mij ook gebeuren. Niet getreurd andere en betere zoekertjes. Die vond ik tot mijn verbazing ook. We staan nooit stil bij dagdagelijkse gebruiksvoorwerpen die het leven vergemakkelijken. Neem nu de 'ritsluiting', een handigheidje dat twee lappen stof tijdelijk aan elkaar vastmaakt. Vandaag is het de Internationale Dag van de Ritssluiting. Een patent dat voor de 1e keer werd aangevraagd door Elias Howe (1819-1867) in 1851, maar omwille van het succes van zijn naaimachines deed hij er verder niks mee. Tot Gideon Sundback (1880-1954) in op 29 april 1913 een octooi nam op zijn verbeterde versie van de rits van Howe, nl de deelbare rits. Iedere dag gebruiken we nu wel dat practische hebbeding in onze kleding, waar we nooit bij stilstaan wie dat uitgevonden heeft.
Moe van te slapen en toch opgestaan. Dat gebeurt ook wel eens. Een krant die niet op de afspraak is, dat gebeurt ook wel eens. Een dag die start met veel zon en frisse temperaturen, dat gebeurt ook wel eens. Zoals gezegd en geschreven, een dag zoals vele andere. Tot hiertoe toch.Terwijl de koffie pruttelt om me van het hoognodige vocht te voorzien luister ik maar naar de radio. Het nieuws brengt niet veel nieuws, dàt gebeurt méér dan eens: corona, subsidies, onderwijs allemaal onderwerpen gebracht door de omroepster van dienst, de verzorgster van het ochtendprogramma, die graag in verschillende toonhoogtes spreekt, zichzelf graag hoort spreken. Kortom, het betweterige type. Ik blijf maar luisteren, ondanks al die kleine ergernissen, tot ik Sabine of Frank, het weer voor vandaag hoor voorspellen en dan is het weer radio uit en welkom stilte. Tot daar de algemeenheden voor het begin van de dag. Want vandaag is het een belangrijke Internationale Dag van... met name die van de "Geleidehond". Voor blinden, slechtzienden en andere handicaps, is dat een onmisbaar wezen om hen overal doorheen te loodsen, binnen of buiten. Met recht en reden mag deze levende hulp voor mensen ook een speciale dag vol met aandacht hebben en een extra snoepje krijgen. Sinds 1989 staat die dag op het agenda, maar muurschilderingen van het Oude Rome tonen dat ook in de oudheid gebruik werd gemaakt van deze vriend van de mensen, de assistentiehonden. Met deze speciale internationale dag denk ik nog eens terug aan straffe madam, Mieke Vervoort en haar labrador die haar nog zoveel mogelijkheden bood en ook de broodnodige levensvreugde. De para-olympiër Wielemie en haar Zenn, waren een uniek koppel door velen bewonderd. Maar zoals in de titel belooft, april en de dieren. Spreuken, zegswijzen en gezegdes genoeg, allemaal steunend op de observaties van jaren, begonnen bij onze voorouders, de Oude Belgen. Ik lever er geen commentaar bij, ze spreken duidelijke taal vanzelf. Vooraf, één zwaluw maakt dus de lente niet en ik heb er nog geen zien vliegen. Nu de rest van de bevindingen van de voorvaderen. Fluit de merel de ganse dag, dan komt snel een regendag. Als de koekoek roept, hij naar mooi weer zoekt. Als de hoenders kakelen lang en goed, zal het regenen in overvloed. . Kraaien de hanen midden op de dag, men zeker regen verwachten mag. Als de vogels zwijgen in de twijgen, veel wind zullen we krijgen. Broedt de spreeuw vroeg in april, een schone meimaand is op til. De kat op een stoel, reken op een natte boel. Als laatste over de dierbare hond: als veel gras de honden eten, komt er regen moet je weten! En eigenlijk snakken de bloemen en planten wel naar hemelwater, maar liefst nadat mijn schouw geschilderd en droog is.
Ik heb geen inspiratie om een deftige titel voor mijn blog te vinden. Ik ben nochtans niet aan mijn proefstuk toe want tekst nr 476 is in de maak. Tenminste in mijn gedachten, want de inhoud van mijn tekst moet nog opborrelen in mijn brein. Ik begin dus maar met wat gezever, gezaag en gezeur en dat kan soms ook een prettig gevoel geven. Eens zagen en zeuren, niemand is er voor beschikbaar in mijn piepklein huishoudentje, 1 vrouw en een hondenkop. De hond zeurt over wat anders dan ik natuurlijk, momenteel is hij boos op de duiven die voor zijn neus komen fladderen en waar hij niet bij kan. Hij heeft ook al gezaagd over de vele wandelaars die iedere morgen hun hond uitlaten en in 'zijn' straat passeren. Voorbijgaan tot daar aan toe, maar zijn gevoelige neus weet wat ze komen doen: wat groen zoeken om wat vocht en vaste stof te droppen. Ik moet wel zeggen dat hij, het enige levende wezen is, dat zo vol adoratie naar mij kan liggen kijken. Hij is mijn gezelschap in huis, op mijn wandelingen maar geeft me er bovenop een goed gevoel van onmisbaarheid en de beste baas, in de wereld te zijn. Ik zal hem maar geloven. Ondertussen zijn de dakwerkers begonnen de laatste loodjes aan het dak aan te brengen en alles af te werken. De rechte lijn richting stellingloos huis is ingezet. De hond zal spijt hebben als alle buizen weg zijn want voor hem was dat een ideaal hindernissenparcours, springen en kruipen kon hij zo oefenen. Voor mij was dat blauwe plekken en kneuzingen oplopen en geen plaats om deftig van de zon te genieten. Geduld is een mooie deugd en die heb ik echt moeten beoefenen. Nu moet ik binnen blijven en dan zoek ik maar wat op. Er was één naam die me richting 18jaar bracht, Anouk Aimée (°1932), jarig vandaag. Samen met de andere acteur Jean-Louis Trintignant (°1930) hebben ze me de meest passionele film van die tijd gegeven, "Un homme et une femme" in 1966. Voor het eerst alleen van huis, weliswaar om samen met een vriendin een cursus Frans te volgen, konden we in Nice naar die romantische prent gaan kijken. Nu is dat een oersaaie en oerbrave film, maar toen vertoonde die passionele nachten waar ik als 'bleuke' voor het eerst een glimp van kon opvangen en dat in de meest romantische taal van allemaal. De soundtrack was ook mooie muziek en heeft nog lang in de hitparade gestaan. Vandaag is het ook de vrjaardag van de Nederlandse vorst. Ik zal wel eens kijken wat voor show dat glamourkoppel en kroost weer in petto hebben. Vooral de kledij van het schoon vrouwvolk dat de koning vergezelt interessert me.
Geloof het of niet, week nummer 17 is al van start gegaan. Ik vind dat nu echt geen mooi nummer maar, en met twee woorden spreken, misschien kan het wel een mooie week worden. De zon schijnt weer overvloedig en vanachter het venster is het warm weer. Buiten is het nog redelijk fris te noemen, ik kan moeilijk schrijven dat 8°C warm is. Toch ga ik straks, lekker beschut tegen de wind, buiten lezen. Ik heb nog heel wat boeken die ik moet bekijken en lezen. Ideaal weer is het daarvoor, want in de tuin werken is een beetje te fris voor mijn temperatuur gevoelige handen. Ik hoorde op het nieuws dat Anthony Hopkins de Oscar kreeg voor beste mannelijke acteur, in the film "The Father". Een verfilming van een theaterstuk van Florian Zeller, die ook "The Mother" en "The Son" schreef. Sir Anthony Hopkins kreeg ook al een Oscar voor de vertolking van Hannibal Lector in "Silence of the Lambs". Een steengoed acteur.
Dag van het Intellectuele Erfgoed. Alles verdient een dag van aandacht. Zeker de nieuw bedachte concepten moeten goed beschermd worden, vooral door het bestaan van het internet. Alle creatieve producties vallen onder 'erfgoed'. Vandaar dat er eens aandacht besteed wordt aan Jimmy Wales (°1966). Jimmy, wie? Wel, al wist ik het tot vandaag ook niet, een internetondernemer, een software ontwikkelaar, én mede-oprichter van Wikipedia. Zijn drang om kennis te delen, het gratis maken, juiste informatie geven, even goed als de Encyclopedia Brittanica of de Larousse, was zijn grote drijfveer en passie om zijn concept op te starten. Alle wetenswaardigheden die er al waren in een on-line encyclopedie zetten. Met een groep vrijwilligers, wereldwijd, is er een dagdagelijkse opvolging van gebeurtenissen, personen, feiten. Alles wordt nagegaan en gecontroleerd om te proberen het fake-news uit zijn Wikipedia te houden. Een hele prestatie. Iedere dag maak ik gebruik van Wikipedia en samen met mij, miljoenen mensen. Geen gesleur meer met boeken die een hoop geld kosten en uren tijd vragen om iets uit te zoeken. Nee, een tik op mijn pc of toetsenbord en ik krijg een uitleg van naaldje tot draadje en nog veel info bovenop. Ik ben die mens enorm dankbaar en kan hem bijna een mecenas noemen, die zonder advertenties en reklame die site mogelijk maakte. Een welgemeende mercie is hier op zijn plaats, maar mijn dank zal hem wel niet aan zijn oren komen.
De schaftijd is er. Ik ga mijn bokes (1 met kaas, 1 met salami) en een kiwi opeten (die is voor alles goed) en mijn onmisbare yoghurt uitlepelen. Daarna een lekkere koffie slurpen al of niet met een biscuitje erbij, daar moet ik nog over nadenken.
After a glorious night, heb ik een gladgestreken gezicht. Een rimpelloos, fris snoetje kijkt me aan in de spiegel...tot ik goed wakker ben. Spijtig dat het dan terug zakt naar de 'smok' situatie waar vroeger mijn zondagse kleren mee waren mooi gemaakt. Smokken, is allemaal fijne plooitjes maken in een bovenstuk van bloes of kleedje en met een speciale siersteek vastzetten. Nog af en toe eens te zien bij meisjeskleedjes of soms ook bij jongenskledij. Maar dan moet je richting 'old England', meer bepaald bij de 'stiff upper lip'klasse gaan kijken. Enfin, mijn gezicht verraad weer de jaren van verstand en wijsheid. Want wat zegt Kadé Bruin (1915-1985) aforist: "Bejaarden zijn spontaan, want het valt niet mee, om met al die rimpels een uitgestreken gezicht te zetten". Maar op Radio 1, vonden ze dat ik om 7u30 nog niet goed wakker was en lieten ze good old Tina, samen met Ike Turner (1931-2007), door de boxen klinken met "Proud Mary". Een fantastische vrouw die Tina, met een fantastische rauwe stem die heel haar levensgeschiedenis in zich draagt. Zo iets noemt men een 'doorleefde' stem. Anna Mae Bullock, bijna 82 jaar, woont rustig en tevree in La Suisse.
Vandaag is het Vlaamse woord in the picture, 'uitwijken, uitwijkeling' met andere woorden 'immigreren, immigrant'. Aan de kust worden die mensen, zoals ik dus, 'aangespoelden' genoemd. Niet vanuit de zee maar vanuit het binnenland komen die hier 'aangewaaid', wat eigenlijk een beter woord is gezien hier toch veelal een serieuze bries heerst. Een echte aangespoelde was "Robinson Crusoe". Een fictief personage gecreërd door Daniël Defoe (1660-1731). Precies vandaag publiceerde de schrijver-spion zijn roman in 1719. De Belgische aangespoelden leven niet op een onbewoond eiland met 'Vrijdag' als metgezel. Integendeel, het is hier soms een drukte van jewelste. Ook vandaag, meer dan 200jaar geleden, in 1792, werd het Franse volkslied geboren. Door Claude Joseph de Lisle, inwoner van Straatsburg, werd de muziek gecomponeerd en de tekst geschreven. Het werd de 'Marseillaise' genoemd omdat de troepen en leger van de Revolutie het luidkeels zongen, tijdens hun mars van Marseille richting Parijs.
Door toeval en heel ver in mijn herinneringen, ben ik op de drie 'Kruisdagen' (maan-dins-woensdag) vóór O.L. Heer Hemelvaart terechtgekomen. Aansluitend gevierd met het feest van Marcus, evangelist, op 25 april. Dat zijn dagen met een processie en grote litanie. De priester ging dan met het kruis en de gelovigen, drie dagen op rij, langs de velden en akkers om Gods zegen te vragen voor de vruchten van de aarde. Samen met de Trindentijnse liturgie van de Kerk, in 1979 op een zijspoor gezet. Maar ik zag ook meteen de oorsprong van deze processie. De Romeinen vierden vandaag de Robigalia. De kwaadaardige geest 'Robigus' was verantwoordelijk voor de 'robigo' of graanroest en diende gepaaid te worden. Men stemde hem goed gemutst met processies, beden en offers van een schaap en een teef, om een gezonde oogst te hebben.
...en nee, wie een dt-fout maakt is niet per se dom, lui of nonchalant....sprak Ruud Hendrickx, VRT-taal.
Ik begin aan mijn ochtendlijke conversatie onder toeziend oog van de hond. Hij is al met de buurvrouw op wandel geweest en ligt een beetje uitgeteld in een stoel aan mijn zijde, kijkend of ik wel alles volgens 'zijn regels' doe. Hij probeert echt een dominant beestje te worden. Ik moet streng optreden vooraleer het baas boven baas zal zijn. Tegenwoordig zijn het geen plezante manieren meer om mijn volle aandacht op te eisen: blaffen als ik een telefoon opneem, putten in de tuin graven als ik meer aandacht geef aan een bezoeker die een klapke met me doet aan het poortje enz. Eens met mij alleen is het een engeltje en een schat van een beestje en geen bengeltje meer. Ik ben curieus hoe dat gaat aflopen eens er terug mensen in mijn huis mogen komen! Een gesprekspartner bij het ontbijt mis ik minder en minder. Alles went, behalve een vent, zegt men soms, en dat kan wel eens waar zijn. Het is ook zo dat ik mijn pensionaatsmanieren aan tafel stillekesaan aan het kwijtspelen ben en er geen toeschouwers wil bij hebben. Er komt geen reprimande of straf meer al ik niet conform de etiquette aan tafel zit. De laksheid neemt soms de bovenhand maar enkele basisregels blijven gehandhaafd: altijd aan tafel eten, mes-vork-lepel gebruiken, ook borden om het eten op te leggen, servet klaarleggen. Daar stopt het ongeveer. Hoe ik zit, hang, leun, doet er niet meer toe. Dat is afhankelijk van het moment geworden. Soms leg ik mijn voeten eens op tafel, wetende dat er nooit een opmerking zal komen. De reden die ik dan bedenk voor dergelijke houding: pijnlijke voeten of het is gemakkelijk om de krant op mijn omhoog gelegen benen te leggen en zo te lezen! Dat zijn poses die niet kunnen met een tafelgenoot.
Ik aanroep alle heiligen van de dag. Het zijn er veel, zelfs de heilige Corona en 24 martelaren zijn erbij, om mijn kleine broertje, een gelukkige verjaardag en een lang leven te geven. Ik heb hem natuurlijk al een gelukkige 'soixant neuf' gewenst, met alles d'erop en d'eraan. Zelfs in tijden van beperkingen kan deze kersverse bompa met bomalief nog eens goed uit den bol gaan. Eigenlijk wilde ik dat klein ventje iets supers, geweldigs, unieks, cadeau doen, maar ik paste niet in de envelop! Dat komt er dus als alle deuren weer open mogen staan voor de bezoekers. Tot dan, manneke, veel plezier en pret, met je hopelijk nog geen 'stramme spieren en pezen'. Luister ondertussen maar naar The Boss zijn ultieme verjaardagssong: "Surprise, surprise, surprise, today it's your birthday.....En daarna verder werken en leven voor je droom, ook door Bruce Springsteen zo mooi bezongen in "Working on a dream".
Weerom heel interessante 'dag van... 'en ik begin, in mijn ogen, met de minst belangrijke die mijn aandacht vraagt: dag van het Duitse Bier. In 1516 vaardigde Hertog Willem IV van Beieren, een 'Reinheitsgebot' uit, een warenwet, over de samenstelling van bier, Het moest gemout gerst, hop en water bevatten. Een protectionistische maatregel tegenover de invoer van bier uit de omliggende gebieden, maar ook en vooral, om de tarwe en rogge voor de dagelijkse voeding te beschermen. Sinds 1926, mits kleine aanpassingen o.a. toevoeging van gist, is deze bierwet in heel Duitsland van kracht. Een tweede, is de 'dag van de Engelse Taal'. Ingesteld door de VN, meer bepaald om Engels als 'lingua franca' te promoten. Zo hebben de mensen met een verschillende moedertaal een gemeenschappelijke taal voor communicatie, handel te drijven, de reiswereld en de internationale betrekkingen. Engels is een wereldtaal en effectief geproken door meer dan 20% van de wereldbevolking. Esperanto is in dat opzicht nooit uit de startblokken gekomen. Het Frans is op zijn retour en spijtig maar waar, het Latijn en Grieks behoren nu echt wel tot het verleden. De derde 'dag van...'is de belangrijkste: Internationale Dag van het Boek en de Auteursrechten, ingesteld door de Unesco. Speciaal op 23 april, omdat 3 grote schrijvers overleden zijn op deze dag in 1616: de Spaanse schrijver Miguel de Cervantes (1547-1616), de Engelsman William Shakespeare (1564-1616) en de Spaanse-Inca schrijver en historicus Garcilaso de la Vega (1539-1616). Een romantische dichter die een paar eeuwen later leefde, stierf ook op deze dag William Wordsworth (1770-1850) en what's in a name 'waardevolle woorden'. Geeft meteen aangegeven waar hij bekend voor werd: woorden. Op deze Engelse dag een paar zinnen van deze William: "It is a beauteous evening, calm and free, the holy time is quiet as a nun....Een Engelstalige schrijfster werd op deze dag geboren, Ngaio Marsh (1895-1982) een Nieuw-Zeelandse. Veel van haar detectieveverhalen werden in het Nederlands vertaald en haar boeken met hoofdinspecteur Alleyn zijn tot tv-serie verwerkt. Een quote van Ngaio Marsh is hier op zijn plaats: Je moet kunnen schrijven. Je moet een gevoel hebben van vorm, van patroon, van ontwerp. Je moet respect hebben voor, én een beheersing van woorden hebben.
In mijn blog komen er veel zinnetjes van moderne muziek voor. Misschien kunnen jullie dan denken dat ik niet van de klassieke muziek hou, integendeel zelfs. Maar bij een song, een liedje, zijn er zinnen en woorden die soms heel erg toepasselijk in mijn tekst zijn, om een sfeer, een onderwerp, een gevoel, een emotie, een omstandigheid weer te geven. Ik kan Peter Benoit vernoemen of Gaston Feremans of Armand Preud'homme, die allemaal fantastische muzikale werken en liederen componeerden en schreven. Maar als ik over Antwerpen iets wil zeggen denk ik aan The Strangers of La Esterella. De symphoniën, de serenades, balletcomposities, zijn melodieus in klank, zoals de Bolero van Ravel prachtige muziek is en toch denk ik dan maar alleen aan het schaatsduo Torvil and Dean, met een fantastische choreografie. De opera's zullen allicht wondermooie gezongen zinnen hebben maar ik ken geen enkele van buiten. Over een piano, viool, harp, cello, als instrument kan ik niets schrijven daar zijn gespecialiseerde bladen voor. Evenmin kan ik deskundige commentaar geven over een oeuvre of een titel van een werk gebruiken. Ik kan niet schrijven over de muziek van Rachmaninov, Tsjaikovski, Van Beethoven , Bach, Vivaldi en zovelen meer en dan vermelden: bij de partituur van 'De Notenkraker', de 'Eroïca', de 'Pastorale', de 'Vier Jaargetijden', muziekblad vijf, notenbalk vier, geeft en heeft een fantastische romantische weemoedige emotie bij mij opgeroepen. Nee, de stem als instrument, met zijn vele en verschillende intonaties naargelang de zanger/es of groep kan de juiste stemming weergeven en vertolken. Zoals eens terugdenken aan de snelheid van het leven bij de song "These are the days of our lives" waar het leven vergeleken is met de 'snelheid van een achtbaan of 'a rollercoaster of time'. Dat zingt Queen zo mooi. Binnenkort wel over klassieke muziek en zeker over piano, de fantastische werken en de uitvoering daarvan. De Koningin Elsabethwedstrijd voor piano begint op 3 mei. Iedere dag kijk en luisterplezier 's avonds en commentaar de dag erna. Ik heb heel veel 'fantastisch' gevonden en genoteerd!
Toon Hermans (1916-2000) zei: Ik moet steeds denken aan die grote denkers denken, die steeds grote dingen denken!. Dan zal hij zeker ook aan Immanuël Kant (1724-1804) gedacht hebben, eerste idealist in Duitsland en auteur van "Kritik der reinen Vernuft". Een mooi citaat van hem: "schoon is wat zonder belang behaagt". Vandaag is dat voor mij 'mijn tuinkabouters'.
De stellingen staan nog rondom mijn huis. Ook in de hoogte staan er buizen aan elkaar gevezen om tot in het dakpunt te klimmen. Dat heb ik gisteren dan ook gedaan, onder leiding van de dakwerker. Mijn nieuwe dak eens van dichtbij bekijken, hoe alle pannen in elkaar geschoven en verankerd worden, welke materialen voor de stevigheid zorgen enz. Het was daarboven een adembenemend schouwspel. Voor de eerste en laatste keer heb ik de dakpannen van kortbij gezien maar meer nog, mijn omgeving eens vanuit de hoogte bekeken. Werkelijk mooi om zien. Mijn blik naar het zuidoosten wenden en over één straat kijken. Dan zag ik de velden en weiden van de Westhoek, waar mijn eten geteeld word. Over twee straten naar het westen kijken en ik zag de zee! Ik ben heel blij dat ik de klim gedaan heb, een belevenis om voor de rest van mijn leven te koesteren. Het zijn kleine momentjes die een dag uitzonderlijk kunnen maken. Een uitzonderlijk moment zal het ook voor The Queen zijn, die vandaag 95 jaar wordt. Een prettige dag zal het niet worden en zeker met weinig feestgedruis. Toch geef ik haar een paar muzikale suggesties, die leuk kunnen zijn om te beluisteren en misschien vol liefdevolle herinneringen zijn. De zon schijnt wel, maar toch kan "Purple Rain" (19984) van Prince (1958-2016) haar even doen wegdeemsteren. Luisteren naar de woorden van deze rockartiest, naar een spirutuele allegorie, een ballade, een metafoor op de hemel. Voor dit nummer kreeg Prince een Oscar en een Grammy Award. Als ze toch voor een beetje meer leven in haar huishouden zou kiezen vandaag, moet ze maar naar de plaat van Mikis Theodorakis (even oud als Elisabeth II) luisteren of kijken naar de film met zijn muziek, "Zorba, The Greek" met de onvergetelijke Anthony Quinn (1915-2001) in de hoofdrol. Dat kan vele goede herinneringen naar boven brengen, toen ze misschien als jonge deerne samen met haar prins kon huppelen op de "sirtaki" met de bekende pasjes. Natuurlijk kan ze ook een romantisch boek ter hand nemen zoals "Jane Eyre" van Charlotte Brontë (1816-1855). Is lezen van dit super idyllische,feeërieke, sprookjesachtige verhaal te vermoeiend, films en tv-series over dat boek genoeg om te bekijken.
Als bedenking, en geldig voor eenieder: Ik kan in drie woorden alles beschrijven wat ik over het leven geleerd heb, "Het Gaat Door".
Op deze 110e dag van het gezegende jaar 2021 moet ik een speciaal woordje richten tot mijn jarige vriend. Een vriend sinds meer dan een halve eeuw. Hij is de vaste en dagelijkse lezer van mijn blog, mijn grootste fan en mijn grootste criticus. Mijn wensen voor de jarige: nog veel 'leesgenot' maar bovenal nog veel en lang 'leefgenot'.
Zoals jullie ondertussen wel allemaal weten zoek ik naar van alles om nog wat bij te leren, of eens terug in herinnering te brengen. Verrassingen komen er alleszins altijd uit de bus. Nieuwe woorden zijn de laatste tijd veelal gerelateerd aan de pandemie, soms ook geïnspireerd door sociale media. Meestal is het eens een schouderophalen, waarom ze nu weer 'die' combinatie van woorden maken. Behalve vandaag bij Van Daele, die "penisbeschaving" introduceren. Dan flapperen toch wel mijn oren om te weten waar het vandaan komt en wat het betekent. Een bekende Nederlandse vroedvrouw, Beatrijs Smulders, laat tijdens een interview in de krant "Algemeen Dagblad" noteren dat "ze verbolgen is door het feit dat de vrouwen op de datingsites voortdurend geschoffeerd worden" en "er weinig penisbeschaving is". Het woord kwam haar voor de geest nadat ze een gesprek had met een jongeman over Tinder, dat hij bestempelde als; "De grootste gratis hoerenkast; je kiest een meisje, je hebt een leuke nacht en drie dagen later neem je een ander". Haar verklaring voor dat samengestelde woord: er is nood aan de seksuele beschaving van mannen waardoor ze op een respectvolle manier een seksuele relatie kunnen aangaan, opbouwen en onderhouden met een partner. Niet slecht gezien van deze Nederlandse dame.
Look Alike Day, velen zullen misschien eens de wenkbrauwen fronsen, maar een volkswijsheid zegt dat iedereen minstens 1 dubbelganger heeft, misschien wel zeven over de hele wereld. De juiste berekening is onmogelijk omwille van verschillend genetisch materiaal. Met 7,7 miljard mensen op onze aarde is het best mogelijk dat er ergens nog een 'pijltje' rondloopt. Het is niet alleen de dag voor de tweelingen, de cloons of de copycats. Velen willen er ook uitzien zoals een 'celeb' een kopie van een idool. Denk maar aan de vele Elvissen, Michials om de beroemdste te noemen. Voor vrouwen is het dan dikwijls willen lijken op de 'Barbiepop' met alle uitwassen vandien. De anderen moet men niet altijd willen veroordelen bij kopieergedrag. Idereen maakt er zich schuldig aan al is het maar door slaafs er als de ander te willen uitzien in kledij, want het is 'mode'. Een mooi Nederlands woord voor deze 'Look Alike Day' is, Tweeling-Vreemdeling, mijn onbekende tweede 'ik'. De Duitse taal heeft ook een mooi woord: Doppelgänger, dubbele ganger, dubbele wandelaar. Sinds 1980 is er deze speciale dag die men best viert met bv kleren te dragen die herinneren aan het idool. Dat zal ik niet doen, de kledij van Freddie is niet meer geschikt voor mijn lijf en leden!.
In mijn persoonlijk leven valt er weinig nieuws te rapen. Een overlijden en een geboorte, brengen het leven in evenwicht. Dat zijn mijmeringen over het verleden en dromen voor de toekomst. Verdriet en vreugde liggen kort bij elkaar. En de wereld draait maar door.
Nergens is er uitgesproken nieuws te bespeuren en ik betrouw me maar op de gazet om het nieuws van de voorbije dagen te doorspitten. En ik heb de krant grondig gelezen. Bij gebrek aan alternatief of andere inspiratie moet ik dat wel doen. Zeg nu zelf, het heeft geen nut een krantenabonnenment te hebben om alleen maar de strips te bekijken en de woord-en rekenspelletjes in te vullen. Voor het politieke nieuws, wereldnieuws, pandemienieuws enz. luister en kijk ik naar de nieuwsberichten. De commentaar krijg ik er dan bij van de wetstraatjournalisten, de partijvoorzitters, de virologen en al de andere -logen. Ik denk er dan het mijne van, maar heb niet de behoefte om mijn mening aan jan en klein peerke mee te delen of te ventileren. Het is ook minder vermoeiend dan na te denken of me boos te maken waarom iemand honderdduizenden euro's subsides krijgt zonder rekenschap te moeten geven aan gelijk welke instantie die haar al dat geld bezorgt. Nee, dan lees ik liever een item over de uiterst belangrijke vraag of het bier 'Sint Bernardus Abt 12', van de Bernardusabdij in Watou, dezelfde smaak heeft en hetzelfde is als de trappist 'Westvleteren 12' van de Sint Sixtus abdij in Vleteren? Want indien dat hetzelfde bruine vocht zou zijn is er meteen een oplossing voor de zgn exclusieviteit van de trappsist die met moeite te verkrijgen is. De Bernardus is in alle winkels en grootwarenhuizen te krijgen terwijl de '12' van Westvleteren, telefonisch moet besteld worden en in minieme hoeveelheden te krijgen. Verbazing had ik ook bij de titel: 'pastoor wil meer blauw op straat'. Geen politie maar de pastoor uit de Kempen ijvert ervoor om meer Mariakapellekes, die blauw geschilderd zijn, terug aan de gevels van de huizen te hangen. Hij kan ze zelf ook bezorgen aan de mensen die deze actie steunen. Kleurrijk is het in ieder geval en dan kan men terug zingen: Waar men gaat langs Vlaamse wegen, Oude Hoeve, Huis of Tronk, komt men U, Maria tegen. Staat uw beeltenis te pronk...Een tekst van August Cuppens (1862-1924) van noten en dus een melodie voorzien door Lodewijk de Vocht (1887-1977). Er was ook enige verwarring in mijn hoofd toen ik de titel "broodnodige tips voor succesvol beleggen" zag staan, De tekst was vergezelt van een foto van een gevulde pistolet met bovenop sesamzaadjes. Omdat ik nog aan mijn sneetje brood bezig was dacht ik eens iets te lezen over een nieuw soortig beleg voor de boterham. Niets van aan natuurlijk. Het 'beleg' was figuurlijk en ging over financieel advies. Het broodjesbeleg waren munten en papieren euro's. Een klein glimlachje om mijn 'te rap willen lezen' in de hoop een andere lekkernij voor de boterham te vinden.
En hupsakee, de pauzeknop heb ik eventjes ingedrukt deze middag. Er was de trip naar het goed georganiseerde vaccinatiepunt, de registratie, de prik, de plakker en 15 minuten op een stoel zitten. Dan mocht ik rechtstaan en aan iedereen tonen dat ik kwiek en blakend van gezondheid, geen directe nadelige gevolgen van het vaccin had. Ik heb me naar huis gespoeid om mijn kleine hondje liefdevol in mijn armen te kunnen sluiten. Hij heeft een klein beetje 'verlatingsangst'. Niet verwonderlijk want we zijn alle dagen van 's morgens tot 's avonds bijeen. 's Nachts heeft ieder zijn eigen slaapplaats, zo moet het ook zijn.Toch moet ik hem af en toe alleen laten want niet overal is een hond een graag geziene gast. Aan de kust valt het nogal mee en zijn het enkel de voedingswinkels en sommige modezaken die een woefie niet toelaten.
Ik heb gisteren naar de prinselijke begrafenis gekeken en ondanks de sobere plechtigheid was het toch iets speciaals. Bij de Britten staat alles bol van de tradities. Ieder woord, iedere stap, elke kledij, vlag en wimpel heeft betekenis en een geschiedenis waar het naar refereert. Geen militaire uniformen bij de 30 treurenden, ontdaan van de kleurrijke en koninklijke grandeur. Nog wel te zien de eretekens, opgespeld op de zwarte kledij. Iedereen ook op de verplichte afstand van elkaar. Het onderstreepte des te meer het 'alleen' zijn van de Queen, haar eenzaamheid. Een klein verschrompeld wezentje, dat kleiner en kleiner wordt, zo leek het mij. Natuurlijk draagt ze met glans dit offer, men zag niet de uiterlijke kenmerken van verdriet. Menselijke emoties niet tonen is haar met de paplepel ingegeven en gans haar lange leven een houding geweest. Ik denk dat ze enkel bij 'haar prins' kon zijn wie ze is en in die zin zal hij een gemis zijn voor haar. De muziekkeuze, psalmen waar de prins noten had laten onderzetten en het koor, 3 man , een vrouw en een dirigent sterk, was prachtig om te horen en galmde in de lege St George's Chapel. Ik zie daar mijn leeftijdsgenoot zitten. Het doel van zijn leven, opvoeding, focus, interesses gericht op 1 job te beoefenen na 1 feit. De job: koning worden van Groot Brittanië. Het feit: overlijden van zijn moeder. In die zin kan men stellen dat de 'verkeerde' Windsor heeft verlaten voor de oude kroonprins. Hij heeft een rustig leven gehad, dat compenseert misschien zijn wachttijd. Hij heeft ook al ettelijke jaren de steun en liefde van, nu, zijn vrouw, dat kan zijn pijn wat verzachten. Want een jongere generatie kroonprinsen uit verschillende andere Europese koninkrijken, zijn allemaal al waar hij ook wil staan en zitten: de troon. Misschien kan de Queen eens luisteren naar de nieuwe nr 1 bij de 1000 classics van radio 1: "Wish you were here" (1975) van Pink Floyd. Die hebben het toch wel aangedurfd zeker om Queen van de troon te stoten!! Geen "Bohemian Rhapsody" (1975). Charles kan eens bewegen op de ééntegelplaat met zijn liefje en ze nog eens goed vastpakken: "Du" van Peter Maffy, vandaag 50 jaar oud.
Ik heb met mijn ogen gepinkt en floep, de week was voorbij. Meteen kan je zeggen dat mijn leven ook maar een ogen-blik is. Het spreekwoord 'bezint eer ge begint' krijgt niet eens de tijd om van toepassing te zijn. De tijd gaat veel te snel en dus moet ik hem 'wel' gebruiken en 'bezinnen' maar eens achterwege te laten. Ik breng vandaag toch mijn dag verwachtingsvol door. Morgen mijn eerste spuitje en dat is dan meteen het startschot voor het begin van het einde van deze toch wel moeilijke opgesloten tijd. Ik verlang naar mensen in mijn huis. Het is meer dan een jaar geleden dat de binnenkant van mijn huis iemand anders dan mezelf en de hond gezien heeft. Soms eens een poetshulp. Nog eventjes geduld en de grote vakantie kan voor iedereen echt vakantie zijn. Ondertussen schijnt de zon al volop en de nieuwe dakgoten en afvoerpijpen glinsteren en blinken in dat licht. Toch weeral mooi om te zien. Het mag stormen, waaien, gieten, regenen, mijn huisje is nu goed beschermd tegen alle gure weerelementen. Spijtig dat een grondige renovatie, een verjonging van een stenen old lady (gebouwd in 1903), ook niet kan gebeuren bij een lady van vlees en bloed (gemaakt in 1948), Maar ja, het is wat het is en ik heb geen botox of fillers nodig om me goed en jong te voelen. Nu nog de stellingen weg en ik ben weeral het gelukkigste 'oudje' in de omgeving. Het is weer een belangrijke dag vandaag. Er staan 4 feiten in the picture, dingen die onze aandacht vragen, al of niet belangrijk. Het is de Internationale dag van het Circus. Niet meer zo fantastisch als vroeger maar toch nog altijd leuk om eens een voorstelling bij te wonen. Er is de Internationale dag van de Boerenstrijd, vnl aandacht geven aan het moeilijke leven voor de boeren in het Zuiden. Er is de Werelddag van de 'Malbecdruif'. Een druivensoort uit Argentinië die de beste druif ter wereld zou zijn. Maar de meest belangrijke dag is wel de 'Werelddag Hemofilie'. Een bloedziekte, een gebrek aan stollingsfactor in het bloed. Deze erfelijke bloedstoornis wordt doorgegeven via moeders, die dragers zijn, aan de zonen bij wie de ziekte zich kan manifesteren. Deze ziekte heeft het verloop in de geschiedenis wel ten dele kunnen bepalen in het tsaristische Rusland. Tsarevitsj Aleksej Romanov (1904-1918) leed aan deze ziekte. De ouders deden in hun wanhoop, om genezing te bekomen voor hun zoon, beroep op gebedsgenezer Raspoetin (1869-1916). Aan de vooravond van de Russische Revolutie in 1917, bepaalde die een stuk mee de politiek en houding aan het Russische keizerlijke hof.
Straks de begrafenis, het afscheid van The Duke of Edinburgh (1921-2021). Bij deze bijna eeuweling komt de titel van een film in mijn gedachten: The Grumpy Old Men. Een film uit 1993 met Walter Matthau (1920-2000), Jack Lemon (1921-2001) en Ann-Margaret. Het beeld van een knorpot, mopperige en brommerige man. Misschien was hij dat ook wel. Ik ga vooral luisteren en kijken naar 'the party', zoals het gevolg van royals genoemd wordt.
Eindelijk een nachtrust gehad die naam waardig. Ook mijn hondje was gisterenavond doodop en snakte naar zijn warme nest. Dat was te zien aan de snelheid waarmee hij na een laatste plaspauze naar binnen sprintte. Iedereen tevreden en uitgerust deze morgen om waarschijnlijk, de laatste dag van de dakwerken mee te maken. Dan nog enkel wat geduld oefenen tot mijn huis uit zijn ijzeren frame zal geraken. Nu kan de grote opruimactie en kuis beginnen, daar dient de lente immers voor!
Bla bla bla bla, Internationale Dag van de Stem, beter gekend als de World Voice Day. Mijn stem is 'schrijven' geworden, wat ik minstens zo plezant vind als spreken. De otorinolaryngologisten zijn tevreden dat de stem eens aandacht krijg. Ik gebruik eens graag moeilijke woorden, maar simpel gezegd zijn het de neus-keel-oordokters. Een eigenaardigheidje is dat ze in Nederland de 'keel' laten voorgaan op de 'neus'. Op 16 april 1999 kwamen in Brazilië artsen, pathologen en zangleraren bijeen om aandacht te vragen voor de vele mogelijkheden van de stem en het belang van goede stemgewoonten. Sinds 2002 is het internationaal en in reeds meer dan 50 landen wordt er op deze dag aandacht gevraagd voor het 'wonderbaarlijke instrument' dat onze stem is. Dit jaar met als thema: de stem en verzorging in het dagelijkse leven. Ik ben natuurlijk geen kenner van de 'stem', alhoewel iedereen wel interesse zou moeten hebben voor zijn spraakorgaan. Maar dat heeft Daan Esch (°1968) al gedaan met zijn turf van een roman: STEM. In bijna 700 blz is het een boeiende roman tegen de achtergrond van het 17e eeuwse Italië. Het boek is geïnspireerd op het tragische lot en leven van castraatzangers. Een uitvloeisel van een beslissing van Paus Sixtus V, die in 1588 bepaalde dat vrouwen niet in het publiek mochten zingen in de Pauselijke Staten. Om die hoge stemmen toch te laten horen werden jongetjes met een mooie stem gecastreerd vóór hun 10e levensjaar. Door het wegnemen van de testikels bleven de stembanden klein, maar het lichaam en vooral de longen bleven groeien. Daardoor kon dat kindstemmetje met grote kracht klinken. In het koor van de Sixtijnse Kapel hoorde men deze hemelse klanken, tot Pius X het verbood in 1903. Sindsdien nemen de jongenssopranen, de vrouwenstemmen of contratenoren die muziekpartijen voor hun rekening. Van Alessandro Moreschi (1858-1922), de laatst gekende castraatzanger, is er een geluidsopname gemaakt. Dezelfde ingreep voor andere doeleinden zijn de 'eunuchen'. Simpel gesteld kan men zeggen dat castraatzangers om esthetische redenen de ingreep moesten ondergaan en de eunuchen voor politieke doelen of in dienst stonden van een, vooral Oosterse, hofhouding. Die zware operaties werden clandestien gedaan, net zoals nu nog de vrouwenbesnijdenis. Niet om de vrouwen mooier te laten klinken maar verminkingen voor meer dubieuze redenen. Een pijnlijke ingreep op het vrouw-zijn. Ondanks het verbod en de vele voorlichtingscampagnes, blijft men de meisjes in achterafkamertjes verminken omwille van een dubieuze moraal. Hier past de song "The Ballad of Lucy Jordan" uit 1974 en gezongen door Marianne Faithfull.
't Is koud buiten en ik moet binnen op temperatuur komen. Vooral mijn handen, meer specifiek mijn vingers, hebben last van de koude aprilse temperaturen. Ik moet die nochtans constant gebruiken en zeker op de 'nationale secretaressedag'. Ik moet uitmuntend schrijven vandaag en zeker mijn beste beentje voorzetten. Ik ben al in de bloemekes gezet, door mezelf natuurlijk want ik ben mijn eigenste administratieve assistente. Op straat gevonden witte viooltjes was het mooiste boeket. Verder heb ik dat al uitgebreid gevierd met chocolade, een assortiment gekregen paaseieren en straks nog een zelfgebakken pannenkoek. Jezelf verwennen is de eerste daad naar gelukzaligheid en tevredenheid. Gevierd zal er ook worden op het Paleis, want onze Flup is jarig, en dat mag gezegd worden. Koning Filip is een vorst die de goedkeuring van veel Belgen heeft. Volgens mij een integer man, die zijn familie, het land en zijn bevolking een méér dan warm hart toedraagt. Ook weeral 61 kaarsjes uit te blazen. Dat zal hem wel lukken want het is een fitte en sportieve man, met een goede conditie en waarschijnlijk dus voldoende luchtinhoud in de longen. Hopelijk nog lang onze vorst!
Door de grote toeristische trekpleister, de appelbloesems in Limburg, vragen de fruitboeren niet alleen de bloemen te willen zien maar zeker de vruchten te eten die na de bloemekes komen. De Boerenbond en de fruittelers vragen met aandrang lokaal fruit te kopen. Herinner het gezegde: one apple a day keeps the doctor away. Vooral als je dan een Braeburn, Jonagold, Jongored, Kanzi, Boskoop, Elstar of een Gala koopt en nuttigt. Te mijden zijn de buitenlanders zoals Pink Lady, Granny Smith en nog een paar. De bloesems moeten blijvend, ieder jaar hun schoonheid kunnen tonen. Dat kan alleen maar als alle vruchten geplukt en verorberd worden en niet hangen te rotten aan de bomen.
Wat ga ik deze namiddag nog doen? Een gezegde toepassen van Hunter Davies (°1936), omroeper BBC, journalist, en enige auteur die de geauthoriseerde biografie van The Beatles mocht schrijven: Ik kijk nooit televisie. Ik heb altijd interessantere dingen te doen, zoals 'niets' bevoorbeeld.
Vandaag ontmoette ik geen enkele naam waar ik een half blad tekst aan wil wijden. Er zitten nochtans interessante figuren bij zoals Simone de Beauvoir (1908-1986), interessante uitvindingen zoals het nieuwe woord dat Frederico Cesi bedenkt in 1611, 'telescoop' of de gletsjervulkaan die uitbarst in IJsland, een ware tongbreker de 'Eyjafjallajokull', of de hoogste (27,2°C in 2007) en laagste temperaturen (-2,1°C in 1913) op deze dag enz. Het is een dag à l'improviste, een beetje duimzuigerij naast werkelijke gebeurtenissen van vroeger. Finale dag van het gigantische schip, Titanic, dat nog twee zusterschepen, andere oceaanstomers had, de Olympic en de Britanica. Een laatste dag van vertier op de Atlantische Oceaan. Van bij het ochtendkrieken heeft iedereen weer zin om ten volle van deze zeereis te genieten. Samen met hun nieuwe vrienden en reisgenoten leute en plezier maken, afspraakjes maken en de toekomst en de verwachtingen in het verre Amerika bespreken. Ik kan me levendig voorstellen hoe er uitgekeken werd naar een nieuw leven, nieuwe kansen, tabuala rasa met de Oude Wereld. Zo schippert de reis, de cruise avant la lettre, tegen hoge snelheid naar het fatale moment. Met 22-24 knopen of een 44 km per uur, is de kapitein gehaast om New York te bereiken om een nieuw reisrecord te kunnen vestigen. De officieren die in de verbindingsruimte werkten kregen die dag wel 7 waarschuwingen, de laatste om 21u40, over ijsbergen in de nabijheid. Ze kwamen niet allemaal op de 'stuurbrug' terecht of werden genegeerd. Feest en muziek was er in overvloed toen matroos Frederick Fleet vanuit het kraaiennest om 23u 40 de ijsberg in het ootje kreeg en groot alarm sloeg. Eerste officier William McMaster Murdoch ( 1873-1912, zelfmoord?), gaf opdracht om het schip zo scherp mogelijk naar links te sturen. Het was echter te laat. De romp schraapte over meer dan 100 m de ijsberg en dus liepen 6 compartimenten direct vol met zeewater. Na 10 min begon het schip vervaarlijk over te hellen. Enkele minuten na middernacht gaf de kapitein order om de reddingsloepen los te maken en de reddingsvesten uit te delen. Door de chaos, kwam de eerste sloep pas na 40 min in het water, de laatste om 2u20. De reus knakte in 2 en verdween met de overgebleven man en muis, in den dieperik. In de sloepjes zaten 700 mensen waaronder Frederick Fleet (1887-1965). Op 18/04/1912 arriveerden de 700 drenkelingen, opgepikt door de Carpathia, New York. Er zijn 328 lichamen geborgen waaronder Wallace Hartley (1878-1912), de bandleider die al spelende ten onder ging. Op zijn lichaam had hij zijn viool vastgebonden en zo werd hij enkele dagen later teruggevonden. Men zegt dat het achtkoppige orkest als laatste de hymne "Nearer my God to Thee" speelde. In 1913 was er al een documentairefilm: Saved from theTitanic. In 1958 was er de speelfilm: A night to remember. Maar de bekendste is natuurlijk "Titanic" uit 1997 met Leonardo Di Caprio en Kate Winslet. Memorabilia werden te koop aangeboden vanaf 1985, toen men het wrak ontdekte en een beetje plunderde. Het zeemansgraf van 1500 opvarenden werd daarmee een beetje geschonden.
Na een paar moeilijke uren heb ik weer alles onder contole. De zon schijnt, de temperatuur is al behoorlijk na een koude nacht en uiteindelijk zijn de dakwerkers ook weer present. Hup met de geit, het einde van de werken komt in zicht. Om alle emoties te verdrijven heb ik eerst een telefoontje gedaan met een dierbaar familielid en mezelf eens getracteerd op 'gewonnen brood'. De wentelteefjes dan lekker verorberen met een beetje candijsuiker erboven op. Zoet is altijd een goede trooster voor mij, evenals plezante filmpjes bekijken die ik soms bij de vleet krijg toegestuurd. Ik bewaar die voor de momenten dat ik nood heb aan een schaterlach. Verhaaltjes en fabeltjes zijn er soms ook bij. De bekendste zijn die natuurlijk van Jean de La Fontaine (1621-1695). Het zijn korte verhaaltjes voornameijk in rijmvorm en als slot meestal voorzien van een zedenles. Meestal overkomt het planten of dieren die dan optreden als menselijke wezens met hun grote en kleine kantjes en trekjes. Men rekent de fabels dan ook dikwijls tot de didactische of onderwijsliteratuur. Zijn bekendste fabel is natuurlijk "De krekel en de mier" met een boodschap van 'van wie niet werkt, geen eten'. Ook "De raaf en de vos", met als mededeling, 'vleiers leren ten koste van degenen die luisteren. Fabeltjes zijn mooi om te lezen en behoren tot het rijk van de fantasie als ze geen levensles bevatten.
Episode 4 van de reis van naar The Big Apple met the Titanic. Alhoewel het de 13e is, is het een mooie en rustige dag op de gigantische en luxueuze boot. Men geniet van elkaar, het uitzicht, amusement en lekkere eten. Niets laat een drama in wording veronderstellen. Morgen de laatste dag van de wondere maidentrip van dit onzinkbare schip.
Een koude nacht en een frisse morgen. Het is al 6°C maar dat is nog geen temperatuur voor warm van te lopen. De dakwerkers laten het niet aan hun hart komen en zijn gelukkig begonnen met het plaatsen van dakgoten en afvoerbuizen. Hopelijk de laatste week met een ijzeren gestel rond mijn huis. Ik luister dan maar eens naar 'het' lied van Wigbert uit 1991: "Ebbenhouten Blues". Ik moest aan de zanger en zijn hit denken toen ik de heilige van de dag zag. Een man uit het jaar 690, Wigbert van Ierland. Omdat die met zijn gezel 'Egbert' aan christianisatie deed, drink ik een koffie van dat merk terwijl ik de verhalen lees van hun kerstening in die contreien. Altijd boeiende lectuur, maar niet altijd gespeend van gruwelijkheden. De horrorverhalen in films en romans van tegenwoordig zijn soms klein bier in vergelijking met hetgeen zij, volgens geschriften en overlevering, hebben doorstaan omdat ze katholieken van de heidenen wilden maken. Nu weer wat anders en terug van weg geweest..... Edwin Ysebaert en zijn "Eenzame Hartenbureau". Begin de jaren 90 was er het EHBO op radio 2 te horen. Bedoeld als datingprogramma liep dat spoedig uit de hand door de controverse rond de onderwerpen die de bellers ten berde brachten. Zelfs het parlement moeide er zich mee. Nog eventjes geprobeerd op BRT, die er een TV adaptatie van maakte , maar dat mislukte ook jammerlijk. En zie, tijden veranderen. Op elke zender, op elk uur van de dag, zijn er nu datingprogramma's te zien en maakt Edwin ook zijn bureau terug open, overgoten met nostalgische muziek. Dan maar andere herinneringen maar daarom niet beter. Het 'Vlaamse woord van de dag' heeft voor mij nog altijd een wrange nasmaak: maturiteitsexamen. Universiteit was voorzien voor studenten die de klassieke humaniora hadden afgerond. Door de 'omnnivalentiewet van 1964' werden de leerlingen die de 'moderne humaniora' of 'richting handel' hadden gevolgd, de kans gegeven ook universitaire studies aan te vatten. Mits ze een 'maturiteitsdiploma' behaalden. Dit examen was te doen op een dag dat de school bepaalde, kort na het behalen van een humaniora-diploma. Niet aanwezig, kans verkeken. Zo geschiedde, de dag viel in de verlofperiode van mijn ouders. Dus vaarwel unief en op zoek naar andere studies. In de tegenwoordige tijd, als ik alles moet geloven wat ik zie van de universitaire studenten en anderen, had ik toen moeten zeggen: adieu universiteitslol.
Episode 3 van de Titanic. Iedereen gelukkig en tevreden op deze 12/04/1912. Het gigantische en prachtige schip zette koers naar het grote land van belofte waar alles mogelijk was. Lekker eten aan boord, interessante mensen, een paar feestjes, een liefje leren kennen, muziek à volonté. Op de brug stond kapitein Edward John Smith (1850-1912). Het is de gewoonte om tussen 15/01 en 14/08 een zuidelijker koers te varen richting New York. Dit om de Labradorstroom, een koude zeestroom in de Noordelijke Atlantische Oceaan, te vermijden. Ondanks de vele berichten van ijsvelden, gemeld door andere schepen, geeft de kapitein pas later, orders om de zuidelijke route te bevaren. Morgen weer een episode.