NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • 07.04.2019 Wandelorganisatie Peelland te Helmond
  • 26.12.2018 Voetje Voor Voetje te Valkenswaard
  • 18.11.2018 Olat te Oeffelt
  • 28.10.2018 Keistampers Boxtel
  • 21.10.2018 Olat te Nuenen
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Wandellamp

    07-04-2019
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.07.04.2019 Wandelorganisatie Peelland te Helmond

    Prachtige merelconcerten in de wijk  laten me al vroeg wakker worden, nog in de ochtendlijke donkerte.  Ook wanneer ik de voordeur achter me dicht trek in het lichtere ochtendgloren gaat het gezang door. Ga langs lente-achtige voortuinen en plantsoenen, met  nog steeds de krokussen  gele en witte,  en bloesem bomen richting het station.  Duiven koeren en lopen onverschrokken naar voedsel zoekende voor mijn voeten.  Hoor ook gekras van kraaien, en kleiner gevogelte  vluchten massaal uit het struikgewas druk kwetterend.  De stationsomgeving als ook het perron zijn merkwaardig rustig, zo ook in de trein.  De trein stopt in Mierlo-Hout  stap al op één na lonesome uit en daar dient zich al de bepijling aan naar de startplaats, en klein kwartier gaans.  De Hoofdstraat van het dorp  behorende bij Helmond oogt erg rommelig, er staan vermaaktenten, drank, en de grond is bezaaid met  lagen confetti,  plastic flessen, bekers,  vlaggetjes, reclamefolders, glaswerk, bierflessen en al wat meer.  Info vertelt me dat er gisteravond laat een lichtjesoptocht door het dorp gereden moet hebben.  De startplaats is voorzien in een warenhuis temidden van een gewone woonwijk.  Een warenhuis met sport, vrije tijds artikelen, kleding, schoeisel ,bergsportartikelen en zo meer, een El Dorado voor een sportbeoefenaar.  Ontvangen bij inschrijving een kortingsbonnetje voor aankopen.  Buiten is er een groot terras voorzien, en toiletwagen, een patat frites kar met allerlei vette hap.  Het veel ingezette personeel loopt rond in Tiroler klederdracht, en men waant zich in Oostenrijkse sferen.  We worden welkom geheten en een gratis beker koffie of thee met flinke plak cake, en een binnenterras welke noodt  tot even aanzitten, en bijkletsen met gelijken vandaag.  Dan na begroetingen gaan we de benen strekken.  Ik verneem dat gister ook een wandeltocht was, en wij nu in tegengestelde richting zullen lopen.    Gaan eerst door bebouwing van uit de kluiten gewassen plaats of dorp, dan via parkaanleg, op de wijk Brandevoort aan.  Een redelijk nieuwe wijk met grachten en de bouwsels zijn in de geest van oude gracht en binnenstadgevels nagebootst, als van oud -Hollandse grachtensteden .  Fenomenaal boeiend met prachtige straatjes, steegjes en pleinen, binnen hoge omwalde muren met een gracht als een vestingstad omheen.  Het oude stijl station en marktplaats.  We zien deze wijk van diverse kanten, fotogeniek ook, tot we weer een afgaande trap moeten een park weer in, met ook weer kanaaltjes en waterplassen waar watervogels  zich helemaal senang bij voelen ook.  Eco-zones, speelveldjes, bruggetjes, vlonderpaden door bosjes, beemden, en wijken rondom met veelal koopwoningen buiten de ommuurde stad dus.  Bebouwing bij al die niet verveelt.  gaan de kanaalbrug over van industrie scheepvaart van vroeger tijden nu een recreatiewater.  Van Eindhoven naar de Zuid Willemsvaart.  Het kanaal zelf is nog Eindhovens territorium is me uitgelegd, en rijk natuurlijk begroeid inmiddels aan beide zijden.  We komen direct op Mierlo's gebied, waar de rust voorzien is in de kantine van een florerende hockey club.    Van hieruit gaat het de natuur in de bosgebieden  tussen Mierlo en Geldrop,  De Molenheide, de Ruchten o.a.   Gaan met een boog om Mierlo heen, om in dit gebied te geraken en hier ontvouwt zich een prachtig natuurgebied, oude lege bijna vennen vanwege de droogte vorig jaar, en uitkomend groen alom.  Het is volop lente en ook hier zijn vogels actief in gezang, de temperatuur zal vandaag voor het eerst de 21 graden bereiken, dus alras loop ik in mijn blouse.    We geraken aan een doorgaande weg, gaan veilig fietspad verbreed  op om eindje verderop over te steken, weer bos en heide in te gaan, eerst langs asperge-akkers en omwoelde grond welke er nog droog bijligt en veel water vraagt.  Een breed verhard bospad, een  vierwielig motortuig komt achterop gereden, passeert ons correcte snelheid en verliest een buitenspiegel, vinden het vreemd want hij raakte geen takken of wat ook.  Ons geroep is tevergeefs want komen niet boven het motorgeronk uit.  Berijder raakt uit zicht.  Even later komt hij tegen de richting gereden en we seinen hem van ons vindsel.  Hij had het pas later gemerkt en ging zoekend terug.  Hij bedankt ons uitvoerig.  Even verderop vinden we een eenzame Nordic Walking stick, en nog wat verder een echtpaar die dit miste, kunnen we eveneens blij maken.  Voort gaat ons spoor door de natuur.  Oppassen geblazen voor de talrijke verraderlijke vaak,  bomenwortels.   Komen langs een weide met vervaarlijk keffende hondjes en apart verderop in de tuin grote honden die zich flink laten horen, en wat vreedzamere paarden, gaan we langzaam de bossen weer uit velden door, wat verder langs het kanaal een rustig pad.  Aan de overkant snellen race en recreatiefietsers en joggers voorbij, en zo maar wandelaars over een smal doch druk betonpad.  We genieten van akkers omzoomd met duizenden paardebloemen vooral en ander bloemwerk en uitkomend groen.  Gaan tussen oude hoge bomen door omzoomen ons pad, moeten even een brug over en andere kant kanaal waar we nu in voornoemde drukte geraken onze wandelweg delen. Zakken dijk af naar nieuw wandelpark randje bebouwing, om terug andere brug het kanaal weer over te steken en gaan recht op de kantine van voornoemde hockeyclub af als tweede maal rustpost.    Na deze post terug naar brugje van daarstraks nu voor kanaal langs, weer oude hoge bomen en diverse lentegroeisels langsheen rustig pad.  Omzeilen  zo doende lang stadsachtige bebouwing in alle rust, om veel later een brug over te gaan andere zijde kanaal lopende een afslag  de natuur weer in.  Volgen een zig-zag route tussen beemden en bospartijen.  Talloze weidebloemen vooral de paardebloem.  Een finaleroute naar de finish welke pas veel later in zicht komt.  Onze route-omschrijving is zeer uitvoerig en duidelijk, enkel mis ik nu de nummers conform de regelnummering van de omschrijving op die pijlen.  In het begin was de plaatsing  van pijlen ook niet altijd evident, maar dankzij de pijlen geen probleem.  Een erg wisselend parkoers, met het eerste deel veel bebouwing en bouwsels op afstand.  Het maakte de  route toch interessant vanwege de bezienswaardigheden, als de nieuwe z.g. oude stijl stad.  De middenlus vooral maakte alles zonder meer goed qua natuur en rust.    We krijgen nog knotwilgenpaden te gaan en verholen liggende weiden.  Bereiken dan toch de bebouwing. Gaan onder tunnel doorgaande weg, maken een draai achter sportvelden om en gaan een paar straten door de wijk van Mierlo Hout en bereiken een levendige voorplaats van het warenhuis vol met zonneminnende wandelaars sommigen al met een kleurtje.  Daar is het nog gezellig verwijlen achter een drankje.  Het was een uitgekiend parkoers.  Ik koos nu voor de naburige bus voor  de terug naar huis reis.  Dik tevreden vandaag.  U geachte lezers dezes weer alle goeds toegewenst.  Blijf lijflijk in beweging en laat de wachtkamers bij artsen en of psychiaters daardoor leger zijn.  Bewegen is het beste medicijn n.l.   Tot mijn volgend schrijven weer.  Een Brabantse groet:  "Houdoe".

    Van Peter Heesakkers

    07-04-2019 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Peelland, Helmond
    >> Reageer (1)
    26-12-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.26.12.2018 Voetje Voor Voetje te Valkenswaard

    Ik verlaat mijn woonstee via straten waar de Kerstsfeer uitbundig gevierd lijkt.  Verlichte boompjes en bomen in de voortuinen, ook allerlei figuren als kerstmannekes arresleden, raamdecoraties, engelen etc. meer en verlichte gevels  en met verlichtingssnoeren, dakranden verlicht,  het geeft alles een feeërieke aanblik.  Balkons van appartementen versiert in kerstsfeer . Tevens blijkt het vannacht  gevroren te hebben gezien de bevroren aanzichten als plantsoenen, tóch nog een beetje witte  kerst dan.  Ik ga over stille straten, alles slaapt , sluimert zacht, om een strofe van het lied stille nacht aan te halen.  Het kerstbuikje van deze man kan wel wat beweging gebruiken, dat ook.    Aan een bijna verlaten busstation,  de eerste diensten starten, togen toch nog wandelliefhebbers.  Twee dametjes uit Helmond en Breda, nog vroeger opgestaan dan ikzelf.  Ik bedenk en uit het ook, dit is de echte liefde van wandelliefhebbers  ten voeten uit om in termen te blijven.     Een snelle busrit  en we stappen aan de noordelijke rand dit keer van Valkenswaard uit de bus de chauffeur bedankende en een prettige dienst toegewenst van ons drietjes.  Niet in Dommelen is de start ditmaal, maar aan de rand van het stadje en meteen aan moeder natuur.  De startplaats is vanuit de kantine van een sportpark, met het aanzien van  grote en volle parkeerplaats.  De kantine is best druk, en we sluiten in rijen aan bij het startburo, en de aanmelding verloopt toch nog vlot.  Na een koffie gaan Maryse  uit Breda en ik op pad, zij zal er maar 15 doen maar onze parkoersen lopen een poos synchroon.  Het gaat via de immense startplaats meteen recht op de bossen aan richting Waalre is mijn inschatting.  Passeren een ex jeugdherberg met de naam Harba Lorifa  een naam uit de strofe van een Brabants oud volkslied, wat de hertog van Brabant zelf zong eertijds.  Ik ken het nog woordelijk en qua noten van de zangles destijds op de lagere schooltijd.  Veel oude {volksliedjes} geleerd toen.     We trekken hierna een mooi geschakeerd bos in, slingeren padenwerk over gevallen herfstbladeren en genieten een bevroren landschap ertussendoor.  In de verte horen we kerkklokken luiden en we trekken voorbij schapen wat ons een kerstgevoel geeft.   Het parkoers is alweer zonder meer uitgezocht  en parkoersbouwers leiden ons over brede en smalle bos en fietspaden, boomsoorten allerlei, langs slagbomen, en poorten, heuveltjes op en af.  De route-omschrijving die ik bij de hand houd om af te vinken per regel genummerd conform op de pijlen leidt ons door schitterend natuurgebied, waar ook serene rust heerst.  Gaan dwars over akkergebied rechttoe weer boswerk in.  De dooi lijkt in te vallen, wat we merken aan enig modder onder onze voeten.    Komen na enige tijd aan een nieuw ogend Scoutshome, waar het erg druk is, tref er natuurlijk weer vele bekenden, wat veel maar korte gesprekken met zich brengt.  Ga hier ook mijn bij inschrijving bekomen soepbon gebruiken, een heerlijke kop erwtensoep.  Het personeel is hier evenals in het startburo stemmig voorzien met rode kerstmutsen.  Hier heerst een prachtige kerstsfeer.  Na verwijlen, wat lang toch, bedenk ik mijn route te verleggen naar 30 k.m. Kijk op de tijd om een extra lusje op die afstand te overwegen, maar wanneer ik al een tijdje moederziel alleen onderweg ben en door bospaden struin, bevalt me de eenzaamheid niet, Marysa had toch gekozen voor de kortere afstand, weet ik een grote achterstand op de voorgangers van die afstand en besluit ik terug te gaan naar het scoutshonk en toch  de 20 te gaan doen. Alzo geschiedde.  Hoewel de bepijling perfect is, is het toch opletten.  Bospad her en der, beschrijving die ik bij me heb, beslaat vier volle klommen twee kanten A4.  De omschrijving is fantastisch en zonder meer duidelijk.  Kom aan een grote plas welke ik twee kwart omheen moet gaan, zie  aan de horizon de zon doorbreken in de grijze wolken boven me.  Wat gedraai te velde  kom ik aan een doorgaande verkeersweg en mag een poosje het fietspad erlangs volgen.  De enorme kantoortoren van het ASML  die omgeving domineert doemt op.  Een stijging in de weg en na een brug over de Run volgt een afdaling over verharde zandweg, die glibbert flink en ik ga de graskanten belopen.  Ga onder diverse over elkaar heen gaande viaducten door, met reusachtige pijlers,  het is het beruchte fileknooppunt De Hogt, met grote wegen oost-west, noord -zuid.    Ik ga door een uitgestrekt riet gebied met waters, als plassen en vijvers sloten kanaaltjes,en bijhorende watervogels smalle en gladde padennetwerk.  Blijk aan randje zuid van grootstad Eindhoven  sinds 1961 vijfde stad des lands, {jawel} , te wandelen, een aangelegd natuurgebied.  Boven mij stijgen zilveren vogels op van het niet ver zijnde vliegveld der stad op.  Stoort me geenszins.  We trekken door parkachtige aanleg gebieden tussen stadsrand en groot High Tech- centrum door, een enorm complex.  Deze ga ik oostelijk voorbij vervolgens via rustige fietspaden, steek drukke doorgaande weg over een landelijk gebied in middels visgraat gelegde klinkerwegjes, steek een rits autowegviaducten onderdoor, om opnieuw de rust van de Waalrese bossen op te zoeken.  Draai en keer  telkens over brede en smalle  bos en onderbroken met kleine heideveldjes paden door.  Komt ineens het scouting gebouw van daarstraks in beeld. Opnieuw bekenden tref ik hier,  plus een persoon welke ik al zo lang niet meer gezien had, dat ik er bange vermoedens over kreeg.  Bijpraten dus.  Hij moet of wil nog de omweg gaan doen, welke ik juist achter de rug heb.  Ik bedenk een hachelijke onderneming, in zijn uppie, en bedenk of hij nog voor de vroege duisternis dit redden zal.  Hij heeft er alle vertrouwen in.  Ik ga mijn laatste zes k.m. aanvangen.  Volg toeristische knooppunt wandelroutes gedwee door moeder natuur, om even bewoond gebied te doorkruisen langs bungalows en knotsen van villa's van welgesteld Waalre en dan een bos en vennengebied in te gaan, ook langs een oud spoortracé nu een breed fietspad, welke ik diverse malen mag kruisen middels dan asfalt dan boswerk.    De zon staat al laag en tovert een koperen of gouden bos en overig aanblik.  Moet weer aan de doorloper denken die dit waarschijnlijk in de donkerte zal moeten gaan.    Het is vandaag een natuurroute in optima forma, mag zeker gezegd, wordt enige malen als in mijn laatste gang richting finish, verwonderd aangesproken door dagjesmensen die zich afvragen waar al die wandelaars toch vandaan komen en naar onderweg zijn, gaf gezellig oponthoud toch.  Bewondering en begrip krijg ik ook.    Kom dan weer uit bij Harba Lorifa, een weet de finish nabij.  Na afmelding maakt nog menig bekende zijn en haar opwachting in de kantine.  Een mening delen we, zonder twijfel, bij alle gespreksonderwerpen.  Het was een schitterende natuurtocht, prima en goed bereikbare startgelegenheid, en zalige rustpost.  De vertrekkers  wensen elkaar van ganser harte een gloedvol mooi nieuw wandeljaar, met handengeschud.  Ik verlaat een bijna lege startzaal, nadat ik ook mijn wensen aan lopers en bekenden uitgebracht heb, en wijs de buromensen er nog op dat in deze duisternis nog een eenzame wandelaar zal komen.  Beste lezers dezes:  Ik wens u allen een goed nieuw wandeljaar, met mooie ervaringen tijdens wandelingen.  Een gelukkig gezond vooral en voorspoedig 2019 voor u en de uwen.  Ik kijk zeker ook weer uit naar de wandelactiviteiten van deze club.  Hun website: www. de voetjes.nl.  Tot mijn volgend schrijven weer, en groet u met een Brabantse groet in deze streek vooral:  "Houdoe".

    Van Peter Heesakkers

    26-12-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Tags:Voetje voor voetje, Valkenswaard
    >> Reageer (0)
    23-11-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18.11.2018 Olat te Oeffelt

    Het is weer even wennen aan de winterachtige koude.  Ik bereid me daar goed op voor en stap in de erg vroege  en nog donkere morgen op mijn fiets op weg naar Noud, alwaar ook Harrie met auto zijn opwachting maakt.  In het diepe duister gaan we op weg naar Oeffelt gem. Boxmeer, aan de Maas gelegen in de uiterste noord-oost hoek van Brabant aan de grens met de provincie Limburg.  Onderweg lijken we een zeer heldere ster te kunnen volgen, ik noem hem de ster van Betlehem, o.k. wel wat vroeg, maar ach.  Later onderweg dient zich het eerste ochtendgloren aan, aan de oostzijde verschijnt een witte of lichte vlek die al snel overgaat in ochtendrood in grondnevel.  Het is een ongewoon lange rit.  Alhoewel ik eigenlijk erg weinig wandelaars verwacht uit het zuiden, blijken daarvoor in de plaats toch veel lopers uit de provincie Limburg en de omgeving van het wandelwalhalla, Nijmegen en omgeving zich te melden. De startplaats is voorzien in een ontspanningscentrum van het dorp, en na ons  loopt de zaal al snel vol en de wijk buiten met auto's evenzo.  Er is wat moeite met de nieuwe inschrijfmethode van de club die de inschrijftafeldrukte wat zou moeten ontlasten, en de procedure versnellen, en zo ook met de scanning aan het vertrek bij de uitgang, na het bekomen van het scanpasje om de route-omschrijving te bemachtigen.  We starten al meteen tegen de laagstaande zon inkijkende, en muts of kleppet met zonnebril op brengt wat soelaas, de lucht is volkomen helder op vliegtuigstrepen na.   Het wordt vandaag een wolkenloze dus zonnige dag.  De wind voelt steenkoud.  Het landschap is witbevroren, en we zien een  gesloten ijslaagje op een kleine plas.    We gaan over een ex-spoorbaan het z.g. Duits Lijntje naar Gennep en Duitsland hier niet zo ver meer van af over een spoordijk, welke begint bij Boxtel.  Asfaltwegjes wisselen af met zand en grindpaden, bossen zullen vandaag ontbreken, dus open bouwlanden en weiden met soms nog vee.    Ook treffen we veel Maasplassen met natuurlijk veel zwermen watervogels, ganzen zwermen trekken druk snaterend over ons, maar ook zwanen zie ik enorm veel op de wateren.    We gaan bij dorp Beugen de Maasvlakten in welke fameus is om hun Maasheggelandschap.  De meidoorn overheerst hier als beplanting naast rietvlakten en ruigten.  Meidoorntakken  worden hier gebruikt als weide en akkerland afsluitingen in plaats van prikkeldraad, en op hoogten gevlochten ter vervanging van ijzerdraad, ook onze wandelpaden zijn omzoomd met  de meidoornbomen en takken.   Opvallend is ook dat we nog veel zomerbloemen zien ook in het wild zo gezegd.   Zonder meer een bijzonder landschap maakt dit.    Beugen bereiken we niet maar de route buigt af het Maasdal in, de uiterwaarden.  De Maas staat nog best hoog en dus bevaarbaar in tegenstelling tot de andere grote rivieren nu al om in den lande.  Exceptioneel lage waterstanden, en schepen veel minder beladen.    Ook het regionale riviertje De Vilt  blijkt kurkdroog te staan.   Overwegend smalle een mans paadjes volgen nu op, en de route aanduiding is niet overal even duidelijk wat maakt dat veel wandelaars zoekend zijn.   Het papier brengt duidelijkheid toch.   Ook volgen een hele reeks draaipoortjes, tientallen heb ik achteraf het gevoel en zullen menig gezet persoon in de problemen brengen, ik moet ook mijn rugzakje nogal eens optillen.  We gaan onder een lange verkeers Maasbrug door die de verbinding vormt met het Limburgse Gennep aan de overkant zichtbaar inderdaad op de provinciegrens dus.  Steken  weilanden en ruigtegebieden doorheen middels alsmaar draaipoortjes en geraken dicht bij Oeffelt over overwegend eenmanspaadjes.  Kom aan het Veerhuis, maar laat met bemodderde schoenen, als rustpost voor wat het is en vervolg.  Het gaat op Cuyk en Sint Agatha op aan.  Zwermen ganzen vele honderden of meer snateren laag over het landschap over ons heen.    Naderen nu een oud klooster ommuurd met eeuwenoude hoge muren omheen, welke nu rustig oogt mogelijk paters of nonnen in gebed in de grote kapel.  Gaan recht op de gebouwen af en krijgen een hele grote tuin voorgeschoteld.  Het is heel goed papier lezen want de pijlen staan of er niet of te verdekt en men laat ons de hele tuin met eigen grafveld  zelfs, zien, en kringelen langs akkerveldjes watertjes en bijzondere beplanting en groeisels, dwalen langs heggen, en alzo meer wat bij het eigen kloosterleven hoort in eigen voorzieningen  als ook werktuigen, en landbouwmachines.   Alles een bezienswaardigheid op zich.  Kom ik toch weer terug waar de toegang tot dit alles  aan de refter alwaar een rustpost is voorzien, compleet met uitstalkasten die over het oude en nieuwe kloosterleven verhalen, een museum op zich.  Interessant  lijkt me zeker maar zou me teveel oponthoud geven.  Dus zet ik er weer de pas in.  Gaan de poort uit, draaien om heel het grote complex heen de vrije ruimten weer in.  Dijken zijn in de omgeving ruim voorzien door de diverse overstromingen van de Maas in het verleden en de negentiger jaren vorig eeuw nog.  Gaan vochtige paden en zand of grindwegen.  In de verte overkant Maas rijzen de heuvels van de Mookerhei, waar eeuwen terug de slag om en op de Mookerhei bloedig uitgevochten werd, uit het hier bij mij nog vlakke landschap.  Die heuvels  dateren nog uit de erg vroegere ijstijd.   Een hoge en grote ijskap schoof de gronden naar het zuiden op en kwam destijds tot zuidelijk van de lijn Utrecht en Nijmegen ongeveer tot stilstand, vanuit het noorden dus.    Zo vormden de heuvels en het landschap  van nu, destijds dus.    We volgen om de kloostermuren het ruige landschap weer in over grind of zandpaden.  Dient zich na wat kilometers de z.g. Soeppost aan met als specialiteit een heerlijke kop preisoep, maar ook ander etenswaar als belegd brood en koel of warm drinkgerei is verkrijgbaar.   Dit is allemaal bij het geringe inschrijfgeld in begrepen.  Na verpozen op de bankjes in de open lucht en gesprekken her en der gaat het opnieuw een poortje door,  door weilanden en klim naar een dijk, die te volgen een poos en ga ik een bocht door vervolgens, raak ik de bepijling kwijt en vertrouw mijn gang niet, keer terug en wordt vervolgens geroepen en gewezen waarheen te gaan, de bepijling op de dijk ontbrak en ik moet in de afdaling via een betonnen trap hoge dijk afgaand en beschut paadje door langs sportvelden, en later weer de open ruimten in.  Duikt bebouwde kom op, blijkt Oeffelt te zijn, en stiefelen nu de bebouwing doorheen, veel nieuwbouw , en wordt verwisseld met een tuin waar het leven voor een eeuwig leven wordt verwisseld rondom de kerk aldaar.  Wat steegjes door en achterommen, en plots komt het  start/ finishgebouw in het vizier.   Daar is het nog even gezellig nakaarten met deze en gene alvorens we de thuisreis aanvaarden.  Voor het donker thuis. Dat overkomt me anders nooit in deze overwegend donkere dagen.  Ik telde vandaag 17 draaipoorten en nog enige wandelhekken.   De tocht was wel weer opnieuw "Echt OLAT" hun slogan, met als hoofdrecept het prachtige Maasvallei,  Maas- hegge landschap waar de streek om bekend staat en elk jaar veel toeristen trekt filmend en fotograferend.    De of hun volgende maandelijkse wintertochten zullen weer in de natuurrijke omgeving van Eindhoven plaatsvinden.  Kunt u het beste vinden op hun website: WWW.OLAT.NL   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe", en tot mijn volgend schrijven.

    Van Peter Heesakkers

     

     

    23-11-2018 om 18:33 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.28.10.2018 Keistampers Boxtel

    De klok is vannacht weer 'n uur terug gezet naar wintertijd.  Heb met  de tijdverschillen elk half jaar geen enkele moeite.   Wanneer ik mijn straat uit ga, tref ik in een voortuin een prachtig Halloween tafereel, in alle griezeligheid, van skeletten, schedels, spoken, uitgesneden pompoenen met erin een kaarsje, een blikvanger zonder meer.    Ik moet dieper in mijn jack duiken vanwege de koude, het is een graad boven nul.  Er staat nu en dan een vlagerige wind uit het noordoosten vertelde me vanmorgen de weerman.  Zouden  de vele boomeikels dan toch door de visionairs  der natuur toch gelijk krijgen van de voorspelling van een vroege en stevige winter?

    De trein is vanochtend niet druk, integendeel, bijna leeg, zou toch het tijdsverschil een rol spelen?     Aan de vertrekzaal komen twee touringcars aanrijden, een met wandelaars uit Nijmegen en omgeving, en een met Belgische club uit Ravels.     De zaal is levendig druk met aanmelders.   Na inschrijving en aankoop van  fiches  {plastic munten} voor  onderweg de eigen clubposten , en uitwisseling met de laatste nieuwtjes met bekenden, ga ik op weg.  De gure wind door.  De zon schijnt volop.  Ik ben al direct in den buiten van dit stadje vanuit  de kantine van het lyceum, steek oude rijksweg over en een lang asfaltpad langs de Dommel volgt.  Een straatnaambord geeft al aan "De Lange Loop", en dit is ook zo.  Blijf aan de rand van nieuwbouwuitbreidingen van het stadje gaan met anderzijds puur natuur,  een park zogezegd, waarop de oevers allerlei watervogels vertoeven waaronder de trekvogels,  de Canadaganzen.  Ik tref op dit vroege uur opmerkelijk veel tegen richting lopende wandelaars, en wellicht buurtbewoners al of niet met honden, en zie ook beeldhouwwerken in de plantsoenen.  Het blijft wandel- fietspad gaan op die lange loop, mogen eindelijk onder een fietstunnel en  grote  zes baans autoweg door, een houten brug overheen over een kanaal -achtig water, en vervolg pad nu buiten de bebouwing.   Ben nu echt in de streek met de benaming van "Meierij van 's Hertogenbosch".  Valt me op dat toch de populieren bomen en bossen  nog volop in blad staan met een goudgele glans in het landschap.   Staat deze streek om bekend, vanwege zijn klompenmakerijen.  Deze omzomen veelal akkers en weiden, en moeten na kap vrijwel direct herplant worden.  Tussendoor plukjes bos met allerlei boomsoorten.  Ook  rijen knotwilgen tref ik langs de dreven.   Weg verandert van fietspad naar asfaltweg naar Liempde, nog steeds verkeersvrij.   Bij volkstuinencomplex moet ik afslaan en kom langs eindeloos lijkende boomkwekerijen, achter een der huizen staan alpaca's waakzaam en verwonderd het wandelvolk gade te slaan.    Het gaat op natuurgebied Geelders op aan maar laten dit liggen.   Koeien in de weiden nog niet op stal met deze koude.   Weg Boxtel- Schijndel oversteken, fietspad op.  Een Belg complimenteert me dat deze paden talrijk zijn in ons land en veilig voelen en zijn.  Zo zijn die bij ons niet, verzekert hij me.  Mogen al gauw dit pad af een bos door, en kom langs een verzetsmonument uit de W.O. 2 opgedragen aan verzetsmensen die ook uitgebeeld trouwens verhalen op plaquettes en personen genoemd die hier vooral in September 44 piloten in veiligheid brachten, en achter de vrije linies smokkelden.  Zij behoorden tot een machtige vlootarmada van geallieerde parachutisten.    Hun vliegtuig was neergeschoten.    Het verzet verborg hen in de bossen aangrenzend.    Na wat wegjes komen we richting de rustpost bij Gemonde dorp. Op afstand hoorbaar onrustig geschreeuw van voetballers en supporters, en jawel een sportpark komt in het vizier, met daar voorbij een schutterslokaal waar onze post is.  Het is wat klein voor een toeloop van honderden wandelaars.

    Na verpozen gaat de route recht door het dorp Gemonde, en tref ik straatnamen als Loopstraat en Lariestraat. Buitendorps gaat een asfaltwegje over in grind en vervolgens tweesporig zandpad.  Moet vermelden dat in tegenstelling tot anders bij deze club vandaag verharde weg overwint.   Ga een oude beukenlaan doorheen, gaat over in graspad en langs boomgaarden.  Kom opnieuw in deze streek onvermijdelijk lijkt het, de Dommelrivier weer tegen, hier een brede stroom.  Deze zal voorbij Den Bosch in de Maas-rivier uitmonden.  Herinner me onder stadje Peer in België dat het daar ontspringt als een dakgoot achtig stroompje uit het golfende landschap daar het water verzamelt.    Krijg een lang een- sporig zandpad langs de oever van de nu brede stroom dus.  De zon schittert in het water en beneemt mij het zicht dus de zonnebril gaat op.  Tref een duo met geigertellers op de nek op zoek naar bodemschatten of oorlogstuig misschien ook.   Nu en dan heb ik aan de boorden van de rivier een stuk schaduw.  Zie rondom een plas  een zee schermbloemige  witte planten, "duizendblad " {?}   Ga dan eindelijk een breder pad afdraaiend de landerijen in die me o.a. langs geoogste akkers leidt, en weidegrond, op afstand doemt de kerk van Gemonde op, toch nog een niet geoogst maïsveld, en ach het was een lus dus en opnieuw rustpost bij de schutterij.  Ik ga naar toilet maar ik kan niet meer uit de ruimte komen wat ik ook met klink  en slot draai en deur rammel, en even erna na enig alarm van andere wachtenden, komt iemand me bevrijden met een of ander gereedschap.  Na verblijf in het paviljoen  gaat het via wegjes en paden de laatste kilometers op Boxtel aan.  Ben vergezeld van een groepje Nijmegenaren waaronder een Santiago en andere internationale wandelwegen ganger.  Veel te verhalen dus.   Steken een voorrangsweg over en opnieuw fietspad , viaduct over autoweg zes baans, en dalen af naar bebouwing zijnde Boxtel.  Krijgen een trits  naoorlogse nieuwbouwwijk te gaan, waar plots de pijlen ontbreken of hebben niet goed opgelet, en moeten even al lezende ook op gevoel gaan.   Dan is er de routebepijling ineens weer.  Hebben een winkelcentrum gemist en een park blijkt nu.    Langs oude doorgaande rijksweg, voorheen of vroeger Eindhoven, Den Bosch, gaat het recht op de finishzaal af.  Mag gezegd dat ondanks ongewoon bij deze club toch, veel verharde route, er toch veel mooie herfst en andere natuurtaferelen te bewonderen waren.  De routemannen hadden weer een totaal anders dan andere route gevonden, waar de ruime omgeving zich ook voor leent.   De natuur in al haar herfstige schoonheid.  In de schoolkantine is het nog een lang en gezellig samenzijn met overig wandelvolk.   Heel tevreden over weer hier een prachtige en rustig begaanbaar  bijna geheel verkeersvrij parkoers.  Het lijkt of men voor donker thuis wil of moet zijn, want ja het scheelt toch weer een uur dat het eerder donker wordt, en derhalve loopt de zaal vrij snel leeg weer.   De touringcars staan ook vertrekkensklaar.  Ik bedank  de clubleden nog voor opnieuw een aantrekkelijke tocht vandaag, met prima voorzieningen als onderweg.  Er was dit keer geen kantinewagen op de route, merkwaardig of niet.   Tot zeker ziens hier weer.  Ik groet u lezers weer met een Brabants "Houdoe".  En tot volgend schrijven van mij.     Van:  Peter Heesakkers. 

    28-10-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Keistampers, Boxtel
    >> Reageer (0)
    23-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.21.10.2018 Olat te Nuenen

    OLAT:    Ruim vijftig lentes jong, vorig jaar groots gevierd met hun ruim duizend leden.      Weinig clubs  die het zolang volgehouden hebben, althans in ons land, terwijl Nederland een al  een kleine  honderd jarige wandel -{sport} traditie kent.    Denk m.n. aan de honderd en tweede Vierdaagse van Nijmegen dit jaar.  Met dik 51.000  voor-aanmelders, en   ruim 45.000 starters over drie verschillende  afstanden.    Helaas is er een deelnemerslimiet ingesteld moeten worden.      Tref in de bus nog drie liefhebbers onderweg naar Nuenen -Eeneind, hebben de hele weg de laagstaande zon recht in  ons gezicht.  Na uitstap denken we een binnenpad te kunnen nemen want de doorgewinterde wandelaar wil toch niet te ver omlopen hi-hi.  Volgen toch maar gedwee de OLAT route wijzers naar de startgelegenheid, gaan langs de vele auto's geparkeerd van de vroegerikken vandaag die al onderweg zijn voor de 30 en 40 k.m.    Worden onthaalt in de kantine van strand en recreatiebaden,  Enode  genaamd.     Aan de uitgang van het etablissement, worden na inschrijving de route-omschrijvingen uitgedeeld, en op pad zijn we.    Omtrent de route, gaan we in hoge verwachtingen gezien de bos en natuurrijke omgeving van Eindhoven, in casu nu Nuenen dus.    Gaan meteen onder een autoweg naar Helmond  fiets/voetgangerstunnel door en geraken in een  groenige nieuwbouwwijk welke nog in alle rust verkeert.  Het is even op je qui vive zijn met de bepijling en je routebrief.  Het bouwplan Tweevoren genoemd, verteld ons over vroeger bouwland misschien.   Treffen en passant per fiets onderweg naar de startplaats Gonny , van het Beneluxwandelen befaamde duo Gonny en Jos. 

    Komen plots middels fietspad in het groen zeg maar.  Het is ook bladeren banjeren vandaag, herfst en bladval zetten snel in, na maandenlange droogte.  De herfstkleuren openbaren zich in alle schoonheid vandaag.  Het geheel heeft iets feestelijks toch.   Overal om ons heen dwarrelen de bladeren neer, het sneeuwt blad als het ware.    Het wordt vandaag ook nogal los of rul zand banjeren, want de grond  is erg uitgedroogd.    Krijgen het Hemelse pad   te gaan, ja mooi is ze wel.    Treffen de Hooidonkse beek die er gortdroog bijligt.    Alom lage waterstanden als ook vennengebieden onderweg.    Trekken achter Nuenen om , middels asfaltpaadjes, fietspaden, de Papenvoortse heide in.   Na een vijftal kilometer wacht ons al een z.g. koffiepost deze club, maar er is vanalles eten en drinken te bekomen toch.   Zitten niet te lang op de klapbankjes en gaan weer in de hoeven, verder door bos en heidegebiedjes en natuurlijk vennen waar deze hoek der provincie rijk mee bezaaid is. 

    Gaan heideveld recht doorheen en kruisen menig MTB fietsroutes  en gebruikers.    Ieder zijn hobby of sport en we gaan eerbiedig waar het anders niet kan opzij.    Krijgen wegje Oude Postbaan genaamd, vast uit de oude tijd nog want post vervoeren en bezorgen dreigt uit de tijd te raken.    Aan de Grensdijk dus gemeenten ,  denk ik, verlaten de langste afstanden onze route voor hun grote lus.   Krijgen even lange veldweg te gaan langs de autoweg Helmond Eindhoven , om na  ruim 1200 meter deze weg te kruisen middels viaduct, gaat het op Brandevoort en Mierlo op aan.   Even wordt asfaltweg verruilt met een graswegje welke door het grote al , geboortebos leidt.  Een inmiddels groot bos jonge bomen vanaf jaar 2000 oud, waar ouders door de gemeenten in de buurt genood worden voor elke nieuwkomer een boom te planten.  Een rijk geschakeerd bos ook in bomensoorten.   Wat vroeger moeras en weide en akkergrond was.    Het is er al mooi en beloofd ook later.    We padderen door via eenmanspaadjes door velden en hoog gras.   Spoorwegovergang H-E v.v. om via landbouwwegjes en rustpost  te bereiken.  Een tot horeca omgebouwde boerderij met schuren en binnenplaats om een der vele zitjes te gebruiken tussen alle groenigheid, het heeft qua sfeer wel iets.    Loop na pauze door de tuinen om de horeca heen tot we op een doorgaand wegje komen en die volgen we.  Gaan recht op de kunstmatige  hoge heuvels van vroeger afvalverwerking af en onder heuvelrijen door een paar weken geleden nog door mij beklommen tijdens andere wandeltocht en langs ingang Dierenrijk, een  befaamde Zoo, gaat het weer bos in slinger de slinger op Geldrop op aan.  Vlak aan doorgaande weg is de volgende clubrust gepland en laten we m.n. brood met beleg en tomatensoep goed smaken.  Ga na pauze onder  de weg door langs de boorden van het Eindhovens kanaal lopen, en hoewel brede betonnen fietspaden.  Een alleszins mooi kanaalpad maar gecombineerd met tweezijdig fietsgebruik met nogal snelle niets ontziende fietsers, is het opletten, dacht als langzaam verkeer als wij voetgangers er toch de voorrang hadden.   En gerespecteerd moeten/ mogen worden.   Gaan na 1600 mtr. van de  drukke kanaaldijk afdalend de Kleine Dommelbeemden in.  Een enorme berg riet geoogst onderlangs door.  Ik ken dit gebied van de eertijds Kempische wandeldriedaagse van OLAT heen of terug gaand, een vochtig gebied vanwege drie weken terug hoge waterstand en nog onbegaanbaar omdat de sluizen door werkzaamheden toen, gesloten waren.  Het blijft alleszins de moeite zeer waard dit natuurpad te volgen.  Fotogeniek ook.  We slingeren met de rivier een zijrivier van de grote Dommel  een poos mee.  Kom aan een klaphek waar menigeen geen pijl ziet en denkt door de poort te moeten gaan, en derhalve ook doet.   Kom voor een watermolen aan op Eindhovens gemeentegrond nog, en gaan hier achterdoor .  Deze molen is een der beroemde schilderingen van Vincent van Gogh twee eeuwen geleden, toen Vincent in Nuenen woonde nog.    Gaan een beek oversteken, Nuenens gemeentegrond op, en geraak op een pad welke die naam nauwelijks verdient.  Slinger door een overwegend populierenbos en andere grond begroeiingen, oplettend op de grote voeten van die bomen, over krakkemikkerige brugjes eenmanspaadjes, en herfstig bladval want de populier verliest zijn blad al vaak in Augustus en eind die maand.   Moerasachtig gebied hier. Kom uit in een graspad langs akker en weilanden en ga op de gemeentegrens af.  Daar een asfaltweg op naar gehucht Eeneind, wat industrieland door.  Plots een eeuwenoud klinkerwegje ook wel kassei genaamd,  op, en ook erg kuilig, langsheen een vroeger treinstation, deze plek moet Vincent in zijn Nuenentijd gekend en bewandelt hebben bedenk ik.  Een kapelletje langs waar volop kaarsen branden, overweg oversteken, rustiek dorp door, weer fietspaden en dan doorgaande weg oversteken, een pad in die ons begeleid zuidelijk van voornoemde plassen, op naar de finishzaal.  Het was weer "Echt OLAT", als ze zelf immer zeggen.  Was nog gezellig nablijven na binnenkomst.    Tref hier ook mede-  Benelux wandelmedewerkers  Krist en  Gina uit het verre West Vlaanderen.  Een prettige kennismaking ook.   Krist en Gina blijken erg in hen nopjes met de streek rond Eindhoven, gezien hun vele bezoeken hier.  Later loopt de zaal langzaam tot leeg, en ga ik ook maar weer op pad naar mijn bus, nu via een kortere route toch, via mooie paden in rust en schaduw.  Hoewel deze tocht anders dan gewend bij OLAT, was ik niet te min dik tevreden weer.

    Geachte lezers:  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u allen weer met een Brabants "Houdoe".

    Van:   Peter Heesakkers

    23-10-2018 om 08:52 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    11-10-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.10.10.2018 De Grenslopers te Borkel & Schaft

    Wanneer ik mijn straat uitloop wordt ik verrast met een prachtige herfstige aanblik.  De  grond is bedekt met goudgeel  blad.  Hoewel voor mijn deur in de straat de oude lindebomen er nog groen bijstaan, en dat na een maandenlange  tamelijk droge periode.  Mijn wijk uitgaande wordt ik geconfronteerd  met een rat op de stoep, die rap weer onder lage bossages van het plantsoen verdwijnt.  Ik weet dat  op die plek overdag ouderen op een bank bij elkaar komen waaronder er zijn die duiven met name voederen, en hier hun vermaak in hebben.    Het is stralend helder en dus zonnig weer, en dit zal de gehele dag zo blijven.    De lijnbus heeft wat moeite zich uit het stadse  spitsverkeer te ontworstelen.  In Valkenswaard kan ik meteen op een 8 persoons lijnbusje vervoegen richting Hamont /Achel, doch na een paar k.m. al kan ik recht tegenover uitstappen.  Ideale verbinding dus.  In het café waar de startplaats is voorzien en waar ik al eerder was, valt me op de dat het treintje dat boven  constant onder het plafond langs de muren snelde er niet meer is.   Nu zijn  de boorden volzet met allerlei kunstmateriaal.  Bij  de start hoor ik buiten eikels  regenen bij elke windvlaag, en constant het gebonk  op daken en motorkappen van geparkeerde auto´s van deelnemers.  Niet plezant voor de autobezitters, kan sommige parkeerders nog verwittigen.   We mogen al meteen  de natuur intrekken.  Er hangt een grondnevel  en  zonnestralen bundelen in de mist feeëriek tussen de bomen en wordt ik al meteen met een groep grote paddenstoelen  verrast waar gretig fotoliefhebbers zich op het tafereel storten.    Passeer onderweg vandaag nogal veel eikenbomen die zo te horen hun vruchten nogal hard laat vallen en ik ben beducht het risico te lopen er op mijn hoofd te krijgen en gaat mijn kleppet op. De grond ligt bezaaid ermee, en z.g. natuurkenners beweren dat veel en vroege eikels een zware winter aankondigen.  We zullen zien.   Het is dus al meteen bos wat de klok slaat, met de eerste herfstige kleurenpracht, hoewel groen nog opvallend veel de overhand heeft.   Mijn route gaat duidelijk Neerpelt op aan met een zuidelijke bocht, die  terugkeert met een bocht naar noord.  Ga langs een wei met donkerbruine koeien met toch vervaarlijke grote horens, het ras ontgaat mij.   Geen Schotse Hooglanders in alle geval. Zij liggen  tam in de wei te zonnen.   Volgt een kasseiwegje duidelijk met Vlaamse inslag,  zeker honderd jaar of ouder nog, langs wat verscholen huisjes  en boerderijen.    Hoor nog opvallend veel vogelgeluiden in de natuur.   Zie langs de weg talloze spinnen hun websites onderhouden waar de ochtenddauw overheen ligt, mooi tafereel....  Kassei wordt asfalt en later zand-grindweg.  Prachtig die zonnestralen tussen de in nevel gehulde bomen.   Kom langs de Dommel die haar oorsprong heeft bij Peer in B.   Er omheen bruine en toch ook groene varens.    Raak in bebouwing  van Borkel met een lieflijk kerkpleintje met horeca en muziekkiosk en kerk maar ga ras op natuurgebied De Malpie op aan.  Weideland enerzijds anderzijds bos op de eerste wagenrustplaats aan.  Altijd gezellig toeven en druk met wandelaars.  Kantinewagen doet goede zaken.    Ga op weg voor de luswandeling, even bos,  klappoort door, dan een graspad tussen de rustende koeien door,   Kijk uit voor koeienvlaaien waarschuwt m´n routepapier,  wat vochtige grond, flink omwoeld  door everzwijnen  die in het gebied talrijk zouden zijn, brugje over rivier en ga dan door open landbouw- veeteelt gebied in volle zon.  Meeste  akkers  liggen winterklaar al.  Los zand banjeren viert vandaag de boventoon, na de droogte deze zomer.  Steek weg Hamont/Achel/  Valkenswaard over na even fietspad gevolgd te hebben, tref hier nog een zestal oude solex bromfietsrijders, fiets met hulpmotor dus,  en ga een groensteegje in tussen open landerijen.  Brengt me in de bossen van de Brugse heide , na wat geslinger in paden even oude spoorbaan naar voorheen of vroeger Achel en Neerpelt volgen, passeer ik de enorme eigendomsterreinen van een internationaal bekende springruiter,  Jan Tops, de stallen en  heus  modern stadion wat voor een voetbalprof niet onder doet, waar springwedstrijden plaats vinden.   Zeer imposant.  Geraak aan de Abdijweg een fietspad langs voornoemd terrein.  Een oude "sjees", auto van het jaar rond 1900 komt me tegemoet gereden,  gesputter en getuf, valt in het oog natuurlijk en we groeten elkaar enthousiast.  Hij met een schor toetertje.  Schitterend!  Hij een leren muts of helm op.   Deze weg leidt naar de befaamde Achelse kluis gelegen op de grens  van Nederland en België.    Ga rotonde weg naar Achel oversteken en bevind me nog steeds in de terreinen van de springruiter en zie wat drafpaarden in de weiden.  Knuffel even de beesten en ga dan groenstrook in langs weer gebouwen die bij het ruiterbedrijf toebehoren.  Een klinkerwegje stuurt me randje dorp Schaft en verder landerijen door en over een tapijt van kastanje bolsters, en natuurlijk kastanje bollen.   Zwerf door velden op natuurgebied Malpie aan door rul zand en kom weer aan riviertje met brug tegen richting vanmorgen , langs rustende koeien en omwoelsels van zwijnenkuddes, sporen , langs ruisende populieren, bos in naar de rustpost, een buiten dus.  Ik besluit  het rondje Malpie te gaan doen na tijd opname, en in overleg met route en toezicht personeel der club, zit er best nog in verneem ik.  Welnu het is de kers op de taart van en door de club.  Ga langs weliswaar ver opgedroogde vennen, { droogte}, heidevlakten en bospartijen en zowaar nog duinenklimpartijen achtereen.  De grond bezaaid met dennenappels "mastentoppen" genaamd door de zuiderbuur.   Tref ook diverse hout uit- kervingen van dieren door een of andere kunstenaar prachtig  gemaakt. Uit deels omgezaagde bomen resten.   Houtsculpturen dus.   Klaphek doorgaand volgt een lange  z.g. knuppelbrug over moerasgronden.  Mis een pijl , maar mijn route-omschrijving is duidelijk, en die volg ik.    Een z.g. ruiterroute en ook een mountainbike pad volgend en langer zandpad door bos, bereik ik de kantinedienstwagen met terras van deze club weer, waar het nu veel rustiger is.  Men is al met de opruiming begonnen.   Het was een fenomenaal mooi ommetje toch.   Even verloop ik me na de pauze.  Komen andere lopers, Vlamingen me tegemoet gelopen, die de routepijlen  al misten, lopen we terug en ons papier is geduldig en duidelijk, niet goed opgelet dus, en de pijl hangt er wel degelijk.  Gaan weer kris-kras door bosgebieden veel in herfstkleur zonder meer schitterend, langs velden, en lege akkers.  Geraak aan asfaltwegje en wordt klinkerwegje, achter weg naar dorp Borkel door, beland ik aan de nu ook rustiger finishplaats.   Moet het nog uitgelegd?    Een werkelijk schitterende natuurtocht, zeer uitvoerig beschreven op routepapier in zelfs meterlengte van elke route apart.  Ben enorm voldaan, geweest in een der mooiste delen van het edele en mooie Kempenland, dicht in de buurt van Vlaanderen ook.    Busje komt zo.  Ik kan aan de deur weer instappen zo geduid.  Een fantastische wandeldag ervaren.   U beste lezers groet ik weer met een Brabants "Houdoe" !   Tot mijn volgend schrijven weer.  Van:   Peter Heesakkers

    11-10-2018 om 20:26 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.16.09.2018 wsv Nuenen

    Als ik na opstaan de gordijnen open schuif, mag ik het morgenrood bewonderen, voorwaar een prachtig natuurverschijnsel.   Aan het busstation tref ik nog een bekende medewandelaar en gaan we gezamenlijk op weg.  Deze bus stopt vlakbij het startlokaal, mooier kan het niet.  In dit lokaal tref ik nog een Vlaams stel welke medewerkers/inzenders  blijken te zijn van Beneluxwandelen, en ook de z.g. Witte Petten duo  Hennie en Theo.  Gevieren een kort en gezellig onderhoud aan tafel.  Met Hennie en Theo vang ik de wandeling aan, en al snel blijken onze routes ons te scheiden.  Gaan viaduct over van de weg Helmond - Eindhoven, en mag de doorgaande weg oversteken vlak voor een poort van een eenzame villa een bospad in, een mooie opening van de route.  Een hele club rollerskaters gaan aangrenzend fietspad voorbij. Behoudens   enerzijds de regelmatige treinen passage en anderzijds de snelweg naar Helmond slinger ik door  moeder natuur om een grote recreatieplas heen, nu in ruste en dit met het schitterende  later warmere nazomerweer.  Plas Enode.   Even asfalt , en een MTB route volgen.    Het is al meteen duidelijk dat de route-uitzetters hun best doen.  Langs een hondentrainingscentrum.  Volgt een bruggetje waarna we om een goeddeels uitgedroogd ven vanwege de warme en  lange zomer, draaien mogen.   Kom langs een open bosplek, waar een bord verteld dat hier op 29 Juni  1943  een Lancaster bommen werper neer kwam, waarbij de bemanning, zeven personen om het leven kwamen.  Voor een tunneltje klim ik het hoge talud langs op.  Pad wordt even verharde weg met verderop boomwortels die het  asfaltwegje moeilijk begaanbaar maken zeker per fiets. Volgt een lange zandweg door landerijen waar een landwerker  het spaarzame gras maait met z'n machine.     Zuig een heerlijke graslucht in mijn longen. Een vallende tak valt gelukkig naast het parkoers, en even verderop verliezen  eikenbomen zo horende, zijn vruchten.  De zandweg verhard en even lonken verder weg heuvels welke  toch niet genomen  zullen worden, maar ga ik een ijzeren poort in en doorsnijd een natuurgebied welke me naar gehucht Eeneind voert. Een fietstunnel onderdoor, en dan haaks links een zandpad op dat me over een natuurdijkje op hoogte dus leidt,  om een woonwijk te beschermen tegen verkeersgeluid.  Weg tussen zwemplas en een recreatieven door.   Muziek  komt m'n oren in, van een band die daar optreed aan de startlokatie.  De eerste lus zit er op.

    Lus groene pijlen wordt nu oranje pijlen.   Terug viaduct autoweg, door dorpje Eeneind, volg ik de spoorbaan Helmond Eindhoven v.v.   Spoorweg verderop oversteken door Langhei volg ik een fietspad welke op dierentuin  "Dierenrijk " uit zal komen, doch draai af naar de heuvelen welke vrijwel direct stijgen uit het vlakke land.  Hier komt een jarenlange wens in vervulling deze eens te mogen bestijgen.  Deze heuvels zijn in de vijftiger zestiger jaren vorige eeuw ontstaan als huisafvalbergen, destijds per treintransporten uit het westen des lands, en ook per vuilniswagen van  Eindhovense en omgeving.   Tientallen meters hoog.   Het gebied geeft een heuvellandgevoel van Nederlands Zuid-Limburg.   De begin bodemlaag is rubber en de tussenlagen ook niet waterdoorlatend materiaal met evenzo telkens afval.  Om en om dus.  Hier en daar nog zichtbaar.  Het afvalwater komt in een sloot terecht om af te voeren naar waterzuivering installaties.    Het is meteen flink klimmen geblazen,  slingerpaden naar boven, over grindpaden en zand.   Slangenpaden zo gezegd, en aan de top ontvouwd zich een adembenemend  uitzicht, tientallen kilometers ver weg in de omgeving.  Enerzijds Eindhoven met zijn vele hoge bouwwerken, anderzijds Helmond.  Het dichtst bij.  Het is helder weer dat treffen we.  Moet weer naar beneden via slingerpaden,  haarspeldbochten, welke wat ongemakkelijk zijn, maar absoluut de moeite waard, even opletten, dat wel.    Het wordt weer vlakker.  Bukkend onder een omgevallen beukenboom door. door bossen weer, langs een vijver en lage bossages, kom ik aan een kanaal.  Volg fietspad door natuurrijke oevers hiervan waar zich plots de rustpost der club aandient, aan de kantine van een afvalverwerkingsbedrijf.  Het is goed toeven buiten in de zon met temperaturen van dik 23 graden.    Langs golfbanen Gulbergen bij heuvelgebied horende gaat het weer door de natuur, tot aan spoorlijn een niet zichtbaar wandelpad volgend op de tweede rust de kantine van LONU af.

    Besluit ondanks uur van de dag er nog een 8 k.m. route aan te breien  Ga landelijk op gehucht Opwetten af. Geraak aan watermolen uit  de 11e eeuw op de grens van gemeente Eindhoven en overschrijd die grens ook.  Achter de watermolen, in 1884 door, wat jaren, Nuenenaar Vincent van Gogh ooit  nageschilderd op het doek, een zijner favoriete schilderijen, een druk bezochte uitspanning achterom, volgt een graspad, welke draait naar de Wolvendijk.  Oude doorgaande weg Nuenen Eindhoven  steek ik over de velden in recht op natuurgebied Eckarts bos en Lage Heide op aan.  Struin door een schitterend natuurgebied aan de rand van de bebouwing van Eindhoven, links rechts , zig-zag.  Kom aan een brugje dat automatisch opent met druk op de knop en brengt me over gronden van een instituut Eckartdal genaamd.  Rivier De Dommel  met zij arm Kleine Dommel samenkomend  verschijnen en mag een kluitenpad met gras volgen, klim een talud weer op aan doorgaande weg bij Soeterbeek en steek na de brug overgaand gemeente Nuenen weer in.  Vind in de berm een afgerukte pijl, maar m'n routepapier is gelukkig uitvoerig beschreven en duidelijk.  Neem de pijl met elastiek mee naar de finish.   Ga doorgaande weg naar Nuenen af de velden weer in.   Aardbeienvelden,  aspergevelden  die al uitgeschoten zijn, en  vermoedelijk druivenhagen, welke kennelijk al geoogst waren,  , en nog merkwaardig kleine boompjes velden die ik niet  kan  ontwaren welke dit zijn en een  groot volkstuinencomplex waarna wat bewoning oude  schilderachtige boerderijtjes volgt.   Weggetje brengt me aan nieuwbouw, maar daar weet de parkoersman{nen} een oplossing voor en stuurt me velden in die me middels grasweggetje naar gehucht Opwetten leidt.  Even door bebouwing leidt het parkoers me door wandelparkachtige tenminste asfaltpaadjes  rand bewoning naar het Wettenseind.  Opnieuw een intermezzo van boerderijtje en huiske hier en daar, door het landerige bereik ik al gauw de finishplaats,  het home van LONU.

    Ik wil niet verhullen en vergeten te vermelden en met nadruk; welke lus men vandaag ook liep;  In een woord een fantastische route, waar ik de club en medewerkers, en zeker ook de route-uitzetters graag geweldig mee complimenteer.  Heb een  werkelijk schitterende wandeldag gehad van begin tot eind, eender welke route men liep.  De consumptieprijzen waren  ook een aanrader om langer na te blijven.  Een zeer uitvoerige route-omschrijving op papier dus.   Volgend jaar heeft men me verteld op 15 September weer, vanuit gehucht Gerwen gemeente Nuenen.  Zeker een aanrader, en staat nu al genoteerd als een must op mijn wandelkalender.     Site Wandelvereniging Nuenen.nl op uw computer.  Of ook te vinden op de site:   kwbn.nl , voor het jaarlijkse landelijk wandelprogramma van Nederland.    Ik groet u geachte lezers weer met een Brabants "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.      Van:   Peter Heesakkers

    16-09-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:wsv Nuenen, Nuenen
    >> Reageer (0)
    03-09-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.02.09.2018 De Grenslopers te Hapert

    Dubbel feest voor zowel de club als hun sponsor.  Ze vieren beiden hun 25 jarig  bestaan.  Allereerst  een dikke proficiat voor beiden, met het bereiken van de veelzeggende mijlpaal.  Hapert was voor mij een nog onontgonnen startgemeente voor  mijn jarenlange wandelingen.  Vol verwachting ga ik dus op deze gemeente af.  Het anders rustieke dorpscentrum op de vroege zondagmorgen is veranderd in een levendige situatie.  Het dorpscentrum als ook de omgeving staat mudvol auto's, en de Markt vanwaar  de startplaats gevestigd is, toont een en al levendigheid.  Het inschrijfburo is geposteerd naast de deur van de andere feesteling, en het vergt enig geduld om aan de inschrijving te geraken.  Een feestdag welke zich uit in gratis inschrijving, bij aanmelding, een consumptiebon te gebruiken op de rustposten, en bij afmelding wachten de gehaktballen eveneens "umsonst ", en gratis koffie vooraf de tocht en erna.      Omdat de omliggende horeca nog in ruste is op het vroege uur, ga ik na mijn koffie op weg.  Blijkt dat het dorp flinke recente uitbreidingen ondergaan heeft voorbije jaren, maar dan aan de rand van de bebouwing gekomen, betaalt zich dit terug in een prachtig ruigtegebied waar we ingestuurd worden, over een sloot met z.g. duiker,  middels graswegjes en brugjes in een overigens door de voorbije droge periode droog gevallen vijvers.   Klaphekken onderweg voorkomt dat de wandelaar met verkeer in aanraking zal komen vandaag.   Een uitvoerige route-omschrijving duidt ons de te lopen afstanden en totalen van de routes.    Geraak op een dubbelzijdig fietspad hierna, welke opener door het landschap slingert.  Mijn zonnebril en kleppet gaan op, en mijn aanvankelijke trainingsjack aan kan ik om mijn middel knopen.    Een barrage onder een viaduct overklimmend om autoverkeer te mijden, gaat het via een stukje bos omhoog de weg op die de E34 en A67 overbrugt, weg naar Antwerpen dus.    Na de afdaling hiervan kom ik aan de rustpost met befaamde Kadi wagen.  Daar is het mudvol, druk dus en geeft een zangeres live allerlei Nederlandstalige muziek te beste, muziek per tapes.  Ontmoetingen troef hier.  Na enig verwijlen ga ik op weg voor de lus, en sterft het geluid achter me langzaam weg.  Een asfaltwegje stuurt ons naar natuurgebied De Pan langs weidevee en huis hier en daar.  Dit natuurgebied is erg uitgestrekt en gaat tot de grens met onze zuiderburen, via zandwegjes en al of niet smalle paadjes afwisselend, met soms even betonfietspaden, maar de rust in dit gebied , zijn uitgestrektheid, de ruimte zijn geweldig.  Nu en dan onderbroken met het geluid van landende passagiersvliegtuigen op weg naar Eindhoven.    Het doet niets af aan het ultieme genot van de natuur, de bloeisels en ook de meest bruine in plaats van blauwe heidevlakten, helaas door de droogte van voorbije maanden.  Ik geniet toch wel, en stiefel voort.  De bepijling van de route is zonder meer duidelijk aanwezig.  Mijn routepapier kan in mijn zakken blijven.  Draai en keer door schitterende natuur, welke later uitmondt in de vlakten van de Cartierheide, het summum van wandelgenot, over afwisselend zandpaden, soms los zand, en betonnen paadjes mede gebruikt door fietsende dagjesmensen, het werkt prima dit samenspel, we gunnen elkaar de ruimte.  Tref telkens groepjes wandelaars die de zitbanken langs de route gebruiken.  Moet gezegd dat deze omgang na de rustpost, een flinke is in afstand.  Ik ontwaar een voormalig dammetje dwars door destijds een meer, of beter groot ven, welke geheel drooggevallen blijkt, wandel beschut tegen de toch felle zon, het ven oogt vrijwel dichtgegroeid, en was destijds een zeer drukke meeuwenkolonie rijk.  Het dammetje toen , wat oncomfortabel vanwege boomwortels lijkt sinds meer geëgaliseerd.  Na het exvennengebied gaan we weer de bossen in, gras en zandpaadjes.  Ik verkies zoveel als mogelijk het gras vanwege de koelte want de zon voelt nog steeds warm.  Beton en asfalt is in de zon warm.  Bemerk her en der paddenstoelen in kleuren en maten divers.   Het gaat aldoor zig-zag door bos en heide gebieden afwisselend.    Soms op plaatsen nog paars maar overwegend toch bruine dopheide.  Sloten en waterlopen zijn veelal opgedroogd, jammer toch.  De parkoersmensen laten ons met volle teugen genieten van al het moois onderweg.  Nu en dan klaphekken en wildroosters overgaand.  Even een wat langere heideweg en dan naar beneden het bos weer in.  Een lattenpad van een kleine k.m. 'n meter breed met anti-slip ribbels stuurt me door oud moerasgebied.  Geraak van de uitgestrekte Cartierheide af en stiefel  allerlei bosgebieden door.  Waar ik persoonlijk wat ongelukkig mee ben is dat parkoersman me stuurt over een eenmanspaadje dat eindeloos lijkt, maar boordevol boomwortels her en der verraderlijk aanwezig en me extra alert maakt, na recente valpartijen, ik vloek toch even.  Kom aan bosrand uitgestrekte landerijen.  Onderweg valt op dat veel maïsvelden al geoogst zijn, er kaal al bij liggen, met een minimale opbrengst.   Die maisvelden die nog overeind staan zijn triestig bruin of geel, en hebben de hitteperioden niet overleefd.  De boer weer een zorg bij om met de veestapel de wintertijden door te komen.  Hoor het geluid van de muziekvrouwe naderen en weet de rustpost nabij, wat heeft dat meiske een energie, om uren te zingen.  Tref er Hennie van duo Hennie en Theo welke laatste nog aan de lus bezig blijkt.  Zet me aan tafel even voor een praatje uiteraard over wandelen en de voorbije hittetijd, naast persoonlijke verhalen.  Een bellenblaasmachine doet goed zijn best om te delen in de feestelijkheden vandaag.  Ik zet me weer op gang, de helling van nabij viaduct op met wat mee en tegenliggend verkeer, auto's fietsers, rijtuigjes, motorclubs, om na de helling afgedaald te zijn de rust van  een natuurpark waarvan ik de aanleg en begin nog ooit meegemaakt heb, nu volgroeid, met hellinkjes en eenmanspaden overwegend, te mogen doorgaan, daarachter een enorm industriegebied in aanleg.  Waarvan we eigenlijk niks merken.    Slingeren dit natuurgebied door tot aan breed fietspad,  het Gaoperspad genaamd,   Het is ontsproten aan de bijnaam van de Hapertenaren.  De Haoperse gaopert  { Hapertse gapers dus}, en gaan aldoor verder tot er wat bebouwing opdoemt .  Die bebouwing verdicht, het gemeentebord Hapert  verraadt het al, we wandelen Hapert binnen.  Kringelen rustige woonstraten doorheen, wat winkels doemen op met bijhorende horeca, om plots aan de finish te geraken, aan de Markt dus.   De organisatoren   zijn erg blij met de onverwachte zeer grote opkomst.  Een kado apart voor deze club.  Ik meld me af en verover nog een plekkie op het kleine terras, nog wat nakeuvelen met deze en gene en bekenden.   Een geweldig  bedankt voor allen en zeker de parkoersmensen die ons vandaag door een schitterend mooie Kempen gestuurd hebben.   De Pals als klapstuk.  Het was het summum van genot en kennis en kunde wat zij ons voorschotelden.   Mijn dank is enorm groot vandaag.  Een mooie wandeldag gehad.  Tot zeker ziens bij "De Grenslopers ".  Ter info nog:  De hoofdzetel der club is gesitueerd in Luyksgestel  gemeente Bergeyk,  aangrenzend aan het Belgische Lommel.   Aan u beste lezers  roep ik weer tot ziens ergens of lezens.  Tot volgend schrijven.  Op z'n Brabants:  Houdoe !

    Van Peter Heesakkers

    03-09-2018 om 18:12 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    17-07-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.17 tot 20.07.2018 Vierdaagse van Nijmegen

    De stad in Nederland waar de wieg van de latere wandelsport stond, en dus de vierdaagse welke nu voor  de  honderd en tweede  maal gehouden wordt.  De doortochtplaatsen vieren hun jaarlijks grootste feest, en Nijmegen zelf,  een hele week lang bruist de stad dag en nacht.    Een record nationaliteiten loopt mee te weten 84 van over de hele wereld.   Record meeloper de hr. v. der Lans, 86 lentes oud, zal deze vierdaagse voor de 71e maal volbrengen.    Er waren 51.130 voorinschrijvingen. Een limiet  deelnemers van 47.000 toegestaan, waarvan er zich op de aanmelddagen 2951 niet meldden, vrij zeker vanwege het zeer warm voorspelde  weer deze week.   Er zijn 44.480 wandelaars de eerste dag gestart vanaf  04.00uur,  elke dag  tot 8.00uur over afstanden van 30-40 en 50 k.m.    Een groot stadion vol zullen we maar zeggen.   Individuelen, militairen, en ook burgergroepen.  Een kilometers lange stoet zal dagelijks door de omgeving trekken.  Diverse kledij van land en de vele lands en andere vlaggen.  Een zonder meer feestelijke stoet, waarvan  dagelijks het  tien duizenden publiek genieten zal, zingende en muziekmakende wandelaars.    Nijmegen zelf een  feestende stad, met enige miljoenen  bezoekers over een hele week, animatie te over.  Er worden veel contacten gelegd met diverse nationaliteiten onderling, voor het leven.

    De eerste dag:    We gaan de stad al vroeg uit uitgezwaaid, high five’s handje klap en een razend enthousiast publiek, veel nachtelijke stappers onder hen.   Gaan de rivierbrug van De Waal over, en masse, worden na de brug al verrast met een vroege controle, en gaan vanaf hier een lange noordelijke slingerdijk op naar Oosterhout .  Vervolgens door de Neder-Betuwe, de fruitstreek tussen Rijn en Waal.  Eindweegs na Oosterhout doet de zon zich gevoelen, gaat het via Slijk-Ewijk, naar hoofd-etappeplaats Elst, door een levendig en feestelijk stadje met enorm veel volk langs  de parkoersen.  De wandelaars worden bedeeld met fris water snoep, koek en toastjes met beleg fruitgerei.  We worden bijzonder hartelijk verwelkomt  met muziek  versierde straten, applaus, aanmoedigingen, voordrachten en het gemeente bestuur op groot podium.  Een feest zonder weerga.   Direct buiten Elst  splitsen de afstanden 50-40 en 30,  Ik zal 30 volgen.  Gaan door industriegebied, landelijk in, passeren een brug over de rijksweg waar we begroet worden door een kakafonie van toeters en claxons, en gaan we op dorp Bemmel aan.  Vlak voor het dorp komen alle afstanden weer samen.  Ook dit dorp  feest , en een drukte en muziek van jewelste, we lopen door onafzienbare mensenrijen door, almaar handje klap high five.  Kinderen smeken om souvenirs en handtekeningen, of lopen een eindje mee, en mensen en kinderen delen vanalles eetbaars uit.  Daarnaast hangen langs en over de weg zelfgemaakte douches en sproeiwerk, tuinwaterslangen alom, de loper hoeft niets te kort te komen en kan zich voortdurend verfrissen.  Een zeer warm welkom voor ons wandelaars.  Het is ook erg warm geworden.  In drommen trekt het legioen door het landschap op dorp Lent aan, alwaar eveneens versierde straten.  Het publiek draagt ons overal op handen, applaudisseert, moedigt ons aan, zingt host danst.  Heel indrukwekkend allemaal.  Het gaat dorp uit met een wijdse bocht onder een autoweg door, om langsheen die weg een lange opgang naar de Waalbrug te gaan, waar de stad weer in zicht komt, en we vervolgens door opnieuw een drukke feestelijke binnenstad  gaan.  Massaal volk aanwezig.  Na afmelding ga ik dwars over het drukke vertrek en aankomst  terrein door, op weg naar het station, m'n trein naar huis, want ik prefereer  toch mijn eigen huis, bed en voeding.

     

    Tweede dag:  De dag van Wijchen vandaag.  Elke deelnemer beseft terdege dat dit een langere maar ook moeilijkste dag wordt, in deze hitte.  Lange wegen, lange weg de stad uit, een uitloop welke drie dagen zowat hetzelfde zal zijn.  Uitgaand over de campus van de universiteit, en het grote landelijk bekende ziekenhuis terrein, de woonwijken in.  Stad uit waar we opnieuw begroet worden als we de autoweg oversteken door de toeters en claxons en knipperlichtende auto's en vrachtverkeer.  Gaat het de velden in, stukken bos door op dorp Alverna op aan.  De dorpskapel  staat boven op een steiger over de wandelroute, natuurlijk versierde straten in de route, gaat het schaduw in, op weg naar hoofdetappeplaats Wijchen.  Er ontstaat enig oponthoud hier want alle afstanden voegen hier ineen, om gezamenlijk op  weg naar het nog verre Nijmegen te gaan.  Het dorp is gek en dol, het enthousiasme enorm,  alsook het publiek, dat de hitte trotseert,  muziekboxen, kapellen, losse muziekanten, voortdurend applaus,  voordrachtskunstenaars, aanmoedigingen, door mooi versierde hoofdstraten, gaat het op Woezik aan met hetzelfde verhaal.  Volgt een lange weg naar dorp  Beuningen, het publiek kolosaal aanwezig, en een regelrecht gekkenhuis zo'n blije menigte, en de loper krijgt vanalles toebedeeld aan eetgerei en drank, maar vooral toch water.  Verlaten feestend Beuningen, een autoweg op naar Weurt, waar alles zich herhaalt.  Gaan een sluis over van kanaalverbinding met grote rivieren Maas en Waal over, duiken west Nijmeegs industriegebied in, dan het westelijk deel der stad een meest oude volksbuurt in en door, feest en blijheid alom, schitterend versierde straten, een warm welkom van de bevolking.  De route stuurt ons de z.g. Waalkade op, langs ook nog een kermisterrein.  Klimmen vlak voor de befaamde Waalbrug  de binnenstad weer in, en krijgen veel oponthoud van lopers mede door het massale volk, plus het is vandaag het Ho-le-bi-feest, velen staan roze gekleed en vrouwelijk uitgedost langs de route.  De finish is nabij, en opnieuw na afmelding ga ik ras door de drukte naar huis, eerst naar het station.  Men zegt als je de tweede dag goed door geraakt, zijn de andere twee dagen een peulenschil.  

    Derde dag:    Opnieuw een zeer warme dag.  Ik bof in zoverre met mijn route, dat deze grotendeels overgroeid dus in de schaduw te belopen is.  De bekende route de stad uit, en  krijg een mooi landwegje te gaan naar dorp Malden, ga langs het kanaal naar Mook de meest noordelijke gemeente van de provincie Limburg.  Vlak voor Mook bij het veerpont over de Maas, de verbinding tussen twee provincies, Noord Brabant en Limburg, zijn de dagelijkse rustposten ingericht.  Een horeca zaak heeft met een  vrijwillige gevraagde bijdrage welke en hoeveel dan ook, alles eigenlijk gratis voor de wandelaar in de aanbieding, van fris en fruit en eenvoudig eetgerei.   Na deze pauze gaat het 't dorp door, elk dorp heeft zijn feestelijkheden dezer dagen, versiert en al en vooral muziek ook van eenlingen, en trio's of andere kleine orkesten tot grote harmonieën en fanfares.  Na Mook vangen de heuvels aan.  Een lange beboste klim van nogal wat kilometers, alsof we de bergen in gaan!  Geluk voor deze afstand want schaduw is meer dan welkom.  Komen boven in de heuveltoppen hoofd etappeplaats Groesbeek, het is er een feest van jewelste en extreem druk aan de route, indrukwekkend al dat enthousiasme, emotievol.  Klimmen dorp uit en daar wacht de z.g. scherprechter, de befaamde Zevenheuvelenweg.  Het lijkt de Alp d'Huez wel in de  grote tour. Caravans omsluiten kilometers lang de route.  Zij slepen met hun enthousiasme, de wandelaar erdoor.  Publiek en wandelaars genieten intens.  De sfeer is geweldig.    Geraken in Berg en Dal, en mogen rechtaan zowat  op Nijmegen aan, zowat geheel overdekt.  De stadsgrens overgaand, een schaduwrijke route op.  Gaan een volkswijk later in waar alles wit gekleurd is, de kledij der inwoners, de vlaggen en vaantjes en slingerende vlagjes drietips  boven je hoofd, witte ballonnen, een waar feest de doortocht, Volgen een lange straat en nog tussenstraatjes waar het leven bruist, en staan we plots op onze finishplaats.   Opnieuw afmelden en snel op huis aan, uit de drukte en feestelijkheden.  Naar de rust van thuis.

    Vierde dag:    De tienduizenden uit het wandellegioen gaan op weg voor de laatste dag.  De  meesten krijgen drie provinciën  te bewandelen vandaag:  Gelderland, Noord Brabant, en Limburg.  Al ruim een week lang staat er erg veel zitmeubilair in aller vorm aan de intochtroute van de St.Annastraat, voor deze week en dag omgedoopt in de naam Via Gladiola, omdat de bloemen voor de wandelaars overwegend gladiolen zijn.  Zelfde route van vorige twee dagen gaan we de stad uit, tot aan autoweg A73 waar we vergast worden door een fantastisch claxon en toeterconcert van het autoverkeer wanneer men ons massaal over het viaduct ziet trekken.  Krijgen een  prachtige natuurweg daarna door de bossen en vennen van de Hatertse heide op dorp Overasselt aan.  Natuurlijk laat ook dit dorp zich niet onbetuigd in een grootse ontvangst.  Na de dorpskom een wijk zig-zag door, klimmen we een dijk op die slingert aan de noordelijke rand van de Maasrivier. We lopen nog juist in Gelderland, de overkant hiervan is Brabant.  De dijk wordt even verderop erg smal en we lopen in de volle zon want bomen kent deze dijk niet.... De dijk slingert diepe bochten langs de rivier met wijdse zichten.  Ver voor ons zien we de autoweg  A73 waar het verkeer langzaam rijdt om ons te observeren, die vinden het een machtig gezicht zo;n lange slinger lopers door het landschap op de dijk kilometers ver weg zichtbaar.  En dat is het ook,  omkijkend.  We gaan vlak voor autoweg de dijk af en lopen dorp Heumen binnen, een lief Gelders dorpke, met een warme ontvangst, we worden dezer dagen overal, met spandoeken en borden speciaal welkom geheten, en dorp uit weer een tot ziens toegeroepen.  Dorp uit geraken we aan de routepunt waar alle afstanden tezamen komen en wel Malden.  Vanaf hier begint een grandioze finale  intocht route.  De begroetingen van het massale publiek kent geen grenzen, het enthousiasme  groeit met de  laatste kilometers.  Het publiek neemt toe met  vele honderdduizenden, totaal uitzinnige bewonderende mensen, allen klappen zingen roepen en soms leuzen.    Spandoeken, borden, vlaggende.  Het is zeer aangrijpend en aandoenlijk, emoties kennen geen grenzen, wij zijn hun Helden met hoofdletter.  Het laatste dorp in de route is een groot feest in de doortocht.  De rijen mensen groeit per k.m. zowat, en aan de stadsgrens  worden de rijen zó dik, onvoorstelbaar en in deze hitte!  De laatste kilometers staan er zelfs tribunes  volgepakt alsof je door enorme stadions loopt.  Overal krijgen we een warm  en enorm onthaal, het publiek is zowat gek geworden van enthousiasme.  Juichen, applaus, slogans, zingen, optredens, dansen.  Het moedigt de wandelaar aan, doet de pijnen en ongemak vergeten.  Ook de bloemen zijn massaal, vaak ook van totaal onbekenden.  Ik kan het niet meer vatten en er komen tranen in mijn ogen zo'n aandoenlijke taferelen, zoveel blijdschap zoveel intens gelukkige mensen, wandelaars en publiek.  We geven toe het was een zeer warme editie deze vierdaagse en er stroomden tranen van geluk om mij heen.  Er is in de vierdaagse zoveel te beleven , zien, zo'n hechte gemeenschap uit landen van over de wereld, iedereen is er voor elkaar, zoals een strofe in het vierdaagselied klinkt. Wij zijn een voor allen en allen zijn we een.  En dat is zonder meer zo. Van alle komaf en geledingen hoog tot lage afkomst, allen lopen met hetzelfde doel:  Aankomen, en in vrede en vriendschap banden smeden voor het leven.  Aan conferentietafels doet men hier maanden jaren over zonder vaak uitkomst.  Hier in Nijmegen gebeurt het in een of paar dagen.  Dit feest laat je nooit meer los.  Ik heb opnieuw een fantastische  Vierdaagse gehad.  Het is onder ons al lang duidelijk, het is een virus dat je nooit meer kwijt kan raken.  De stad begint deze avond en grandioos finale feest in de binnenstad vooral.  Tot in de kleine uurtjes. Ik zal er niet bij zijn.  Geachte lezer{s}  Ik moest dit verslag zo beknopt mogelijk houden, maar geloof me er is zoveel te zien en te beleven en over te schrijven dat mijn type vingers me pijn doen.  Wens u allen goeds en geluk.  Tot mijn volgend schrijven.  Ik groet u met "Houdoe"!

    Van:  Peter  Heesakkers

     

     

    17-07-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Tags:Vierdaagse, Nijmegen
    >> Reageer (1)
    20-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.20.05.2018 De Grenslopers te Waalre

    Ik waad door bloesemafval  door de straten van o.a. acaciabomen welke als sneeuw de straat bedekken.  Opnieuw zie ik mierenhoopjes tussen de straattegels uitkomen, en dat verteld droog en warm weer vandaag. 

    Aangekomen in Waalre per bus kan ik nog een drietal k.m. gaans op weg naar de startgelegenheid vandaag welke in de buitenlucht met een tent geposteerd blijkt, heerlijk in de open lucht achter een café zaal, restaurant.  De zaal blijkt nog andere activiteiten in petto te hebben, vandaar misschien onze buitenpost.  Ik ga direct na aanmelding op pad.  Moet een fietspad tegen de richting waar ik vandaan kwam, en na enige honderden meters ga ik een asfaltwegje in wat een eind verder in zandweg overgaat. Langs een aspergeveld waar  door veel personeel geoogst wordt.   Kris kras volgen de bospaden zich op want daar zijn we inmiddels rap na de start beland.  Rust, ruimte, stilte.  Een fietspad toont de aanzegging , "Niet brommen of snorren".  En aangezien ik niet het recht heb te brommen over de route, noch een snor draag, accepteer ik dit.   z.g. Gele route, ook even mountainbike route en bordjes Open Gesteld, nodigen de wandelaar uit hierdoor te gaan.  Steek nadien een breed noord-zuid fietspad over waar eens vroeger   een spoorlijn liep, over, en hoor nu en dan verkeer vanachter  de bossen.  Steek inderdaad doorgaande weg over naar Valkenswaard, krijg gezien het vroege uur ruim de tijd en veiligheid de weg over te steken, en kom op de terreinen van de Eindhovense golf zo het noemt.  Achter een betonnen electriciteitshuisje door gaat het weer de paden op , en slingert het pad me richting  het Groot Petersven.  Kom aan een bank welke door Dr.Ir. Philips- De Jong, als dank aan Valkenswaard geschonken is, waarom vermeldt het gesteente niet, wel jaartal 1950 en de maand Juni.  We gaan langs de lange afrastering tegen everzwijnen die liever niet op de golfterreinen mogen komen, en bezie toch sporen van omgewoelde gronden van deze dieren.    Draaien dan dicht om het Klein Petersven heen waar op het water wolachtige pluizenplantjes zich openbaren, wollegras weet iemand die me passeert.  Er komt nog een kleiner ven in mijn baan.  Klim een heuveltje, en daal weer af, opnieuw langs zwijnengaas.  De rustpost nadert, en het is even goed lezen op parkoersomschrijving daar aangekomen omdat diverse afstanden hier tot twee en driemaal toe hun post voor rust hebben.  Er staat de kantine dienstwagen van de club en even aansluiten in de rij, want het is hier levendig druk.  Volgt later een lang grindpad, zig zag door de natuur, en een grote rietkraag bergt achter zich het Groot Meer.   Tref een jonge dame met een enorme rugzak alsof ze onderweg is naar Santiago de Compostella.  Ze legt me uit dat het een uitprobeersel is voor een lange voetreis door oostelijk Spanje later deze zomer.  Keren verder door de natuur en kom plotseling aan de doorgaande autoweg rand Valkenswaard, een kruising met verkeerslichten, wacht geduldig op groen, steek over en volgen een poos fietspad dwars het bos weer in.  Links van me grote sportterreinen, waar ik na hekwerk af mag draaien de uitgestrekte natuur in, een prachtig oud donker sparrenbos in en door.  Na lang peddelen door moeder natuur, bereik een zomaar voetbalveldje en geraak na enig gewandel weer terug aan de startgelegenheid.  Ik loop door, weer fietspad van in den beginne op en dan in plaats van rechts nu linksaf.  Richting Loon.  In de akkerlanden zie ik een man met een geigerteller de grond afzoeken, op oorlogsmunitie of anderszins?   Brinkweg langs café zomaar in het bos, een graswegje in volgt een heggenpaadje weerszijden, beukenheggen en meidoorn.  Kerkepad genoemd. Steek brink Loon over en opnieuw een heggenpaadje wat overgaat eindweegs verder in boerenland wat er door de droogte gortdroog bijligt, een eensporig smal pad, naar bosrand en vlak ervoor afbuigt nog in de schaduw van de felle zon verder langs landerijen.  Tref een fietser die een gewoon hondje en een wolfshond bij zich heeft.  Het beest oogt schuw, en de eigenaar verteld dat hij eigenlijk gemuilkorft moet zijn .  Het is zoals eigenaar noemt een Tsjechische wolf.  Een dames en herenfiets leunen geparkeerd tegen elkaar eenzaam en alleen, zie niemand.... Een slingerwegje los zand stuurt me langs een kringelende sloot met hoge groei er om heen lopend in de zon.  Langs een pas gehooid veld, riekt heerlijk toch.    Ineens klaphek door en veld in waar het hoge gras roodachtig, en bruin oogt.  Hoor een fazanthaan roepen.  Geraak aan beek De Keersop en volg het geslinger met de beek mee.   Een hoge  ijzeren brug op. over een erg smalle loop van zowat 30 c.m.  breedte, trappeke weer af en door vochtige grond op een lattenpad aan en die een poos volgend.    Twee keer door een klappoort met tussenliggend graspad welke platgelopen is door voorgangers, volgt een tweesporig zandpad, welke uitkomt op een asfaltwegje met bomen wederzijds als schaduw een  als papier vermeldt  elfhonderd dertig meter lange weg, ik betwijfel die afstand ten zeerste, maar vooruit met de geit.  Geraak aan een kruising met verkeerslichten waarom hier ontgaat me geheel, gezien de rust.    Ga weer over de Keersop en kom randje Dommelen gemeente Valkenswaard. Volg een lange asfaltweg langs een sportpark van amateurclub vlak langs paviljoen, en ik waag me aan een verfrissing het vragen naar watervulling voor mijn flesjes, want de dorst speelt parten, de beheerder van het paviljoen is barmhartige samaritaan, en laat me begaan met grote dank dat wel.    Draai om sportterrein een veldweg in, en vervolg weer natuurlijke paden.  Een paardenstal een merkwaardige omloophoek door landschappen Bospaadjes weer, een achterommetje langs een groep huizen met  rododendrons,  paarse rode en witte bloesem kom ik na een ommetje toch weer op een asfaltwegje waar roadbloks tonen  dat het een bussluis genoemd wordt en dus bloks op het midden van de weg staand om verkeer te weren de schaafsporen  laten zien, dat onderzijden  van menig auto geschaafd moeten zijn.  Koppig doorrijden dus, ondanks waarschuwingsborden.  Ik loop de slingerweg af en zie in de verte het finishpunt waar onnoemlijk veel auto's geparkeerd staan van wandelaars deelnemers.  Ik steek de weg Valkenswaard - Waalre over, en beland aan het Brabants Genot  zo deze zaak nu heet.  Kenners weten dat hier vroeger een andere eigenaar en benaming was.  In de voortuin  eertijds een groot bord met het opschrift:  Waarom verder stappen, ons Miet zal hier wel tappen.  Na onderhoud aan afmeldburo  ga ik weer de schoenen in op weg naar Waalre.  Dik tevreden vandaag, natuur in optima forma.  Niet voor niets dat ik nog lang in deze hoek van de provincie nog graag vaak en lang vertoeven wil.  Een schitterende tocht.

    Ik groet u lezers deze weer met een Brabants "Houdoe"

    Tot volgend schrijven.    Van: Peter Heesakkers

    20-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Grenslopers, Waalre
    >> Reageer (0)
    13-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.13.05.2018 Olat te Nijnsel

    Ja wie doet dat niet tegenwoordig.  Voor je van huis gaat voor de wandeling even op de buienradar kijken.  Nou dat zag er alleszins niet rooskleurig uit.  Een groot buiengebied met fikse regenval was onderweg naar de streek vanuit Duitsland, en derhalve fluks  aangepaste kleding en regenkleding  extra in de ransel gestopt.    Het wachten is nu op Noud , die klokvast aan de deur arriveert.  Het gedruppel vangt inmiddels aan, maar ziet, als we de startplaats naderen merken  we dat de weg welliswaar wat nat is maar onder de bomen toch droog nog.    Ik ben extra alert voor teken in dit gebied, welke  flink opgang lijken te maken, dus pas mijn kleding aan.    In de zaal is het redelijk druk toch aan de aanmeldtafel.  De startgelegenheid heet  De Vresselse Hut, naar een gebied en bossen waarin het gelegen is, maar een hut is het geenszins, een zalencomplex met groot terras.  Maar wel gesitueerd in the middle of nowhere, rust en ruimte temidden de natuur, zo halfweg Son en Breugel en St. Oedenrode, de geboorteplaats  dik vijftig jaar geleden van OLAT.  We gaan het gebied in.  We moeten een doorgaande weg oversteken, en passeren een grote metalen  vele meters sleutel  in de grond stekend,  als  erkend Natuurpoort gebied.  Moeten over een houten nieuw bruggetje over een immens grote parkeerplaats welke langzaam vol loopt met wandelliefhebbers, waar dirigenten ons ons plekje aanwijzen.    Parkeerplaats afgaand een houten poort door, door bijna middel hoog gras blijven Noud en ik in het spoor gevormd door  onze  voorgangers, de eerdere starters.    Volgt een landschap met enorme asperge bedden of wallen,  zo ver het oog rijkt en waar we in de verte kromgebogen werkers, plukkers bezig zien.    Gaan door den boer zijn landerijen met een wijdse bocht, om een asfaltwegje op te gaan.  Zien omgeploegde landerijen, aangeharkte gronden, zaaiwerk, de gronden liggen klaar voor de aankomende groei.  Het vangt aan met gedruppel en we kijken wat bevreesd naar boven.  De hemel zit potdicht, welke kant we opaan kijken het verschilt nogal in donkerte.   Waar de weg doorgaat buigen we er van af en komen van asfalt op zandwegggetjes waarlangs een brede sloot.  Merkwaardig in dit gebied zijn er veel van deze kanaaltjes, waaruit de landbouwers vast hun bevloeiïng voor hun akkers bekomen.  Graspaadjes zijn voorlopig ons deel, en het bekende moddergehalte zal vandaag erg meevallen mag gezegd.    Een onverharde weg brengt ons door het gebied Mosbulten genaamd.  Wat gedraai stuurt ons naar de noordkant van dorp of plaats Son en Breugel op aan.  Een wegje paralel een z.g. rondweg langs , en een eindweegs verder moeten we een rotonde kruisen, en stuurt men ons de bebouwing in, echter de parkoersman weet ons door achteroms zo groen als wat te sturen tussen huizen en schuren, en we genieten van vogelzang.  Na de rotonde over grasveld  de wijk door.  Totale rust om ons heen in de vroege zondagmorgen.   Hoewel dicht bewoond.   Gaan bebouwing uit  bij lantaarnpaal no.  zes, zo duidt de omschrijving op ons papier het exact.  Komen aan een weide met een kudde waterbuffels met jonkies bij hun.  Aandoenlijk tafereel en naar blijkt fotogeniek, bij fotograven om ons.  Sommige jonge dieren zijn juist aan het drinken terwijl moe een  waakzaam oogje in het zeil houdt bij zoveel vroege  en grote interesse.   Het wegje erheen loopt dood zogezegd en we mogen een smal hoog  ongemakkelijk graspad lopen in één rij vanwege de ruimte tussen schrikdraad en een sloot.  Wandelknooppunt  route braaf volgend, langs drie reuze dikke oude Canadabomen, volgt erna een smalle asfaltweg die slingert door het open geworden landschap van de streek genaamd De Meierij van 's-Hertogenbosch.   In de verte tekent inmiddels een witte grote tent af in het wijdse landschap, welke geposteerd is aan het Wilhelmina kanaal, een onzer voormalige koninginnen naar genaamd, en blijkt onze rustplaats aan een ouderwets aandoende ophaalbrug.  Na verpozen op de bankjes gaan we deze brug over de wijde wereld in, nu en dan huisje, boompje, beestje, toch op een zo te zien groot bosgebied op aan.  Nog even een zijweg door volgend is daar dan ineens dat bos in de buurt van Gerwen naar ik me oriënteer.  Mooi bos, dat wel, maar het is opletten waar de routepijlen hangen vaak wat verdekt.    Komen langs het Vlasven, een laantje door met oude berkenbomen en draaien links-rechts natuurgebied Ruweeuwsels doorheen.    Bij drie opvallende oude beukenbomen, almaar knooppunt routes volgend, nadien toch weer het kanaal oversteken.  De Cortenbachsedijk op, opmerking:  De naam ook van een befaamde lange afstandloper van deze club  die nu zijn emplooi heeft in het verre oosten.  Hij moest eens weten dacht ik, zijn neus zou krullen.   De weg heet zo onbedoeld in elk geval, toeval dus.   We draaien om een motorcross- terrein nu in alle rust gelukkig, en volgen buiten dit terrein een hele poos een cross gatenparkoers door  de buiten terreinse motoren aangericht.   Steken de Lieshoutse weg over, en gaan een z.g. waterwingebied in, en beschermde gronden dus.  Gaan na deze bosgebieden weer de open ruimten in met brede sloten, langsheen akkers, weiden, ruigten, bomenrijen.  Tussen in een klein bos met bewoning zo lijkt ver van de bewoonde wereld, in dit stiltegebied, nee zou zo daar niet willen wonen, zeker als ik ouder wordt.    Gaan we langs onmetelijke kassen en lange tentvorige  gebieden mogelijk bonenteelt of aardbeien, en inderdaad ook bovengronds geteelde aardbeienvelden, met waterige laat ik zo noemen dakgoten.   Zoeken steeds de randen van mulle zandwegen op om  de gewrichten niet te veel te belasten.  Parkoersman verwerkt meesterlijk de  toeristisch geduide markeringen.  Kruisen een stille asfaltweg en gaan recht op de bossen aan na alle ruimten.   Een pad langs gaaswerk als afzetting. Komt een klaphek in zicht en gaan we door wilde bloemenrijk  veld er doorheen, braaf in het spoor van onze voorgangers, tot opnieuw een klaphek.  Geraken weer boswerk in en slingeren een poos paadje zus en zo en ik ben extra alert sinds mijn val vorige week in verband met boomwortels in Boxtel, maar er valt wel veel te genieten.  Noud heeft er de benen in gezet intussen.   Hij is uit zicht geraakt.    De lucht is vandaag gesloten gebleven, en het druppelt nu en dan flink maar voortdurend.  Hoor nabij vliegtuigen voortdurend dalen, op weg naar Eindhoven Airport, ze vliegen er laag al maar onzichtbaar door de lage bewolking.  Noud heeft zich weer van zijn zelf aangenomen  vrijwillige taak gekweten, door zijn foto-camera te laten vastleggen voor de OLAt-site, wat er op de route vandaag te zien en te beleven was.  Twee rijpaarden hollen langs de weide-afzetting , ik bedenk dat het van mijn uitgeklapte paraplu is, klap deze even in en wat blijkt, inderdaad het gehol stopt....!!  Juist gevoel dus van me.  Een draai van graspad naar asfaltwegje brengt me aan de finish.   Resumerend de tocht:  Heel afwisselend, bos, ruigten, landerijen.   In een woord, geweldig!  De nieuwe parkoersploeg heeft opnieuw hun visitekaartje afgegeven, van hun kunnen, en dat zie ik met vertrouwen tegemoet.  Waarachtig in de zaal meldt zich de jarenlange vertrouwde routeplanner van deze club, die ik nog even spreek, hij is wegens ziekte gestopt helaas, maar heeft goede opvolgers toch.  Met de voorzitter dezer club nog even aan tafel gezeten met wetenswaardigheden en plannen voor de toekomst besproken, waarover hij onze menig vroeg.  Het gedruppel buiten is gestopt, en Noud en ik aanvaarden tevreden de thuisreis.  Het weer had geen beletsel moeten zijn om te gaan.  Een fijne wandeldag gehad.     Wens u beste lezers weer al het goede en tot mijn volgend schrijven weer.  "Houdoe"!

    Van Peter Heesakkers

    13-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    Tags:Olat, Nijnsel
    >> Reageer (0)
    06-05-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.06.05.2018 De Keistampers Boxtel

    Deze club viert dit jaar hun 40 jarig bestaan.  Van Harte Proficiat , en nu op naar de 50!  Aan alle leden en bestuur.  De jaren van bestaan zegt genoeg.  Ik kom buiten en onderweg naar m'n bestemming vandaag tussen de naden van de stoeptegels mierenhoopjes tegen.  Betekent dus warm en droog weer vandaag.  Hoor vogels allerlei soort zingen en kwetteren, in de buurt ook in de volières in private tuinen.  Bezie de groeisels in de tuinen de weelderige bloemenpracht en bloesems.  Volop lente dus.   Het is een azuurblauwe  wolkenloze hemel en dat zal het vandaag ook blijven.  Een prachtig cadeau voor de jubilerende club vandaag.  Uit het station ter plaatse komend komen me al veel wandelaars tegemoet.  Bedenk even zou ik er nu tussenspringen en bij aankomst inschrijven?    Nee, maar niet.  Ontvang na mijn wensen aan clubbestuur en inschrijving mijn uitvoerige route-omschrijving.  De vertrekzaal is levendig druk.  Wij wandelaars komen allen op de z.g. receptie.  Cap en zonnebril opgezet ga ik op weg.  Jawel direct richting station en even langs de spoorbaan om deze verderop tweemaal voor twee richtingen over te steken.    Tref aan riviertje Smal water een dode rat midden op de stoep.  Ga er eerbiedig omheen.    Geraak nu buiten de bebouwing en langs de beek waar  weerszijden het fluitenkruid welig groeit.  Deze plant of bloem, een schermbloemige,  zal ik onderweg nog erg vaak tegenkomen  aan de wandelboorden.  Allerlei wilde bloemen en planten,  volop lente.   Over bruggetje van de beek,  direct achter een bossage door een klaphek wordt ik verwelkomt onverwacht door een rijpaard welke op een kleine anderhalve meter afstand van dit hek geposteerd staat.  Het beest blijft rustig, kijkt me nog na, en ik vervolg graspad welke nog nattig is van de ochtenddauw.  Even wat open stuk gaand, met enige behuizing staat een wand a.h.w. van paarse seringen.  Prachtig!    Een zandweg na asfalt  een bosweg in waar aangeduid staat dat ik de fameuze Kampina betreed.  Een enorm uitgestrekt natuurgebied van heide, bossen, vennen, met kleine landerijen tussendoor en omgeploegd land.  Hoor vogelengezang van aller soort en een kloppende specht, een bostimmerman dus.  De Kampina is een walhalla voor dagjesmensen en natuurvorsers, wat zich globaal uitstrekt tussen Boxtel en Oisterwijk, welke plaats de Parel van Brabant wordt genoemd.   Terecht ook.    Krijg nu een lange brede zandweg te gaan met fietspad erlangs, waar fietsclubjes  telkens passeren en ander wandelvolk dan het onze, ik blijf maar op de zandweg. Een zijde ervan is moerassig anderzijds droger. Volgt een draai met weidse heidevelden enerzijds met vennen waar  het immense kikkervolk blijk geeft van tegenwoordigheid, en ook deze zal ik nog regelmatig tegenkomen en een gekwaak van jewelste dus.  Ook de vogels laten zich niet onbetuigd onderweg vandaag, ik gniffel bij zoveel vrolijkheid, lente ten voeten uit!   Voor de rest stilte en ruimte om me heen.  Ik blijf soms even staan om de lentegeluiden te aanhoren.    Ga voorbij een zandduinengebied.   Zie verder weg koeien grazen in het wild.  Weer bossen door en kom aan de rustpost met cadiwagen en klapbanken en tafels.  Vang hierna een lus aan.  Kom langs een verzetsmonument uit 1940/  '45 met opschriften en waar in de bevrijdingstijd een geallieerd gevechtsvliegtuig neerkwam en het verzet de piloten verborg.     Verzetslaantje en Mari Kleinpad door.   Volgt nu een prachtige z.g. lus door  de rijke variabele natuur, om  grote vennen  genaamd Kogelvangersven en Huisven.  Veel vogelsoorten en kikkergekwaak weer hier.   Ook watervogels.   De waters geven een diepblauwe kleur, op zich een unicum om te zien.   Gaat het om deze vennen heen door een  groot veld gele brem.  Gaat het heidevelden doorheen in de volle zon, wijdse zichten.   Een heuvel met uitkijkpost over de waters.   Een natuurgids met aanhang van verrekijkers en fototoestellen en lange lenzen.   Langs vennen en lage waterlijnen die nog juist niet over de paden reiken.   Neem elke schaduw onderweg mee, en zo gebeurt me dat ik een dertig meter afsnijdt om in de schaduw te lopen, met mijn donkere zonnebril en cap op,  dat ik struikel over een boomwortel en tegen de vlakte ga.  Languit zogezegd.  Mijn rechter onderborst doet pijn bij opstaan.  Het zal toch niet weer hè?   Val op m'n rechterzij en met hoofd zijdelings op de grond.  Gezicht  met enerzijds zand erin en wat bestofte kleren, maar ontdek na opstaan en routevervolg dat mijn schoenneus losgelaten heeft....   Mijn zonnebril en gewone bril en kleding blijft van schade bespaard, gelukkig!   Zal het einde proberen te naderen.  Het grote Kromven langs.    Gaat het later weer de beschutting van de bossen in.  Kom een rustige karavaan van paarden tegen, maar geen begeleiding te zien.....  Ze kuieren netjes achter elkaar, een gaat de rij uit en ik breng en stuur hem rustig terug de karavaan in.   En ze sjokken verder.   Kom weer terug bij de rustpost van daarstraks, in een weide vol in de zon zittend.  Trefpunt altijd weer van bekenden en andere wandelaars, met het risico van te lang hangen blijven, maar oergezellig toch.  Ieder heeft zijn/ haar verhaal.    Uitgaven van wie wat waar beleving en wetenswaardigheden over wel en wee van vaak bekenden.  Ik ga weer op weg. Even wegje terug lopen om dan een veldwegje in te gaan welke me op de terugweg naar Boxtel stuurt.  Groenstroken, klaar liggende landerijen voor de groei van koren, maïs, en andere veldgewassen.  Bruggetje Smalwater over, splitsingen te uit en te na. Zandweg De Donders in om dan de Kapelweg in te gaan langs randbebouwing.   Bij spoorweg naar Tilburg.  Moet weer twee overwegen kruisen om linksom met wijdse bocht  de kom van oud en nieuw Boxtel te verkennen.  Dwars door het overigens rustige oude centrum heen gaat het op randje stad aan waar het lyceum, zijnde onze start/finishplaats bevindt.   Feliciteer bestuursleden en helpers van de dag met dit mooie jubileum en mooi en hoog deelnemersaantal gister alswel vandaag.  Op naar het vijftigste jaar!  Complimenteer de route-uitzetters, ik heb een prachtige wandeldag gehad.  Het is nog even gezellig nakeuvelen in de schoolkantine, met bekenden en wandelvrienden.  Bij teruggaan  naar het station heb ik nog weinig last van mijn val onderweg overkomen.  Dat zal eenmaal thuis anders uitpakken.  Ik kijk terug trouwens op een fantastische natuurtocht.  De warmte 27 gr. Is me meegevallen.   Tamelijk veel schaduw gelopen onderweg. Had extra drinkproviant bij me gestoken.  Ik wil volgende week toch weer actief zijn.  Aan de lezer{s} dezer wens ik weer alle goeds.  "Houdoe",en tot volgend schrijven mijnerzijds weer.  Tot dan.....

    Van Peter Heesakkers

    06-05-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Keistampers, Boxtel
    >> Reageer (0)
    22-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.22.04.2018 A.V.V. te Valkenswaard

    Het is al vroeg warm deze morgen.  Ik ga door al gevallen bloesems deze morgen op weg naar het station.  Zie in de plantsoenen  al het uitschietend groen maar ook de bloemenpracht van paardenbloemen en witte bloempjes.  Volop lente dus.    De vogels aller soort zingen hun hoogste lied en koerende duiven vertellen me dat er nattigheid op komst is.  De zon schijnt volop.   De voortuinen van de wijk sieren zich eveneens in de lentepracht.  Aangekomen in Valkenswaard moet ik toch even de weg vragen aan een hondenuitlaatster.  Ga een al volle parkeerplaats  over aan de startlokatie  en verteld me dat het al druk moet zijn.  Men wil kennelijk de voorspelde warmte voor blijven .  Later op de dag zal het gaan regenen en of onweren is de voorspelling, en kies ik voorzichtigheidshalve voor een middellange afstand bij mijn inschrijving.  Het sportcomplex waar van uit de start is , blijkt ruim voorzien in diverse takken van sport.   Ik ga vanaf de lokatie langs een jeugdherberg, Harba Lorifa genaamd welke een strofe is uit een oud-Brabants volkslied, over Hertog Jan.   Mag al meteen de rijke natuur van Valkenswaard verkennen.    De route uitzetters hebben duidelijk een aantrekkelijke route voor ons in petto, waarin deze plaats en streek  overigens ook ruim voorziet.  Ga langs een goedbezochte hondendressuur voorbij.  Wat kleine vijvers langs, doorgaande weg over, de landerijen in, waar  de landbouwers al geploegde akkers klaar hebben liggen voor komende zomer de oogst.  De weiden tonen een zee van wilde bloemen  meest paardenbloem en witte bloempjes, en planten als paarse dovenetel enz. .  In de verten ontwaar ik  de eerste donkere wolken en stapelwolken en denk, verdorie, het zal toch niet waar zijn, zo vroeg al.  Een wegje slingert door het meest open landschap maar geeft me veel afleiding.  Een klaphek stuurt me de grasvelden in. Volg de Dommelrand, een rivier dus.  Een pad soms wat drassig/ modderig, een plankenpad over moerasachtige gronden met kippengaas bespannen tegen evt. gladheid.  Een brug over de stroom van 25 c.m. jawel, breedte doorgang.... Tot tweemaal toe.   Met wederzijds hekwerk toch.   Weer een klaphek door een zandpad met blik op de Riethovense wijk Zeven Fonteinen, ga ik weer de beschutting van ruigten en bos in waar een koekoek erg over tijd blijft roepen, er is geen klok op tijd te zetten.  Weer plankenpad en rietkragen doorheen waar opnieuw de Dommel zich openbaart.  Even huisjes van een camping tussendoor kom ik aan doorgaande weg waar de gemeentegrens loopt, een fietspad op.  Steek Dommel over waar een Volmolen, { water}-,  zijn wieken draait als onderslagmolen om op Waalres gebied een fietspad te volgen even, en een stil wegje overgaand in afwisselend zand/grind en asfalt, op gehucht en brink van Loon aan Waalre langs te gaan.  Fietspad zandweg, weg oversteken ga ik langs grote velden witte goud genoemd, asperges dus.  Veel fietsclubjes en zomaar wandelaars kom ik tegen alom onderweg.   Volg een poosje een LAW-pad vrijwel zeker het Pelgrimspad, van Amsterdam naar  Maastricht.  Rood-wit gemarkeerd.  Tractoren bewerken de landerijen, vroeger op zondagen ongekend.  Ook hier roept de koekoek.    Tref vandaag enorm veel insecten, maar ook hommels en diverse soorten vlindersoorten waarvan citroen  en koolwitjes de boventoon voeren.    Naast zingende vogels alom in de natuur.  Wat vijvers en vennen langs, waar de kikkers in hun aanwezigheid duidelijk hoorbaar zijn.   Gaat het door bossen op de eerste rustpost in het sportpark terug op aan.   Langs een golfterrein.    Ik kan nu al de routemannen die hier verzamelen nu al mijn dank en bewondering en complimenten  overbrengen.  De man aan de meldtafel neemt mijn startbriefje al in, foutje ik ga  nu zeker verder.   Na verpoos volgt een oostelijke route.  Weg Valkenswaard- Eindhoven oversteken meteen de rust en stille ruimte van de natuur in.  Ongemerkt noordelijke route en  rand van V' Wrd, volgt een lange grind /zandweg, enerzijds bossen anderzijds plassen , vennen en aan linkerzijde tussen watertjes door met afzettingen, vermoedelijk voor wilde zwijnen te weren, deze schijnen in deze streek/gebied erg veel voor te komen, want daarachter ligt een groot golfterrein, en daar kan men het niet maken dat deze dieren  de grasmat omwoelen.  Ik krijg even argwaan of ik nog wel goed loop, want even karig gepijld.  Ziet daar is de zijtak van de Dommelrivier , de Tongelreep die zich flink meanderend door bos en land beweegt.  Zo is ook het parkoers meegaand enerzijds landerijen, waar ook hier tratoren hun werk doen anderzijds waar ik loop het rijke groen van gemeleerd bos.  Het is hier fantastisch, wel opletten voor boomwortels.   maar ook omliggende  vaak toch reuzen-bomen nogal, deze laat men veelal liggen om insecten te herbergen wat ook weer diverse soorten vogels aantrekt.   En b.v. motorcrossers te weren.  Rododendrons niet in bloei nog langsgaande.   Brede bosweg versmald naar een-- manspaadje,  en nu en dan klim en daal ik door dit bos.  Om vaak dikke omgevallen bomen van de winterstorm en erover klimmend te gaan, een rododendronsbosje bukkend meest, door.  Een timmerman in het bos t.w. een specht klopt er lustig op los.  Geraak ik bos weer uit en volg een zandwegje met fietspad erlangs.  Hoor bij een water een heel kikkerkoor.  Een pas aangelegde  poel of vijver voorbij waar Canada-ganzen, al de eersten,  hun opwachting maken mogelijk een tussenlanding naar de rest van het land of verder zelfs.  Moet bij bosperceel een smal poortje door en blijf aan de rand van een landgoed smal pad gaande.  Wordt gewaarschuwd met bord voor gladde bruggen, viel achteraf helemaal mee, we krijgen er nogal wat te gaan. Brugdekken zijn overspannen met kippengaas.  Steek een veld over door hoog gras, opnieuw de bossen in en komen na een wijdse kring weer bij voornoemd poortje uit.  Zandweg rechts gaande naar randje Aalst gem. Waalre op aan.  Paden versmallen en door een wijkje prachtige kolossale villa's langs.  Een autoweg waakzaam oversteken want het is er druk.  De Lissevenlaan in, opnieuw rust en tussen prachtige villa's langs.  Op een T-splitsing, Parklaan en Lisseven,  neem ik het er even van voor mijn lunchpakket, op een bankje.  Begin dan aan mijn laatste kilometers, zo lees ik op mijn uitvoerige omschrijving.  Opnieuw gaat het langs kleine en grotere vennen, en door het bos.  Bossen geven ons vandaag een fijne beschutting tegen de brandende zon.  Steek een asfalt fietspad over in vroeger jaren een spoorlijn naar Hamont-Achel, Neerpelt en Hasselt  België dus, gaat rechttoe rechtaan zowat op de finishplaats af door ontluikend groen welke in bos al veel schaduw verschaft.  Zie onderweg zoveel kleuren jong groen welke zich openbaart.    Hoor luidsprekers vanuit een sportcomplex waar o.a. atletiek plaatsvind, het geluid naderbij komen.  Stuit inderdaad op een enorm sportcomplex waar ik langsheen gestuurd wordt, volgt een draai langs en om de hoek van een jeugdherberg van vanmorgen bij de start en steven nu recht op de kantine van het atletiek en sportpark aan.   Het was genieten met een grote G.  Kom helemaal in m'n hum aan de finishtafel om me af te melden.  Ik heb een werkelijk schitterende wandeldag gehad. maak even een napraat met de voorzitter der atletiekclub, welke ik byzonder prijs over organisatie, en personeel zijn inzet.  Een haast fameuze wandelroute met uitstekende afpijlingen, en ook een uitvoerig en prima papier van/ over de route.  Een heel variabel parkoers, met veel genietbaars en kijkplezier.  Die parkoersmannen zijn duidelijk kenners en hebben de natuurrijke omgeving  geweldig uitgebuit.    De wandelactiviteiten van deze atletiekclub zijn zonder meer veelbelovend voor de toekomst.  Heb me nu al voorgenomen aanwezig te willen zijn begin November dit jaar aan de andere zuidelijke kant van Valkenswaard, t.w. op 3 november.  Merkwaardig of niet, maar ook hier maakten Vlaamse deelnemers een groot deel uit van de bezoekers.    De voorspelde regen en onweer kwam 'snachts pas aanvolgend, de rest van het land had deze dag de volle laag toch.  Bij ons viel het erg mee.  Aan U beste lezers, weer een Brabantse groet::  "Houdoe" en tot mijn volgend schrijven over het geweldig mooie Brabantse land.

    Van :: Peter Heesakkers

    22-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:A.V.V., Valkenswaard
    >> Reageer (0)
    15-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.15.04.2018 Olat te Bladel

    OLAT wisselt altijd van omgeving, liefst daar waar de natuur, rust en ruimte floreert.  Dit maal kiest de club voor De Kempen het onvolprezen natuurgebied wat beantwoordt aan   des lopers, wandelaars voorliefde.  Opnieuw blijken vooral de langere afstanden en de streek nabij ons Belgische buurland, zeer in trek.  Welnu het is een van die clubs, waar ik graag acte de presence, geef.   Maatje Noud, waar ik altijd qua tijd op kan rekenen, verschijnt niet op de afgesproken tijd en hij meldt zich als dat hij wat later zal komen, telefonisch.  Hij, en dat overkomt hem nooit, versliep zich.   Toch weten we wat tijd in te halen op onze weg hiernaar toe.  De startplaats vandaag is  ten zuiden van voornoemd dorp  Bladel dus, bedacht.  In de rust en ruimte van moeder natuur, dichtbij onze landsgrens.  Een campingkantine.  Ik besluit het vandaag kalmer aan te gaan doen met afstand, lees dat enkel de grootste afstanden, de grenslijn  zullen overschrijden, naar de provincie Antwerpen.  Noud installeert zijn diaprojectie  apparatuur in alle rust.  Als we aan de beurt zijn te vertrekken bekomen we onze uitvoerige route beschrijving bij de uitgang met het tonen van onze inschrijfkaart.  Ik ga over het kampeerterrein waar langs de route al menig bewoner ervan zich gerieflijk geïnstalleerd heeft, om  de wandelaars te zien voorbij trekken.   Gaan door poort even verharde weg op, langs een venture farm, { what's in the name} , een klinkerpad of weggetje zo men wil, om langs sloten met natte graspaden van voorbije regenval van gisteravond en vannacht te gaan.  Daarna een breed zandpad, welke ons het kempenbos in brengt, en we per bord met uitleg blijkbaar "De Pals " in zullen gaan.  Een grasveldje langs en de natuur openbaart zich in al haar schoonheid.  Bordje no. 11  bedoelt voor brandweer route in geval van.  Een dubbele slagboom om verkeer uit bossen te weren.  Weer even brandweerroute , en we zullen meer van die markeringen treffen.    Een onbeduidend schuurtje langsheen.  Wandelknooppunt palen  worden we langs gestuurd, van de toeristenorganisaties.  Krijgen even adem om een landelijk stuk door te gaan met her en der bewoning.  Een haakse driehoek achtige bocht, naar weer de beslotenheid van bos.    De rustpost is voorzien in de gemeente Reusel aan een taverne tegenover de Oude Brandtoren, tevens klimtoren, zo genoemd,  Ik herken het nu van een vroegere Int.  Grensland serie tocht.  Een kabelbaan waaraan een kleine speeltuin waar kinderen zich naar beneden laten glijden van boven af van die brandtoren.  Ik zit buiten op het drukbezette terras met toeristen alswel wandelaars.   Nu en dan passeren rally's, stoeten oude auto's van clubs, en ook een flinke motorclub met Harley's.   Na verpozing leidt de route me direct tegenovergelegen bos in met een flink aantal kleine heuvels te klimmen en dalen meest z.g. eenmanspaadjes.  Blijkt ook een wat lang trimparkoers te zijn, met diverse oefen apparatuur.  Het gevoel zegt me dat we voorlopig in de buurt blijven van de taverne, en het is best genieten hier.  Moet nog door een diepe kuil weer opklimmen.  Een z.g. Januskop kunststuk, gebeeldhouwd met enerzijds een vrouw anderzijds een man met lange baard afgebeeld.  Ruggelings aan elkaar. Met geen vriendelijke commentaren aan elkaar, op de plaquettes.  Achtergrond een meertje.    Kom een klein monumentje tegen als tegel met wat versierselen omheen, over een oudere die hier tijdens zijn wandeling van het LAW- Grenslandpad, wellicht plotseling overleden zou zijn.  De man  vermeld als Hans van Gestel werd niet ouder dan 40 jaar.....   Even terug trof iets gelijkaardigs ook al aan waar enkel jaartallen en naam leeftijd op vermeld stonden, maar niet de reden.    Na een verder enerverende route dient zich de z.g. soeppost aan, waar men als bij andere posten ook brood, koffie, thee frisdranken, chocomel kan bekomen.  Immer in de open lucht en uitgezette klapbanken, wat als rustpost wel toch een prettige sfeer creëert altijd.    Na open veldwerk terug de natuur in.  Boomstammen klimmen die op de paden liggen, omtrekkende bewegingen lopen wat nieuwe paden maakt.    Wat vennen langs de waterlijnen, nou ja het water zo hoog dat de te gane paden drassig zijn omdat ze miniem laag liggen ten opzichte van de waterlijn.  Soms gelijk ermee of net niet.  Ik dans er omzichtig omheen maar kan niet voorkomen dat ik toch nat schoeisel op loop.  Brede en smalle paden volgen snel op, en na een witte slagboom betreedt ik landgoed Ten Vorsel.   Even randje bos gaand en wijde blik over velden en akkers onderbreekt de overwegend bosroute vandaag.  Bewerkte landerijen van akkerbouwers, langsheen rijen oude bomen, lijken me eeuwen oud, en wilde gras velden.  Een scherpe draai op Bladel aan zo voelt me.    De zon waarop ik mijn richting vaak kan oriënteren, is na overig zonnig parkoers achter meest stapelwolken verdwenen, en er dreigt even zelfs een bui die  gelukkig uiteen drijft naar het schijnt.  Na allerlei paden gaans, dient zich een klinkerwegje aan.  Geraak aan een kapel, waar we een kruisend wegje oversteken erachter door gaand, volgt een eenmanspad langs een stromende sloot. Draaien eindweegs verder over een stuw met bruggetje  tegenstrooms terug langs akkers.  Opnieuw een toevoersloot langs heen, een smalle grasweg, met obstakels van kleine takken aan de grond van die beentjeslichters noem ik ze,  ik trek en schop er diversen opzij, om struikelpartijen te voorkomen, zeer vochtig pad en zelfs wat modderig, ook slechter aan het worden door de vele onzer voorgangers vandaag.  Kom eindelijk...  {?}  aan een asfaltwegje, waar de finish in zicht komt, en tegemoetkomend verkeer van afgelopen wandelaars maar ook huiswaarts kerende campinggangers.  In het finishpaviljoen na afmelding nog wat nablijven met een flinke groep bekenden onder elkaar, maar buiten het grote terras is volzet met wandelaars en campinggangers.  Binnen is het rustiger, en buitenzitters genieten van de warme lentezon.    Ik tref nog een goede ouwe getrouwe wandelsporter, in de gezellige naklets.  Noud pakt op tijd zijn projectie apparatuur bijeen.  Zetten onderweg naar huis de autoradio aan voor een voetbalreportage waarin de thuisclub een goede kans maakt Nederlands kampioen te worden.  En zo geschiede het later ook.  Bleek een weergaloos feest te worden.  De routes ook vandaag, uitgezet door een nieuwe ploeg routeplanners en uitpijlers blijkt  goede waardige opvolger, van de afgetreden ploeg te zijn.  Weergaloos mooi was het weer, en tja opnieuw in de Kempen, waar rust en ruimte en natuur de boventoon voeren.  Wens u lezer{s} weer al het goede, groet u met,  Houdoe, tot  mijn volgend schrijven.

    Van :   Peter Heesakkers

     

     

    15-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Olat, Bladel
    >> Reageer (0)
    11-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.11.04.2018 De Grenslopers te Steensel

    De naam van de club spreekt voor zich.  Hun tochten spelen zich meest af in De Kempen en het Nederlands- Belgische grensgebied.  Gisteravond en voorbije nacht werd de streek getroffen op zwaar onweer, en evenzoveel neerslag.  Wanneer ik op sta kijk ik even naar buiten en zie een donkere grijze lucht.  Ik houd er rekening mee dat het natuurlijk parkoers erg nat zal zijn.

    De lijnbus is tjokvol, werkpendelaars en schoolgaande.  Ik heb me nog een zitplaats kunnen bemachtigen met de instap.  Allengs de route wordt deze bus snel leger.  Op naar het Pierendorp, een naam uit de geschiedenis, die deze plaats rijk is als menig ander dorp.  Het dorpje maakt ook deel uit van de z.g. Acht zaligheden, dorpen in De Kempen welke  namen op El , Sel of Del eindigen.   Meest plaatsen die nog echt dorp zijn gebleven.    De dag zal bijna droog maar met een grijze soms donkere  lucht , laaghangende bewolking blijven.  Na inschrijving in De Höllekes,  een ontspanningspaviljoen  ga ik op weg.   Even een straat door en ik ben al in den buiten.  Steek een rotonde over, ga een smal zandpad in, wat veldwerk en lonken de bossen al.    Valt me op dat slakken die oversteken en pieren van de vochtige grond gebruik om maken om ook aan de wandel te gaan.    Magnolia en rododendron staan al in bloei en bloesembomen als de gouden regen, maar ook diverse wilde bloemen.  Bomen botten alom uit, dit is lente.  Hoor ook vogels allerlei soort en meen zelfs de kievit nog te horen en ander gekwetter en gezang.  Lente ten voeten uit.    Doe even gehuchtje Hees aan, verspreide woningen  met aantrekkelijke tuinen.  Mag een graspad langs een sloot, welke het begin van riviertje De Gender vormt, die in Eindhoven in de Dommel uitkomt.  Even andere zijde lopen van dit riviertje later. Zandpad en halfverhard pad gaande, en een kapel gaat het omhoog fietspad naar viaduct over snelweg E34 en A67/ E3 op en over.  De laatste, de E staat voor Europaweg, tussen Lissabon en Stockholm welke weg verbindt dus.    Na, de afdaling gaat het 't bos in rust en genot, met schaarse bewoning.  Bordjes Duizel/ Steensel.   De rustpost aan de sportvelden van Knegsel  dient zich aan, en nadien gaat het verder.  Het volgend pad wordt wat avontuurlijk vanwege de diepe modder en ik  ga voorzichtig langs de hoge schuine kanten.  Mis even met naar de grond kijken een pijl die me dwars door een weiland stuurt, naar Knegsel, ook een echt dorp nog waar nu de nieuwbouw  komt.   Boven ons gaan voortdurend opstijgende passagiersvliegtuigen onzichtbaar in de laaghangende bewolking, van op Eindhoven Airport.   Kom voorbij een brievenbus bij woning waar een bericht de bode waarschuwt de post in een plastic zak te doen  tijdelijk, omdat zich vogels nestelen binnen in.  Een man staat naar een boom te staren, en verteld me dat een bonte specht zich ophoudt of nestelt in een boomholte.  Tref ook de ribes in bloei.  Loop een stukje dorpsweg een brede schuine weg of pad in, dorp uit.    Een statige rij oudere bomen omzomen het pad door bos.    Zie terloops speenkruid in bloei komen.   Volg nu even een rood/witte route een LAW-pad.   Kom bos uit, aan een wijds gezicht van landerijen meeste al zomer en groeiklaar geploegd, akkers en landerijen, gronden omzoomd met bomenrijen en groenstroken.  Nu en dan opzij gaand voor tractoren.  Zand gaat eindweegs verder over in asfalt, en de stilte en rust overmannen me.  Hier en daar een boerderij met schuren in de openheid hier.  Een rechtse draai opnieuw  richting bossen.  Links naast mij dreigt duidelijk een regenbui, maar blijf er toch van verschoond.  Bordjes die wijzen naar grafheuvels, restanten en opgravingen eertijds, uit zoveel jaar voor christus.  Pré-historisch.  Bulten omrand met palen in het bos.  Een gevelde reus van een boom, liggend op het pad te gaan,   doet me erom heen lopen, een alternatief pad zogezegd.   Ga voorbij velden met graskweek voor voetbalvelden bij voorbeeld, mooi kort en glad dus.    Een kievit roept.  Kom langs een veld met  doordringende mestlucht, en beploegd.   Bos uitgaand en aan haar randen herken ik plots een plek en fietspad van een wandeltocht met rustpost destijds hier vanuit Veldhoven. Volgt even wat bewoning her en der, om een zandweg in te gaan langs bomenkwekerijen, en modderbaden.  Het gelukt me die te ontwijken.  Raak bijna dorpje Zand-Oerle.  Kom langs een weide met vijf erg jonge alpaca's, ze grazen rustig door geen oog voor de wandelaar. Schitterend en lieflijk om te zien.    Hoor en zie later vanwege het lawaai een bosmachine  orde op zaken stellen in de natuur want ben na veldwerk weer bos ingegaan.   Molenvelden, jawel een veld vroeger, heet dit bos.    Later doorgaande weg oversteken een dubbel fietspad volgen.  Een passerende Belg roemt, complimenteerd,  'slands fietspaden netwerken. Veilig en talrijk.    Deze weg omzoomd met oude berkenbomenrijen.  Een zijwegje weer in verderop, om Knegsel heen, bebouwing.  Stuurt me  onder een afdak door zomaar op deze smalle weg gebouwd, met boerderij-rommel erlangs, met ook de palen in het wegdek.... Of de gemeente ervan weet en of dit mag ?  Denk van niet!  Na wat boslaantjes een afslag en stuurt me naar de rustpost van de club.    De z.g. lus zit er op. Altijd die gezellige buiten zijn sfeer.  Na verblijf en korte gesprekjes volgt het laatste deel van de tocht.  Nog wat kilometers te gaan.  Opnieuw de rijke natuur in, rust en ruimte.  Het begint nu te miezeren, en mijn plu gaat open.   Dwaal zand en asfaltwegjes.  Kom langs een kennelijk auto-sjacheraar, gezien de toestand. Oude nummerborden en door natuur vergroende auto's de jaren her.  Onder de bomen verkregen dus.   Een rommeltje dat wel.    Na opvolgend padenwerk kom ik aan bosweg, Moormanlaan, zandweg met fietspad erlangs, ik verkies zandlopen.    Een draai brengt me weer het eerder vernoemd viaduct op, omhoog gaand  en afdalend dorp  op afgaand, en kleine nieuwbouw in later.  Kom langs voortuin met vijver vol Japanse Koi-karpers joekels --prachtig gekleurde -- van vissen.  Een draai om de oude losstaande kerktoren, waar vlak erachter de modernere kerk middenschip zo genaamd, zo geschat uit de jaren dertig vorige eeuw.  Korte ommetjes gaand geraak ik aan een doorgaande weg, steek die over in de altoos  vallende motregen, loop straatje in en geraak aan de finishzaal het ontmoetings centrum.  Het was opnieuw een dijk van een tocht.  Zeker ook kon het routepapier in mijn broekzak blijven.  Het was immers perfect gepijld, en er past zeker weer een geweldig compliment aan de route-uitzetters, ook aan de talloze vrijwilligers onderweg deze tocht.  Kijk nu uit naar a.s. Zondag, eveneens door de Kempen en grens van België- gebied  niet ver van Arendonk, in Bladel van OLAT. NL   Een groet weer van mij.  "Houdoe", en wie weet treffen wij ons op laatstgenoemde tocht. 

    Van Peter Heesakkers. 

     

    11-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Grenslopers, Steensel
    >> Reageer (0)
    08-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.08.04.2018 Wandelorganisatie Peelland te Mierlo-Hout

    Wanneer ik naar buiten  ga  op weg naar m'n bestemming, hoor ik alom vogelgefluit, in de voortuinen en plantsoenen zie ik uitbottende bomen, bloesems allerlei, struiken maar ook allerlei bloemen, en een zeer dragelijke temperatuur voel weet ik dit is de lente.  Drie weken terug moest ik nog diep in mijn kraag duiken, en stond er een flinke en zeer koude wind.  Nu heb ik even een badstof jack aan.  In het stationsgebouw tref ik hondengeleiders en veel geüniformeerd personeel, en wordt ik op mijn vervoerbewijs gecontroleerd.  Vraag me af of er een of ander onheil op komst zal zijn....  Op het perron zijn honderdtallen Indiërs aanwezig met meest hele kroost kinderen, en meest in lange witte gewaden.  Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.  Al voor vertrek heeft mijn trein al een kwartier vertraging.  De omroeper  geeft geen reden en info omtrent, enkel dat mijn trein tot Helmond centraal zal rijden.  Dat is voor mijn bereikbaarheid  en bestemming voldoende.  De startplaats in Mierlo-Hout, blijkt een noem het maar 'n warenhuis in allerlei zaken  spullen, in vrije tijd en ontspanning.  Het loopt er druk met wandelgangers.   Uniek op zich toch, start vanuit een warenhuis!?   Het personeel is uitgedost in Tiroler kledij man of vrouw , wat me eerder in Oostenrijkse sferen doet wanen.    De wandelgast wordt onthaald met een gratis beker koffie of thee, en een snee cake.  De benedenverdieping  is deels ingeruimd met zitgelegenheid in de vorm van klaptafels en idem banken, wat de verblijfssfeer  vergroot.    Na inschrijving en mijn koffie ga ik op weg.  Eerst wat straten door van Helmond -oost waar deze wijk aan vast zit.  Wordt ingewisseld door een park om een sportpark heen, gaan een tunnel onderdoor, en weldra gaan we de natuur in.  Open stukken met bospercelen waar de lentebloei al volop aanwezig is in de vorm van groeiend gras in velden en weiden, en een zee van wilde bloemen diverse soort.   Ook in haar slootkanten.  Vochtige paden waar we toch ruim om modder en plassen kunnen gaan.    Aan rand van een bos zien we de contouren van industrieel Helmond.  Komt er een meute wandelaars op me af , blijken de grootste afstanden te zijn die ons invoegen.  Waaronder een flinke compagnie militairen in training voor de Nijmeegse Vierdaagse.  De routeduidingen zijn talrijk, duidelijk en ook op papier, wat een groot compliment verdient.    Bruggetjes over vijvers en door moerasgebied, en knotwilgenpaden, langs slootjes en watertjes.   Gaan langs  en later over een kanaal en krijgen graspaden te gaan langs sloten.   Bosjes, weilanden, het wisselt voortdurend af, door gebied Herselt langs provinciale weg naar Lierop.  Sla rustpost over en ga dorpje door onderlangs een koepelkerk, park tussen begraafplaats en rijkelijk groen park even bebouwing weer in naar den buiten.  Ruimte is wat het biedt en wijde blik, wat me brengt weer bos in van Strabrechtse en Lieropse heide.   Een meute van tientallen paarden met ruiters komt achter me en ik ga eerbiedig aan de kant.  Ik hoor her en der een specht kloppen, zij werken wel op zondag....   Natuurtimmermannen.    Boscafé Pastoorke dient zich aan.  De waard werkt alleen in alle drukte om hem, en ik besluit mijn deel niet af te wachten en stap door, hulp kon lang duren n.l.  Een hele reeks fiets en wandelpaden volgt nu.  Stijg later in een krul omhoog blijkt een viaduct over rijksweg E34 / A67 Antwerpen Venlo, Dld.  te zijn.  Afdaling volgt en de wijde wereld in op Mierlo aan.  Komen langs afzettingen van , voor de paddentrek die volop plaatsvindt nu.  Biedt zich aan natuurgebied Sang en Goorkens.  Deels moerassig gebied, vloeiweiden, bosgebiedjes, ruigten, een prachtig gebied wat brugjes weer over, stroompje De Goorloop o.a. grindpaadjes, even de zomp overleven door, elsbroekbos en hooilanden gaat het door, en dan weer ruimte in langs aspergevelden zo te zien nog niet ontgonnen en bedekt met eindeloos plastiekrijen.  Recht op bebouwing Mierlo af, echter parkoersmensen loodsen ons ruim  om Mierlo heen, door de rust van de natuur hier in de streek ruim aanwezig.  Rust op een camping sla ik eveneens over.    Zandweg, fietspad, slagboom,  stuurt me door de Molenheide en bossen.  Het is intussen best warm geworden en ieder loopt er zomers bij.   Een communicatietoren domineert de  verre omgeving.   Ga een wegje door, een omweg door een bos en weer een slootbrug een verharde weg op.  Volgt een hele trits natuur en bospaden Molenheide.  Krijgen nog een doorkijkje naar de dominante toren nu dichterbij, steken een doorgaande drukke weg over weer de rustiek in van wat villaatjes en bungalows.  Een flinke draai noordelijk om Mierlo heen door velden en op afstand nieuwbouw in groei.  Draai op kanaal aan en gaan hier een poos langsheen rietkragen en andere groeisels en geboomten.    Eindweegs verder gaat het een fiets/ voetgangersbrug over en even hierna een nieuw park, in tussen nieuwbouw Brandevoort in, met meest geknotte wilgenbomen, langsheen watertjes, watervogels , een brug over gaat het langs de bebouwing op een scoutshonk aan met zijn terreinen, allereerst door hun mooie bijgewerkte tuinen van bloemen , planten en groenten.  Het is er druk, alle afstanden zijn inmiddels samengekomen, en we koesteren ons in de zon of onder groot afdak.  De prijzen van consumpties zijn bespottelijk laag d.w.z. 50 cent voor alle dranken, broodjes en gebak voorhanden, maar vind gretig afname toch.    We weten nu " Hout" nabij, bij de herstart en worden door een statig bomenlaantje  uitgeleide gedaan.  Gaan onder kanaalbrug langs kanaal  met een omweg, om later door bebouwing maar groenrijk toch fiets en  officiële wandelpaden te gaan, onder hoogspanningsbedrading door en langs dito masten.  Voet en fietspaden volgend komen we langs een druk terras, met z.g. Eetcafé, dan langs de grote  invalsweg.   Een grote ruime rotonde oversteken rechtsom.  Een groot grasveld.  langs de voornoemde weg naar de finishplaats aan de rand van een naoorlogse woonwijk.  Buiten weer talloze Tirol geklede mensen, naar binnen, afmelden, en weer beker koffie met cake na, umsonst, gratuit.  Resumerend:  Een fenomenale van alles wat natuurtocht, velden , bossen, heide, wildernis, you name it all.  Natuur ten voeten uit.  Een werkelijk schitterende dag geweest.  Op routepapier alswel duidelijke aangave en bepijling, fantastisch in een woord.  Zuid-oost Noord Brabant in al haar schoonheid en variatie.  Om zeker bij deze club terug te komen.  Nablijven was ook nog gezellig hierbinnen, en dat deden er dan ook veel.  Ik moest me nog oriënteren op tijd van de trein, welke dit deel der stad maar eens per uur aandoet.  Vreemd toch!  In de zonnehitte op weg hiernaar toe.  De natuur stapelt ene record op het andere.  Vandaag 25 graden, dus prachtig  lenteweer vandaag.  Nu woensdag wacht me De Kempen weer, t.w. Steensel bij Veldhoven, en a.s. Zondag  OLAT  vanuit den buiten zuidelijk in Bladel, dichtbij de Belgische grens en Arendonk {B}.  U kunt info bekomen op WWW>OLAT.NL.  Wie weet treffen we ons daar ook.  Ik kijk naar die tocht uit in alle geval.  Beste lezers ik groet u weer van harte met een "Houdoe".  Tot mijn volgend schrijven.

    Van :   Peter Heesakkers

    08-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Peelland, Mierlo-Hout
    >> Reageer (0)
    01-04-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.01.04.2018 Voetje Voor Voetje te Leende

    Het belooft zonder meer een druilerige dag te worden vandaag , maar in het volste vertrouwen dat deze vereniging er desondanks een mooie dag van kan maken,   gezien de natuurrijke omgeving en ook het vandaag povere wandelprogramma in den lande, ga ik op weg in grijs en donker weer, maar hé niet getreurd het is droog.  De Valkenswaardse club heeft er voor gekozen buiten hun gemeente, nu  de natuur te verkennen.  Even buiten Eindhoven geraakt dienen zich prachtige natuur en bossen aan.  Dit beloofd....  Mijn lijnbus stopt bijna aan de voordeur van de manege, vandaag onze startgelegenheid.  Stap randje Leende uit de bus , ga de grote A2 weg onderdoor, en sta alras aan de poort van de manege.  Bij mijn aankomst lijkt eveneens de drukte los te barsten.  De grote afstandslopers zijn al onderweg.  Kom langs de paardenstallen waar de paarden nieuwsgierig hun koppen door de bovenluiken van hun stallen uitsteken, ook in afwachting van hun berijders en verzorgers.  Personeel in gele hesjes wijzen de bezoekers naar de grote parkeerplaatsen, die rap vol geraken.    Een gezellige gemoedelijke sfeer komt me binnen tegemoet, en na de gebruikelijke vluchtige begroetingen van bekenden , ga ik op weg.   Wandel de poort uit en meteen sta ik al in het groen zogezegd.  De omgeving, bossen en heidevelden een vennen grote en kleine, van Leende en Valkenswaard zijn gekend om hun rijke natuur.   Ga een schuifpoort door en na wat bochtig  te gaan, langs nog immer aanrijdend verkeer, maar ook doorgaand, steek ik een drukke verbindingsweg over , geholpen door klaar-overs der club.  Een klappoort ingaand sta ik meteen in rust en stilte van het natuurgebied de Spinsterberg.  Een ruig gebied en met afwisselend kleine klimminkjes en wat ongelijk bospadennet.    Het is even omzichtig stappen waar men zijn voeten veilig kan zetten. Valt op  dat hier of gekapt is in kort verleden , om de bossen opener te doen zijn, of de resten van een zware storm kort geleden.  Als eerder gezegd sta ik temidden van de natuur.  Een verrassend herstelde natuur want ieder vooral in deze omgeving kan zich een enorme bosbrand hier in het midden van de hete droge zomer van vorige eeuw  t.w. 1976  nog heugen, die te vele hectaren wist te verassen, waarbij de gehele brandweer in de Zuid-Oosthoek van de provincie en militaire en burger helpers, gemobiliseerd werden.  De brand werd nog jaren zeer betreurd, maar ziet wat noeste arbeid en eensgezindheid vermag, natuurbeheerders en anderen hebben er voor gezorgd dat er nauwelijks of niets meer van de zware brand terug te vinden is.  Heidevelden en groepen  her-aangeplant bos sieren onze route.  Ik dool over heidepaden en langs vennen groot en klein.  Deze gebieden melden voorbije tijd veel everzwijnen en groot wild, maar ook allerlei gevogelte welke zich hier op hun gemak voelen.  Ik ben oplettend er wat van te zien onderweg, maar helaas.  Zie wel vaak  stuk gewroete gronden door kuddes everzwijnen.  Er heerst een winterse stilte in dit immense natuurgebied.  Het begint zowaar weer vervelend te regenen, en trek een extra regenjack aan en de plu gaat omhoog.  Voor en achter me trekken wandelaars door het gebied, eveneens van plastiek voorzien zullen we maar zeggen.  Trek mijn kleppet lager over mijn ogen om goed door mijn bril te kunnen blijven kijken.  Ik laat me niets ontgaan omtrent  de prachtige natuur hier.  Hobbel over heideheuveltjes, en vind terloops ook dat het zowel op papier als bepijling niet mis kan gaan onderweg.  Hulde aan deze mensen  die door weer en wind gaan om ons een zorgeloze en mooie dag te brengen.  Het is ondanks de regen genieten met een grote G.   Gekleurde markeringen en knooppuntroutes van VVV's en toeristenorganisaties, vertellen en duiden dat dit een zeer gewild gebied is bij dagjesmensen die we nu ook weer spaarzaam tegenkomen met dit weer.    Bevind me nu globaal in de richtingen van Valkenswaard en Waalre. Treed het gebied Valkenhorst binnen, wat later over zal gaan in de inderdaad zo de naam zegt:  Groote Heide.    Richting Heeze en Geldrop.  Geniet van de heidevelden afgewisseld met allerlei soort bos oude en jonge bomen en bossen.  Een overweldigende rust ook.    Velden met grijs gras en  planten als de erica, die later de heide paars moet kleuren, met boompjes in hun vlakten, en ander wilde grassoorten.  Een hemel op aarde vind ik.  De route-omschrijving op mijn papier is van een verbazingwekkende nauwkeurigheid.  Zie ik later bij binnenkomst pas want het papier kon als het ware in mijn zakken blijven, voorzien wegens de nattigheid in een doorzichtig plastieken verpakking.  De pijlen een route-aftakkingen zijn zeer duidelijk aangegeven.   Voor een viaduct volg ik braaf de route omgaand naar oprit fietsviaduct. Moet door droge sloot {gelukkig} in klim weg naar omhoog om verderop af te  dalen een veld in waar we even geplaagd worden door modderigheid maar meteen na open hei toch weer de beboste natuur in te mogen.  Even oude spoorbaan volgen, nu een asfaltfietspad.  Na een poos weer ander een fietspad, komt de rustpost in zicht, een manege.  Na enig gedraal besluit ik door te gaan, een postend lid der club zegt me dat ik na een lus hier terugkomen zal. Na een dolletje met hem ga ik door.  Oneindig gelijkend gedraai o.a. langs een scoutskamp, nu in ruste, gaat het door eindeloos mooi gebied.  Geraak er bijna van in een extase-gevoel.    Kom langs een weide vol paarden, en een fotograferende mede -Beneluxer uit het Belgenland, welk land haar deelnemers enorm vertegenwoordigd is hier. Krijg nog tijdelijk gezelschap van een vrouwelijke ouwe getrouwe in de wandelsport.  Aan een diepe sloot wagen zich jonge geitjes amper op de kanten ervan. een leuk gezicht toch.  Dwaal weer langs vennen en heidevelden opnieuw de bossen in.  Het duizelt me van de toeristische routes hier aangeduid alom.  Het is in een woord fantastisch hier en zou me te ver voeren het te omschrijven.   Langs rietvelden  o.a. bereik ik de rustplaats de manege van weleer.  Binnen is een gezellige bedoening.  De paardendressuur-arena  oogt rustig en er is een zeer ruim terras binnen en buiten voorzien, in populaire consumptieprijzen.  Het zet aan tot langer verblijven maar toch ik ga weer in de hoeven.  Moeten even later rechtsomkeer maken, ik mis mijn pet.  Hij is onvindbaar, niet getreurd.    Vervolg mijn laatste k.m. ers door meest wat opener terrein nu, enerzijds bos en anderzijds wijde blik over velden en weiden en akkerlanden.  Een rustgevend tafereel ook.  In de verte tekent zich de "Lindse blaos"  af hoog in de hemel.  De Leendse blaas is het balletje in de top van de monumentale kerktoren, die het dorp duidt, en in haar dorpskern staat.  Na wat veldwegjes gaan we toch het dorp in beseffende dat einde der tocht nadert.  Wijde blik vooraf.  Het dorp is uitermate rustig op deze eerste paasdag.  Gaan even wat vernieuwde dorpsscene, door.  Kom aan de Dorpsstraat welke zich er dwars doorheen slingert, volg deze en duik onder het A2 viaduct door, rechttoe naar de finish, de manege dus.  Ik maak  de hulpen aan het afmeldburo mijn grote complimenten, voor het geheel der organisatie alsook zeker de route, en laat hun beloven mijn bevindingen over te brengen op leden, helpers  en bestuur.  Ik kijk terug op een werkelijk schitterende wandeldag.  Ik groet U weer beste medewandelaar{s} met een Brabants, "Houdoe"  , en tot mijn volgende belevenis hier neer getypt.

    Van : Peter Heesakkers

    01-04-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Voetje Voor Voetje, Leende
    >> Reageer (0)
    18-03-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18.03.2018 Olat te Den Dungen

    De voorbije maanden sneuvelt het ene weer-record na het andere en zo ook gisteren en vandaag.  Een snerpende snijdende wind uit het oosten en de poolgebieden trekt over het land.   Een voelwind van minstens -15 graden.   Ik kleed me maar in diverse lagen, om de koude te weerstaan.  Buiten klinkt een bescheiden toetertje, dat Noud gearriveerd is.    En tezamen vangen we de rit naar Den Dungen , dicht bij onze provinciehoofdstad  Den Bosch,  aan in de donkerte nog van de erg vroege ochtend.  Eens buiten de bebouwing dient zich  het eerste ochtendgloren aan in het oosten dus.  Dan wordt het snel lichter.   Valt op dat er geen sneeuw ligt hier in tegenstelling onze huislijke omgeving.  De grond onderweg is wel bevroren, en maakt met onze stappen een bonkig geluid.  Ditmaal hebben we met het parkeren minder geluk.  De eerste 50 en 60 k.m. lopers hebben ons plekje ingenomen, vandaag ter afsluiting van de winterserie een extraatje voor de wandelhelden dus.  Men is goed voorbereid op de koude en laat ik zeggen wollig ingepakt over het algemeen toch.

    Wij zullen het korter doen vandaag.   Van elke afstand melden zich in keurige volgorde de wandelaars.    Wanneer onze afstand mag starten, gaan we de poolkou in.  Meteen buiten grijpt de koude ons aan, de wind heeft er vrij spel gezien de vlakke omgeving hier.  We blijven onder aan een dijk gaan in plaats van de boven gelegen fietspaden, een graspad welke ons enigszins beschermd tegen de koude wind.  Ondanks de lagen gekleed snijdt de wind toch door m'n kleding.  Houd maar een goed tempo aan om de body te warmen.  We gaan een sloot  over  per smal bruggetje om met een wijde bocht een bosje om te gaan waar het even wat luwt.  De wijde wereld in.   Er dienen zich de eerste plassen aan wild golvend water, en Noud is al gauw uit zicht met zijn allesziende camera op de borst, en bekommerd zich om de fotoreportages op de site van OLAT.  Even verderop treffen we een groepje mensen waarvan er een duikerspak aan worstelt.  Een kort praatje en de duiker denkt 1 a 2 graden in het water aan te treffen.  Ik betoon mijn diepe respect en wens hem veel plezier toe, en hij ons.   Ik volg een slingerpad langs de grote plassen.  Ik vermoed dat deze ontstaan zijn  door verhogingen aan de nabije nieuwe autoweg.    Ga langs brede rietkragen mijn weg vervolgen.    Een dijkwegje op die door de omgeving hier slingert, de vorige eeuw of eeuwen ervoor aangelegd met noeste arbeid  door honderdtallen werkers toen nog met schop en kruiwagen, bij gebrek aan machinaal toen, en enige meters hoog omzoomd met inmiddels oude bomenrijen.  Aan de kanten in de diepten liggen voortdurend kleine plassen of vennetjes die ontstaan zijn door de overstromingen van de Maas rivier door de eeuwen heen, en Wielen worden genoemd, enerzijds  de oude uiterwaarden anderzijds  van de dijken landbouwers deel van het landschap.  Gaan een wegje op welke onder de weg Den Bosch -Schijndel door duikt.    Even wildernis  en landwegje  kom ik aan de club-rustpost en laat me brood met chocomel goed smaken.  Een hondje zoekt hier  zijn baasje, die hem hier duidelijk achtergelaten heeft.  Wie mist er nou niet zijn hond, vraag ik me vertwijfeld af.    Het beestje wordt gevoed door andere wandelaars en vertroeteld.    Zet mijn weg voort en we gaan aan de rand van Landgoed De Gruyter, genoemd naar 's lands een der grootste kruideniers van weleer.  Zijn nu op gronden van stichting Het Brabants Landschap.   Over verdedigingsdijken van Frederik Hendrik tegen de legers die het eeuwen terug op Den Bosch gemunt hadden en om in te menen wat mislukte.  Zien de kantoortoren van het Provinciehuis toornen boven industriegebieden van de rand van de stad.  Het jagend verkeer op de autoweg voorlangs heen.  De toren domineert de verre omgeving.    De moerassen van het Bossche broek waren aan de rand van de binnenstad eveneens onneembare horden voor vijandelijke legers destijds.  Ze liggen er nog...    Wij gaan de Pettelaarse bossen door, naar gehucht Haanwijk, en wanen ons er door de gebouwen eeuwen terug in de tijd.     Een grote lobbes  van een loslopende hond en een klein keffertje verwelkomen ons maar doen gelukkig niets en ik ga eerbiedig voorbij.  Krijgen een verharde weg te gaan omzoomd met eeuwenoude platanen welke uitkomt op de Dommelbrug in Halder.   Zien op afstand een prachtig oud kasteelvilla, welke veel gefotografeerd wordt door de wandelmeute.  Hier gaan we de wijdse ruimte in met de felle koude wind op kop een graspad langs de rivier.   Geen enkele beschutting!  De wind gaat door mijn toch dikke kleding  hier en ik probeer een tempo om warm te blijven als mogelijk.  Een wijde ruimte met kilometers ver zicht rondom.    Menigeen vloekt en klaagt hier.  Het gaat regelrecht op St.Michielsgestel  aan.     Alwaar de rust in een etablissement is voorzien.   We kunnen ons hier opwarmen voor de volgende  route.  Andere afstanden verlaten ons hier, wij gaan een stuk door voornoemd dorp wat oude straatjes door, huizen bewonderen, oude en nieuwe en geraken de bebouwing uit onder de verkeersstromen door met tunnels en rotondes om weer de landelijke omgeving in te gaan.  De wind plaagt ons almaar intussen.   Wat wegjes door  komen we plots achter een houten schuur met jonge boomgaard de rustpost tegen en laten ons soep en brood en nog een chocomel na goed smaken zittend op klapbanken.  De verzorgers van de keuken hebben slim  de tent zo geplaatst dat ze niet in de wind staan.  Hierna vervolg ik het landwegje , zie op afstand de kerktoren staan en een voorbijgaande fietser verteld me dat het dorp Maaskantje is.  Hij heeft het glad mis zo blijkt , we gaan het dorp Den Dungen in en dwars er doorheen.  De fietser verwonderd me door zijn kennis van zijn streek toch.   Gaan langs lawaaierige luidsprekers van een sportpark langs door flinke nieuwbouw en nog aanbouw het dorp weer uit een dijkje op van weer die dijkbescherming  tegen het Maaswater.  Valt op de rommelige  onderdijk van de bewoners, de opslag van hout en andere materialen.  Jammer voor het landschap en de gemeente laat het gebeuren blijkbaar anderzijds weer de uiterwaarden en slingerend in de zomer overdekte paden kom ik langs holle boomstammen, van binnen uit  uitgebrand, enkelen omgewaaid, een met een gedenk kapelletje van binnen, wel onderhouden zo te zien.  Holle bomen met zomaar kunstwerken binnenin en verderop rechterkant  is de Zuid-Willemsvaart  {kanaal}  zichtbaar.  Al ras komt de finish in zicht van het gehucht met finishplaats, in de verten er omheen vol parkeerders  van deelnemers aan de tocht.      Steek een doorgaande z.g.  50 k.m. wegje over en stap binnen.  Resumerend deze tocht.  Twijfel ik bij de vraag wel of niet des OLAT’s.  Wel veel minder bos en beschutting als tegen de wind vandaag, en zodoende veel armoede lijden onderweg door de felle winterse wind.    Minder of geen modder vanwege bevroren grond.  Ook meer verhard parkoers vandaag, maar slecht was de route zeker niet, toch wel vanalles te zien.   Opvallend was het aantal nablijvers hier wel, en dit in een gelegenheid de enige in de verre omgeving, die aanmerkelijk minder groot  was dan van de vorige wintertochten.  Wel is het een  pauzeplaats van  dagjesmensen,  fietstoeristen en dorpsbewoners die elkaar hier schijnen te ontmoeten.  Noud en ik zijn ook nog lang na blijven keutelen hier in een toch gezellige Brabantse en dorpse sfeer.  Olat's  volgende tocht zal weer vanuit De Kempen streek zijn vanuit Bladel vlak bij de Belgische grens provincie Antwerpen, midden maand April.  Beziet daarvoor hun site op www.olat.nl.    Ik kijk daar de omgeving kennende wel erg naar uit.  Tussendoor  zal ik nog andere tochten bezoeken.     Beste lezers/wandelaars ik groet u weer met een Brabants "Houdoe"!     Tot mijn volgend schrijven weer:

    Van:  Peter Heesakkers

     

     

     

    18-03-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Olat, Den Dungen
    >> Reageer (0)
    18-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.18.02.2018 Olat te Soerendonk

    Toch even ongeduldig geworden op mijn wachten voor de bus.  Zelfs de eerste van dienst arriveert minuten te laat aan het station.  De chauffeur maakt de tijdsachterstand onderweg ruimschoots goed, mede geholpen door het mindere aantal in of uitstappende passagiers.  Ik zit voorin en moet al vroeg met de zonnebril op gaan zitten  tegen de felle laagstaande zon.  Vooral na Leende rijden we door een flink witberijpt landschap, jawel toch nog winter dus, in de doorgaans meest  winterse maand Februari.  Rijden door niemandsland, achter me zitten twee dames, welke anders doorgereisd waren naar het dorp en vandaar een langere wandeltocht naar de startgelegenheid zouden hebben, ze gaan dus op mijn advies vroeger de bus mee uit.  Zijn intussen al hele horden overstekende wandelaars gepasseerd.  De aanrijlaan staat al vol parkeerders en nog rijdt het af en aan en zoekenden naar passend parkeergelegenheid.  De loop afstand valt me reuze mee achteraf bezien.    De ontspanningszaal Woetz genaamd en behorende bij een grote camping bruist van de activiteit .  Ik zie dat de routebedeler  aan de uitgang, uit zijn beschrijvingen  raakt, en haast me voor de inschrijving om daarna de beschrijving te mogen bekomen alvorens ik mijn contacten in de zaal bezoek.  Nadien vangt mijn wandeling aan.    Steek dwars door de parkeerplaats al meteen het groen der bossen in.   Passeer een oud metalen kruisbeeld met foto  en naamduiding met een jaartal dat hier een fusillade plaatsvond, door de Duitse S.S. ,   juist voor de bevrijding van die streek in September 1944.    Na het natuurlijk  intermezzo geraak ik in open landbouwgebied, waar de kerkklokken goed hoorbaar zijn uit de verten.    Het is een zonnig begin van de dag, en dat zal zo blijven vandaag.  Prachtig weer en onderweg zie ik diverse wandelaars met minder warme kleding lopen.  De aspergevelden liggen al klaar, verbaas ik me.  Via een z.g. stalen poort betreden we nu het fameuze Leenderbos.  Met De Moosten en Het Schutje  draaien we ruimschoots om Soerendonk heen.   Dit dorp behoort sinds enige tijd met Maarheeze en Budel tot de gemeente  Cranendonk.   Een sloot met ijslaag ontdek ik.    Gaan een z.g. duiker over langs een brede stroom welke sloot we mogen volgen over privé terrein , zig-zag overbruggingen, met vaste voet over fietspaden erlangs om een bos in te gaan.  Dit bos gaat over in golvend terrein onafzienbare  vlakten met hoge grassen  het en der een meest dennenboompje maar wel zeer aantrekkelijk landschap.  Loop dwars door een vredige grote kudde jonge paarden.  We zijn op de Grote Heide aanbeland.    Het heidegebied toont vorstgrijs of wit zo men wil nog zo vroeg op de morgen, maar is een fantastisch gezicht.    Aan de veldpost laat ik me de chocomel en sneetje brood goed smaken, en voort gaat het door een onmetelijk groot natuurgebied van Leenderbos.  Versteld, onder de indruk ben ik van de stille grote ruimte.   Na een serie zandpaden en wegen en fietspaden en slagbomen, afleiding genoeg, blijk  ik  middels een grenspaal no. 177 me even in België, te bevinden.   In de verte en met een parkeerplaats zie ik  de Achelse kluis een grote abdij, ter verduidelijking, zich aftekenen.  Op de toegangsweg ernaar staat een streep op het wegdek voor de poort met de vlaggen van beide landen en Be. en NL. aangeduid en loop ik België in dus.  De gebouwen van de kluis staan grotendeels in België, en dwars of schuin zo men wil loopt de grenslijn door de kapel en de vierhoekige tuin, er voor welke  de ruimte over beide landen verdeeld.  In de abdij huizen nu nog maar enkele broeders van de St.Benedictus orde, en zal het klooster binnenkort als opvangscentrum voor alcohol en drugsverslaafden dienen.  De monniken van deze orde voorzagen henzelf door land en veeteeltproducten, in hun onderhoud.   Moet nu onder een kleine poort door die me op een grote binnenplaats brengt met schuren en ruimten ook voor de eigen verkoop van daar  gegroeide  gekweekte artikelen, achterin de ingang naar de horeca.  Hier tref ik diverse bekenden waarbij ik me neerzet.  Groepsgewijs gaan we na verpozen weer op pad richting de Warmbeek welke beek op de grens de naam verandert in Tongelreep vlak achter het klooster.  Gaan achter of over de beek eerst en volgen het wat drassige ongemakkelijke pad erlangs heen naar de bossen van Beverbeek, worden tot twee maal toe verrast met drie overstekende reeën in volle snelheid, secondenwerk om ze te zien.  Lopen o.a. ruiterroutes, en toeristische paden, die hier in hun veelheid aanwezig zijn, door.  Dwalen door overwegend dennenbossen om weer ongemerkt in Nederland terug te komen , we zien het  later aan  de grenspalen.  Slingeren en zwoegen door dikke lagen zandduinen, bos uit fietspad op en dan worden we vergast door een klim over schrikdraad, waar ik omzichtig overheen stap.  Met planken trede en paal voor houvast.   Volgt een smal glibberig pad langs de draadomheining, steek later dwars  een landerij  en brug van een  der rivieren in de omgeving hier, over.  Een kerktoren in de verte lijkt me Budel te zijn, maar mis dan de kerktoren als oriëntatie van het nabije Belgische Hamont -{Achel},   maar toch..   Opnieuw struinen we bosgebied door welke onder het immense natuurgebied van de Leenderbossen behoord.   De Gastelse heide  gaat het nu in.  Er zijn in dit uitgestrekte landschap ook erg veel everzwijnen en toch zullen we er geen een treffen.  Naast ander groot  en klein wild, en gevogelte.    Ik waan me in deze natuur ergens op de Veluwe.  Het is zonder meer een uniek gebied. Voortdurend genieten met een grote G.  , de rust en ruimten.    De rustpost komt weer in zicht en we bekomen een heerlijke kop Goulash-soep, ook warme en koude dranken zijn beschikbaar naast brood met beleg.  De verzorging onderweg is bij de inschrijfprijs inbegrepen tussen haakjes.    We zijn aan de bebouwing van Soerendonk  aanbeland, gaan er een klein stukje doorheen en even volgt een smalle autoweg.  Buiten het dorpje krijgen we landgoed en kasteel Cranendonk in zicht en vlak ervoor gaan we een spoorbielzen brugje over langs een sloot af. Even wijde ruimten door om opnieuw in bosgebied te gaan.   Het bossen gedraf gaat almaar door tot daar ineens de finishlokaal  zich aandiend.  De wandelteller staat op  22.6 k.m. , maar daar zal vast niemand zich over beklaagd hebben.   OLAT toonde ons een schitterende natuurtocht ,zonder meer.  Ja, weer "Echt OLAT", zeg me dat wel !   Inclusief modderpaadjes en talloze watertjes, zonder meer klasse!  Begrijp dat Ad ditmaal niet de regie had , over de routes, wegens ziekte, maar zijn eventuele opvolger kan er ook wat van bewijst deze tocht vandaag.    Natuurlijk was er nog het gezellig samenzijn in een sfeervolle zaal na afloop.  Noud stelde voor een andere Peter en mij, om met hem de thuisreis te aanvaarden.  Pakten de diaprojectie bijeen.   We keken terug op een zeer geslaagde  natuurrijke dag.  U beste lezers groet ik met een Houdoe!  Tot mijn volgende tocht.

    Van::  Peter Heesakkers

    18-02-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Olat, Soerendonk
    >> Reageer (0)
    04-02-2018
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.04.02.2018 Keistampers Boxtel

    Ik kom wat langzaam op gang na mijn ontworsteling uit de echtelijke sponde, met de voorbereidingen voor mijn wandeling vandaag.  Moet wat langer nadenken, o.a. wat ik vandaag zal aantrekken voor een koude winterse dag.    Buiten gekomen valt het op de windstilte.  Kom langs plantsoenen  waar het wemelt van kleine witte bloempjes.  Hoor in een dichtbegroeide tuin druk vogel gekwetter, {mussen}.    Langs een achtertuin gaande  hoor ik al vroeg actieve meerdere soorten vogels in een volière.    Voor de rest lijkt het onderweg alleen op de wereld.     Bij een parkeerplaats zijn vele soorten honden met baas respectievelijk bazin, onderweg naar een hondententoonstelling in de nabije activiteitenhal.    Het wandelprogramma is wat druk dit weekeinde, vele wandelclubs hebben hun activiteiten vervroegd vanwege Carnaval, omdat de zalen meest vergeven zullen zijn aan Carnavalsclubs en aanverwante zaken, volgend weekeinde,  en alzo de wandelsport in het zuiden des lands vrijwel stilligt.   Rondom het station  komt er pas enig leven in de brouwerij.    De startgelegenheid is best druk met zoveel verstrooiing vandaag.      De start is via het kasteelpark waar we anders dan anders doorheen moeten, ook hier heeft de storm van twee weken geleden huisgehouden, bestrooit met takken groot en klein, scheef staande bomen.   Ik beland tuin uitgaande op de z.g. paralelweg langsheen het spoor.  Het eerste deel der tocht lijkt het erop dat parkoersmannen ons de modder van de vele regen voorbije maanden willen besparen.  Derhalve; veel asfalt, niet des clubs credo, weet ik.  Fietspaden, rustige weggetjes, langs huisjes en boerderijen.  Een lang fietspad waar het opletten is vanwege de ontelbare boomwortelscheuren.  Boomkwekerijen.  Een kooi ergens achterom met drukke kakatoes.  Een groepje albino kangoeroes.   Heel schattig en belangstellend ons na te staren.  Wegjes ook met hele rijen beuken en populieren.  Hazelaar volop in bloei.  Het begint lichtjes te sneeuwen.  Naar de eerste rust enkel asfaltwegjes.  Vlak aan een spoorweg onder door gang is de eerste rust voorzien in een schuur achterom bij een particulier.  Was het tot hier asfalt en landerigheid bezien. Na deze rust verandert dit radicaal.  Ik durf niet  een steil talud af met een trap smalle treden,  zonder leuning n.b.{!} , en loop liever een eindje om.  Ga de spoorbrug onderdoor en kom in landgoed De Veldert, een mooie bosweg met erlangs bos met vele soorten bomen een klinkerwegje, her en der bewoning o.a. trotse kasteelvilla.  Passeer de Blauwhofse loop,   wordt later verhard zand.  Naar landgoed Heerenbeek met zelfde stroom erdoor zo genaamd.  Ga langs diverse toeristische wandelmarkeringen.  Zie alom hekwerkjes tegen de vroeg verwachte paddentrek en wordt het verharde zand een asfaltwegje de Lopense straat, hoe toepasselijk.   Opnieuw dient zich een rustpost aan, en van hier heb ik volgens zeggen geen rustpost meer te verwachten, tot na 11 k.m.  Besluit door te lopen want wat vroeg toch.    Ga gebied De Notel in en volg een pad nauwelijks begaanbaar .  Een hele trits terreinwagens komt me tegemoet gereden een rally waarschijnlijk dus, en vernielen het pad en wordt het een modderdans .  Ben blij enige tientallen meters  verder van dit avontuurlijke pad af te mogen.  Krijg een drassig pad met diverse omgevallen {omgewaaide bomen}, te gaan waar de hazelaar weelderig bloeit.  Klim her en der moeizaam over  tevens gespleten boomstammen van oude reuzen, geveld.  Een laaghangende tak ontneemt me brutaal mijn wollen wintermuts, welke ik terug eis natuurlijk.   Ga natuurgebied De Mortelen in.  Er is een flinke koude wind komen opzetten intussen.  Steek weg over , bos uit kom even erna aan een draaimolen niet voor dikkerts, ha heerlijk een wei over steken, die valt tegen, het is een dermate natte bedoening, niets aan de bodem met gras blijkt droog, soppen de lopers  dwars het weiland door.  Het gras staat zogezegd onder water.  Einde groot weiland weer een draaipoortje door lange weg asfalt op.  Een opmerkelijk grote kudde schapen is de enige afleiding.  De koude wind heeft hier vrij spel.  Een beukenbomenweggetje recht toe recht aan.   Het sneeuwen stopt en de lucht gaat open, klaart uit.    Weer een draaihekje in of door langs een waterloop met gras en modder, maar net te doen.   Bereik bosgebied na een brug over de Koevoortse loop en zie aan bebording dat we de Kampina heide en bos betreden nu.   Beloop langs deze beek  de bosrand.  Moeten een krakkemikkerige houten brug over een woest stromende brede beek,  De Beerze, oversteken, waar de aanbeveling staat aangegeven  van staats bosbeheer de waarschuwing niet met meer dan  vijf wandelaars  tegelijk, deze brug over te gaan en alsdat renovatie dit voorjaar zal plaatsvinden.  De brug lijkt me niet in alarmerende staat toch.   Loop nu een flink stuk met de woeste hier en daar kolkende stroom mee op. Ga bosrand langs met vergezicht op de flink kronkelende beek met zeer hoge waterstand.   Steek brug over van de verharde weg Kempenseweg, En beland in klein dorpje gemeente Boxtel n.l. Lennisheuvel.  Loop randje dorp langs buitengrens bebouwing, met niet goedkope bewoning her en der huisje, bungalow, villa, en kom aan de rand van een wat groot industrieterrein.  Opvallend veel bewakingscamera's....  Een fietspad eenmaal buiten het dorp geleid me meest om dit terrein heen enerzijds de natuur en anderzijds verborgen achter groen de bedrijven met een wijdse bocht er om heen.  Toucheer even dan toch de bedrijven met ergens een kwalijk rioolachtige geur, kennelijk een verwerker van natuurlijke drollen, of gelijkend.   Keer het terrein de rug toe het z.g. ossenpad in afdalende, gaande onder de sporen door van het plaatselijke stations-emplacement.  Hoor ditmaal geen  geluiden van ossen of koeien loeien die daar werken op censors kennelijk.  Stijg na de tunnel weer naar boven randje wijk gaande, om dan toch even die wijk in te gaan, langs levendige supermarkt -activiteiten, een zijstraatje in , een met bitumelaag nieuw zo te zien Dommelbrug over, met opnieuw woest stromend water, randje centrum dorp een hogere school langsheen, om even verderop aan de school te belanden van start vanmorgen.  Na afmelding noodt de kantineruimte tot na blijven, en met deze en gene al of niet bekende een gesprek aan te knopen.   Frans St.  laat zich ook weer eens zien.  Frans, wat ouder nu, is in ons land overbekend van wekelijkse wandelactiviteiten  voorheen en 'slands monstertochten waar hij zijn hand niet voor omdraaide.   Welk een voorliefde voor het wandelen en prestatietochten heeft hij op zijn palmares bijgeschreven.   Voorwaar diep respect toch.    Bekenden zoeken hier bekenden op en verhalen over wandelervaringen in het verleden.    Een enerverend dagje weer vandaag geweest, waar ik zeker bij deze club altijd met plezier op terugkijk.     Ik groet u weer geachte lezers //-essen.  Tot mijn volgend schrijven weer.    Houdoe!

    Van:  Peter Heesakkers

     

     

    04-02-2018 om 00:00 geschreven door Peter Heesakkers

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Tags:Keistampers, Boxtel
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 01/04-07/04 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 19/11-25/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 10/09-16/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 14/05-20/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 30/04-06/05 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 11/12-17/12 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 07/08-13/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 24/07-30/07 2017
  • 17/07-23/07 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 19/06-25/06 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 08/08-14/08 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 11/01-17/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 14/12-20/12 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 26/10-01/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 24/08-30/08 2015
  • 03/08-09/08 2015
  • 27/07-02/08 2015
  • 20/07-26/07 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 15/06-21/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 22/12-28/12 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 27/10-02/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 19/08-25/08 2013
  • 12/08-18/08 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 20/05-26/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 15/04-21/04 2013
  • 08/04-14/04 2013
  • 01/04-07/04 2013
  • 11/02-17/02 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 17/09-23/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 27/08-02/09 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 09/01-15/01 2012
  • 02/01-08/01 2012
  • 26/12-01/01 2012
  • 12/12-18/12 2011
  • 05/12-11/12 2011
  • 21/11-27/11 2011
  • 14/11-20/11 2011
  • 07/11-13/11 2011
  • 31/10-06/11 2011
  • 24/10-30/10 2011
  • 17/10-23/10 2011
  • 10/10-16/10 2011
  • 03/10-09/10 2011
  • 26/09-02/10 2011
  • 19/09-25/09 2011
  • 12/09-18/09 2011
  • 22/08-28/08 2011
  • 15/08-21/08 2011
  • 08/08-14/08 2011
  • 01/08-07/08 2011
  • 18/07-24/07 2011
  • 11/07-17/07 2011
  • 27/06-03/07 2011
  • 13/06-19/06 2011
  • 30/05-05/06 2011
  • 23/05-29/05 2011
  • 16/05-22/05 2011
  • 09/05-15/05 2011
  • 02/05-08/05 2011
  • 25/04-01/05 2011
  • 18/04-24/04 2011
  • 04/04-10/04 2011
  • 28/03-03/04 2011
  • 21/03-27/03 2011
  • 14/03-20/03 2011
  • 28/02-06/03 2011
  • 21/02-27/02 2011
  • 14/02-20/02 2011
  • 07/02-13/02 2011
  • 31/01-06/02 2011
  • 24/01-30/01 2011
  • 17/01-23/01 2011
  • 10/01-16/01 2011
  • 03/01-09/01 2011
  • 22/11-28/11 2010
  • 15/11-21/11 2010
  • 08/11-14/11 2010
  • 01/11-07/11 2010
  • 25/10-31/10 2010
  • 18/10-24/10 2010
  • 11/10-17/10 2010
  • 04/10-10/10 2010
  • 27/09-03/10 2010
  • 20/09-26/09 2010
  • 02/08-08/08 2010
  • 19/07-25/07 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 12/04-18/04 2010
  • 08/03-14/03 2010
  • 01/03-07/03 2010
  • 22/02-28/02 2010
  • 15/02-21/02 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!