NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 10.10.2018 De Grenslopers te Borkel & Schaft
  • 16.09.2018 wsv Nuenen
  • 02.09.2018 De Grenslopers te Hapert
  • 17 tot 20.07.2018 Vierdaagse van Nijmegen
  • 20.05.2018 De Grenslopers te Waalre
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Wandellamp

    11-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10.10.2018 De Grenslopers te Borkel & Schaft

    Wanneer ik mijn straat uitloop wordt ik verrast met een prachtige herfstige aanblik.  De  grond is bedekt met goudgeel  blad.  Hoewel voor mijn deur in de straat de oude lindebomen er nog groen bijstaan, en dat na een maandenlange  tamelijk droge periode.  Mijn wijk uitgaande wordt ik geconfronteerd  met een rat op de stoep, die rap weer onder lage bossages van het plantsoen verdwijnt.  Ik weet dat  op die plek overdag ouderen op een bank bij elkaar komen waaronder er zijn die duiven met name voederen, en hier hun vermaak in hebben.    Het is stralend helder en dus zonnig weer, en dit zal de gehele dag zo blijven.    De lijnbus heeft wat moeite zich uit het stadse  spitsverkeer te ontworstelen.  In Valkenswaard kan ik meteen op een 8 persoons lijnbusje vervoegen richting Hamont /Achel, doch na een paar k.m. al kan ik recht tegenover uitstappen.  Ideale verbinding dus.  In het café waar de startplaats is voorzien en waar ik al eerder was, valt me op de dat het treintje dat boven  constant onder het plafond langs de muren snelde er niet meer is.   Nu zijn  de boorden volzet met allerlei kunstmateriaal.  Bij  de start hoor ik buiten eikels  regenen bij elke windvlaag, en constant het gebonk  op daken en motorkappen van geparkeerde auto´s van deelnemers.  Niet plezant voor de autobezitters, kan sommige parkeerders nog verwittigen.   We mogen al meteen  de natuur intrekken.  Er hangt een grondnevel  en  zonnestralen bundelen in de mist feeëriek tussen de bomen en wordt ik al meteen met een groep grote paddenstoelen  verrast waar gretig fotoliefhebbers zich op het tafereel storten.    Passeer onderweg vandaag nogal veel eikenbomen die zo te horen hun vruchten nogal hard laat vallen en ik ben beducht het risico te lopen er op mijn hoofd te krijgen en gaat mijn kleppet op. De grond ligt bezaaid ermee, en z.g. natuurkenners beweren dat veel en vroege eikels een zware winter aankondigen.  We zullen zien.   Het is dus al meteen bos wat de klok slaat, met de eerste herfstige kleurenpracht, hoewel groen nog opvallend veel de overhand heeft.   Mijn route gaat duidelijk Neerpelt op aan met een zuidelijke bocht, die  terugkeert met een bocht naar noord.  Ga langs een wei met donkerbruine koeien met toch vervaarlijke grote horens, het ras ontgaat mij.   Geen Schotse Hooglanders in alle geval. Zij liggen  tam in de wei te zonnen.   Volgt een kasseiwegje duidelijk met Vlaamse inslag,  zeker honderd jaar of ouder nog, langs wat verscholen huisjes  en boerderijen.    Hoor nog opvallend veel vogelgeluiden in de natuur.   Zie langs de weg talloze spinnen hun websites onderhouden waar de ochtenddauw overheen ligt, mooi tafereel....  Kassei wordt asfalt en later zand-grindweg.  Prachtig die zonnestralen tussen de in nevel gehulde bomen.   Kom langs de Dommel die haar oorsprong heeft bij Peer in B.   Er omheen bruine en toch ook groene varens.    Raak in bebouwing  van Borkel met een lieflijk kerkpleintje met horeca en muziekkiosk en kerk maar ga ras op natuurgebied De Malpie op aan.  Weideland enerzijds anderzijds bos op de eerste wagenrustplaats aan.  Altijd gezellig toeven en druk met wandelaars.  Kantinewagen doet goede zaken.    Ga op weg voor de luswandeling, even bos,  klappoort door, dan een graspad tussen de rustende koeien door,   Kijk uit voor koeienvlaaien waarschuwt m´n routepapier,  wat vochtige grond, flink omwoeld  door everzwijnen  die in het gebied talrijk zouden zijn, brugje over rivier en ga dan door open landbouw- veeteelt gebied in volle zon.  Meeste  akkers  liggen winterklaar al.  Los zand banjeren viert vandaag de boventoon, na de droogte deze zomer.  Steek weg Hamont/Achel/  Valkenswaard over na even fietspad gevolgd te hebben, tref hier nog een zestal oude solex bromfietsrijders, fiets met hulpmotor dus,  en ga een groensteegje in tussen open landerijen.  Brengt me in de bossen van de Brugse heide , na wat geslinger in paden even oude spoorbaan naar voorheen of vroeger Achel en Neerpelt volgen, passeer ik de enorme eigendomsterreinen van een internationaal bekende springruiter,  Jan Tops, de stallen en  heus  modern stadion wat voor een voetbalprof niet onder doet, waar springwedstrijden plaats vinden.   Zeer imposant.  Geraak aan de Abdijweg een fietspad langs voornoemd terrein.  Een oude "sjees", auto van het jaar rond 1900 komt me tegemoet gereden,  gesputter en getuf, valt in het oog natuurlijk en we groeten elkaar enthousiast.  Hij met een schor toetertje.  Schitterend!  Hij een leren muts of helm op.   Deze weg leidt naar de befaamde Achelse kluis gelegen op de grens  van Nederland en België.    Ga rotonde weg naar Achel oversteken en bevind me nog steeds in de terreinen van de springruiter en zie wat drafpaarden in de weiden.  Knuffel even de beesten en ga dan groenstrook in langs weer gebouwen die bij het ruiterbedrijf toebehoren.  Een klinkerwegje stuurt me randje dorp Schaft en verder landerijen door en over een tapijt van kastanje bolsters, en natuurlijk kastanje bollen.   Zwerf door velden op natuurgebied Malpie aan door rul zand en kom weer aan riviertje met brug tegen richting vanmorgen , langs rustende koeien en omwoelsels van zwijnenkuddes, sporen , langs ruisende populieren, bos in naar de rustpost, een buiten dus.  Ik besluit  het rondje Malpie te gaan doen na tijd opname, en in overleg met route en toezicht personeel der club, zit er best nog in verneem ik.  Welnu het is de kers op de taart van en door de club.  Ga langs weliswaar ver opgedroogde vennen, { droogte}, heidevlakten en bospartijen en zowaar nog duinenklimpartijen achtereen.  De grond bezaaid met dennenappels "mastentoppen" genaamd door de zuiderbuur.   Tref ook diverse hout uit- kervingen van dieren door een of andere kunstenaar prachtig  gemaakt. Uit deels omgezaagde bomen resten.   Houtsculpturen dus.   Klaphek doorgaand volgt een lange  z.g. knuppelbrug over moerasgronden.  Mis een pijl , maar mijn route-omschrijving is duidelijk, en die volg ik.    Een z.g. ruiterroute en ook een mountainbike pad volgend en langer zandpad door bos, bereik ik de kantinedienstwagen met terras van deze club weer, waar het nu veel rustiger is.  Men is al met de opruiming begonnen.   Het was een fenomenaal mooi ommetje toch.   Even verloop ik me na de pauze.  Komen andere lopers, Vlamingen me tegemoet gelopen, die de routepijlen  al misten, lopen we terug en ons papier is geduldig en duidelijk, niet goed opgelet dus, en de pijl hangt er wel degelijk.  Gaan weer kris-kras door bosgebieden veel in herfstkleur zonder meer schitterend, langs velden, en lege akkers.  Geraak aan asfaltwegje en wordt klinkerwegje, achter weg naar dorp Borkel door, beland ik aan de nu ook rustiger finishplaats.   Moet het nog uitgelegd?    Een werkelijk schitterende natuurtocht, zeer uitvoerig beschreven op routepapier in zelfs meterlengte van elke route apart.  Ben enorm voldaan, geweest in een der mooiste delen van het edele en mooie Kempenland, dicht in de buurt van Vlaanderen ook.    Busje komt zo.  Ik kan aan de deur weer instappen zo geduid.  Een fantastische wandeldag ervaren.   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe" !   Tot mijn volgend schrijven weer.  Van:   Peter Heesakkers

    11-10-2018 om 20:26 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.16.09.2018 wsv Nuenen

    Als ik na opstaan de gordijnen open schuif, mag ik het morgenrood bewonderen, voorwaar een prachtig natuurverschijnsel.   Aan het busstation tref ik nog een bekende medewandelaar en gaan we gezamenlijk op weg.  Deze bus stopt vlakbij het startlokaal, mooier kan het niet.  In dit lokaal tref ik nog een Vlaams stel welke medewerkers/inzenders  blijken te zijn van Beneluxwandelen, en ook de z.g. Witte Petten duo  Hennie en Theo.  Gevieren een kort en gezellig onderhoud aan tafel.  Met Hennie en Theo vang ik de wandeling aan, en al snel blijken onze routes ons te scheiden.  Gaan viaduct over van de weg Helmond - Eindhoven, en mag de doorgaande weg oversteken vlak voor een poort van een eenzame villa een bospad in, een mooie opening van de route.  Een hele club rollerskaters gaan aangrenzend fietspad voorbij. Behoudens   enerzijds de regelmatige treinen passage en anderzijds de snelweg naar Helmond slinger ik door  moeder natuur om een grote recreatieplas heen, nu in ruste en dit met het schitterende  later warmere nazomerweer.  Plas Enode.   Even asfalt , en een MTB route volgen.    Het is al meteen duidelijk dat de route-uitzetters hun best doen.  Langs een hondentrainingscentrum.  Volgt een bruggetje waarna we om een goeddeels uitgedroogd ven vanwege de warme en  lange zomer, draaien mogen.   Kom langs een open bosplek, waar een bord verteld dat hier op 29 Juni  1943  een Lancaster bommen werper neer kwam, waarbij de bemanning, zeven personen om het leven kwamen.  Voor een tunneltje klim ik het hoge talud langs op.  Pad wordt even verharde weg met verderop boomwortels die het  asfaltwegje moeilijk begaanbaar maken zeker per fiets. Volgt een lange zandweg door landerijen waar een landwerker  het spaarzame gras maait met z'n machine.     Zuig een heerlijke graslucht in mijn longen. Een vallende tak valt gelukkig naast het parkoers, en even verderop verliezen  eikenbomen zo horende, zijn vruchten.  De zandweg verhard en even lonken verder weg heuvels welke  toch niet genomen  zullen worden, maar ga ik een ijzeren poort in en doorsnijd een natuurgebied welke me naar gehucht Eeneind voert. Een fietstunnel onderdoor, en dan haaks links een zandpad op dat me over een natuurdijkje op hoogte dus leidt,  om een woonwijk te beschermen tegen verkeersgeluid.  Weg tussen zwemplas en een recreatieven door.   Muziek  komt m'n oren in, van een band die daar optreed aan de startlokatie.  De eerste lus zit er op.

    Lus groene pijlen wordt nu oranje pijlen.   Terug viaduct autoweg, door dorpje Eeneind, volg ik de spoorbaan Helmond Eindhoven v.v.   Spoorweg verderop oversteken door Langhei volg ik een fietspad welke op dierentuin  "Dierenrijk " uit zal komen, doch draai af naar de heuvelen welke vrijwel direct stijgen uit het vlakke land.  Hier komt een jarenlange wens in vervulling deze eens te mogen bestijgen.  Deze heuvels zijn in de vijftiger zestiger jaren vorige eeuw ontstaan als huisafvalbergen, destijds per treintransporten uit het westen des lands, en ook per vuilniswagen van  Eindhovense en omgeving.   Tientallen meters hoog.   Het gebied geeft een heuvellandgevoel van Nederlands Zuid-Limburg.   De begin bodemlaag is rubber en de tussenlagen ook niet waterdoorlatend materiaal met evenzo telkens afval.  Om en om dus.  Hier en daar nog zichtbaar.  Het afvalwater komt in een sloot terecht om af te voeren naar waterzuivering installaties.    Het is meteen flink klimmen geblazen,  slingerpaden naar boven, over grindpaden en zand.   Slangenpaden zo gezegd, en aan de top ontvouwd zich een adembenemend  uitzicht, tientallen kilometers ver weg in de omgeving.  Enerzijds Eindhoven met zijn vele hoge bouwwerken, anderzijds Helmond.  Het dichtst bij.  Het is helder weer dat treffen we.  Moet weer naar beneden via slingerpaden,  haarspeldbochten, welke wat ongemakkelijk zijn, maar absoluut de moeite waard, even opletten, dat wel.    Het wordt weer vlakker.  Bukkend onder een omgevallen beukenboom door. door bossen weer, langs een vijver en lage bossages, kom ik aan een kanaal.  Volg fietspad door natuurrijke oevers hiervan waar zich plots de rustpost der club aandient, aan de kantine van een afvalverwerkingsbedrijf.  Het is goed toeven buiten in de zon met temperaturen van dik 23 graden.    Langs golfbanen Gulbergen bij heuvelgebied horende gaat het weer door de natuur, tot aan spoorlijn een niet zichtbaar wandelpad volgend op de tweede rust de kantine van LONU af.

    Besluit ondanks uur van de dag er nog een 8 k.m. route aan te breien  Ga landelijk op gehucht Opwetten af. Geraak aan watermolen uit  de 11e eeuw op de grens van gemeente Eindhoven en overschrijd die grens ook.  Achter de watermolen, in 1884 door, wat jaren, Nuenenaar Vincent van Gogh ooit  nageschilderd op het doek, een zijner favoriete schilderijen, een druk bezochte uitspanning achterom, volgt een graspad, welke draait naar de Wolvendijk.  Oude doorgaande weg Nuenen Eindhoven  steek ik over de velden in recht op natuurgebied Eckarts bos en Lage Heide op aan.  Struin door een schitterend natuurgebied aan de rand van de bebouwing van Eindhoven, links rechts , zig-zag.  Kom aan een brugje dat automatisch opent met druk op de knop en brengt me over gronden van een instituut Eckartdal genaamd.  Rivier De Dommel  met zij arm Kleine Dommel samenkomend  verschijnen en mag een kluitenpad met gras volgen, klim een talud weer op aan doorgaande weg bij Soeterbeek en steek na de brug overgaand gemeente Nuenen weer in.  Vind in de berm een afgerukte pijl, maar m'n routepapier is gelukkig uitvoerig beschreven en duidelijk.  Neem de pijl met elastiek mee naar de finish.   Ga doorgaande weg naar Nuenen af de velden weer in.   Aardbeienvelden,  aspergevelden  die al uitgeschoten zijn, en  vermoedelijk druivenhagen, welke kennelijk al geoogst waren,  , en nog merkwaardig kleine boompjes velden die ik niet  kan  ontwaren welke dit zijn en een  groot volkstuinencomplex waarna wat bewoning oude  schilderachtige boerderijtjes volgt.   Weggetje brengt me aan nieuwbouw, maar daar weet de parkoersman{nen} een oplossing voor en stuurt me velden in die me middels grasweggetje naar gehucht Opwetten leidt.  Even door bebouwing leidt het parkoers me door wandelparkachtige tenminste asfaltpaadjes  rand bewoning naar het Wettenseind.  Opnieuw een intermezzo van boerderijtje en huiske hier en daar, door het landerige bereik ik al gauw de finishplaats,  het home van LONU.

    Ik wil niet verhullen en vergeten te vermelden en met nadruk; welke lus men vandaag ook liep;  In een woord een fantastische route, waar ik de club en medewerkers, en zeker ook de route-uitzetters graag geweldig mee complimenteer.  Heb een  werkelijk schitterende wandeldag gehad van begin tot eind, eender welke route men liep.  De consumptieprijzen waren  ook een aanrader om langer na te blijven.  Een zeer uitvoerige route-omschrijving op papier dus.   Volgend jaar heeft men me verteld op 15 September weer, vanuit gehucht Gerwen gemeente Nuenen.  Zeker een aanrader, en staat nu al genoteerd als een must op mijn wandelkalender.     Site Wandelvereniging Nuenen.nl op uw computer.  Of ook te vinden op de site:   kwbn.nl , voor het jaarlijkse landelijk wandelprogramma van Nederland.    Ik groet u geachte lezers weer met een Brabants "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.      Van:   Peter Heesakkers

    16-09-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:wsv Nuenen, Nuenen
    >> Reageer (0)
    03-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.02.09.2018 De Grenslopers te Hapert

    Dubbel feest voor zowel de club als hun sponsor.  Ze vieren beiden hun 25 jarig  bestaan.  Allereerst  een dikke proficiat voor beiden, met het bereiken van de veelzeggende mijlpaal.  Hapert was voor mij een nog onontgonnen startgemeente voor  mijn jarenlange wandelingen.  Vol verwachting ga ik dus op deze gemeente af.  Het anders rustieke dorpscentrum op de vroege zondagmorgen is veranderd in een levendige situatie.  Het dorpscentrum als ook de omgeving staat mudvol auto's, en de Markt vanwaar  de startplaats gevestigd is, toont een en al levendigheid.  Het inschrijfburo is geposteerd naast de deur van de andere feesteling, en het vergt enig geduld om aan de inschrijving te geraken.  Een feestdag welke zich uit in gratis inschrijving, bij aanmelding, een consumptiebon te gebruiken op de rustposten, en bij afmelding wachten de gehaktballen eveneens "umsonst ", en gratis koffie vooraf de tocht en erna.      Omdat de omliggende horeca nog in ruste is op het vroege uur, ga ik na mijn koffie op weg.  Blijkt dat het dorp flinke recente uitbreidingen ondergaan heeft voorbije jaren, maar dan aan de rand van de bebouwing gekomen, betaalt zich dit terug in een prachtig ruigtegebied waar we ingestuurd worden, over een sloot met z.g. duiker,  middels graswegjes en brugjes in een overigens door de voorbije droge periode droog gevallen vijvers.   Klaphekken onderweg voorkomt dat de wandelaar met verkeer in aanraking zal komen vandaag.   Een uitvoerige route-omschrijving duidt ons de te lopen afstanden en totalen van de routes.    Geraak op een dubbelzijdig fietspad hierna, welke opener door het landschap slingert.  Mijn zonnebril en kleppet gaan op, en mijn aanvankelijke trainingsjack aan kan ik om mijn middel knopen.    Een barrage onder een viaduct overklimmend om autoverkeer te mijden, gaat het via een stukje bos omhoog de weg op die de E34 en A67 overbrugt, weg naar Antwerpen dus.    Na de afdaling hiervan kom ik aan de rustpost met befaamde Kadi wagen.  Daar is het mudvol, druk dus en geeft een zangeres live allerlei Nederlandstalige muziek te beste, muziek per tapes.  Ontmoetingen troef hier.  Na enig verwijlen ga ik op weg voor de lus, en sterft het geluid achter me langzaam weg.  Een asfaltwegje stuurt ons naar natuurgebied De Pan langs weidevee en huis hier en daar.  Dit natuurgebied is erg uitgestrekt en gaat tot de grens met onze zuiderburen, via zandwegjes en al of niet smalle paadjes afwisselend, met soms even betonfietspaden, maar de rust in dit gebied , zijn uitgestrektheid, de ruimte zijn geweldig.  Nu en dan onderbroken met het geluid van landende passagiersvliegtuigen op weg naar Eindhoven.    Het doet niets af aan het ultieme genot van de natuur, de bloeisels en ook de meest bruine in plaats van blauwe heidevlakten, helaas door de droogte van voorbije maanden.  Ik geniet toch wel, en stiefel voort.  De bepijling van de route is zonder meer duidelijk aanwezig.  Mijn routepapier kan in mijn zakken blijven.  Draai en keer door schitterende natuur, welke later uitmondt in de vlakten van de Cartierheide, het summum van wandelgenot, over afwisselend zandpaden, soms los zand, en betonnen paadjes mede gebruikt door fietsende dagjesmensen, het werkt prima dit samenspel, we gunnen elkaar de ruimte.  Tref telkens groepjes wandelaars die de zitbanken langs de route gebruiken.  Moet gezegd dat deze omgang na de rustpost, een flinke is in afstand.  Ik ontwaar een voormalig dammetje dwars door destijds een meer, of beter groot ven, welke geheel drooggevallen blijkt, wandel beschut tegen de toch felle zon, het ven oogt vrijwel dichtgegroeid, en was destijds een zeer drukke meeuwenkolonie rijk.  Het dammetje toen , wat oncomfortabel vanwege boomwortels lijkt sinds meer geëgaliseerd.  Na het exvennengebied gaan we weer de bossen in, gras en zandpaadjes.  Ik verkies zoveel als mogelijk het gras vanwege de koelte want de zon voelt nog steeds warm.  Beton en asfalt is in de zon warm.  Bemerk her en der paddenstoelen in kleuren en maten divers.   Het gaat aldoor zig-zag door bos en heide gebieden afwisselend.    Soms op plaatsen nog paars maar overwegend toch bruine dopheide.  Sloten en waterlopen zijn veelal opgedroogd, jammer toch.  De parkoersmensen laten ons met volle teugen genieten van al het moois onderweg.  Nu en dan klaphekken en wildroosters overgaand.  Even een wat langere heideweg en dan naar beneden het bos weer in.  Een lattenpad van een kleine k.m. 'n meter breed met anti-slip ribbels stuurt me door oud moerasgebied.  Geraak van de uitgestrekte Cartierheide af en stiefel  allerlei bosgebieden door.  Waar ik persoonlijk wat ongelukkig mee ben is dat parkoersman me stuurt over een eenmanspaadje dat eindeloos lijkt, maar boordevol boomwortels her en der verraderlijk aanwezig en me extra alert maakt, na recente valpartijen, ik vloek toch even.  Kom aan bosrand uitgestrekte landerijen.  Onderweg valt op dat veel maïsvelden al geoogst zijn, er kaal al bij liggen, met een minimale opbrengst.   Die maisvelden die nog overeind staan zijn triestig bruin of geel, en hebben de hitteperioden niet overleefd.  De boer weer een zorg bij om met de veestapel de wintertijden door te komen.  Hoor het geluid van de muziekvrouwe naderen en weet de rustpost nabij, wat heeft dat meiske een energie, om uren te zingen.  Tref er Hennie van duo Hennie en Theo welke laatste nog aan de lus bezig blijkt.  Zet me aan tafel even voor een praatje uiteraard over wandelen en de voorbije hittetijd, naast persoonlijke verhalen.  Een bellenblaasmachine doet goed zijn best om te delen in de feestelijkheden vandaag.  Ik zet me weer op gang, de helling van nabij viaduct op met wat mee en tegenliggend verkeer, auto's fietsers, rijtuigjes, motorclubs, om na de helling afgedaald te zijn de rust van  een natuurpark waarvan ik de aanleg en begin nog ooit meegemaakt heb, nu volgroeid, met hellinkjes en eenmanspaden overwegend, te mogen doorgaan, daarachter een enorm industriegebied in aanleg.  Waarvan we eigenlijk niks merken.    Slingeren dit natuurgebied door tot aan breed fietspad,  het Gaoperspad genaamd,   Het is ontsproten aan de bijnaam van de Hapertenaren.  De Haoperse gaopert  { Hapertse gapers dus}, en gaan aldoor verder tot er wat bebouwing opdoemt .  Die bebouwing verdicht, het gemeentebord Hapert  verraadt het al, we wandelen Hapert binnen.  Kringelen rustige woonstraten doorheen, wat winkels doemen op met bijhorende horeca, om plots aan de finish te geraken, aan de Markt dus.   De organisatoren   zijn erg blij met de onverwachte zeer grote opkomst.  Een kado apart voor deze club.  Ik meld me af en verover nog een plekkie op het kleine terras, nog wat nakeuvelen met deze en gene en bekenden.   Een geweldig  bedankt voor allen en zeker de parkoersmensen die ons vandaag door een schitterend mooie Kempen gestuurd hebben.   De Pals als klapstuk.  Het was het summum van genot en kennis en kunde wat zij ons voorschotelden.   Mijn dank is enorm groot vandaag.  Een mooie wandeldag gehad.  Tot zeker ziens bij "De Grenslopers ".  Ter info nog:  De hoofdzetel der club is gesitueerd in Luyksgestel  gemeente Bergeyk,  aangrenzend aan het Belgische Lommel.   Aan u beste lezers  roep ik weer tot ziens ergens of lezens.  Tot volgend schrijven.  Op z'n Brabants:  Houdoe !

    Van Peter Heesakkers

    03-09-2018 om 18:12 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17 tot 20.07.2018 Vierdaagse van Nijmegen

    De stad in Nederland waar de wieg van de latere wandelsport stond, en dus de vierdaagse welke nu voor  de  honderd en tweede  maal gehouden wordt.  De doortochtplaatsen vieren hun jaarlijks grootste feest, en Nijmegen zelf,  een hele week lang bruist de stad dag en nacht.    Een record nationaliteiten loopt mee te weten 84 van over de hele wereld.   Record meeloper de hr. v. der Lans, 86 lentes oud, zal deze vierdaagse voor de 71e maal volbrengen.    Er waren 51.130 voorinschrijvingen. Een limiet  deelnemers van 47.000 toegestaan, waarvan er zich op de aanmelddagen 2951 niet meldden, vrij zeker vanwege het zeer warm voorspelde  weer deze week.   Er zijn 44.480 wandelaars de eerste dag gestart vanaf  04.00uur,  elke dag  tot 8.00uur over afstanden van 30-40 en 50 k.m.    Een groot stadion vol zullen we maar zeggen.   Individuelen, militairen, en ook burgergroepen.  Een kilometers lange stoet zal dagelijks door de omgeving trekken.  Diverse kledij van land en de vele lands en andere vlaggen.  Een zonder meer feestelijke stoet, waarvan  dagelijks het  tien duizenden publiek genieten zal, zingende en muziekmakende wandelaars.    Nijmegen zelf een  feestende stad, met enige miljoenen  bezoekers over een hele week, animatie te over.  Er worden veel contacten gelegd met diverse nationaliteiten onderling, voor het leven.

    De eerste dag:    We gaan de stad al vroeg uit uitgezwaaid, high five’s handje klap en een razend enthousiast publiek, veel nachtelijke stappers onder hen.   Gaan de rivierbrug van De Waal over, en masse, worden na de brug al verrast met een vroege controle, en gaan vanaf hier een lange noordelijke slingerdijk op naar Oosterhout .  Vervolgens door de Neder-Betuwe, de fruitstreek tussen Rijn en Waal.  Eindweegs na Oosterhout doet de zon zich gevoelen, gaat het via Slijk-Ewijk, naar hoofd-etappeplaats Elst, door een levendig en feestelijk stadje met enorm veel volk langs  de parkoersen.  De wandelaars worden bedeeld met fris water snoep, koek en toastjes met beleg fruitgerei.  We worden bijzonder hartelijk verwelkomt  met muziek  versierde straten, applaus, aanmoedigingen, voordrachten en het gemeente bestuur op groot podium.  Een feest zonder weerga.   Direct buiten Elst  splitsen de afstanden 50-40 en 30,  Ik zal 30 volgen.  Gaan door industriegebied, landelijk in, passeren een brug over de rijksweg waar we begroet worden door een kakafonie van toeters en claxons, en gaan we op dorp Bemmel aan.  Vlak voor het dorp komen alle afstanden weer samen.  Ook dit dorp  feest , en een drukte en muziek van jewelste, we lopen door onafzienbare mensenrijen door, almaar handje klap high five.  Kinderen smeken om souvenirs en handtekeningen, of lopen een eindje mee, en mensen en kinderen delen vanalles eetbaars uit.  Daarnaast hangen langs en over de weg zelfgemaakte douches en sproeiwerk, tuinwaterslangen alom, de loper hoeft niets te kort te komen en kan zich voortdurend verfrissen.  Een zeer warm welkom voor ons wandelaars.  Het is ook erg warm geworden.  In drommen trekt het legioen door het landschap op dorp Lent aan, alwaar eveneens versierde straten.  Het publiek draagt ons overal op handen, applaudisseert, moedigt ons aan, zingt host danst.  Heel indrukwekkend allemaal.  Het gaat dorp uit met een wijdse bocht onder een autoweg door, om langsheen die weg een lange opgang naar de Waalbrug te gaan, waar de stad weer in zicht komt, en we vervolgens door opnieuw een drukke feestelijke binnenstad  gaan.  Massaal volk aanwezig.  Na afmelding ga ik dwars over het drukke vertrek en aankomst  terrein door, op weg naar het station, m'n trein naar huis, want ik prefereer  toch mijn eigen huis, bed en voeding.

     

    Tweede dag:  De dag van Wijchen vandaag.  Elke deelnemer beseft terdege dat dit een langere maar ook moeilijkste dag wordt, in deze hitte.  Lange wegen, lange weg de stad uit, een uitloop welke drie dagen zowat hetzelfde zal zijn.  Uitgaand over de campus van de universiteit, en het grote landelijk bekende ziekenhuis terrein, de woonwijken in.  Stad uit waar we opnieuw begroet worden als we de autoweg oversteken door de toeters en claxons en knipperlichtende auto's en vrachtverkeer.  Gaat het de velden in, stukken bos door op dorp Alverna op aan.  De dorpskapel  staat boven op een steiger over de wandelroute, natuurlijk versierde straten in de route, gaat het schaduw in, op weg naar hoofdetappeplaats Wijchen.  Er ontstaat enig oponthoud hier want alle afstanden voegen hier ineen, om gezamenlijk op  weg naar het nog verre Nijmegen te gaan.  Het dorp is gek en dol, het enthousiasme enorm,  alsook het publiek, dat de hitte trotseert,  muziekboxen, kapellen, losse muziekanten, voortdurend applaus,  voordrachtskunstenaars, aanmoedigingen, door mooi versierde hoofdstraten, gaat het op Woezik aan met hetzelfde verhaal.  Volgt een lange weg naar dorp  Beuningen, het publiek kolosaal aanwezig, en een regelrecht gekkenhuis zo'n blije menigte, en de loper krijgt vanalles toebedeeld aan eetgerei en drank, maar vooral toch water.  Verlaten feestend Beuningen, een autoweg op naar Weurt, waar alles zich herhaalt.  Gaan een sluis over van kanaalverbinding met grote rivieren Maas en Waal over, duiken west Nijmeegs industriegebied in, dan het westelijk deel der stad een meest oude volksbuurt in en door, feest en blijheid alom, schitterend versierde straten, een warm welkom van de bevolking.  De route stuurt ons de z.g. Waalkade op, langs ook nog een kermisterrein.  Klimmen vlak voor de befaamde Waalbrug  de binnenstad weer in, en krijgen veel oponthoud van lopers mede door het massale volk, plus het is vandaag het Ho-le-bi-feest, velen staan roze gekleed en vrouwelijk uitgedost langs de route.  De finish is nabij, en opnieuw na afmelding ga ik ras door de drukte naar huis, eerst naar het station.  Men zegt als je de tweede dag goed door geraakt, zijn de andere twee dagen een peulenschil.  

    Derde dag:    Opnieuw een zeer warme dag.  Ik bof in zoverre met mijn route, dat deze grotendeels overgroeid dus in de schaduw te belopen is.  De bekende route de stad uit, en  krijg een mooi landwegje te gaan naar dorp Malden, ga langs het kanaal naar Mook de meest noordelijke gemeente van de provincie Limburg.  Vlak voor Mook bij het veerpont over de Maas, de verbinding tussen twee provincies, Noord Brabant en Limburg, zijn de dagelijkse rustposten ingericht.  Een horeca zaak heeft met een  vrijwillige gevraagde bijdrage welke en hoeveel dan ook, alles eigenlijk gratis voor de wandelaar in de aanbieding, van fris en fruit en eenvoudig eetgerei.   Na deze pauze gaat het 't dorp door, elk dorp heeft zijn feestelijkheden dezer dagen, versiert en al en vooral muziek ook van eenlingen, en trio's of andere kleine orkesten tot grote harmonieën en fanfares.  Na Mook vangen de heuvels aan.  Een lange beboste klim van nogal wat kilometers, alsof we de bergen in gaan!  Geluk voor deze afstand want schaduw is meer dan welkom.  Komen boven in de heuveltoppen hoofd etappeplaats Groesbeek, het is er een feest van jewelste en extreem druk aan de route, indrukwekkend al dat enthousiasme, emotievol.  Klimmen dorp uit en daar wacht de z.g. scherprechter, de befaamde Zevenheuvelenweg.  Het lijkt de Alp d'Huez wel in de  grote tour. Caravans omsluiten kilometers lang de route.  Zij slepen met hun enthousiasme, de wandelaar erdoor.  Publiek en wandelaars genieten intens.  De sfeer is geweldig.    Geraken in Berg en Dal, en mogen rechtaan zowat  op Nijmegen aan, zowat geheel overdekt.  De stadsgrens overgaand, een schaduwrijke route op.  Gaan een volkswijk later in waar alles wit gekleurd is, de kledij der inwoners, de vlaggen en vaantjes en slingerende vlagjes drietips  boven je hoofd, witte ballonnen, een waar feest de doortocht, Volgen een lange straat en nog tussenstraatjes waar het leven bruist, en staan we plots op onze finishplaats.   Opnieuw afmelden en snel op huis aan, uit de drukte en feestelijkheden.  Naar de rust van thuis.

    Vierde dag:    De tienduizenden uit het wandellegioen gaan op weg voor de laatste dag.  De  meesten krijgen drie provinciën  te bewandelen vandaag:  Gelderland, Noord Brabant, en Limburg.  Al ruim een week lang staat er erg veel zitmeubilair in aller vorm aan de intochtroute van de St.Annastraat, voor deze week en dag omgedoopt in de naam Via Gladiola, omdat de bloemen voor de wandelaars overwegend gladiolen zijn.  Zelfde route van vorige twee dagen gaan we de stad uit, tot aan autoweg A73 waar we vergast worden door een fantastisch claxon en toeterconcert van het autoverkeer wanneer men ons massaal over het viaduct ziet trekken.  Krijgen een  prachtige natuurweg daarna door de bossen en vennen van de Hatertse heide op dorp Overasselt aan.  Natuurlijk laat ook dit dorp zich niet onbetuigd in een grootse ontvangst.  Na de dorpskom een wijk zig-zag door, klimmen we een dijk op die slingert aan de noordelijke rand van de Maasrivier. We lopen nog juist in Gelderland, de overkant hiervan is Brabant.  De dijk wordt even verderop erg smal en we lopen in de volle zon want bomen kent deze dijk niet.... De dijk slingert diepe bochten langs de rivier met wijdse zichten.  Ver voor ons zien we de autoweg  A73 waar het verkeer langzaam rijdt om ons te observeren, die vinden het een machtig gezicht zo;n lange slinger lopers door het landschap op de dijk kilometers ver weg zichtbaar.  En dat is het ook,  omkijkend.  We gaan vlak voor autoweg de dijk af en lopen dorp Heumen binnen, een lief Gelders dorpke, met een warme ontvangst, we worden dezer dagen overal, met spandoeken en borden speciaal welkom geheten, en dorp uit weer een tot ziens toegeroepen.  Dorp uit geraken we aan de routepunt waar alle afstanden tezamen komen en wel Malden.  Vanaf hier begint een grandioze finale  intocht route.  De begroetingen van het massale publiek kent geen grenzen, het enthousiasme  groeit met de  laatste kilometers.  Het publiek neemt toe met  vele honderdduizenden, totaal uitzinnige bewonderende mensen, allen klappen zingen roepen en soms leuzen.    Spandoeken, borden, vlaggende.  Het is zeer aangrijpend en aandoenlijk, emoties kennen geen grenzen, wij zijn hun Helden met hoofdletter.  Het laatste dorp in de route is een groot feest in de doortocht.  De rijen mensen groeit per k.m. zowat, en aan de stadsgrens  worden de rijen zó dik, onvoorstelbaar en in deze hitte!  De laatste kilometers staan er zelfs tribunes  volgepakt alsof je door enorme stadions loopt.  Overal krijgen we een warm  en enorm onthaal, het publiek is zowat gek geworden van enthousiasme.  Juichen, applaus, slogans, zingen, optredens, dansen.  Het moedigt de wandelaar aan, doet de pijnen en ongemak vergeten.  Ook de bloemen zijn massaal, vaak ook van totaal onbekenden.  Ik kan het niet meer vatten en er komen tranen in mijn ogen zo'n aandoenlijke taferelen, zoveel blijdschap zoveel intens gelukkige mensen, wandelaars en publiek.  We geven toe het was een zeer warme editie deze vierdaagse en er stroomden tranen van geluk om mij heen.  Er is in de vierdaagse zoveel te beleven , zien, zo'n hechte gemeenschap uit landen van over de wereld, iedereen is er voor elkaar, zoals een strofe in het vierdaagselied klinkt. Wij zijn een voor allen en allen zijn we een.  En dat is zonder meer zo. Van alle komaf en geledingen hoog tot lage afkomst, allen lopen met hetzelfde doel:  Aankomen, en in vrede en vriendschap banden smeden voor het leven.  Aan conferentietafels doet men hier maanden jaren over zonder vaak uitkomst.  Hier in Nijmegen gebeurt het in een of paar dagen.  Dit feest laat je nooit meer los.  Ik heb opnieuw een fantastische  Vierdaagse gehad.  Het is onder ons al lang duidelijk, het is een virus dat je nooit meer kwijt kan raken.  De stad begint deze avond en grandioos finale feest in de binnenstad vooral.  Tot in de kleine uurtjes. Ik zal er niet bij zijn.  Geachte lezer{s}  Ik moest dit verslag zo beknopt mogelijk houden, maar geloof me er is zoveel te zien en te beleven en over te schrijven dat mijn type vingers me pijn doen.  Wens u allen goeds en geluk.  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u met "Houdoe"!

    Van:  Peter  Heesakkers

     

     

    17-07-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Tags:Vierdaagse, Nijmegen
    >> Reageer (1)
    20-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20.05.2018 De Grenslopers te Waalre

    Ik waad door bloesemafval  door de straten van o.a. acaciabomen welke als sneeuw de straat bedekken.  Opnieuw zie ik mierenhoopjes tussen de straattegels uitkomen, en dat verteld droog en warm weer vandaag. 

    Aangekomen in Waalre per bus kan ik nog een drietal k.m. gaans op weg naar de startgelegenheid vandaag welke in de buitenlucht met een tent geposteerd blijkt, heerlijk in de open lucht achter een café zaal, restaurant.  De zaal blijkt nog andere activiteiten in petto te hebben, vandaar misschien onze buitenpost.  Ik ga direct na aanmelding op pad.  Moet een fietspad tegen de richting waar ik vandaan kwam, en na enige honderden meters ga ik een asfaltwegje in wat een eind verder in zandweg overgaat. Langs een aspergeveld waar  door veel personeel geoogst wordt.   Kris kras volgen de bospaden zich op want daar zijn we inmiddels rap na de start beland.  Rust, ruimte, stilte.  Een fietspad toont de aanzegging , "Niet brommen of snorren".  En aangezien ik niet het recht heb te brommen over de route, noch een snor draag, accepteer ik dit.   z.g. Gele route, ook even mountainbike route en bordjes Open Gesteld, nodigen de wandelaar uit hierdoor te gaan.  Steek nadien een breed noord-zuid fietspad over waar eens vroeger   een spoorlijn liep, over, en hoor nu en dan verkeer vanachter  de bossen.  Steek inderdaad doorgaande weg over naar Valkenswaard, krijg gezien het vroege uur ruim de tijd en veiligheid de weg over te steken, en kom op de terreinen van de Eindhovense golf zo het noemt.  Achter een betonnen electriciteitshuisje door gaat het weer de paden op , en slingert het pad me richting  het Groot Petersven.  Kom aan een bank welke door Dr.Ir. Philips- De Jong, als dank aan Valkenswaard geschonken is, waarom vermeldt het gesteente niet, wel jaartal 1950 en de maand Juni.  We gaan langs de lange afrastering tegen everzwijnen die liever niet op de golfterreinen mogen komen, en bezie toch sporen van omgewoelde gronden van deze dieren.    Draaien dan dicht om het Klein Petersven heen waar op het water wolachtige pluizenplantjes zich openbaren, wollegras weet iemand die me passeert.  Er komt nog een kleiner ven in mijn baan.  Klim een heuveltje, en daal weer af, opnieuw langs zwijnengaas.  De rustpost nadert, en het is even goed lezen op parkoersomschrijving daar aangekomen omdat diverse afstanden hier tot twee en driemaal toe hun post voor rust hebben.  Er staat de kantine dienstwagen van de club en even aansluiten in de rij, want het is hier levendig druk.  Volgt later een lang grindpad, zig zag door de natuur, en een grote rietkraag bergt achter zich het Groot Meer.   Tref een jonge dame met een enorme rugzak alsof ze onderweg is naar Santiago de Compostella.  Ze legt me uit dat het een uitprobeersel is voor een lange voetreis door oostelijk Spanje later deze zomer.  Keren verder door de natuur en kom plotseling aan de doorgaande autoweg rand Valkenswaard, een kruising met verkeerslichten, wacht geduldig op groen, steek over en volgen een poos fietspad dwars het bos weer in.  Links van me grote sportterreinen, waar ik na hekwerk af mag draaien de uitgestrekte natuur in, een prachtig oud donker sparrenbos in en door.  Na lang peddelen door moeder natuur, bereik een zomaar voetbalveldje en geraak na enig gewandel weer terug aan de startgelegenheid.  Ik loop door, weer fietspad van in den beginne op en dan in plaats van rechts nu linksaf.  Richting Loon.  In de akkerlanden zie ik een man met een geigerteller de grond afzoeken, op oorlogsmunitie of anderszins?   Brinkweg langs café zomaar in het bos, een graswegje in volgt een heggenpaadje weerszijden, beukenheggen en meidoorn.  Kerkepad genoemd. Steek brink Loon over en opnieuw een heggenpaadje wat overgaat eindweegs verder in boerenland wat er door de droogte gortdroog bijligt, een eensporig smal pad, naar bosrand en vlak ervoor afbuigt nog in de schaduw van de felle zon verder langs landerijen.  Tref een fietser die een gewoon hondje en een wolfshond bij zich heeft.  Het beest oogt schuw, en de eigenaar verteld dat hij eigenlijk gemuilkorft moet zijn .  Het is zoals eigenaar noemt een Tsjechische wolf.  Een dames en herenfiets leunen geparkeerd tegen elkaar eenzaam en alleen, zie niemand.... Een slingerwegje los zand stuurt me langs een kringelende sloot met hoge groei er om heen lopend in de zon.  Langs een pas gehooid veld, riekt heerlijk toch.    Ineens klaphek door en veld in waar het hoge gras roodachtig, en bruin oogt.  Hoor een fazanthaan roepen.  Geraak aan beek De Keersop en volg het geslinger met de beek mee.   Een hoge  ijzeren brug op. over een erg smalle loop van zowat 30 c.m.  breedte, trappeke weer af en door vochtige grond op een lattenpad aan en die een poos volgend.    Twee keer door een klappoort met tussenliggend graspad welke platgelopen is door voorgangers, volgt een tweesporig zandpad, welke uitkomt op een asfaltwegje met bomen wederzijds als schaduw een  als papier vermeldt  elfhonderd dertig meter lange weg, ik betwijfel die afstand ten zeerste, maar vooruit met de geit.  Geraak aan een kruising met verkeerslichten waarom hier ontgaat me geheel, gezien de rust.    Ga weer over de Keersop en kom randje Dommelen gemeente Valkenswaard. Volg een lange asfaltweg langs een sportpark van amateurclub vlak langs paviljoen, en ik waag me aan een verfrissing het vragen naar watervulling voor mijn flesjes, want de dorst speelt parten, de beheerder van het paviljoen is barmhartige samaritaan, en laat me begaan met grote dank dat wel.    Draai om sportterrein een veldweg in, en vervolg weer natuurlijke paden.  Een paardenstal een merkwaardige omloophoek door landschappen Bospaadjes weer, een achterommetje langs een groep huizen met  rododendrons,  paarse rode en witte bloesem kom ik na een ommetje toch weer op een asfaltwegje waar roadbloks tonen  dat het een bussluis genoemd wordt en dus bloks op het midden van de weg staand om verkeer te weren de schaafsporen  laten zien, dat onderzijden  van menig auto geschaafd moeten zijn.  Koppig doorrijden dus, ondanks waarschuwingsborden.  Ik loop de slingerweg af en zie in de verte het finishpunt waar onnoemlijk veel auto's geparkeerd staan van wandelaars deelnemers.  Ik steek de weg Valkenswaard - Waalre over, en beland aan het Brabants Genot  zo deze zaak nu heet.  Kenners weten dat hier vroeger een andere eigenaar en benaming was.  In de voortuin  eertijds een groot bord met het opschrift:  Waarom verder stappen, ons Miet zal hier wel tappen.  Na onderhoud aan afmeldburo  ga ik weer de schoenen in op weg naar Waalre.  Dik tevreden vandaag, natuur in optima forma.  Niet voor niets dat ik nog lang in deze hoek van de provincie nog graag vaak en lang vertoeven wil.  Een schitterende tocht.

    Ik groet u lezers deze weer met een Brabants "Houdoe"

    Tot volgend schrijven.    Van: Peter Heesakkers

    20-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Grenslopers, Waalre
    >> Reageer (0)
    13-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13.05.2018 Olat te Nijnsel

    Ja wie doet dat niet tegenwoordig.  Voor je van huis gaat voor de wandeling even op de buienradar kijken.  Nou dat zag er alleszins niet rooskleurig uit.  Een groot buiengebied met fikse regenval was onderweg naar de streek vanuit Duitsland, en derhalve fluks  aangepaste kleding en regenkleding  extra in de ransel gestopt.    Het wachten is nu op Noud , die klokvast aan de deur arriveert.  Het gedruppel vangt inmiddels aan, maar ziet, als we de startplaats naderen merken  we dat de weg welliswaar wat nat is maar onder de bomen toch droog nog.    Ik ben extra alert voor teken in dit gebied, welke  flink opgang lijken te maken, dus pas mijn kleding aan.    In de zaal is het redelijk druk toch aan de aanmeldtafel.  De startgelegenheid heet  De Vresselse Hut, naar een gebied en bossen waarin het gelegen is, maar een hut is het geenszins, een zalencomplex met groot terras.  Maar wel gesitueerd in the middle of nowhere, rust en ruimte temidden de natuur, zo halfweg Son en Breugel en St. Oedenrode, de geboorteplaats  dik vijftig jaar geleden van OLAT.  We gaan het gebied in.  We moeten een doorgaande weg oversteken, en passeren een grote metalen  vele meters sleutel  in de grond stekend,  als  erkend Natuurpoort gebied.  Moeten over een houten nieuw bruggetje over een immens grote parkeerplaats welke langzaam vol loopt met wandelliefhebbers, waar dirigenten ons ons plekje aanwijzen.    Parkeerplaats afgaand een houten poort door, door bijna middel hoog gras blijven Noud en ik in het spoor gevormd door  onze  voorgangers, de eerdere starters.    Volgt een landschap met enorme asperge bedden of wallen,  zo ver het oog rijkt en waar we in de verte kromgebogen werkers, plukkers bezig zien.    Gaan door den boer zijn landerijen met een wijdse bocht, om een asfaltwegje op te gaan.  Zien omgeploegde landerijen, aangeharkte gronden, zaaiwerk, de gronden liggen klaar voor de aankomende groei.  Het vangt aan met gedruppel en we kijken wat bevreesd naar boven.  De hemel zit potdicht, welke kant we opaan kijken het verschilt nogal in donkerte.   Waar de weg doorgaat buigen we er van af en komen van asfalt op zandwegggetjes waarlangs een brede sloot.  Merkwaardig in dit gebied zijn er veel van deze kanaaltjes, waaruit de landbouwers vast hun bevloeiïng voor hun akkers bekomen.  Graspaadjes zijn voorlopig ons deel, en het bekende moddergehalte zal vandaag erg meevallen mag gezegd.    Een onverharde weg brengt ons door het gebied Mosbulten genaamd.  Wat gedraai stuurt ons naar de noordkant van dorp of plaats Son en Breugel op aan.  Een wegje paralel een z.g. rondweg langs , en een eindweegs verder moeten we een rotonde kruisen, en stuurt men ons de bebouwing in, echter de parkoersman weet ons door achteroms zo groen als wat te sturen tussen huizen en schuren, en we genieten van vogelzang.  Na de rotonde over grasveld  de wijk door.  Totale rust om ons heen in de vroege zondagmorgen.   Hoewel dicht bewoond.   Gaan bebouwing uit  bij lantaarnpaal no.  zes, zo duidt de omschrijving op ons papier het exact.  Komen aan een weide met een kudde waterbuffels met jonkies bij hun.  Aandoenlijk tafereel en naar blijkt fotogeniek, bij fotograven om ons.  Sommige jonge dieren zijn juist aan het drinken terwijl moe een  waakzaam oogje in het zeil houdt bij zoveel vroege  en grote interesse.   Het wegje erheen loopt dood zogezegd en we mogen een smal hoog  ongemakkelijk graspad lopen in één rij vanwege de ruimte tussen schrikdraad en een sloot.  Wandelknooppunt  route braaf volgend, langs drie reuze dikke oude Canadabomen, volgt erna een smalle asfaltweg die slingert door het open geworden landschap van de streek genaamd De Meierij van 's-Hertogenbosch.   In de verte tekent inmiddels een witte grote tent af in het wijdse landschap, welke geposteerd is aan het Wilhelmina kanaal, een onzer voormalige koninginnen naar genaamd, en blijkt onze rustplaats aan een ouderwets aandoende ophaalbrug.  Na verpozen op de bankjes gaan we deze brug over de wijde wereld in, nu en dan huisje, boompje, beestje, toch op een zo te zien groot bosgebied op aan.  Nog even een zijweg door volgend is daar dan ineens dat bos in de buurt van Gerwen naar ik me oriënteer.  Mooi bos, dat wel, maar het is opletten waar de routepijlen hangen vaak wat verdekt.    Komen langs het Vlasven, een laantje door met oude berkenbomen en draaien links-rechts natuurgebied Ruweeuwsels doorheen.    Bij drie opvallende oude beukenbomen, almaar knooppunt routes volgend, nadien toch weer het kanaal oversteken.  De Cortenbachsedijk op, opmerking:  De naam ook van een befaamde lange afstandloper van deze club  die nu zijn emplooi heeft in het verre oosten.  Hij moest eens weten dacht ik, zijn neus zou krullen.   De weg heet zo onbedoeld in elk geval, toeval dus.   We draaien om een motorcross- terrein nu in alle rust gelukkig, en volgen buiten dit terrein een hele poos een cross gatenparkoers door  de buiten terreinse motoren aangericht.   Steken de Lieshoutse weg over, en gaan een z.g. waterwingebied in, en beschermde gronden dus.  Gaan na deze bosgebieden weer de open ruimten in met brede sloten, langsheen akkers, weiden, ruigten, bomenrijen.  Tussen in een klein bos met bewoning zo lijkt ver van de bewoonde wereld, in dit stiltegebied, nee zou zo daar niet willen wonen, zeker als ik ouder wordt.    Gaan we langs onmetelijke kassen en lange tentvorige  gebieden mogelijk bonenteelt of aardbeien, en inderdaad ook bovengronds geteelde aardbeienvelden, met waterige laat ik zo noemen dakgoten.   Zoeken steeds de randen van mulle zandwegen op om  de gewrichten niet te veel te belasten.  Parkoersman verwerkt meesterlijk de  toeristisch geduide markeringen.  Kruisen een stille asfaltweg en gaan recht op de bossen aan na alle ruimten.   Een pad langs gaaswerk als afzetting. Komt een klaphek in zicht en gaan we door wilde bloemenrijk  veld er doorheen, braaf in het spoor van onze voorgangers, tot opnieuw een klaphek.  Geraken weer boswerk in en slingeren een poos paadje zus en zo en ik ben extra alert sinds mijn val vorige week in verband met boomwortels in Boxtel, maar er valt wel veel te genieten.  Noud heeft er de benen in gezet intussen.   Hij is uit zicht geraakt.    De lucht is vandaag gesloten gebleven, en het druppelt nu en dan flink maar voortdurend.  Hoor nabij vliegtuigen voortdurend dalen, op weg naar Eindhoven Airport, ze vliegen er laag al maar onzichtbaar door de lage bewolking.  Noud heeft zich weer van zijn zelf aangenomen  vrijwillige taak gekweten, door zijn foto-camera te laten vastleggen voor de OLAt-site, wat er op de route vandaag te zien en te beleven was.  Twee rijpaarden hollen langs de weide-afzetting , ik bedenk dat het van mijn uitgeklapte paraplu is, klap deze even in en wat blijkt, inderdaad het gehol stopt....!!  Juist gevoel dus van me.  Een draai van graspad naar asfaltwegje brengt me aan de finish.   Resumerend de tocht:  Heel afwisselend, bos, ruigten, landerijen.   In een woord, geweldig!  De nieuwe parkoersploeg heeft opnieuw hun visitekaartje afgegeven, van hun kunnen, en dat zie ik met vertrouwen tegemoet.  Waarachtig in de zaal meldt zich de jarenlange vertrouwde routeplanner van deze club, die ik nog even spreek, hij is wegens ziekte gestopt helaas, maar heeft goede opvolgers toch.  Met de voorzitter dezer club nog even aan tafel gezeten met wetenswaardigheden en plannen voor de toekomst besproken, waarover hij onze menig vroeg.  Het gedruppel buiten is gestopt, en Noud en ik aanvaarden tevreden de thuisreis.  Het weer had geen beletsel moeten zijn om te gaan.  Een fijne wandeldag gehad.     Wens u beste lezers weer al het goede en tot mijn volgend schrijven weer.  "Houdoe"!

    Van Peter Heesakkers

    13-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Olat, Nijnsel
    >> Reageer (0)
    06-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.06.05.2018 De Keistampers Boxtel

    Deze club viert dit jaar hun 40 jarig bestaan.  Van Harte Proficiat , en nu op naar de 50!  Aan alle leden en bestuur.  De jaren van bestaan zegt genoeg.  Ik kom buiten en onderweg naar m'n bestemming vandaag tussen de naden van de stoeptegels mierenhoopjes tegen.  Betekent dus warm en droog weer vandaag.  Hoor vogels allerlei soort zingen en kwetteren, in de buurt ook in de volières in private tuinen.  Bezie de groeisels in de tuinen de weelderige bloemenpracht en bloesems.  Volop lente dus.   Het is een azuurblauwe  wolkenloze hemel en dat zal het vandaag ook blijven.  Een prachtig cadeau voor de jubilerende club vandaag.  Uit het station ter plaatse komend komen me al veel wandelaars tegemoet.  Bedenk even zou ik er nu tussenspringen en bij aankomst inschrijven?    Nee, maar niet.  Ontvang na mijn wensen aan clubbestuur en inschrijving mijn uitvoerige route-omschrijving.  De vertrekzaal is levendig druk.  Wij wandelaars komen allen op de z.g. receptie.  Cap en zonnebril opgezet ga ik op weg.  Jawel direct richting station en even langs de spoorbaan om deze verderop tweemaal voor twee richtingen over te steken.    Tref aan riviertje Smal water een dode rat midden op de stoep.  Ga er eerbiedig omheen.    Geraak nu buiten de bebouwing en langs de beek waar  weerszijden het fluitenkruid welig groeit.  Deze plant of bloem, een schermbloemige,  zal ik onderweg nog erg vaak tegenkomen  aan de wandelboorden.  Allerlei wilde bloemen en planten,  volop lente.   Over bruggetje van de beek,  direct achter een bossage door een klaphek wordt ik verwelkomt onverwacht door een rijpaard welke op een kleine anderhalve meter afstand van dit hek geposteerd staat.  Het beest blijft rustig, kijkt me nog na, en ik vervolg graspad welke nog nattig is van de ochtenddauw.  Even wat open stuk gaand, met enige behuizing staat een wand a.h.w. van paarse seringen.  Prachtig!    Een zandweg na asfalt  een bosweg in waar aangeduid staat dat ik de fameuze Kampina betreed.  Een enorm uitgestrekt natuurgebied van heide, bossen, vennen, met kleine landerijen tussendoor en omgeploegd land.  Hoor vogelengezang van aller soort en een kloppende specht, een bostimmerman dus.  De Kampina is een walhalla voor dagjesmensen en natuurvorsers, wat zich globaal uitstrekt tussen Boxtel en Oisterwijk, welke plaats de Parel van Brabant wordt genoemd.   Terecht ook.    Krijg nu een lange brede zandweg te gaan met fietspad erlangs, waar fietsclubjes  telkens passeren en ander wandelvolk dan het onze, ik blijf maar op de zandweg. Een zijde ervan is moerassig anderzijds droger. Volgt een draai met weidse heidevelden enerzijds met vennen waar  het immense kikkervolk blijk geeft van tegenwoordigheid, en ook deze zal ik nog regelmatig tegenkomen en een gekwaak van jewelste dus.  Ook de vogels laten zich niet onbetuigd onderweg vandaag, ik gniffel bij zoveel vrolijkheid, lente ten voeten uit!   Voor de rest stilte en ruimte om me heen.  Ik blijf soms even staan om de lentegeluiden te aanhoren.    Ga voorbij een zandduinengebied.   Zie verder weg koeien grazen in het wild.  Weer bossen door en kom aan de rustpost met cadiwagen en klapbanken en tafels.  Vang hierna een lus aan.  Kom langs een verzetsmonument uit 1940/  '45 met opschriften en waar in de bevrijdingstijd een geallieerd gevechtsvliegtuig neerkwam en het verzet de piloten verborg.     Verzetslaantje en Mari Kleinpad door.   Volgt nu een prachtige z.g. lus door  de rijke variabele natuur, om  grote vennen  genaamd Kogelvangersven en Huisven.  Veel vogelsoorten en kikkergekwaak weer hier.   Ook watervogels.   De waters geven een diepblauwe kleur, op zich een unicum om te zien.   Gaat het om deze vennen heen door een  groot veld gele brem.  Gaat het heidevelden doorheen in de volle zon, wijdse zichten.   Een heuvel met uitkijkpost over de waters.   Een natuurgids met aanhang van verrekijkers en fototoestellen en lange lenzen.   Langs vennen en lage waterlijnen die nog juist niet over de paden reiken.   Neem elke schaduw onderweg mee, en zo gebeurt me dat ik een dertig meter afsnijdt om in de schaduw te lopen, met mijn donkere zonnebril en cap op,  dat ik struikel over een boomwortel en tegen de vlakte ga.  Languit zogezegd.  Mijn rechter onderborst doet pijn bij opstaan.  Het zal toch niet weer hè?   Val op m'n rechterzij en met hoofd zijdelings op de grond.  Gezicht  met enerzijds zand erin en wat bestofte kleren, maar ontdek na opstaan en routevervolg dat mijn schoenneus losgelaten heeft....   Mijn zonnebril en gewone bril en kleding blijft van schade bespaard, gelukkig!   Zal het einde proberen te naderen.  Het grote Kromven langs.    Gaat het later weer de beschutting van de bossen in.  Kom een rustige karavaan van paarden tegen, maar geen begeleiding te zien.....  Ze kuieren netjes achter elkaar, een gaat de rij uit en ik breng en stuur hem rustig terug de karavaan in.   En ze sjokken verder.   Kom weer terug bij de rustpost van daarstraks, in een weide vol in de zon zittend.  Trefpunt altijd weer van bekenden en andere wandelaars, met het risico van te lang hangen blijven, maar oergezellig toch.  Ieder heeft zijn/ haar verhaal.    Uitgaven van wie wat waar beleving en wetenswaardigheden over wel en wee van vaak bekenden.  Ik ga weer op weg. Even wegje terug lopen om dan een veldwegje in te gaan welke me op de terugweg naar Boxtel stuurt.  Groenstroken, klaar liggende landerijen voor de groei van koren, maïs, en andere veldgewassen.  Bruggetje Smalwater over, splitsingen te uit en te na. Zandweg De Donders in om dan de Kapelweg in te gaan langs randbebouwing.   Bij spoorweg naar Tilburg.  Moet weer twee overwegen kruisen om linksom met wijdse bocht  de kom van oud en nieuw Boxtel te verkennen.  Dwars door het overigens rustige oude centrum heen gaat het op randje stad aan waar het lyceum, zijnde onze start/finishplaats bevindt.   Feliciteer bestuursleden en helpers van de dag met dit mooie jubileum en mooi en hoog deelnemersaantal gister alswel vandaag.  Op naar het vijftigste jaar!  Complimenteer de route-uitzetters, ik heb een prachtige wandeldag gehad.  Het is nog even gezellig nakeuvelen in de schoolkantine, met bekenden en wandelvrienden.  Bij teruggaan  naar het station heb ik nog weinig last van mijn val onderweg overkomen.  Dat zal eenmaal thuis anders uitpakken.  Ik kijk terug trouwens op een fantastische natuurtocht.  De warmte 27 gr. Is me meegevallen.   Tamelijk veel schaduw gelopen onderweg. Had extra drinkproviant bij me gestoken.  Ik wil volgende week toch weer actief zijn.  Aan de lezer{s} dezer wens ik weer alle goeds.  "Houdoe",en tot volgend schrijven mijnerzijds weer.  Tot dan.....

    Van Peter Heesakkers

    06-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Keistampers, Boxtel
    >> Reageer (0)
    22-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22.04.2018 A.V.V. te Valkenswaard

    Het is al vroeg warm deze morgen.  Ik ga door al gevallen bloesems deze morgen op weg naar het station.  Zie in de plantsoenen  al het uitschietend groen maar ook de bloemenpracht van paardenbloemen en witte bloempjes.  Volop lente dus.    De vogels aller soort zingen hun hoogste lied en koerende duiven vertellen me dat er nattigheid op komst is.  De zon schijnt volop.   De voortuinen van de wijk sieren zich eveneens in de lentepracht.  Aangekomen in Valkenswaard moet ik toch even de weg vragen aan een hondenuitlaatster.  Ga een al volle parkeerplaats  over aan de startlokatie  en verteld me dat het al druk moet zijn.  Men wil kennelijk de voorspelde warmte voor blijven .  Later op de dag zal het gaan regenen en of onweren is de voorspelling, en kies ik voorzichtigheidshalve voor een middellange afstand bij mijn inschrijving.  Het sportcomplex waar van uit de start is , blijkt ruim voorzien in diverse takken van sport.   Ik ga vanaf de lokatie langs een jeugdherberg, Harba Lorifa genaamd welke een strofe is uit een oud-Brabants volkslied, over Hertog Jan.   Mag al meteen de rijke natuur van Valkenswaard verkennen.    De route uitzetters hebben duidelijk een aantrekkelijke route voor ons in petto, waarin deze plaats en streek  overigens ook ruim voorziet.  Ga langs een goedbezochte hondendressuur voorbij.  Wat kleine vijvers langs, doorgaande weg over, de landerijen in, waar  de landbouwers al geploegde akkers klaar hebben liggen voor komende zomer de oogst.  De weiden tonen een zee van wilde bloemen  meest paardenbloem en witte bloempjes, en planten als paarse dovenetel enz. .  In de verten ontwaar ik  de eerste donkere wolken en stapelwolken en denk, verdorie, het zal toch niet waar zijn, zo vroeg al.  Een wegje slingert door het meest open landschap maar geeft me veel afleiding.  Een klaphek stuurt me de grasvelden in. Volg de Dommelrand, een rivier dus.  Een pad soms wat drassig/ modderig, een plankenpad over moerasachtige gronden met kippengaas bespannen tegen evt. gladheid.  Een brug over de stroom van 25 c.m. jawel, breedte doorgang.... Tot tweemaal toe.   Met wederzijds hekwerk toch.   Weer een klaphek door een zandpad met blik op de Riethovense wijk Zeven Fonteinen, ga ik weer de beschutting van ruigten en bos in waar een koekoek erg over tijd blijft roepen, er is geen klok op tijd te zetten.  Weer plankenpad en rietkragen doorheen waar opnieuw de Dommel zich openbaart.  Even huisjes van een camping tussendoor kom ik aan doorgaande weg waar de gemeentegrens loopt, een fietspad op.  Steek Dommel over waar een Volmolen, { water}-,  zijn wieken draait als onderslagmolen om op Waalres gebied een fietspad te volgen even, en een stil wegje overgaand in afwisselend zand/grind en asfalt, op gehucht en brink van Loon aan Waalre langs te gaan.  Fietspad zandweg, weg oversteken ga ik langs grote velden witte goud genoemd, asperges dus.  Veel fietsclubjes en zomaar wandelaars kom ik tegen alom onderweg.   Volg een poosje een LAW-pad vrijwel zeker het Pelgrimspad, van Amsterdam naar  Maastricht.  Rood-wit gemarkeerd.  Tractoren bewerken de landerijen, vroeger op zondagen ongekend.  Ook hier roept de koekoek.    Tref vandaag enorm veel insecten, maar ook hommels en diverse soorten vlindersoorten waarvan citroen  en koolwitjes de boventoon voeren.    Naast zingende vogels alom in de natuur.  Wat vijvers en vennen langs, waar de kikkers in hun aanwezigheid duidelijk hoorbaar zijn.   Gaat het door bossen op de eerste rustpost in het sportpark terug op aan.   Langs een golfterrein.    Ik kan nu al de routemannen die hier verzamelen nu al mijn dank en bewondering en complimenten  overbrengen.  De man aan de meldtafel neemt mijn startbriefje al in, foutje ik ga  nu zeker verder.   Na verpoos volgt een oostelijke route.  Weg Valkenswaard- Eindhoven oversteken meteen de rust en stille ruimte van de natuur in.  Ongemerkt noordelijke route en  rand van V' Wrd, volgt een lange grind /zandweg, enerzijds bossen anderzijds plassen , vennen en aan linkerzijde tussen watertjes door met afzettingen, vermoedelijk voor wilde zwijnen te weren, deze schijnen in deze streek/gebied erg veel voor te komen, want daarachter ligt een groot golfterrein, en daar kan men het niet maken dat deze dieren  de grasmat omwoelen.  Ik krijg even argwaan of ik nog wel goed loop, want even karig gepijld.  Ziet daar is de zijtak van de Dommelrivier , de Tongelreep die zich flink meanderend door bos en land beweegt.  Zo is ook het parkoers meegaand enerzijds landerijen, waar ook hier tratoren hun werk doen anderzijds waar ik loop het rijke groen van gemeleerd bos.  Het is hier fantastisch, wel opletten voor boomwortels.   maar ook omliggende  vaak toch reuzen-bomen nogal, deze laat men veelal liggen om insecten te herbergen wat ook weer diverse soorten vogels aantrekt.   En b.v. motorcrossers te weren.  Rododendrons niet in bloei nog langsgaande.   Brede bosweg versmald naar een-- manspaadje,  en nu en dan klim en daal ik door dit bos.  Om vaak dikke omgevallen bomen van de winterstorm en erover klimmend te gaan, een rododendronsbosje bukkend meest, door.  Een timmerman in het bos t.w. een specht klopt er lustig op los.  Geraak ik bos weer uit en volg een zandwegje met fietspad erlangs.  Hoor bij een water een heel kikkerkoor.  Een pas aangelegde  poel of vijver voorbij waar Canada-ganzen, al de eersten,  hun opwachting maken mogelijk een tussenlanding naar de rest van het land of verder zelfs.  Moet bij bosperceel een smal poortje door en blijf aan de rand van een landgoed smal pad gaande.  Wordt gewaarschuwd met bord voor gladde bruggen, viel achteraf helemaal mee, we krijgen er nogal wat te gaan. Brugdekken zijn overspannen met kippengaas.  Steek een veld over door hoog gras, opnieuw de bossen in en komen na een wijdse kring weer bij voornoemd poortje uit.  Zandweg rechts gaande naar randje Aalst gem. Waalre op aan.  Paden versmallen en door een wijkje prachtige kolossale villa's langs.  Een autoweg waakzaam oversteken want het is er druk.  De Lissevenlaan in, opnieuw rust en tussen prachtige villa's langs.  Op een T-splitsing, Parklaan en Lisseven,  neem ik het er even van voor mijn lunchpakket, op een bankje.  Begin dan aan mijn laatste kilometers, zo lees ik op mijn uitvoerige omschrijving.  Opnieuw gaat het langs kleine en grotere vennen, en door het bos.  Bossen geven ons vandaag een fijne beschutting tegen de brandende zon.  Steek een asfalt fietspad over in vroeger jaren een spoorlijn naar Hamont-Achel, Neerpelt en Hasselt  België dus, gaat rechttoe rechtaan zowat op de finishplaats af door ontluikend groen welke in bos al veel schaduw verschaft.  Zie onderweg zoveel kleuren jong groen welke zich openbaart.    Hoor luidsprekers vanuit een sportcomplex waar o.a. atletiek plaatsvind, het geluid naderbij komen.  Stuit inderdaad op een enorm sportcomplex waar ik langsheen gestuurd wordt, volgt een draai langs en om de hoek van een jeugdherberg van vanmorgen bij de start en steven nu recht op de kantine van het atletiek en sportpark aan.   Het was genieten met een grote G.  Kom helemaal in m'n hum aan de finishtafel om me af te melden.  Ik heb een werkelijk schitterende wandeldag gehad. maak even een napraat met de voorzitter der atletiekclub, welke ik byzonder prijs over organisatie, en personeel zijn inzet.  Een haast fameuze wandelroute met uitstekende afpijlingen, en ook een uitvoerig en prima papier van/ over de route.  Een heel variabel parkoers, met veel genietbaars en kijkplezier.  Die parkoersmannen zijn duidelijk kenners en hebben de natuurrijke omgeving  geweldig uitgebuit.    De wandelactiviteiten van deze atletiekclub zijn zonder meer veelbelovend voor de toekomst.  Heb me nu al voorgenomen aanwezig te willen zijn begin November dit jaar aan de andere zuidelijke kant van Valkenswaard, t.w. op 3 november.  Merkwaardig of niet, maar ook hier maakten Vlaamse deelnemers een groot deel uit van de bezoekers.    De voorspelde regen en onweer kwam 'snachts pas aanvolgend, de rest van het land had deze dag de volle laag toch.  Bij ons viel het erg mee.  Aan U beste lezers, weer een Brabantse groet::  "Houdoe" en tot mijn volgend schrijven over het geweldig mooie Brabantse land.

    Van :: Peter Heesakkers

    22-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:A.V.V., Valkenswaard
    >> Reageer (0)
    15-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.15.04.2018 Olat te Bladel

    OLAT wisselt altijd van omgeving, liefst daar waar de natuur, rust en ruimte floreert.  Dit maal kiest de club voor De Kempen het onvolprezen natuurgebied wat beantwoordt aan   des lopers, wandelaars voorliefde.  Opnieuw blijken vooral de langere afstanden en de streek nabij ons Belgische buurland, zeer in trek.  Welnu het is een van die clubs, waar ik graag acte de presence, geef.   Maatje Noud, waar ik altijd qua tijd op kan rekenen, verschijnt niet op de afgesproken tijd en hij meldt zich als dat hij wat later zal komen, telefonisch.  Hij, en dat overkomt hem nooit, versliep zich.   Toch weten we wat tijd in te halen op onze weg hiernaar toe.  De startplaats vandaag is  ten zuiden van voornoemd dorp  Bladel dus, bedacht.  In de rust en ruimte van moeder natuur, dichtbij onze landsgrens.  Een campingkantine.  Ik besluit het vandaag kalmer aan te gaan doen met afstand, lees dat enkel de grootste afstanden, de grenslijn  zullen overschrijden, naar de provincie Antwerpen.  Noud installeert zijn diaprojectie  apparatuur in alle rust.  Als we aan de beurt zijn te vertrekken bekomen we onze uitvoerige route beschrijving bij de uitgang met het tonen van onze inschrijfkaart.  Ik ga over het kampeerterrein waar langs de route al menig bewoner ervan zich gerieflijk geïnstalleerd heeft, om  de wandelaars te zien voorbij trekken.   Gaan door poort even verharde weg op, langs een venture farm, { what's in the name} , een klinkerpad of weggetje zo men wil, om langs sloten met natte graspaden van voorbije regenval van gisteravond en vannacht te gaan.  Daarna een breed zandpad, welke ons het kempenbos in brengt, en we per bord met uitleg blijkbaar "De Pals " in zullen gaan.  Een grasveldje langs en de natuur openbaart zich in al haar schoonheid.  Bordje no. 11  bedoelt voor brandweer route in geval van.  Een dubbele slagboom om verkeer uit bossen te weren.  Weer even brandweerroute , en we zullen meer van die markeringen treffen.    Een onbeduidend schuurtje langsheen.  Wandelknooppunt palen  worden we langs gestuurd, van de toeristenorganisaties.  Krijgen even adem om een landelijk stuk door te gaan met her en der bewoning.  Een haakse driehoek achtige bocht, naar weer de beslotenheid van bos.    De rustpost is voorzien in de gemeente Reusel aan een taverne tegenover de Oude Brandtoren, tevens klimtoren, zo genoemd,  Ik herken het nu van een vroegere Int.  Grensland serie tocht.  Een kabelbaan waaraan een kleine speeltuin waar kinderen zich naar beneden laten glijden van boven af van die brandtoren.  Ik zit buiten op het drukbezette terras met toeristen alswel wandelaars.   Nu en dan passeren rally's, stoeten oude auto's van clubs, en ook een flinke motorclub met Harley's.   Na verpozing leidt de route me direct tegenovergelegen bos in met een flink aantal kleine heuvels te klimmen en dalen meest z.g. eenmanspaadjes.  Blijkt ook een wat lang trimparkoers te zijn, met diverse oefen apparatuur.  Het gevoel zegt me dat we voorlopig in de buurt blijven van de taverne, en het is best genieten hier.  Moet nog door een diepe kuil weer opklimmen.  Een z.g. Januskop kunststuk, gebeeldhouwd met enerzijds een vrouw anderzijds een man met lange baard afgebeeld.  Ruggelings aan elkaar. Met geen vriendelijke commentaren aan elkaar, op de plaquettes.  Achtergrond een meertje.    Kom een klein monumentje tegen als tegel met wat versierselen omheen, over een oudere die hier tijdens zijn wandeling van het LAW- Grenslandpad, wellicht plotseling overleden zou zijn.  De man  vermeld als Hans van Gestel werd niet ouder dan 40 jaar.....   Even terug trof iets gelijkaardigs ook al aan waar enkel jaartallen en naam leeftijd op vermeld stonden, maar niet de reden.    Na een verder enerverende route dient zich de z.g. soeppost aan, waar men als bij andere posten ook brood, koffie, thee frisdranken, chocomel kan bekomen.  Immer in de open lucht en uitgezette klapbanken, wat als rustpost wel toch een prettige sfeer creëert altijd.    Na open veldwerk terug de natuur in.  Boomstammen klimmen die op de paden liggen, omtrekkende bewegingen lopen wat nieuwe paden maakt.    Wat vennen langs de waterlijnen, nou ja het water zo hoog dat de te gane paden drassig zijn omdat ze miniem laag liggen ten opzichte van de waterlijn.  Soms gelijk ermee of net niet.  Ik dans er omzichtig omheen maar kan niet voorkomen dat ik toch nat schoeisel op loop.  Brede en smalle paden volgen snel op, en na een witte slagboom betreedt ik landgoed Ten Vorsel.   Even randje bos gaand en wijde blik over velden en akkers onderbreekt de overwegend bosroute vandaag.  Bewerkte landerijen van akkerbouwers, langsheen rijen oude bomen, lijken me eeuwen oud, en wilde gras velden.  Een scherpe draai op Bladel aan zo voelt me.    De zon waarop ik mijn richting vaak kan oriënteren, is na overig zonnig parkoers achter meest stapelwolken verdwenen, en er dreigt even zelfs een bui die  gelukkig uiteen drijft naar het schijnt.  Na allerlei paden gaans, dient zich een klinkerwegje aan.  Geraak aan een kapel, waar we een kruisend wegje oversteken erachter door gaand, volgt een eenmanspad langs een stromende sloot. Draaien eindweegs verder over een stuw met bruggetje  tegenstrooms terug langs akkers.  Opnieuw een toevoersloot langs heen, een smalle grasweg, met obstakels van kleine takken aan de grond van die beentjeslichters noem ik ze,  ik trek en schop er diversen opzij, om struikelpartijen te voorkomen, zeer vochtig pad en zelfs wat modderig, ook slechter aan het worden door de vele onzer voorgangers vandaag.  Kom eindelijk...  {?}  aan een asfaltwegje, waar de finish in zicht komt, en tegemoetkomend verkeer van afgelopen wandelaars maar ook huiswaarts kerende campinggangers.  In het finishpaviljoen na afmelding nog wat nablijven met een flinke groep bekenden onder elkaar, maar buiten het grote terras is volzet met wandelaars en campinggangers.  Binnen is het rustiger, en buitenzitters genieten van de warme lentezon.    Ik tref nog een goede ouwe getrouwe wandelsporter, in de gezellige naklets.  Noud pakt op tijd zijn projectie apparatuur bijeen.  Zetten onderweg naar huis de autoradio aan voor een voetbalreportage waarin de thuisclub een goede kans maakt Nederlands kampioen te worden.  En zo geschiede het later ook.  Bleek een weergaloos feest te worden.  De routes ook vandaag, uitgezet door een nieuwe ploeg routeplanners en uitpijlers blijkt  goede waardige opvolger, van de afgetreden ploeg te zijn.  Weergaloos mooi was het weer, en tja opnieuw in de Kempen, waar rust en ruimte en natuur de boventoon voeren.  Wens u lezer{s} weer al het goede, groet u met,  Houdoe, tot  mijn volgend schrijven.

    Van :   Peter Heesakkers

     

     

    15-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Olat, Bladel
    >> Reageer (0)
    11-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.11.04.2018 De Grenslopers te Steensel

    De naam van de club spreekt voor zich.  Hun tochten spelen zich meest af in De Kempen en het Nederlands- Belgische grensgebied.  Gisteravond en voorbije nacht werd de streek getroffen op zwaar onweer, en evenzoveel neerslag.  Wanneer ik op sta kijk ik even naar buiten en zie een donkere grijze lucht.  Ik houd er rekening mee dat het natuurlijk parkoers erg nat zal zijn.

    De lijnbus is tjokvol, werkpendelaars en schoolgaande.  Ik heb me nog een zitplaats kunnen bemachtigen met de instap.  Allengs de route wordt deze bus snel leger.  Op naar het Pierendorp, een naam uit de geschiedenis, die deze plaats rijk is als menig ander dorp.  Het dorpje maakt ook deel uit van de z.g. Acht zaligheden, dorpen in De Kempen welke  namen op El , Sel of Del eindigen.   Meest plaatsen die nog echt dorp zijn gebleven.    De dag zal bijna droog maar met een grijze soms donkere  lucht , laaghangende bewolking blijven.  Na inschrijving in De Höllekes,  een ontspanningspaviljoen  ga ik op weg.   Even een straat door en ik ben al in den buiten.  Steek een rotonde over, ga een smal zandpad in, wat veldwerk en lonken de bossen al.    Valt me op dat slakken die oversteken en pieren van de vochtige grond gebruik om maken om ook aan de wandel te gaan.    Magnolia en rododendron staan al in bloei en bloesembomen als de gouden regen, maar ook diverse wilde bloemen.  Bomen botten alom uit, dit is lente.  Hoor ook vogels allerlei soort en meen zelfs de kievit nog te horen en ander gekwetter en gezang.  Lente ten voeten uit.    Doe even gehuchtje Hees aan, verspreide woningen  met aantrekkelijke tuinen.  Mag een graspad langs een sloot, welke het begin van riviertje De Gender vormt, die in Eindhoven in de Dommel uitkomt.  Even andere zijde lopen van dit riviertje later. Zandpad en halfverhard pad gaande, en een kapel gaat het omhoog fietspad naar viaduct over snelweg E34 en A67/ E3 op en over.  De laatste, de E staat voor Europaweg, tussen Lissabon en Stockholm welke weg verbindt dus.    Na, de afdaling gaat het 't bos in rust en genot, met schaarse bewoning.  Bordjes Duizel/ Steensel.   De rustpost aan de sportvelden van Knegsel  dient zich aan, en nadien gaat het verder.  Het volgend pad wordt wat avontuurlijk vanwege de diepe modder en ik  ga voorzichtig langs de hoge schuine kanten.  Mis even met naar de grond kijken een pijl die me dwars door een weiland stuurt, naar Knegsel, ook een echt dorp nog waar nu de nieuwbouw  komt.   Boven ons gaan voortdurend opstijgende passagiersvliegtuigen onzichtbaar in de laaghangende bewolking, van op Eindhoven Airport.   Kom voorbij een brievenbus bij woning waar een bericht de bode waarschuwt de post in een plastic zak te doen  tijdelijk, omdat zich vogels nestelen binnen in.  Een man staat naar een boom te staren, en verteld me dat een bonte specht zich ophoudt of nestelt in een boomholte.  Tref ook de ribes in bloei.  Loop een stukje dorpsweg een brede schuine weg of pad in, dorp uit.    Een statige rij oudere bomen omzomen het pad door bos.    Zie terloops speenkruid in bloei komen.   Volg nu even een rood/witte route een LAW-pad.   Kom bos uit, aan een wijds gezicht van landerijen meeste al zomer en groeiklaar geploegd, akkers en landerijen, gronden omzoomd met bomenrijen en groenstroken.  Nu en dan opzij gaand voor tractoren.  Zand gaat eindweegs verder over in asfalt, en de stilte en rust overmannen me.  Hier en daar een boerderij met schuren in de openheid hier.  Een rechtse draai opnieuw  richting bossen.  Links naast mij dreigt duidelijk een regenbui, maar blijf er toch van verschoond.  Bordjes die wijzen naar grafheuvels, restanten en opgravingen eertijds, uit zoveel jaar voor christus.  Pré-historisch.  Bulten omrand met palen in het bos.  Een gevelde reus van een boom, liggend op het pad te gaan,   doet me erom heen lopen, een alternatief pad zogezegd.   Ga voorbij velden met graskweek voor voetbalvelden bij voorbeeld, mooi kort en glad dus.    Een kievit roept.  Kom langs een veld met  doordringende mestlucht, en beploegd.   Bos uitgaand en aan haar randen herken ik plots een plek en fietspad van een wandeltocht met rustpost destijds hier vanuit Veldhoven. Volgt even wat bewoning her en der, om een zandweg in te gaan langs bomenkwekerijen, en modderbaden.  Het gelukt me die te ontwijken.  Raak bijna dorpje Zand-Oerle.  Kom langs een weide met vijf erg jonge alpaca's, ze grazen rustig door geen oog voor de wandelaar. Schitterend en lieflijk om te zien.    Hoor en zie later vanwege het lawaai een bosmachine  orde op zaken stellen in de natuur want ben na veldwerk weer bos ingegaan.   Molenvelden, jawel een veld vroeger, heet dit bos.    Later doorgaande weg oversteken een dubbel fietspad volgen.  Een passerende Belg roemt, complimenteerd,  'slands fietspaden netwerken. Veilig en talrijk.    Deze weg omzoomd met oude berkenbomenrijen.  Een zijwegje weer in verderop, om Knegsel heen, bebouwing.  Stuurt me  onder een afdak door zomaar op deze smalle weg gebouwd, met boerderij-rommel erlangs, met ook de palen in het wegdek.... Of de gemeente ervan weet en of dit mag ?  Denk van niet!  Na wat boslaantjes een afslag en stuurt me naar de rustpost van de club.    De z.g. lus zit er op. Altijd die gezellige buiten zijn sfeer.  Na verblijf en korte gesprekjes volgt het laatste deel van de tocht.  Nog wat kilometers te gaan.  Opnieuw de rijke natuur in, rust en ruimte.  Het begint nu te miezeren, en mijn plu gaat open.   Dwaal zand en asfaltwegjes.  Kom langs een kennelijk auto-sjacheraar, gezien de toestand. Oude nummerborden en door natuur vergroende auto's de jaren her.  Onder de bomen verkregen dus.   Een rommeltje dat wel.    Na opvolgend padenwerk kom ik aan bosweg, Moormanlaan, zandweg met fietspad erlangs, ik verkies zandlopen.    Een draai brengt me weer het eerder vernoemd viaduct op, omhoog gaand  en afdalend dorp  op afgaand, en kleine nieuwbouw in later.  Kom langs voortuin met vijver vol Japanse Koi-karpers joekels --prachtig gekleurde -- van vissen.  Een draai om de oude losstaande kerktoren, waar vlak erachter de modernere kerk middenschip zo genaamd, zo geschat uit de jaren dertig vorige eeuw.  Korte ommetjes gaand geraak ik aan een doorgaande weg, steek die over in de altoos  vallende motregen, loop straatje in en geraak aan de finishzaal het ontmoetings centrum.  Het was opnieuw een dijk van een tocht.  Zeker ook kon het routepapier in mijn broekzak blijven.  Het was immers perfect gepijld, en er past zeker weer een geweldig compliment aan de route-uitzetters, ook aan de talloze vrijwilligers onderweg deze tocht.  Kijk nu uit naar a.s. Zondag, eveneens door de Kempen en grens van België- gebied  niet ver van Arendonk, in Bladel van OLAT. NL   Een groet weer van mij.  "Houdoe", en wie weet treffen wij ons op laatstgenoemde tocht. 

    Van Peter Heesakkers. 

     

    11-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Grenslopers, Steensel
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 08/10-14/10 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 11/12-17/12 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!