NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 26.12.2018 Voetje Voor Voetje te Valkenswaard
  • 18.11.2018 Olat te Oeffelt
  • 28.10.2018 Keistampers Boxtel
  • 21.10.2018 Olat te Nuenen
  • 10.10.2018 De Grenslopers te Borkel & Schaft
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Wandellamp

    26-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.26.12.2018 Voetje Voor Voetje te Valkenswaard

    Ik verlaat mijn woonstee via straten waar de Kerstsfeer uitbundig gevierd lijkt.  Verlichte boompjes en bomen in de voortuinen, ook allerlei figuren als kerstmannekes arresleden, raamdecoraties, engelen etc. meer en verlichte gevels  en met verlichtingssnoeren, dakranden verlicht,  het geeft alles een feeërieke aanblik.  Balkons van appartementen versiert in kerstsfeer . Tevens blijkt het vannacht  gevroren te hebben gezien de bevroren aanzichten als plantsoenen, tóch nog een beetje witte  kerst dan.  Ik ga over stille straten, alles slaapt , sluimert zacht, om een strofe van het lied stille nacht aan te halen.  Het kerstbuikje van deze man kan wel wat beweging gebruiken, dat ook.    Aan een bijna verlaten busstation,  de eerste diensten starten, togen toch nog wandelliefhebbers.  Twee dametjes uit Helmond en Breda, nog vroeger opgestaan dan ikzelf.  Ik bedenk en uit het ook, dit is de echte liefde van wandelliefhebbers  ten voeten uit om in termen te blijven.     Een snelle busrit  en we stappen aan de noordelijke rand dit keer van Valkenswaard uit de bus de chauffeur bedankende en een prettige dienst toegewenst van ons drietjes.  Niet in Dommelen is de start ditmaal, maar aan de rand van het stadje en meteen aan moeder natuur.  De startplaats is vanuit de kantine van een sportpark, met het aanzien van  grote en volle parkeerplaats.  De kantine is best druk, en we sluiten in rijen aan bij het startburo, en de aanmelding verloopt toch nog vlot.  Na een koffie gaan Maryse  uit Breda en ik op pad, zij zal er maar 15 doen maar onze parkoersen lopen een poos synchroon.  Het gaat via de immense startplaats meteen recht op de bossen aan richting Waalre is mijn inschatting.  Passeren een ex jeugdherberg met de naam Harba Lorifa  een naam uit de strofe van een Brabants oud volkslied, wat de hertog van Brabant zelf zong eertijds.  Ik ken het nog woordelijk en qua noten van de zangles destijds op de lagere schooltijd.  Veel oude {volksliedjes} geleerd toen.     We trekken hierna een mooi geschakeerd bos in, slingeren padenwerk over gevallen herfstbladeren en genieten een bevroren landschap ertussendoor.  In de verte horen we kerkklokken luiden en we trekken voorbij schapen wat ons een kerstgevoel geeft.   Het parkoers is alweer zonder meer uitgezocht  en parkoersbouwers leiden ons over brede en smalle bos en fietspaden, boomsoorten allerlei, langs slagbomen, en poorten, heuveltjes op en af.  De route-omschrijving die ik bij de hand houd om af te vinken per regel genummerd conform op de pijlen leidt ons door schitterend natuurgebied, waar ook serene rust heerst.  Gaan dwars over akkergebied rechttoe weer boswerk in.  De dooi lijkt in te vallen, wat we merken aan enig modder onder onze voeten.    Komen na enige tijd aan een nieuw ogend Scoutshome, waar het erg druk is, tref er natuurlijk weer vele bekenden, wat veel maar korte gesprekken met zich brengt.  Ga hier ook mijn bij inschrijving bekomen soepbon gebruiken, een heerlijke kop erwtensoep.  Het personeel is hier evenals in het startburo stemmig voorzien met rode kerstmutsen.  Hier heerst een prachtige kerstsfeer.  Na verwijlen, wat lang toch, bedenk ik mijn route te verleggen naar 30 k.m. Kijk op de tijd om een extra lusje op die afstand te overwegen, maar wanneer ik al een tijdje moederziel alleen onderweg ben en door bospaden struin, bevalt me de eenzaamheid niet, Marysa had toch gekozen voor de kortere afstand, weet ik een grote achterstand op de voorgangers van die afstand en besluit ik terug te gaan naar het scoutshonk en toch  de 20 te gaan doen. Alzo geschiedde.  Hoewel de bepijling perfect is, is het toch opletten.  Bospad her en der, beschrijving die ik bij me heb, beslaat vier volle klommen twee kanten A4.  De omschrijving is fantastisch en zonder meer duidelijk.  Kom aan een grote plas welke ik twee kwart omheen moet gaan, zie  aan de horizon de zon doorbreken in de grijze wolken boven me.  Wat gedraai te velde  kom ik aan een doorgaande verkeersweg en mag een poosje het fietspad erlangs volgen.  De enorme kantoortoren van het ASML  die omgeving domineert doemt op.  Een stijging in de weg en na een brug over de Run volgt een afdaling over verharde zandweg, die glibbert flink en ik ga de graskanten belopen.  Ga onder diverse over elkaar heen gaande viaducten door, met reusachtige pijlers,  het is het beruchte fileknooppunt De Hogt, met grote wegen oost-west, noord -zuid.    Ik ga door een uitgestrekt riet gebied met waters, als plassen en vijvers sloten kanaaltjes,en bijhorende watervogels smalle en gladde padennetwerk.  Blijk aan randje zuid van grootstad Eindhoven  sinds 1961 vijfde stad des lands, {jawel} , te wandelen, een aangelegd natuurgebied.  Boven mij stijgen zilveren vogels op van het niet ver zijnde vliegveld der stad op.  Stoort me geenszins.  We trekken door parkachtige aanleg gebieden tussen stadsrand en groot High Tech- centrum door, een enorm complex.  Deze ga ik oostelijk voorbij vervolgens via rustige fietspaden, steek drukke doorgaande weg over een landelijk gebied in middels visgraat gelegde klinkerwegjes, steek een rits autowegviaducten onderdoor, om opnieuw de rust van de Waalrese bossen op te zoeken.  Draai en keer  telkens over brede en smalle  bos en onderbroken met kleine heideveldjes paden door.  Komt ineens het scouting gebouw van daarstraks in beeld. Opnieuw bekenden tref ik hier,  plus een persoon welke ik al zo lang niet meer gezien had, dat ik er bange vermoedens over kreeg.  Bijpraten dus.  Hij moet of wil nog de omweg gaan doen, welke ik juist achter de rug heb.  Ik bedenk een hachelijke onderneming, in zijn uppie, en bedenk of hij nog voor de vroege duisternis dit redden zal.  Hij heeft er alle vertrouwen in.  Ik ga mijn laatste zes k.m. aanvangen.  Volg toeristische knooppunt wandelroutes gedwee door moeder natuur, om even bewoond gebied te doorkruisen langs bungalows en knotsen van villa's van welgesteld Waalre en dan een bos en vennengebied in te gaan, ook langs een oud spoortracé nu een breed fietspad, welke ik diverse malen mag kruisen middels dan asfalt dan boswerk.    De zon staat al laag en tovert een koperen of gouden bos en overig aanblik.  Moet weer aan de doorloper denken die dit waarschijnlijk in de donkerte zal moeten gaan.    Het is vandaag een natuurroute in optima forma, mag zeker gezegd, wordt enige malen als in mijn laatste gang richting finish, verwonderd aangesproken door dagjesmensen die zich afvragen waar al die wandelaars toch vandaan komen en naar onderweg zijn, gaf gezellig oponthoud toch.  Bewondering en begrip krijg ik ook.    Kom dan weer uit bij Harba Lorifa, een weet de finish nabij.  Na afmelding maakt nog menig bekende zijn en haar opwachting in de kantine.  Een mening delen we, zonder twijfel, bij alle gespreksonderwerpen.  Het was een schitterende natuurtocht, prima en goed bereikbare startgelegenheid, en zalige rustpost.  De vertrekkers  wensen elkaar van ganser harte een gloedvol mooi nieuw wandeljaar, met handengeschud.  Ik verlaat een bijna lege startzaal, nadat ik ook mijn wensen aan lopers en bekenden uitgebracht heb, en wijs de buromensen er nog op dat in deze duisternis nog een eenzame wandelaar zal komen.  Beste lezers dezes:  Ik wens u allen een goed nieuw wandeljaar, met mooie ervaringen tijdens wandelingen.  Een gelukkig gezond vooral en voorspoedig 2019 voor u en de uwen.  Ik kijk zeker ook weer uit naar de wandelactiviteiten van deze club.  Hun website: www. de voetjes.nl.  Tot mijn volgend schrijven weer, en groet u met een Brabantse groet in deze streek vooral:  "Houdoe".

    Van Peter Heesakkers

    26-12-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Tags:Voetje voor voetje, Valkenswaard
    >> Reageer (0)
    23-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18.11.2018 Olat te Oeffelt

    Het is weer even wennen aan de winterachtige koude.  Ik bereid me daar goed op voor en stap in de erg vroege  en nog donkere morgen op mijn fiets op weg naar Noud, alwaar ook Harrie met auto zijn opwachting maakt.  In het diepe duister gaan we op weg naar Oeffelt gem. Boxmeer, aan de Maas gelegen in de uiterste noord-oost hoek van Brabant aan de grens met de provincie Limburg.  Onderweg lijken we een zeer heldere ster te kunnen volgen, ik noem hem de ster van Betlehem, o.k. wel wat vroeg, maar ach.  Later onderweg dient zich het eerste ochtendgloren aan, aan de oostzijde verschijnt een witte of lichte vlek die al snel overgaat in ochtendrood in grondnevel.  Het is een ongewoon lange rit.  Alhoewel ik eigenlijk erg weinig wandelaars verwacht uit het zuiden, blijken daarvoor in de plaats toch veel lopers uit de provincie Limburg en de omgeving van het wandelwalhalla, Nijmegen en omgeving zich te melden. De startplaats is voorzien in een ontspanningscentrum van het dorp, en na ons  loopt de zaal al snel vol en de wijk buiten met auto's evenzo.  Er is wat moeite met de nieuwe inschrijfmethode van de club die de inschrijftafeldrukte wat zou moeten ontlasten, en de procedure versnellen, en zo ook met de scanning aan het vertrek bij de uitgang, na het bekomen van het scanpasje om de route-omschrijving te bemachtigen.  We starten al meteen tegen de laagstaande zon inkijkende, en muts of kleppet met zonnebril op brengt wat soelaas, de lucht is volkomen helder op vliegtuigstrepen na.   Het wordt vandaag een wolkenloze dus zonnige dag.  De wind voelt steenkoud.  Het landschap is witbevroren, en we zien een  gesloten ijslaagje op een kleine plas.    We gaan over een ex-spoorbaan het z.g. Duits Lijntje naar Gennep en Duitsland hier niet zo ver meer van af over een spoordijk, welke begint bij Boxtel.  Asfaltwegjes wisselen af met zand en grindpaden, bossen zullen vandaag ontbreken, dus open bouwlanden en weiden met soms nog vee.    Ook treffen we veel Maasplassen met natuurlijk veel zwermen watervogels, ganzen zwermen trekken druk snaterend over ons, maar ook zwanen zie ik enorm veel op de wateren.    We gaan bij dorp Beugen de Maasvlakten in welke fameus is om hun Maasheggelandschap.  De meidoorn overheerst hier als beplanting naast rietvlakten en ruigten.  Meidoorntakken  worden hier gebruikt als weide en akkerland afsluitingen in plaats van prikkeldraad, en op hoogten gevlochten ter vervanging van ijzerdraad, ook onze wandelpaden zijn omzoomd met  de meidoornbomen en takken.   Opvallend is ook dat we nog veel zomerbloemen zien ook in het wild zo gezegd.   Zonder meer een bijzonder landschap maakt dit.    Beugen bereiken we niet maar de route buigt af het Maasdal in, de uiterwaarden.  De Maas staat nog best hoog en dus bevaarbaar in tegenstelling tot de andere grote rivieren nu al om in den lande.  Exceptioneel lage waterstanden, en schepen veel minder beladen.    Ook het regionale riviertje De Vilt  blijkt kurkdroog te staan.   Overwegend smalle een mans paadjes volgen nu op, en de route aanduiding is niet overal even duidelijk wat maakt dat veel wandelaars zoekend zijn.   Het papier brengt duidelijkheid toch.   Ook volgen een hele reeks draaipoortjes, tientallen heb ik achteraf het gevoel en zullen menig gezet persoon in de problemen brengen, ik moet ook mijn rugzakje nogal eens optillen.  We gaan onder een lange verkeers Maasbrug door die de verbinding vormt met het Limburgse Gennep aan de overkant zichtbaar inderdaad op de provinciegrens dus.  Steken  weilanden en ruigtegebieden doorheen middels alsmaar draaipoortjes en geraken dicht bij Oeffelt over overwegend eenmanspaadjes.  Kom aan het Veerhuis, maar laat met bemodderde schoenen, als rustpost voor wat het is en vervolg.  Het gaat op Cuyk en Sint Agatha op aan.  Zwermen ganzen vele honderden of meer snateren laag over het landschap over ons heen.    Naderen nu een oud klooster ommuurd met eeuwenoude hoge muren omheen, welke nu rustig oogt mogelijk paters of nonnen in gebed in de grote kapel.  Gaan recht op de gebouwen af en krijgen een hele grote tuin voorgeschoteld.  Het is heel goed papier lezen want de pijlen staan of er niet of te verdekt en men laat ons de hele tuin met eigen grafveld  zelfs, zien, en kringelen langs akkerveldjes watertjes en bijzondere beplanting en groeisels, dwalen langs heggen, en alzo meer wat bij het eigen kloosterleven hoort in eigen voorzieningen  als ook werktuigen, en landbouwmachines.   Alles een bezienswaardigheid op zich.  Kom ik toch weer terug waar de toegang tot dit alles  aan de refter alwaar een rustpost is voorzien, compleet met uitstalkasten die over het oude en nieuwe kloosterleven verhalen, een museum op zich.  Interessant  lijkt me zeker maar zou me teveel oponthoud geven.  Dus zet ik er weer de pas in.  Gaan de poort uit, draaien om heel het grote complex heen de vrije ruimten weer in.  Dijken zijn in de omgeving ruim voorzien door de diverse overstromingen van de Maas in het verleden en de negentiger jaren vorig eeuw nog.  Gaan vochtige paden en zand of grindwegen.  In de verte overkant Maas rijzen de heuvels van de Mookerhei, waar eeuwen terug de slag om en op de Mookerhei bloedig uitgevochten werd, uit het hier bij mij nog vlakke landschap.  Die heuvels  dateren nog uit de erg vroegere ijstijd.   Een hoge en grote ijskap schoof de gronden naar het zuiden op en kwam destijds tot zuidelijk van de lijn Utrecht en Nijmegen ongeveer tot stilstand, vanuit het noorden dus.    Zo vormden de heuvels en het landschap  van nu, destijds dus.    We volgen om de kloostermuren het ruige landschap weer in over grind of zandpaden.  Dient zich na wat kilometers de z.g. Soeppost aan met als specialiteit een heerlijke kop preisoep, maar ook ander etenswaar als belegd brood en koel of warm drinkgerei is verkrijgbaar.   Dit is allemaal bij het geringe inschrijfgeld in begrepen.  Na verpozen op de bankjes in de open lucht en gesprekken her en der gaat het opnieuw een poortje door,  door weilanden en klim naar een dijk, die te volgen een poos en ga ik een bocht door vervolgens, raak ik de bepijling kwijt en vertrouw mijn gang niet, keer terug en wordt vervolgens geroepen en gewezen waarheen te gaan, de bepijling op de dijk ontbrak en ik moet in de afdaling via een betonnen trap hoge dijk afgaand en beschut paadje door langs sportvelden, en later weer de open ruimten in.  Duikt bebouwde kom op, blijkt Oeffelt te zijn, en stiefelen nu de bebouwing doorheen, veel nieuwbouw , en wordt verwisseld met een tuin waar het leven voor een eeuwig leven wordt verwisseld rondom de kerk aldaar.  Wat steegjes door en achterommen, en plots komt het  start/ finishgebouw in het vizier.   Daar is het nog even gezellig nakaarten met deze en gene alvorens we de thuisreis aanvaarden.  Voor het donker thuis. Dat overkomt me anders nooit in deze overwegend donkere dagen.  Ik telde vandaag 17 draaipoorten en nog enige wandelhekken.   De tocht was wel weer opnieuw "Echt OLAT" hun slogan, met als hoofdrecept het prachtige Maasvallei,  Maas- hegge landschap waar de streek om bekend staat en elk jaar veel toeristen trekt filmend en fotograferend.    De of hun volgende maandelijkse wintertochten zullen weer in de natuurrijke omgeving van Eindhoven plaatsvinden.  Kunt u het beste vinden op hun website: WWW.OLAT.NL   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe", en tot mijn volgend schrijven.

    Van Peter Heesakkers

     

     

    23-11-2018 om 18:33 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.28.10.2018 Keistampers Boxtel

    De klok is vannacht weer 'n uur terug gezet naar wintertijd.  Heb met  de tijdverschillen elk half jaar geen enkele moeite.   Wanneer ik mijn straat uit ga, tref ik in een voortuin een prachtig Halloween tafereel, in alle griezeligheid, van skeletten, schedels, spoken, uitgesneden pompoenen met erin een kaarsje, een blikvanger zonder meer.    Ik moet dieper in mijn jack duiken vanwege de koude, het is een graad boven nul.  Er staat nu en dan een vlagerige wind uit het noordoosten vertelde me vanmorgen de weerman.  Zouden  de vele boomeikels dan toch door de visionairs  der natuur toch gelijk krijgen van de voorspelling van een vroege en stevige winter?

    De trein is vanochtend niet druk, integendeel, bijna leeg, zou toch het tijdsverschil een rol spelen?     Aan de vertrekzaal komen twee touringcars aanrijden, een met wandelaars uit Nijmegen en omgeving, en een met Belgische club uit Ravels.     De zaal is levendig druk met aanmelders.   Na inschrijving en aankoop van  fiches  {plastic munten} voor  onderweg de eigen clubposten , en uitwisseling met de laatste nieuwtjes met bekenden, ga ik op weg.  De gure wind door.  De zon schijnt volop.  Ik ben al direct in den buiten van dit stadje vanuit  de kantine van het lyceum, steek oude rijksweg over en een lang asfaltpad langs de Dommel volgt.  Een straatnaambord geeft al aan "De Lange Loop", en dit is ook zo.  Blijf aan de rand van nieuwbouwuitbreidingen van het stadje gaan met anderzijds puur natuur,  een park zogezegd, waarop de oevers allerlei watervogels vertoeven waaronder de trekvogels,  de Canadaganzen.  Ik tref op dit vroege uur opmerkelijk veel tegen richting lopende wandelaars, en wellicht buurtbewoners al of niet met honden, en zie ook beeldhouwwerken in de plantsoenen.  Het blijft wandel- fietspad gaan op die lange loop, mogen eindelijk onder een fietstunnel en  grote  zes baans autoweg door, een houten brug overheen over een kanaal -achtig water, en vervolg pad nu buiten de bebouwing.   Ben nu echt in de streek met de benaming van "Meierij van 's Hertogenbosch".  Valt me op dat toch de populieren bomen en bossen  nog volop in blad staan met een goudgele glans in het landschap.   Staat deze streek om bekend, vanwege zijn klompenmakerijen.  Deze omzomen veelal akkers en weiden, en moeten na kap vrijwel direct herplant worden.  Tussendoor plukjes bos met allerlei boomsoorten.  Ook  rijen knotwilgen tref ik langs de dreven.   Weg verandert van fietspad naar asfaltweg naar Liempde, nog steeds verkeersvrij.   Bij volkstuinencomplex moet ik afslaan en kom langs eindeloos lijkende boomkwekerijen, achter een der huizen staan alpaca's waakzaam en verwonderd het wandelvolk gade te slaan.    Het gaat op natuurgebied Geelders op aan maar laten dit liggen.   Koeien in de weiden nog niet op stal met deze koude.   Weg Boxtel- Schijndel oversteken, fietspad op.  Een Belg complimenteert me dat deze paden talrijk zijn in ons land en veilig voelen en zijn.  Zo zijn die bij ons niet, verzekert hij me.  Mogen al gauw dit pad af een bos door, en kom langs een verzetsmonument uit de W.O. 2 opgedragen aan verzetsmensen die ook uitgebeeld trouwens verhalen op plaquettes en personen genoemd die hier vooral in September 44 piloten in veiligheid brachten, en achter de vrije linies smokkelden.  Zij behoorden tot een machtige vlootarmada van geallieerde parachutisten.    Hun vliegtuig was neergeschoten.    Het verzet verborg hen in de bossen aangrenzend.    Na wat wegjes komen we richting de rustpost bij Gemonde dorp. Op afstand hoorbaar onrustig geschreeuw van voetballers en supporters, en jawel een sportpark komt in het vizier, met daar voorbij een schutterslokaal waar onze post is.  Het is wat klein voor een toeloop van honderden wandelaars.

    Na verpozen gaat de route recht door het dorp Gemonde, en tref ik straatnamen als Loopstraat en Lariestraat. Buitendorps gaat een asfaltwegje over in grind en vervolgens tweesporig zandpad.  Moet vermelden dat in tegenstelling tot anders bij deze club vandaag verharde weg overwint.   Ga een oude beukenlaan doorheen, gaat over in graspad en langs boomgaarden.  Kom opnieuw in deze streek onvermijdelijk lijkt het, de Dommelrivier weer tegen, hier een brede stroom.  Deze zal voorbij Den Bosch in de Maas-rivier uitmonden.  Herinner me onder stadje Peer in België dat het daar ontspringt als een dakgoot achtig stroompje uit het golfende landschap daar het water verzamelt.    Krijg een lang een- sporig zandpad langs de oever van de nu brede stroom dus.  De zon schittert in het water en beneemt mij het zicht dus de zonnebril gaat op.  Tref een duo met geigertellers op de nek op zoek naar bodemschatten of oorlogstuig misschien ook.   Nu en dan heb ik aan de boorden van de rivier een stuk schaduw.  Zie rondom een plas  een zee schermbloemige  witte planten, "duizendblad " {?}   Ga dan eindelijk een breder pad afdraaiend de landerijen in die me o.a. langs geoogste akkers leidt, en weidegrond, op afstand doemt de kerk van Gemonde op, toch nog een niet geoogst maïsveld, en ach het was een lus dus en opnieuw rustpost bij de schutterij.  Ik ga naar toilet maar ik kan niet meer uit de ruimte komen wat ik ook met klink  en slot draai en deur rammel, en even erna na enig alarm van andere wachtenden, komt iemand me bevrijden met een of ander gereedschap.  Na verblijf in het paviljoen  gaat het via wegjes en paden de laatste kilometers op Boxtel aan.  Ben vergezeld van een groepje Nijmegenaren waaronder een Santiago en andere internationale wandelwegen ganger.  Veel te verhalen dus.   Steken een voorrangsweg over en opnieuw fietspad , viaduct over autoweg zes baans, en dalen af naar bebouwing zijnde Boxtel.  Krijgen een trits  naoorlogse nieuwbouwwijk te gaan, waar plots de pijlen ontbreken of hebben niet goed opgelet, en moeten even al lezende ook op gevoel gaan.   Dan is er de routebepijling ineens weer.  Hebben een winkelcentrum gemist en een park blijkt nu.    Langs oude doorgaande rijksweg, voorheen of vroeger Eindhoven, Den Bosch, gaat het recht op de finishzaal af.  Mag gezegd dat ondanks ongewoon bij deze club toch, veel verharde route, er toch veel mooie herfst en andere natuurtaferelen te bewonderen waren.  De routemannen hadden weer een totaal anders dan andere route gevonden, waar de ruime omgeving zich ook voor leent.   De natuur in al haar herfstige schoonheid.  In de schoolkantine is het nog een lang en gezellig samenzijn met overig wandelvolk.   Heel tevreden over weer hier een prachtige en rustig begaanbaar  bijna geheel verkeersvrij parkoers.  Het lijkt of men voor donker thuis wil of moet zijn, want ja het scheelt toch weer een uur dat het eerder donker wordt, en derhalve loopt de zaal vrij snel leeg weer.   De touringcars staan ook vertrekkensklaar.  Ik bedank  de clubleden nog voor opnieuw een aantrekkelijke tocht vandaag, met prima voorzieningen als onderweg.  Er was dit keer geen kantinewagen op de route, merkwaardig of niet.   Tot zeker ziens hier weer.  Ik groet u lezers weer met een Brabants "Houdoe".  En tot volgend schrijven van mij.     Van:  Peter Heesakkers. 

    28-10-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Keistampers, Boxtel
    >> Reageer (0)
    23-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.21.10.2018 Olat te Nuenen

    OLAT:    Ruim vijftig lentes jong, vorig jaar groots gevierd met hun ruim duizend leden.      Weinig clubs  die het zolang volgehouden hebben, althans in ons land, terwijl Nederland een al  een kleine  honderd jarige wandel -{sport} traditie kent.    Denk m.n. aan de honderd en tweede Vierdaagse van Nijmegen dit jaar.  Met dik 51.000  voor-aanmelders, en   ruim 45.000 starters over drie verschillende  afstanden.    Helaas is er een deelnemerslimiet ingesteld moeten worden.      Tref in de bus nog drie liefhebbers onderweg naar Nuenen -Eeneind, hebben de hele weg de laagstaande zon recht in  ons gezicht.  Na uitstap denken we een binnenpad te kunnen nemen want de doorgewinterde wandelaar wil toch niet te ver omlopen hi-hi.  Volgen toch maar gedwee de OLAT route wijzers naar de startgelegenheid, gaan langs de vele auto's geparkeerd van de vroegerikken vandaag die al onderweg zijn voor de 30 en 40 k.m.    Worden onthaalt in de kantine van strand en recreatiebaden,  Enode  genaamd.     Aan de uitgang van het etablissement, worden na inschrijving de route-omschrijvingen uitgedeeld, en op pad zijn we.    Omtrent de route, gaan we in hoge verwachtingen gezien de bos en natuurrijke omgeving van Eindhoven, in casu nu Nuenen dus.    Gaan meteen onder een autoweg naar Helmond  fiets/voetgangerstunnel door en geraken in een  groenige nieuwbouwwijk welke nog in alle rust verkeert.  Het is even op je qui vive zijn met de bepijling en je routebrief.  Het bouwplan Tweevoren genoemd, verteld ons over vroeger bouwland misschien.   Treffen en passant per fiets onderweg naar de startplaats Gonny , van het Beneluxwandelen befaamde duo Gonny en Jos. 

    Komen plots middels fietspad in het groen zeg maar.  Het is ook bladeren banjeren vandaag, herfst en bladval zetten snel in, na maandenlange droogte.  De herfstkleuren openbaren zich in alle schoonheid vandaag.  Het geheel heeft iets feestelijks toch.   Overal om ons heen dwarrelen de bladeren neer, het sneeuwt blad als het ware.    Het wordt vandaag ook nogal los of rul zand banjeren, want de grond  is erg uitgedroogd.    Krijgen het Hemelse pad   te gaan, ja mooi is ze wel.    Treffen de Hooidonkse beek die er gortdroog bijligt.    Alom lage waterstanden als ook vennengebieden onderweg.    Trekken achter Nuenen om , middels asfaltpaadjes, fietspaden, de Papenvoortse heide in.   Na een vijftal kilometer wacht ons al een z.g. koffiepost deze club, maar er is vanalles eten en drinken te bekomen toch.   Zitten niet te lang op de klapbankjes en gaan weer in de hoeven, verder door bos en heidegebiedjes en natuurlijk vennen waar deze hoek der provincie rijk mee bezaaid is. 

    Gaan heideveld recht doorheen en kruisen menig MTB fietsroutes  en gebruikers.    Ieder zijn hobby of sport en we gaan eerbiedig waar het anders niet kan opzij.    Krijgen wegje Oude Postbaan genaamd, vast uit de oude tijd nog want post vervoeren en bezorgen dreigt uit de tijd te raken.    Aan de Grensdijk dus gemeenten ,  denk ik, verlaten de langste afstanden onze route voor hun grote lus.   Krijgen even lange veldweg te gaan langs de autoweg Helmond Eindhoven , om na  ruim 1200 meter deze weg te kruisen middels viaduct, gaat het op Brandevoort en Mierlo op aan.   Even wordt asfaltweg verruilt met een graswegje welke door het grote al , geboortebos leidt.  Een inmiddels groot bos jonge bomen vanaf jaar 2000 oud, waar ouders door de gemeenten in de buurt genood worden voor elke nieuwkomer een boom te planten.  Een rijk geschakeerd bos ook in bomensoorten.   Wat vroeger moeras en weide en akkergrond was.    Het is er al mooi en beloofd ook later.    We padderen door via eenmanspaadjes door velden en hoog gras.   Spoorwegovergang H-E v.v. om via landbouwwegjes en rustpost  te bereiken.  Een tot horeca omgebouwde boerderij met schuren en binnenplaats om een der vele zitjes te gebruiken tussen alle groenigheid, het heeft qua sfeer wel iets.    Loop na pauze door de tuinen om de horeca heen tot we op een doorgaand wegje komen en die volgen we.  Gaan recht op de kunstmatige  hoge heuvels van vroeger afvalverwerking af en onder heuvelrijen door een paar weken geleden nog door mij beklommen tijdens andere wandeltocht en langs ingang Dierenrijk, een  befaamde Zoo, gaat het weer bos in slinger de slinger op Geldrop op aan.  Vlak aan doorgaande weg is de volgende clubrust gepland en laten we m.n. brood met beleg en tomatensoep goed smaken.  Ga na pauze onder  de weg door langs de boorden van het Eindhovens kanaal lopen, en hoewel brede betonnen fietspaden.  Een alleszins mooi kanaalpad maar gecombineerd met tweezijdig fietsgebruik met nogal snelle niets ontziende fietsers, is het opletten, dacht als langzaam verkeer als wij voetgangers er toch de voorrang hadden.   En gerespecteerd moeten/ mogen worden.   Gaan na 1600 mtr. van de  drukke kanaaldijk afdalend de Kleine Dommelbeemden in.  Een enorme berg riet geoogst onderlangs door.  Ik ken dit gebied van de eertijds Kempische wandeldriedaagse van OLAT heen of terug gaand, een vochtig gebied vanwege drie weken terug hoge waterstand en nog onbegaanbaar omdat de sluizen door werkzaamheden toen, gesloten waren.  Het blijft alleszins de moeite zeer waard dit natuurpad te volgen.  Fotogeniek ook.  We slingeren met de rivier een zijrivier van de grote Dommel  een poos mee.  Kom aan een klaphek waar menigeen geen pijl ziet en denkt door de poort te moeten gaan, en derhalve ook doet.   Kom voor een watermolen aan op Eindhovens gemeentegrond nog, en gaan hier achterdoor .  Deze molen is een der beroemde schilderingen van Vincent van Gogh twee eeuwen geleden, toen Vincent in Nuenen woonde nog.    Gaan een beek oversteken, Nuenens gemeentegrond op, en geraak op een pad welke die naam nauwelijks verdient.  Slinger door een overwegend populierenbos en andere grond begroeiingen, oplettend op de grote voeten van die bomen, over krakkemikkerige brugjes eenmanspaadjes, en herfstig bladval want de populier verliest zijn blad al vaak in Augustus en eind die maand.   Moerasachtig gebied hier. Kom uit in een graspad langs akker en weilanden en ga op de gemeentegrens af.  Daar een asfaltweg op naar gehucht Eeneind, wat industrieland door.  Plots een eeuwenoud klinkerwegje ook wel kassei genaamd,  op, en ook erg kuilig, langsheen een vroeger treinstation, deze plek moet Vincent in zijn Nuenentijd gekend en bewandelt hebben bedenk ik.  Een kapelletje langs waar volop kaarsen branden, overweg oversteken, rustiek dorp door, weer fietspaden en dan doorgaande weg oversteken, een pad in die ons begeleid zuidelijk van voornoemde plassen, op naar de finishzaal.  Het was weer "Echt OLAT", als ze zelf immer zeggen.  Was nog gezellig nablijven na binnenkomst.    Tref hier ook mede-  Benelux wandelmedewerkers  Krist en  Gina uit het verre West Vlaanderen.  Een prettige kennismaking ook.   Krist en Gina blijken erg in hen nopjes met de streek rond Eindhoven, gezien hun vele bezoeken hier.  Later loopt de zaal langzaam tot leeg, en ga ik ook maar weer op pad naar mijn bus, nu via een kortere route toch, via mooie paden in rust en schaduw.  Hoewel deze tocht anders dan gewend bij OLAT, was ik niet te min dik tevreden weer.

    Geachte lezers:  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u allen weer met een Brabants "Houdoe".

    Van:   Peter Heesakkers

    23-10-2018 om 08:52 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10.10.2018 De Grenslopers te Borkel & Schaft

    Wanneer ik mijn straat uitloop wordt ik verrast met een prachtige herfstige aanblik.  De  grond is bedekt met goudgeel  blad.  Hoewel voor mijn deur in de straat de oude lindebomen er nog groen bijstaan, en dat na een maandenlange  tamelijk droge periode.  Mijn wijk uitgaande wordt ik geconfronteerd  met een rat op de stoep, die rap weer onder lage bossages van het plantsoen verdwijnt.  Ik weet dat  op die plek overdag ouderen op een bank bij elkaar komen waaronder er zijn die duiven met name voederen, en hier hun vermaak in hebben.    Het is stralend helder en dus zonnig weer, en dit zal de gehele dag zo blijven.    De lijnbus heeft wat moeite zich uit het stadse  spitsverkeer te ontworstelen.  In Valkenswaard kan ik meteen op een 8 persoons lijnbusje vervoegen richting Hamont /Achel, doch na een paar k.m. al kan ik recht tegenover uitstappen.  Ideale verbinding dus.  In het café waar de startplaats is voorzien en waar ik al eerder was, valt me op de dat het treintje dat boven  constant onder het plafond langs de muren snelde er niet meer is.   Nu zijn  de boorden volzet met allerlei kunstmateriaal.  Bij  de start hoor ik buiten eikels  regenen bij elke windvlaag, en constant het gebonk  op daken en motorkappen van geparkeerde auto´s van deelnemers.  Niet plezant voor de autobezitters, kan sommige parkeerders nog verwittigen.   We mogen al meteen  de natuur intrekken.  Er hangt een grondnevel  en  zonnestralen bundelen in de mist feeëriek tussen de bomen en wordt ik al meteen met een groep grote paddenstoelen  verrast waar gretig fotoliefhebbers zich op het tafereel storten.    Passeer onderweg vandaag nogal veel eikenbomen die zo te horen hun vruchten nogal hard laat vallen en ik ben beducht het risico te lopen er op mijn hoofd te krijgen en gaat mijn kleppet op. De grond ligt bezaaid ermee, en z.g. natuurkenners beweren dat veel en vroege eikels een zware winter aankondigen.  We zullen zien.   Het is dus al meteen bos wat de klok slaat, met de eerste herfstige kleurenpracht, hoewel groen nog opvallend veel de overhand heeft.   Mijn route gaat duidelijk Neerpelt op aan met een zuidelijke bocht, die  terugkeert met een bocht naar noord.  Ga langs een wei met donkerbruine koeien met toch vervaarlijke grote horens, het ras ontgaat mij.   Geen Schotse Hooglanders in alle geval. Zij liggen  tam in de wei te zonnen.   Volgt een kasseiwegje duidelijk met Vlaamse inslag,  zeker honderd jaar of ouder nog, langs wat verscholen huisjes  en boerderijen.    Hoor nog opvallend veel vogelgeluiden in de natuur.   Zie langs de weg talloze spinnen hun websites onderhouden waar de ochtenddauw overheen ligt, mooi tafereel....  Kassei wordt asfalt en later zand-grindweg.  Prachtig die zonnestralen tussen de in nevel gehulde bomen.   Kom langs de Dommel die haar oorsprong heeft bij Peer in B.   Er omheen bruine en toch ook groene varens.    Raak in bebouwing  van Borkel met een lieflijk kerkpleintje met horeca en muziekkiosk en kerk maar ga ras op natuurgebied De Malpie op aan.  Weideland enerzijds anderzijds bos op de eerste wagenrustplaats aan.  Altijd gezellig toeven en druk met wandelaars.  Kantinewagen doet goede zaken.    Ga op weg voor de luswandeling, even bos,  klappoort door, dan een graspad tussen de rustende koeien door,   Kijk uit voor koeienvlaaien waarschuwt m´n routepapier,  wat vochtige grond, flink omwoeld  door everzwijnen  die in het gebied talrijk zouden zijn, brugje over rivier en ga dan door open landbouw- veeteelt gebied in volle zon.  Meeste  akkers  liggen winterklaar al.  Los zand banjeren viert vandaag de boventoon, na de droogte deze zomer.  Steek weg Hamont/Achel/  Valkenswaard over na even fietspad gevolgd te hebben, tref hier nog een zestal oude solex bromfietsrijders, fiets met hulpmotor dus,  en ga een groensteegje in tussen open landerijen.  Brengt me in de bossen van de Brugse heide , na wat geslinger in paden even oude spoorbaan naar voorheen of vroeger Achel en Neerpelt volgen, passeer ik de enorme eigendomsterreinen van een internationaal bekende springruiter,  Jan Tops, de stallen en  heus  modern stadion wat voor een voetbalprof niet onder doet, waar springwedstrijden plaats vinden.   Zeer imposant.  Geraak aan de Abdijweg een fietspad langs voornoemd terrein.  Een oude "sjees", auto van het jaar rond 1900 komt me tegemoet gereden,  gesputter en getuf, valt in het oog natuurlijk en we groeten elkaar enthousiast.  Hij met een schor toetertje.  Schitterend!  Hij een leren muts of helm op.   Deze weg leidt naar de befaamde Achelse kluis gelegen op de grens  van Nederland en België.    Ga rotonde weg naar Achel oversteken en bevind me nog steeds in de terreinen van de springruiter en zie wat drafpaarden in de weiden.  Knuffel even de beesten en ga dan groenstrook in langs weer gebouwen die bij het ruiterbedrijf toebehoren.  Een klinkerwegje stuurt me randje dorp Schaft en verder landerijen door en over een tapijt van kastanje bolsters, en natuurlijk kastanje bollen.   Zwerf door velden op natuurgebied Malpie aan door rul zand en kom weer aan riviertje met brug tegen richting vanmorgen , langs rustende koeien en omwoelsels van zwijnenkuddes, sporen , langs ruisende populieren, bos in naar de rustpost, een buiten dus.  Ik besluit  het rondje Malpie te gaan doen na tijd opname, en in overleg met route en toezicht personeel der club, zit er best nog in verneem ik.  Welnu het is de kers op de taart van en door de club.  Ga langs weliswaar ver opgedroogde vennen, { droogte}, heidevlakten en bospartijen en zowaar nog duinenklimpartijen achtereen.  De grond bezaaid met dennenappels "mastentoppen" genaamd door de zuiderbuur.   Tref ook diverse hout uit- kervingen van dieren door een of andere kunstenaar prachtig  gemaakt. Uit deels omgezaagde bomen resten.   Houtsculpturen dus.   Klaphek doorgaand volgt een lange  z.g. knuppelbrug over moerasgronden.  Mis een pijl , maar mijn route-omschrijving is duidelijk, en die volg ik.    Een z.g. ruiterroute en ook een mountainbike pad volgend en langer zandpad door bos, bereik ik de kantinedienstwagen met terras van deze club weer, waar het nu veel rustiger is.  Men is al met de opruiming begonnen.   Het was een fenomenaal mooi ommetje toch.   Even verloop ik me na de pauze.  Komen andere lopers, Vlamingen me tegemoet gelopen, die de routepijlen  al misten, lopen we terug en ons papier is geduldig en duidelijk, niet goed opgelet dus, en de pijl hangt er wel degelijk.  Gaan weer kris-kras door bosgebieden veel in herfstkleur zonder meer schitterend, langs velden, en lege akkers.  Geraak aan asfaltwegje en wordt klinkerwegje, achter weg naar dorp Borkel door, beland ik aan de nu ook rustiger finishplaats.   Moet het nog uitgelegd?    Een werkelijk schitterende natuurtocht, zeer uitvoerig beschreven op routepapier in zelfs meterlengte van elke route apart.  Ben enorm voldaan, geweest in een der mooiste delen van het edele en mooie Kempenland, dicht in de buurt van Vlaanderen ook.    Busje komt zo.  Ik kan aan de deur weer instappen zo geduid.  Een fantastische wandeldag ervaren.   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe" !   Tot mijn volgend schrijven weer.  Van:   Peter Heesakkers

    11-10-2018 om 20:26 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.16.09.2018 wsv Nuenen

    Als ik na opstaan de gordijnen open schuif, mag ik het morgenrood bewonderen, voorwaar een prachtig natuurverschijnsel.   Aan het busstation tref ik nog een bekende medewandelaar en gaan we gezamenlijk op weg.  Deze bus stopt vlakbij het startlokaal, mooier kan het niet.  In dit lokaal tref ik nog een Vlaams stel welke medewerkers/inzenders  blijken te zijn van Beneluxwandelen, en ook de z.g. Witte Petten duo  Hennie en Theo.  Gevieren een kort en gezellig onderhoud aan tafel.  Met Hennie en Theo vang ik de wandeling aan, en al snel blijken onze routes ons te scheiden.  Gaan viaduct over van de weg Helmond - Eindhoven, en mag de doorgaande weg oversteken vlak voor een poort van een eenzame villa een bospad in, een mooie opening van de route.  Een hele club rollerskaters gaan aangrenzend fietspad voorbij. Behoudens   enerzijds de regelmatige treinen passage en anderzijds de snelweg naar Helmond slinger ik door  moeder natuur om een grote recreatieplas heen, nu in ruste en dit met het schitterende  later warmere nazomerweer.  Plas Enode.   Even asfalt , en een MTB route volgen.    Het is al meteen duidelijk dat de route-uitzetters hun best doen.  Langs een hondentrainingscentrum.  Volgt een bruggetje waarna we om een goeddeels uitgedroogd ven vanwege de warme en  lange zomer, draaien mogen.   Kom langs een open bosplek, waar een bord verteld dat hier op 29 Juni  1943  een Lancaster bommen werper neer kwam, waarbij de bemanning, zeven personen om het leven kwamen.  Voor een tunneltje klim ik het hoge talud langs op.  Pad wordt even verharde weg met verderop boomwortels die het  asfaltwegje moeilijk begaanbaar maken zeker per fiets. Volgt een lange zandweg door landerijen waar een landwerker  het spaarzame gras maait met z'n machine.     Zuig een heerlijke graslucht in mijn longen. Een vallende tak valt gelukkig naast het parkoers, en even verderop verliezen  eikenbomen zo horende, zijn vruchten.  De zandweg verhard en even lonken verder weg heuvels welke  toch niet genomen  zullen worden, maar ga ik een ijzeren poort in en doorsnijd een natuurgebied welke me naar gehucht Eeneind voert. Een fietstunnel onderdoor, en dan haaks links een zandpad op dat me over een natuurdijkje op hoogte dus leidt,  om een woonwijk te beschermen tegen verkeersgeluid.  Weg tussen zwemplas en een recreatieven door.   Muziek  komt m'n oren in, van een band die daar optreed aan de startlokatie.  De eerste lus zit er op.

    Lus groene pijlen wordt nu oranje pijlen.   Terug viaduct autoweg, door dorpje Eeneind, volg ik de spoorbaan Helmond Eindhoven v.v.   Spoorweg verderop oversteken door Langhei volg ik een fietspad welke op dierentuin  "Dierenrijk " uit zal komen, doch draai af naar de heuvelen welke vrijwel direct stijgen uit het vlakke land.  Hier komt een jarenlange wens in vervulling deze eens te mogen bestijgen.  Deze heuvels zijn in de vijftiger zestiger jaren vorige eeuw ontstaan als huisafvalbergen, destijds per treintransporten uit het westen des lands, en ook per vuilniswagen van  Eindhovense en omgeving.   Tientallen meters hoog.   Het gebied geeft een heuvellandgevoel van Nederlands Zuid-Limburg.   De begin bodemlaag is rubber en de tussenlagen ook niet waterdoorlatend materiaal met evenzo telkens afval.  Om en om dus.  Hier en daar nog zichtbaar.  Het afvalwater komt in een sloot terecht om af te voeren naar waterzuivering installaties.    Het is meteen flink klimmen geblazen,  slingerpaden naar boven, over grindpaden en zand.   Slangenpaden zo gezegd, en aan de top ontvouwd zich een adembenemend  uitzicht, tientallen kilometers ver weg in de omgeving.  Enerzijds Eindhoven met zijn vele hoge bouwwerken, anderzijds Helmond.  Het dichtst bij.  Het is helder weer dat treffen we.  Moet weer naar beneden via slingerpaden,  haarspeldbochten, welke wat ongemakkelijk zijn, maar absoluut de moeite waard, even opletten, dat wel.    Het wordt weer vlakker.  Bukkend onder een omgevallen beukenboom door. door bossen weer, langs een vijver en lage bossages, kom ik aan een kanaal.  Volg fietspad door natuurrijke oevers hiervan waar zich plots de rustpost der club aandient, aan de kantine van een afvalverwerkingsbedrijf.  Het is goed toeven buiten in de zon met temperaturen van dik 23 graden.    Langs golfbanen Gulbergen bij heuvelgebied horende gaat het weer door de natuur, tot aan spoorlijn een niet zichtbaar wandelpad volgend op de tweede rust de kantine van LONU af.

    Besluit ondanks uur van de dag er nog een 8 k.m. route aan te breien  Ga landelijk op gehucht Opwetten af. Geraak aan watermolen uit  de 11e eeuw op de grens van gemeente Eindhoven en overschrijd die grens ook.  Achter de watermolen, in 1884 door, wat jaren, Nuenenaar Vincent van Gogh ooit  nageschilderd op het doek, een zijner favoriete schilderijen, een druk bezochte uitspanning achterom, volgt een graspad, welke draait naar de Wolvendijk.  Oude doorgaande weg Nuenen Eindhoven  steek ik over de velden in recht op natuurgebied Eckarts bos en Lage Heide op aan.  Struin door een schitterend natuurgebied aan de rand van de bebouwing van Eindhoven, links rechts , zig-zag.  Kom aan een brugje dat automatisch opent met druk op de knop en brengt me over gronden van een instituut Eckartdal genaamd.  Rivier De Dommel  met zij arm Kleine Dommel samenkomend  verschijnen en mag een kluitenpad met gras volgen, klim een talud weer op aan doorgaande weg bij Soeterbeek en steek na de brug overgaand gemeente Nuenen weer in.  Vind in de berm een afgerukte pijl, maar m'n routepapier is gelukkig uitvoerig beschreven en duidelijk.  Neem de pijl met elastiek mee naar de finish.   Ga doorgaande weg naar Nuenen af de velden weer in.   Aardbeienvelden,  aspergevelden  die al uitgeschoten zijn, en  vermoedelijk druivenhagen, welke kennelijk al geoogst waren,  , en nog merkwaardig kleine boompjes velden die ik niet  kan  ontwaren welke dit zijn en een  groot volkstuinencomplex waarna wat bewoning oude  schilderachtige boerderijtjes volgt.   Weggetje brengt me aan nieuwbouw, maar daar weet de parkoersman{nen} een oplossing voor en stuurt me velden in die me middels grasweggetje naar gehucht Opwetten leidt.  Even door bebouwing leidt het parkoers me door wandelparkachtige tenminste asfaltpaadjes  rand bewoning naar het Wettenseind.  Opnieuw een intermezzo van boerderijtje en huiske hier en daar, door het landerige bereik ik al gauw de finishplaats,  het home van LONU.

    Ik wil niet verhullen en vergeten te vermelden en met nadruk; welke lus men vandaag ook liep;  In een woord een fantastische route, waar ik de club en medewerkers, en zeker ook de route-uitzetters graag geweldig mee complimenteer.  Heb een  werkelijk schitterende wandeldag gehad van begin tot eind, eender welke route men liep.  De consumptieprijzen waren  ook een aanrader om langer na te blijven.  Een zeer uitvoerige route-omschrijving op papier dus.   Volgend jaar heeft men me verteld op 15 September weer, vanuit gehucht Gerwen gemeente Nuenen.  Zeker een aanrader, en staat nu al genoteerd als een must op mijn wandelkalender.     Site Wandelvereniging Nuenen.nl op uw computer.  Of ook te vinden op de site:   kwbn.nl , voor het jaarlijkse landelijk wandelprogramma van Nederland.    Ik groet u geachte lezers weer met een Brabants "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.      Van:   Peter Heesakkers

    16-09-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:wsv Nuenen, Nuenen
    >> Reageer (0)
    03-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.02.09.2018 De Grenslopers te Hapert

    Dubbel feest voor zowel de club als hun sponsor.  Ze vieren beiden hun 25 jarig  bestaan.  Allereerst  een dikke proficiat voor beiden, met het bereiken van de veelzeggende mijlpaal.  Hapert was voor mij een nog onontgonnen startgemeente voor  mijn jarenlange wandelingen.  Vol verwachting ga ik dus op deze gemeente af.  Het anders rustieke dorpscentrum op de vroege zondagmorgen is veranderd in een levendige situatie.  Het dorpscentrum als ook de omgeving staat mudvol auto's, en de Markt vanwaar  de startplaats gevestigd is, toont een en al levendigheid.  Het inschrijfburo is geposteerd naast de deur van de andere feesteling, en het vergt enig geduld om aan de inschrijving te geraken.  Een feestdag welke zich uit in gratis inschrijving, bij aanmelding, een consumptiebon te gebruiken op de rustposten, en bij afmelding wachten de gehaktballen eveneens "umsonst ", en gratis koffie vooraf de tocht en erna.      Omdat de omliggende horeca nog in ruste is op het vroege uur, ga ik na mijn koffie op weg.  Blijkt dat het dorp flinke recente uitbreidingen ondergaan heeft voorbije jaren, maar dan aan de rand van de bebouwing gekomen, betaalt zich dit terug in een prachtig ruigtegebied waar we ingestuurd worden, over een sloot met z.g. duiker,  middels graswegjes en brugjes in een overigens door de voorbije droge periode droog gevallen vijvers.   Klaphekken onderweg voorkomt dat de wandelaar met verkeer in aanraking zal komen vandaag.   Een uitvoerige route-omschrijving duidt ons de te lopen afstanden en totalen van de routes.    Geraak op een dubbelzijdig fietspad hierna, welke opener door het landschap slingert.  Mijn zonnebril en kleppet gaan op, en mijn aanvankelijke trainingsjack aan kan ik om mijn middel knopen.    Een barrage onder een viaduct overklimmend om autoverkeer te mijden, gaat het via een stukje bos omhoog de weg op die de E34 en A67 overbrugt, weg naar Antwerpen dus.    Na de afdaling hiervan kom ik aan de rustpost met befaamde Kadi wagen.  Daar is het mudvol, druk dus en geeft een zangeres live allerlei Nederlandstalige muziek te beste, muziek per tapes.  Ontmoetingen troef hier.  Na enig verwijlen ga ik op weg voor de lus, en sterft het geluid achter me langzaam weg.  Een asfaltwegje stuurt ons naar natuurgebied De Pan langs weidevee en huis hier en daar.  Dit natuurgebied is erg uitgestrekt en gaat tot de grens met onze zuiderburen, via zandwegjes en al of niet smalle paadjes afwisselend, met soms even betonfietspaden, maar de rust in dit gebied , zijn uitgestrektheid, de ruimte zijn geweldig.  Nu en dan onderbroken met het geluid van landende passagiersvliegtuigen op weg naar Eindhoven.    Het doet niets af aan het ultieme genot van de natuur, de bloeisels en ook de meest bruine in plaats van blauwe heidevlakten, helaas door de droogte van voorbije maanden.  Ik geniet toch wel, en stiefel voort.  De bepijling van de route is zonder meer duidelijk aanwezig.  Mijn routepapier kan in mijn zakken blijven.  Draai en keer door schitterende natuur, welke later uitmondt in de vlakten van de Cartierheide, het summum van wandelgenot, over afwisselend zandpaden, soms los zand, en betonnen paadjes mede gebruikt door fietsende dagjesmensen, het werkt prima dit samenspel, we gunnen elkaar de ruimte.  Tref telkens groepjes wandelaars die de zitbanken langs de route gebruiken.  Moet gezegd dat deze omgang na de rustpost, een flinke is in afstand.  Ik ontwaar een voormalig dammetje dwars door destijds een meer, of beter groot ven, welke geheel drooggevallen blijkt, wandel beschut tegen de toch felle zon, het ven oogt vrijwel dichtgegroeid, en was destijds een zeer drukke meeuwenkolonie rijk.  Het dammetje toen , wat oncomfortabel vanwege boomwortels lijkt sinds meer geëgaliseerd.  Na het exvennengebied gaan we weer de bossen in, gras en zandpaadjes.  Ik verkies zoveel als mogelijk het gras vanwege de koelte want de zon voelt nog steeds warm.  Beton en asfalt is in de zon warm.  Bemerk her en der paddenstoelen in kleuren en maten divers.   Het gaat aldoor zig-zag door bos en heide gebieden afwisselend.    Soms op plaatsen nog paars maar overwegend toch bruine dopheide.  Sloten en waterlopen zijn veelal opgedroogd, jammer toch.  De parkoersmensen laten ons met volle teugen genieten van al het moois onderweg.  Nu en dan klaphekken en wildroosters overgaand.  Even een wat langere heideweg en dan naar beneden het bos weer in.  Een lattenpad van een kleine k.m. 'n meter breed met anti-slip ribbels stuurt me door oud moerasgebied.  Geraak van de uitgestrekte Cartierheide af en stiefel  allerlei bosgebieden door.  Waar ik persoonlijk wat ongelukkig mee ben is dat parkoersman me stuurt over een eenmanspaadje dat eindeloos lijkt, maar boordevol boomwortels her en der verraderlijk aanwezig en me extra alert maakt, na recente valpartijen, ik vloek toch even.  Kom aan bosrand uitgestrekte landerijen.  Onderweg valt op dat veel maïsvelden al geoogst zijn, er kaal al bij liggen, met een minimale opbrengst.   Die maisvelden die nog overeind staan zijn triestig bruin of geel, en hebben de hitteperioden niet overleefd.  De boer weer een zorg bij om met de veestapel de wintertijden door te komen.  Hoor het geluid van de muziekvrouwe naderen en weet de rustpost nabij, wat heeft dat meiske een energie, om uren te zingen.  Tref er Hennie van duo Hennie en Theo welke laatste nog aan de lus bezig blijkt.  Zet me aan tafel even voor een praatje uiteraard over wandelen en de voorbije hittetijd, naast persoonlijke verhalen.  Een bellenblaasmachine doet goed zijn best om te delen in de feestelijkheden vandaag.  Ik zet me weer op gang, de helling van nabij viaduct op met wat mee en tegenliggend verkeer, auto's fietsers, rijtuigjes, motorclubs, om na de helling afgedaald te zijn de rust van  een natuurpark waarvan ik de aanleg en begin nog ooit meegemaakt heb, nu volgroeid, met hellinkjes en eenmanspaden overwegend, te mogen doorgaan, daarachter een enorm industriegebied in aanleg.  Waarvan we eigenlijk niks merken.    Slingeren dit natuurgebied door tot aan breed fietspad,  het Gaoperspad genaamd,   Het is ontsproten aan de bijnaam van de Hapertenaren.  De Haoperse gaopert  { Hapertse gapers dus}, en gaan aldoor verder tot er wat bebouwing opdoemt .  Die bebouwing verdicht, het gemeentebord Hapert  verraadt het al, we wandelen Hapert binnen.  Kringelen rustige woonstraten doorheen, wat winkels doemen op met bijhorende horeca, om plots aan de finish te geraken, aan de Markt dus.   De organisatoren   zijn erg blij met de onverwachte zeer grote opkomst.  Een kado apart voor deze club.  Ik meld me af en verover nog een plekkie op het kleine terras, nog wat nakeuvelen met deze en gene en bekenden.   Een geweldig  bedankt voor allen en zeker de parkoersmensen die ons vandaag door een schitterend mooie Kempen gestuurd hebben.   De Pals als klapstuk.  Het was het summum van genot en kennis en kunde wat zij ons voorschotelden.   Mijn dank is enorm groot vandaag.  Een mooie wandeldag gehad.  Tot zeker ziens bij "De Grenslopers ".  Ter info nog:  De hoofdzetel der club is gesitueerd in Luyksgestel  gemeente Bergeyk,  aangrenzend aan het Belgische Lommel.   Aan u beste lezers  roep ik weer tot ziens ergens of lezens.  Tot volgend schrijven.  Op z'n Brabants:  Houdoe !

    Van Peter Heesakkers

    03-09-2018 om 18:12 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17 tot 20.07.2018 Vierdaagse van Nijmegen

    De stad in Nederland waar de wieg van de latere wandelsport stond, en dus de vierdaagse welke nu voor  de  honderd en tweede  maal gehouden wordt.  De doortochtplaatsen vieren hun jaarlijks grootste feest, en Nijmegen zelf,  een hele week lang bruist de stad dag en nacht.    Een record nationaliteiten loopt mee te weten 84 van over de hele wereld.   Record meeloper de hr. v. der Lans, 86 lentes oud, zal deze vierdaagse voor de 71e maal volbrengen.    Er waren 51.130 voorinschrijvingen. Een limiet  deelnemers van 47.000 toegestaan, waarvan er zich op de aanmelddagen 2951 niet meldden, vrij zeker vanwege het zeer warm voorspelde  weer deze week.   Er zijn 44.480 wandelaars de eerste dag gestart vanaf  04.00uur,  elke dag  tot 8.00uur over afstanden van 30-40 en 50 k.m.    Een groot stadion vol zullen we maar zeggen.   Individuelen, militairen, en ook burgergroepen.  Een kilometers lange stoet zal dagelijks door de omgeving trekken.  Diverse kledij van land en de vele lands en andere vlaggen.  Een zonder meer feestelijke stoet, waarvan  dagelijks het  tien duizenden publiek genieten zal, zingende en muziekmakende wandelaars.    Nijmegen zelf een  feestende stad, met enige miljoenen  bezoekers over een hele week, animatie te over.  Er worden veel contacten gelegd met diverse nationaliteiten onderling, voor het leven.

    De eerste dag:    We gaan de stad al vroeg uit uitgezwaaid, high five’s handje klap en een razend enthousiast publiek, veel nachtelijke stappers onder hen.   Gaan de rivierbrug van De Waal over, en masse, worden na de brug al verrast met een vroege controle, en gaan vanaf hier een lange noordelijke slingerdijk op naar Oosterhout .  Vervolgens door de Neder-Betuwe, de fruitstreek tussen Rijn en Waal.  Eindweegs na Oosterhout doet de zon zich gevoelen, gaat het via Slijk-Ewijk, naar hoofd-etappeplaats Elst, door een levendig en feestelijk stadje met enorm veel volk langs  de parkoersen.  De wandelaars worden bedeeld met fris water snoep, koek en toastjes met beleg fruitgerei.  We worden bijzonder hartelijk verwelkomt  met muziek  versierde straten, applaus, aanmoedigingen, voordrachten en het gemeente bestuur op groot podium.  Een feest zonder weerga.   Direct buiten Elst  splitsen de afstanden 50-40 en 30,  Ik zal 30 volgen.  Gaan door industriegebied, landelijk in, passeren een brug over de rijksweg waar we begroet worden door een kakafonie van toeters en claxons, en gaan we op dorp Bemmel aan.  Vlak voor het dorp komen alle afstanden weer samen.  Ook dit dorp  feest , en een drukte en muziek van jewelste, we lopen door onafzienbare mensenrijen door, almaar handje klap high five.  Kinderen smeken om souvenirs en handtekeningen, of lopen een eindje mee, en mensen en kinderen delen vanalles eetbaars uit.  Daarnaast hangen langs en over de weg zelfgemaakte douches en sproeiwerk, tuinwaterslangen alom, de loper hoeft niets te kort te komen en kan zich voortdurend verfrissen.  Een zeer warm welkom voor ons wandelaars.  Het is ook erg warm geworden.  In drommen trekt het legioen door het landschap op dorp Lent aan, alwaar eveneens versierde straten.  Het publiek draagt ons overal op handen, applaudisseert, moedigt ons aan, zingt host danst.  Heel indrukwekkend allemaal.  Het gaat dorp uit met een wijdse bocht onder een autoweg door, om langsheen die weg een lange opgang naar de Waalbrug te gaan, waar de stad weer in zicht komt, en we vervolgens door opnieuw een drukke feestelijke binnenstad  gaan.  Massaal volk aanwezig.  Na afmelding ga ik dwars over het drukke vertrek en aankomst  terrein door, op weg naar het station, m'n trein naar huis, want ik prefereer  toch mijn eigen huis, bed en voeding.

     

    Tweede dag:  De dag van Wijchen vandaag.  Elke deelnemer beseft terdege dat dit een langere maar ook moeilijkste dag wordt, in deze hitte.  Lange wegen, lange weg de stad uit, een uitloop welke drie dagen zowat hetzelfde zal zijn.  Uitgaand over de campus van de universiteit, en het grote landelijk bekende ziekenhuis terrein, de woonwijken in.  Stad uit waar we opnieuw begroet worden als we de autoweg oversteken door de toeters en claxons en knipperlichtende auto's en vrachtverkeer.  Gaat het de velden in, stukken bos door op dorp Alverna op aan.  De dorpskapel  staat boven op een steiger over de wandelroute, natuurlijk versierde straten in de route, gaat het schaduw in, op weg naar hoofdetappeplaats Wijchen.  Er ontstaat enig oponthoud hier want alle afstanden voegen hier ineen, om gezamenlijk op  weg naar het nog verre Nijmegen te gaan.  Het dorp is gek en dol, het enthousiasme enorm,  alsook het publiek, dat de hitte trotseert,  muziekboxen, kapellen, losse muziekanten, voortdurend applaus,  voordrachtskunstenaars, aanmoedigingen, door mooi versierde hoofdstraten, gaat het op Woezik aan met hetzelfde verhaal.  Volgt een lange weg naar dorp  Beuningen, het publiek kolosaal aanwezig, en een regelrecht gekkenhuis zo'n blije menigte, en de loper krijgt vanalles toebedeeld aan eetgerei en drank, maar vooral toch water.  Verlaten feestend Beuningen, een autoweg op naar Weurt, waar alles zich herhaalt.  Gaan een sluis over van kanaalverbinding met grote rivieren Maas en Waal over, duiken west Nijmeegs industriegebied in, dan het westelijk deel der stad een meest oude volksbuurt in en door, feest en blijheid alom, schitterend versierde straten, een warm welkom van de bevolking.  De route stuurt ons de z.g. Waalkade op, langs ook nog een kermisterrein.  Klimmen vlak voor de befaamde Waalbrug  de binnenstad weer in, en krijgen veel oponthoud van lopers mede door het massale volk, plus het is vandaag het Ho-le-bi-feest, velen staan roze gekleed en vrouwelijk uitgedost langs de route.  De finish is nabij, en opnieuw na afmelding ga ik ras door de drukte naar huis, eerst naar het station.  Men zegt als je de tweede dag goed door geraakt, zijn de andere twee dagen een peulenschil.  

    Derde dag:    Opnieuw een zeer warme dag.  Ik bof in zoverre met mijn route, dat deze grotendeels overgroeid dus in de schaduw te belopen is.  De bekende route de stad uit, en  krijg een mooi landwegje te gaan naar dorp Malden, ga langs het kanaal naar Mook de meest noordelijke gemeente van de provincie Limburg.  Vlak voor Mook bij het veerpont over de Maas, de verbinding tussen twee provincies, Noord Brabant en Limburg, zijn de dagelijkse rustposten ingericht.  Een horeca zaak heeft met een  vrijwillige gevraagde bijdrage welke en hoeveel dan ook, alles eigenlijk gratis voor de wandelaar in de aanbieding, van fris en fruit en eenvoudig eetgerei.   Na deze pauze gaat het 't dorp door, elk dorp heeft zijn feestelijkheden dezer dagen, versiert en al en vooral muziek ook van eenlingen, en trio's of andere kleine orkesten tot grote harmonieën en fanfares.  Na Mook vangen de heuvels aan.  Een lange beboste klim van nogal wat kilometers, alsof we de bergen in gaan!  Geluk voor deze afstand want schaduw is meer dan welkom.  Komen boven in de heuveltoppen hoofd etappeplaats Groesbeek, het is er een feest van jewelste en extreem druk aan de route, indrukwekkend al dat enthousiasme, emotievol.  Klimmen dorp uit en daar wacht de z.g. scherprechter, de befaamde Zevenheuvelenweg.  Het lijkt de Alp d'Huez wel in de  grote tour. Caravans omsluiten kilometers lang de route.  Zij slepen met hun enthousiasme, de wandelaar erdoor.  Publiek en wandelaars genieten intens.  De sfeer is geweldig.    Geraken in Berg en Dal, en mogen rechtaan zowat  op Nijmegen aan, zowat geheel overdekt.  De stadsgrens overgaand, een schaduwrijke route op.  Gaan een volkswijk later in waar alles wit gekleurd is, de kledij der inwoners, de vlaggen en vaantjes en slingerende vlagjes drietips  boven je hoofd, witte ballonnen, een waar feest de doortocht, Volgen een lange straat en nog tussenstraatjes waar het leven bruist, en staan we plots op onze finishplaats.   Opnieuw afmelden en snel op huis aan, uit de drukte en feestelijkheden.  Naar de rust van thuis.

    Vierde dag:    De tienduizenden uit het wandellegioen gaan op weg voor de laatste dag.  De  meesten krijgen drie provinciën  te bewandelen vandaag:  Gelderland, Noord Brabant, en Limburg.  Al ruim een week lang staat er erg veel zitmeubilair in aller vorm aan de intochtroute van de St.Annastraat, voor deze week en dag omgedoopt in de naam Via Gladiola, omdat de bloemen voor de wandelaars overwegend gladiolen zijn.  Zelfde route van vorige twee dagen gaan we de stad uit, tot aan autoweg A73 waar we vergast worden door een fantastisch claxon en toeterconcert van het autoverkeer wanneer men ons massaal over het viaduct ziet trekken.  Krijgen een  prachtige natuurweg daarna door de bossen en vennen van de Hatertse heide op dorp Overasselt aan.  Natuurlijk laat ook dit dorp zich niet onbetuigd in een grootse ontvangst.  Na de dorpskom een wijk zig-zag door, klimmen we een dijk op die slingert aan de noordelijke rand van de Maasrivier. We lopen nog juist in Gelderland, de overkant hiervan is Brabant.  De dijk wordt even verderop erg smal en we lopen in de volle zon want bomen kent deze dijk niet.... De dijk slingert diepe bochten langs de rivier met wijdse zichten.  Ver voor ons zien we de autoweg  A73 waar het verkeer langzaam rijdt om ons te observeren, die vinden het een machtig gezicht zo;n lange slinger lopers door het landschap op de dijk kilometers ver weg zichtbaar.  En dat is het ook,  omkijkend.  We gaan vlak voor autoweg de dijk af en lopen dorp Heumen binnen, een lief Gelders dorpke, met een warme ontvangst, we worden dezer dagen overal, met spandoeken en borden speciaal welkom geheten, en dorp uit weer een tot ziens toegeroepen.  Dorp uit geraken we aan de routepunt waar alle afstanden tezamen komen en wel Malden.  Vanaf hier begint een grandioze finale  intocht route.  De begroetingen van het massale publiek kent geen grenzen, het enthousiasme  groeit met de  laatste kilometers.  Het publiek neemt toe met  vele honderdduizenden, totaal uitzinnige bewonderende mensen, allen klappen zingen roepen en soms leuzen.    Spandoeken, borden, vlaggende.  Het is zeer aangrijpend en aandoenlijk, emoties kennen geen grenzen, wij zijn hun Helden met hoofdletter.  Het laatste dorp in de route is een groot feest in de doortocht.  De rijen mensen groeit per k.m. zowat, en aan de stadsgrens  worden de rijen zó dik, onvoorstelbaar en in deze hitte!  De laatste kilometers staan er zelfs tribunes  volgepakt alsof je door enorme stadions loopt.  Overal krijgen we een warm  en enorm onthaal, het publiek is zowat gek geworden van enthousiasme.  Juichen, applaus, slogans, zingen, optredens, dansen.  Het moedigt de wandelaar aan, doet de pijnen en ongemak vergeten.  Ook de bloemen zijn massaal, vaak ook van totaal onbekenden.  Ik kan het niet meer vatten en er komen tranen in mijn ogen zo'n aandoenlijke taferelen, zoveel blijdschap zoveel intens gelukkige mensen, wandelaars en publiek.  We geven toe het was een zeer warme editie deze vierdaagse en er stroomden tranen van geluk om mij heen.  Er is in de vierdaagse zoveel te beleven , zien, zo'n hechte gemeenschap uit landen van over de wereld, iedereen is er voor elkaar, zoals een strofe in het vierdaagselied klinkt. Wij zijn een voor allen en allen zijn we een.  En dat is zonder meer zo. Van alle komaf en geledingen hoog tot lage afkomst, allen lopen met hetzelfde doel:  Aankomen, en in vrede en vriendschap banden smeden voor het leven.  Aan conferentietafels doet men hier maanden jaren over zonder vaak uitkomst.  Hier in Nijmegen gebeurt het in een of paar dagen.  Dit feest laat je nooit meer los.  Ik heb opnieuw een fantastische  Vierdaagse gehad.  Het is onder ons al lang duidelijk, het is een virus dat je nooit meer kwijt kan raken.  De stad begint deze avond en grandioos finale feest in de binnenstad vooral.  Tot in de kleine uurtjes. Ik zal er niet bij zijn.  Geachte lezer{s}  Ik moest dit verslag zo beknopt mogelijk houden, maar geloof me er is zoveel te zien en te beleven en over te schrijven dat mijn type vingers me pijn doen.  Wens u allen goeds en geluk.  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u met "Houdoe"!

    Van:  Peter  Heesakkers

     

     

    17-07-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Tags:Vierdaagse, Nijmegen
    >> Reageer (1)
    20-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20.05.2018 De Grenslopers te Waalre

    Ik waad door bloesemafval  door de straten van o.a. acaciabomen welke als sneeuw de straat bedekken.  Opnieuw zie ik mierenhoopjes tussen de straattegels uitkomen, en dat verteld droog en warm weer vandaag. 

    Aangekomen in Waalre per bus kan ik nog een drietal k.m. gaans op weg naar de startgelegenheid vandaag welke in de buitenlucht met een tent geposteerd blijkt, heerlijk in de open lucht achter een café zaal, restaurant.  De zaal blijkt nog andere activiteiten in petto te hebben, vandaar misschien onze buitenpost.  Ik ga direct na aanmelding op pad.  Moet een fietspad tegen de richting waar ik vandaan kwam, en na enige honderden meters ga ik een asfaltwegje in wat een eind verder in zandweg overgaat. Langs een aspergeveld waar  door veel personeel geoogst wordt.   Kris kras volgen de bospaden zich op want daar zijn we inmiddels rap na de start beland.  Rust, ruimte, stilte.  Een fietspad toont de aanzegging , "Niet brommen of snorren".  En aangezien ik niet het recht heb te brommen over de route, noch een snor draag, accepteer ik dit.   z.g. Gele route, ook even mountainbike route en bordjes Open Gesteld, nodigen de wandelaar uit hierdoor te gaan.  Steek nadien een breed noord-zuid fietspad over waar eens vroeger   een spoorlijn liep, over, en hoor nu en dan verkeer vanachter  de bossen.  Steek inderdaad doorgaande weg over naar Valkenswaard, krijg gezien het vroege uur ruim de tijd en veiligheid de weg over te steken, en kom op de terreinen van de Eindhovense golf zo het noemt.  Achter een betonnen electriciteitshuisje door gaat het weer de paden op , en slingert het pad me richting  het Groot Petersven.  Kom aan een bank welke door Dr.Ir. Philips- De Jong, als dank aan Valkenswaard geschonken is, waarom vermeldt het gesteente niet, wel jaartal 1950 en de maand Juni.  We gaan langs de lange afrastering tegen everzwijnen die liever niet op de golfterreinen mogen komen, en bezie toch sporen van omgewoelde gronden van deze dieren.    Draaien dan dicht om het Klein Petersven heen waar op het water wolachtige pluizenplantjes zich openbaren, wollegras weet iemand die me passeert.  Er komt nog een kleiner ven in mijn baan.  Klim een heuveltje, en daal weer af, opnieuw langs zwijnengaas.  De rustpost nadert, en het is even goed lezen op parkoersomschrijving daar aangekomen omdat diverse afstanden hier tot twee en driemaal toe hun post voor rust hebben.  Er staat de kantine dienstwagen van de club en even aansluiten in de rij, want het is hier levendig druk.  Volgt later een lang grindpad, zig zag door de natuur, en een grote rietkraag bergt achter zich het Groot Meer.   Tref een jonge dame met een enorme rugzak alsof ze onderweg is naar Santiago de Compostella.  Ze legt me uit dat het een uitprobeersel is voor een lange voetreis door oostelijk Spanje later deze zomer.  Keren verder door de natuur en kom plotseling aan de doorgaande autoweg rand Valkenswaard, een kruising met verkeerslichten, wacht geduldig op groen, steek over en volgen een poos fietspad dwars het bos weer in.  Links van me grote sportterreinen, waar ik na hekwerk af mag draaien de uitgestrekte natuur in, een prachtig oud donker sparrenbos in en door.  Na lang peddelen door moeder natuur, bereik een zomaar voetbalveldje en geraak na enig gewandel weer terug aan de startgelegenheid.  Ik loop door, weer fietspad van in den beginne op en dan in plaats van rechts nu linksaf.  Richting Loon.  In de akkerlanden zie ik een man met een geigerteller de grond afzoeken, op oorlogsmunitie of anderszins?   Brinkweg langs café zomaar in het bos, een graswegje in volgt een heggenpaadje weerszijden, beukenheggen en meidoorn.  Kerkepad genoemd. Steek brink Loon over en opnieuw een heggenpaadje wat overgaat eindweegs verder in boerenland wat er door de droogte gortdroog bijligt, een eensporig smal pad, naar bosrand en vlak ervoor afbuigt nog in de schaduw van de felle zon verder langs landerijen.  Tref een fietser die een gewoon hondje en een wolfshond bij zich heeft.  Het beest oogt schuw, en de eigenaar verteld dat hij eigenlijk gemuilkorft moet zijn .  Het is zoals eigenaar noemt een Tsjechische wolf.  Een dames en herenfiets leunen geparkeerd tegen elkaar eenzaam en alleen, zie niemand.... Een slingerwegje los zand stuurt me langs een kringelende sloot met hoge groei er om heen lopend in de zon.  Langs een pas gehooid veld, riekt heerlijk toch.    Ineens klaphek door en veld in waar het hoge gras roodachtig, en bruin oogt.  Hoor een fazanthaan roepen.  Geraak aan beek De Keersop en volg het geslinger met de beek mee.   Een hoge  ijzeren brug op. over een erg smalle loop van zowat 30 c.m.  breedte, trappeke weer af en door vochtige grond op een lattenpad aan en die een poos volgend.    Twee keer door een klappoort met tussenliggend graspad welke platgelopen is door voorgangers, volgt een tweesporig zandpad, welke uitkomt op een asfaltwegje met bomen wederzijds als schaduw een  als papier vermeldt  elfhonderd dertig meter lange weg, ik betwijfel die afstand ten zeerste, maar vooruit met de geit.  Geraak aan een kruising met verkeerslichten waarom hier ontgaat me geheel, gezien de rust.    Ga weer over de Keersop en kom randje Dommelen gemeente Valkenswaard. Volg een lange asfaltweg langs een sportpark van amateurclub vlak langs paviljoen, en ik waag me aan een verfrissing het vragen naar watervulling voor mijn flesjes, want de dorst speelt parten, de beheerder van het paviljoen is barmhartige samaritaan, en laat me begaan met grote dank dat wel.    Draai om sportterrein een veldweg in, en vervolg weer natuurlijke paden.  Een paardenstal een merkwaardige omloophoek door landschappen Bospaadjes weer, een achterommetje langs een groep huizen met  rododendrons,  paarse rode en witte bloesem kom ik na een ommetje toch weer op een asfaltwegje waar roadbloks tonen  dat het een bussluis genoemd wordt en dus bloks op het midden van de weg staand om verkeer te weren de schaafsporen  laten zien, dat onderzijden  van menig auto geschaafd moeten zijn.  Koppig doorrijden dus, ondanks waarschuwingsborden.  Ik loop de slingerweg af en zie in de verte het finishpunt waar onnoemlijk veel auto's geparkeerd staan van wandelaars deelnemers.  Ik steek de weg Valkenswaard - Waalre over, en beland aan het Brabants Genot  zo deze zaak nu heet.  Kenners weten dat hier vroeger een andere eigenaar en benaming was.  In de voortuin  eertijds een groot bord met het opschrift:  Waarom verder stappen, ons Miet zal hier wel tappen.  Na onderhoud aan afmeldburo  ga ik weer de schoenen in op weg naar Waalre.  Dik tevreden vandaag, natuur in optima forma.  Niet voor niets dat ik nog lang in deze hoek van de provincie nog graag vaak en lang vertoeven wil.  Een schitterende tocht.

    Ik groet u lezers deze weer met een Brabants "Houdoe"

    Tot volgend schrijven.    Van: Peter Heesakkers

    20-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Grenslopers, Waalre
    >> Reageer (0)
    13-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13.05.2018 Olat te Nijnsel

    Ja wie doet dat niet tegenwoordig.  Voor je van huis gaat voor de wandeling even op de buienradar kijken.  Nou dat zag er alleszins niet rooskleurig uit.  Een groot buiengebied met fikse regenval was onderweg naar de streek vanuit Duitsland, en derhalve fluks  aangepaste kleding en regenkleding  extra in de ransel gestopt.    Het wachten is nu op Noud , die klokvast aan de deur arriveert.  Het gedruppel vangt inmiddels aan, maar ziet, als we de startplaats naderen merken  we dat de weg welliswaar wat nat is maar onder de bomen toch droog nog.    Ik ben extra alert voor teken in dit gebied, welke  flink opgang lijken te maken, dus pas mijn kleding aan.    In de zaal is het redelijk druk toch aan de aanmeldtafel.  De startgelegenheid heet  De Vresselse Hut, naar een gebied en bossen waarin het gelegen is, maar een hut is het geenszins, een zalencomplex met groot terras.  Maar wel gesitueerd in the middle of nowhere, rust en ruimte temidden de natuur, zo halfweg Son en Breugel en St. Oedenrode, de geboorteplaats  dik vijftig jaar geleden van OLAT.  We gaan het gebied in.  We moeten een doorgaande weg oversteken, en passeren een grote metalen  vele meters sleutel  in de grond stekend,  als  erkend Natuurpoort gebied.  Moeten over een houten nieuw bruggetje over een immens grote parkeerplaats welke langzaam vol loopt met wandelliefhebbers, waar dirigenten ons ons plekje aanwijzen.    Parkeerplaats afgaand een houten poort door, door bijna middel hoog gras blijven Noud en ik in het spoor gevormd door  onze  voorgangers, de eerdere starters.    Volgt een landschap met enorme asperge bedden of wallen,  zo ver het oog rijkt en waar we in de verte kromgebogen werkers, plukkers bezig zien.    Gaan door den boer zijn landerijen met een wijdse bocht, om een asfaltwegje op te gaan.  Zien omgeploegde landerijen, aangeharkte gronden, zaaiwerk, de gronden liggen klaar voor de aankomende groei.  Het vangt aan met gedruppel en we kijken wat bevreesd naar boven.  De hemel zit potdicht, welke kant we opaan kijken het verschilt nogal in donkerte.   Waar de weg doorgaat buigen we er van af en komen van asfalt op zandwegggetjes waarlangs een brede sloot.  Merkwaardig in dit gebied zijn er veel van deze kanaaltjes, waaruit de landbouwers vast hun bevloeiïng voor hun akkers bekomen.  Graspaadjes zijn voorlopig ons deel, en het bekende moddergehalte zal vandaag erg meevallen mag gezegd.    Een onverharde weg brengt ons door het gebied Mosbulten genaamd.  Wat gedraai stuurt ons naar de noordkant van dorp of plaats Son en Breugel op aan.  Een wegje paralel een z.g. rondweg langs , en een eindweegs verder moeten we een rotonde kruisen, en stuurt men ons de bebouwing in, echter de parkoersman weet ons door achteroms zo groen als wat te sturen tussen huizen en schuren, en we genieten van vogelzang.  Na de rotonde over grasveld  de wijk door.  Totale rust om ons heen in de vroege zondagmorgen.   Hoewel dicht bewoond.   Gaan bebouwing uit  bij lantaarnpaal no.  zes, zo duidt de omschrijving op ons papier het exact.  Komen aan een weide met een kudde waterbuffels met jonkies bij hun.  Aandoenlijk tafereel en naar blijkt fotogeniek, bij fotograven om ons.  Sommige jonge dieren zijn juist aan het drinken terwijl moe een  waakzaam oogje in het zeil houdt bij zoveel vroege  en grote interesse.   Het wegje erheen loopt dood zogezegd en we mogen een smal hoog  ongemakkelijk graspad lopen in één rij vanwege de ruimte tussen schrikdraad en een sloot.  Wandelknooppunt  route braaf volgend, langs drie reuze dikke oude Canadabomen, volgt erna een smalle asfaltweg die slingert door het open geworden landschap van de streek genaamd De Meierij van 's-Hertogenbosch.   In de verte tekent inmiddels een witte grote tent af in het wijdse landschap, welke geposteerd is aan het Wilhelmina kanaal, een onzer voormalige koninginnen naar genaamd, en blijkt onze rustplaats aan een ouderwets aandoende ophaalbrug.  Na verpozen op de bankjes gaan we deze brug over de wijde wereld in, nu en dan huisje, boompje, beestje, toch op een zo te zien groot bosgebied op aan.  Nog even een zijweg door volgend is daar dan ineens dat bos in de buurt van Gerwen naar ik me oriënteer.  Mooi bos, dat wel, maar het is opletten waar de routepijlen hangen vaak wat verdekt.    Komen langs het Vlasven, een laantje door met oude berkenbomen en draaien links-rechts natuurgebied Ruweeuwsels doorheen.    Bij drie opvallende oude beukenbomen, almaar knooppunt routes volgend, nadien toch weer het kanaal oversteken.  De Cortenbachsedijk op, opmerking:  De naam ook van een befaamde lange afstandloper van deze club  die nu zijn emplooi heeft in het verre oosten.  Hij moest eens weten dacht ik, zijn neus zou krullen.   De weg heet zo onbedoeld in elk geval, toeval dus.   We draaien om een motorcross- terrein nu in alle rust gelukkig, en volgen buiten dit terrein een hele poos een cross gatenparkoers door  de buiten terreinse motoren aangericht.   Steken de Lieshoutse weg over, en gaan een z.g. waterwingebied in, en beschermde gronden dus.  Gaan na deze bosgebieden weer de open ruimten in met brede sloten, langsheen akkers, weiden, ruigten, bomenrijen.  Tussen in een klein bos met bewoning zo lijkt ver van de bewoonde wereld, in dit stiltegebied, nee zou zo daar niet willen wonen, zeker als ik ouder wordt.    Gaan we langs onmetelijke kassen en lange tentvorige  gebieden mogelijk bonenteelt of aardbeien, en inderdaad ook bovengronds geteelde aardbeienvelden, met waterige laat ik zo noemen dakgoten.   Zoeken steeds de randen van mulle zandwegen op om  de gewrichten niet te veel te belasten.  Parkoersman verwerkt meesterlijk de  toeristisch geduide markeringen.  Kruisen een stille asfaltweg en gaan recht op de bossen aan na alle ruimten.   Een pad langs gaaswerk als afzetting. Komt een klaphek in zicht en gaan we door wilde bloemenrijk  veld er doorheen, braaf in het spoor van onze voorgangers, tot opnieuw een klaphek.  Geraken weer boswerk in en slingeren een poos paadje zus en zo en ik ben extra alert sinds mijn val vorige week in verband met boomwortels in Boxtel, maar er valt wel veel te genieten.  Noud heeft er de benen in gezet intussen.   Hij is uit zicht geraakt.    De lucht is vandaag gesloten gebleven, en het druppelt nu en dan flink maar voortdurend.  Hoor nabij vliegtuigen voortdurend dalen, op weg naar Eindhoven Airport, ze vliegen er laag al maar onzichtbaar door de lage bewolking.  Noud heeft zich weer van zijn zelf aangenomen  vrijwillige taak gekweten, door zijn foto-camera te laten vastleggen voor de OLAt-site, wat er op de route vandaag te zien en te beleven was.  Twee rijpaarden hollen langs de weide-afzetting , ik bedenk dat het van mijn uitgeklapte paraplu is, klap deze even in en wat blijkt, inderdaad het gehol stopt....!!  Juist gevoel dus van me.  Een draai van graspad naar asfaltwegje brengt me aan de finish.   Resumerend de tocht:  Heel afwisselend, bos, ruigten, landerijen.   In een woord, geweldig!  De nieuwe parkoersploeg heeft opnieuw hun visitekaartje afgegeven, van hun kunnen, en dat zie ik met vertrouwen tegemoet.  Waarachtig in de zaal meldt zich de jarenlange vertrouwde routeplanner van deze club, die ik nog even spreek, hij is wegens ziekte gestopt helaas, maar heeft goede opvolgers toch.  Met de voorzitter dezer club nog even aan tafel gezeten met wetenswaardigheden en plannen voor de toekomst besproken, waarover hij onze menig vroeg.  Het gedruppel buiten is gestopt, en Noud en ik aanvaarden tevreden de thuisreis.  Het weer had geen beletsel moeten zijn om te gaan.  Een fijne wandeldag gehad.     Wens u beste lezers weer al het goede en tot mijn volgend schrijven weer.  "Houdoe"!

    Van Peter Heesakkers

    13-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Olat, Nijnsel
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 24/12-30/12 2018
  • 19/11-25/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 11/12-17/12 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!