Berichten van 25 juli 2016 tot 31 juli 2016

   Het is een publiek geheim dat minister zonder Financiën Van Overtveldt er alles aan doet om de vennootschapsbelasting in dit land te drukken, kwestie van concurrentieel te kunnen blijven met het buitenland i.v.m. het aantrekken van vreemde bedrijven. In mijn blog van 14 juli meldde ik al dat Ierland, dat erg geleden heeft onder de crisissen, er stilaan bovenop komt grotendeels omdat het een vennootschapstaks heeft van slechts 12% (als ik me niet vergis), reden waarom heel wat buitenlandse maatschappijen, vooral Amerikaanse, zich daar vestigen. Nederland en Luxemburg blijken zinnens te zijn het Ierse voorbeeld te volgen en het zou niemand verbazen mocht ook de U.K. dat gaan doen na de afwikkeling van de Brexit. Als dat allemaal door gaat, zullen we hier een uittocht meemaken van buitenlandse bedrijven. De huidige Belgische vennootschapstaks bedraagt immers 35%.

   Het is helemaal geen verrassing, maar Kris Peeters ligt nog eens dwars. Hij stelt dat een verlaging van de vennootschapsbelasting gepaard moet gaan met een vermogens(winst)belasting. Dat alles nadat gebleken is dat ‘zijn’ speculatietaks, die ook al een compensatie was op de taxshift en eveneens een soort vermogensbelasting is, de staat geen cent opbrengt. Integendeel, die verliest eraan, zoals ik al opmerkte in dezelfde blog van 14 juli. Daarmee jaagt Peeters weer iedereen in de gordijnen. Die speculatietaks is niet de enige kemel die hij geschoten heeft. Ook zijn ‘bijgewerkte’ tekst voor een meer flexibele 38-urige werkweek alsmede het eveneens door hem herwerkt akkoord over een aangepaste wet Major voor de havens zijn evenveel discussiepunten die niet opgelost raken. Het laatste zelfs niet bij Europa, zoals ik ook al meldde in mijn blog van 20 juli.

   Peeters blijft dan ook zijn reputatie als spelbederver van deze Zweedse coalitie alle eer aandoen. Het blijft een raadsel hoe hij erin slaagt overal de kantjes af te lopen om zichzelf toch maar te laten voorkomen als het sociale gezicht van een – volgens hem en misschien ook wel volgens zijn partij – asociale federale regering.

   Met al die heisa over Turkije, over de Turken hier en Mutti’s herhaling van ‘wir schaffen das’, zou men nog vergeten dat er ook nog wat anders gebeurt in het Avondland, zelfs in deze komkommertijd.

   Zo heeft de Europese Commissie Portugal en Spanje veroordeelt tot een boete omdat ze de begrotingsafspraken niet zijn nagekomen. Hoogte van de boete: nul euro! Doet denken aan Anton Bruckner, de componist die de nulde symfonie uitvond!

   Nu weet iedereen dat vooral de zuidelijke landen van de E.U. het allemaal moeilijk hebben en er niet veel aan kunnen verhelpen doordat ze nu eenmaal in de eurozone zitten. Hét voorbeeld daarvan is Griekenland, dat waarschijnlijk nooit aan de Europese eisen zal kunnen voldoen zolang het in die zone blijft en zijn eigen geld niet meer kan devalueren. Door Portugal en Spanje een echte boete te geven, zou men echter ook in die landen niet veel hebben opgelost en hun staatsschuld alleen maar verder zien stijgen. Er is trouwens nog nooit één land van de eurozone werkelijk beboet geworden, ook een zgz rijker land zoals Frankrijk en een echt rijk land zoals Duitsland. Zolang men de begrotingsdiscipline niet ernstiger neemt, zal het dode letter blijven. Momenteel is heel die discussie er alleen maar om op binnenlands vlak besparingen en belastingen goed te praten, ‘omdat het moet van Europa’.

   Steeds meer economen en financiële specialisten, tot een Nobelprijs winnaar toe (Joseph Stiglitz, professor Economie aan de Columbia University en voormalig hoofdeconoom van de Wereldbank), beweren trouwens dat de euro, zoals we hem nu kennen, nooit kan blijven bestaan. Een muntunie zonder politieke integratie werkt niet en wat we tegenwoordig binnen de E.U. te zien krijgen – mede als gevolg van de diverse crisissen – is niet van dien aard dat het morgen beter zal gaan. Om de euro te redden, moet er een Europa komen met verschillende snelheden of desnoods een flexibele euro, waarbij landen of groepen van landen elk hun eigen euro hebben en devaluaties mogelijk worden om onevenwichten weg te werken. Als dat niet gebeurt, gaan we steeds meer naar een transferunie, een België in het groot zeg maar, en daar weten we ondertussen alles van.

   Mijnheer Koç is boos, zeer boos. Voor wie hem nog niet zou kennen, Ahmet Koç is een Belg met Turkse roots, zoals men dat tegenwoordig zegt en niet zomaar de eerste de beste. Hij is nl ondervoorzitter van de Limburgse provincieraad en haalde voor de SP.a in de laatste verkiezingen heel wat stemmen bij zijn Turkse proletarische achterban. Alleen Peter Vanvelthoven en Ingrid Lieten deden het beter in de provincie. De man is boos omdat de nieuwe SP.a partijvoorzitter John Crombez een procedure heeft opgestart om hem uit de partij te zetten. Reden daarvoor was Koç’s oproep tot zijn medestanders om ‘de verraders’ geen kans te geven. Met die verraders bedoelt hij dan de Turken in zijn provincie die niet bereid zijn sultan Erdogan blindelings te volgen in de uitspattingen waaraan die zich tegenwoordig schuldig maakt. Heel wat van de mensen die door Erdogan – en dus ook door Koç – geviseerd worden zijn (ex) Turken die aanleunen bij de islamitische geestelijke Gülen die er door Erdogan van beschuldigd wordt de aanstoker te zijn geweest van de mislukte militaire coup tegen hem, de sultan.

   Voor één keer kunnen we ‘den John’ niet anders dan gelijk geven, al krijgt zijn partij nu problemen die ze zelf gezocht heeft. De socialistische en groene partijen in dit land hebben al enkele tientallen jaren meer dan hun best gedaan om de immigranten aan hun kant te krijgen om zo het vacuüm dat ontstaan was door het massaal vertrek van de eigen arbeiders op te vangen met een nieuw proletariaat. De leden daarvan hebben meestal de dubbele nationaliteit, maar als ze moeten kiezen, stellen zij die van hun geboorteland (of die van hun ouders) voorop en deinzen ze er niet voor terug hun onenigheden van ginder ook hier uit te komen vechten.

   Ondertussen gaat Erdogan verder met zijn zuivering van Turkije en liet hij o.m. 150 mediabedrijven sluiten. Cijfers om van te duizelen, als men bedenkt hoeveel tienduizenden mensen daar dan telkens niet alleen hun broodwinning verliezen, maar zelfs moeten vrezen voor lijf en leden. Volgens de nieuwe sultan is Europa de enige plek op aarde waar de doodstraf niet meer mag worden uitgevoerd. Ik weet niet of dat klopt, maar als dat zo is, is dat een bijkomende reden om Turkije nooit ofte nimmer in de E.U op te nemen en zouden de Europese verantwoordelijken best zo snel mogelijk de maatregel schrappen waarbij Turken zonder visum naar hier zouden kunnen komen. We hebben al miserie genoeg met de enkelingen die hier dood en vernieling komen zaaien, om er straks nog grote hoeveelheden Turken te moeten bijnemen, waarvan we niet weten wie of wat ze vertegenwoordigen.

   ‘Wir schaffen das’ heeft das Mädchen nog maar eens herhaald. ‘Wird schon schief gehen’ is eerder wat ik ervan denk…

   Gisteren was het hier Tax Liberation Day. Dat wil zeggen dat dat de eerste dag van het jaar 2016 is waarop de gemiddelde Belg voor eigen rekening werkt en niet (meer) voor de belastingen. Onnodig te vertellen dat België in een dergelijke rangschikking een van de slechtste leerlingen van de klas is. Tot vorig jaar zelfs dé slechtste (nota bene: van heel Europa, de landen buiten de E.U. inbegrepen). Nu hebben we die rode lantaarn kunnen doorgeven aan Frankrijk, grotendeels dank zij de recente taxshift* die de lonen iets minder heeft doen stijgen t.o.v. die van de buurlanden. Vraag is maar of het straks weer geen haasje over wordt, want Frankrijk heeft ondertussen een nieuwe arbeidswet gestemd die – ondanks ontelbare stakingen – er toch voor zal zorgen dat hun economie er misschien iets beter van kan worden. De flexibelere 38-urenweek van Kris Peeters zal daar weinig aan veranderen, voor zover er al iemand aan uit kan. Voor zover dat nodig is, wordt hierbij nog eens duidelijk aangetoond dat we ons niet langer moeten spiegelen aan la douce France, zoals een groot deel van francofoon België nog steeds doet.

   Ondertussen is Delhaize opgeslorpt door Albert Heijn, ook al wordt dat anders voorgesteld en heeft het Amerikaanse Burger King ‘onze’ Quick’ overgenomen. Die laatste was eigenlijk al niet meer Belgisch, maar dat werd toch zo nog steeds voorgesteld. Vergeten we trouwens niet dat we het hier hebben over junk food, niets om over naar huis te schrijven. Ik heb in heel mijn leven nooit in een Mac Donald of een Quick gegeten. Er is zelfs een heisa over het feit dat de naam Quick hier zou verdwijnen. We kunnen misschien eens vragen of ze er geen ‘Flupke’ van kunnen maken!

* Door die taxshift is het belastingstarief voor de gemiddelde Belgische werknemer gedaald van 59,47 naar 56,90%. Niets om over naar huis te schrijven, zeker niet als men weet dat het Europees gemiddelde 45% bedraagt…

   Zo, waar zullen we vandaag de volgende aanslag krijgen of wordt het morgen? Moedige knapen, die IS-lafaards. Enkele oude mensen in een kerk overvallen, een tachtiger de keel oversnijden. Allemaal in naam van IS en hun Allah die groot is. Men kan daarna weer bloemen gaan neerleggen, teddybeertjes en kaarsen en zo. IS huivert daarvan! Hollande kwam meteen ter plaatse en herhaalde dat Frankrijk in oorlog is met IS en dat ze de barbaren zou bevechten ‘met alle middelen’. Dat laatste is een lachertje, want het enige wat er sinds Nice gebeurd is, is dat er enkele Franse bommen meer zullen gedropt worden boven IS-gebied. Dat terwijl, zoals ik al gesuggereerd heb, Frankrijk beschikt over een vreemdelingenlegioen, een elitekorps dat getraind is om te vechten en dat zich zit te vervelen in enkele Franse oud-kolonies in Afrika.

   IS wordt momenteel bevochten door een coalitie van liefst 67 (zevenenzestig!) landen, met als resultaat zo goed als niks. We kunnen alleen maar hopen dat de vermaledijde Trump het haalt in Amerika, dat die tenminste woord houdt en dat hij de barbaren binnen de twee jaar van de kaart veegt.

   Trump’s kansen waren al aan het stijgen na het congres van de republikeinen en nog meer sinds de democraten op hun congres elkaar in het haar vlogen. De kans dat een aanzienlijk deel van Sanders’ aanhang thuis blijft of – hoe vreselijk! – straks nog voor Trump gaat stemmen, wordt met de dag groter. Wie gelooft Sanders nog dat Clinton zijn ‘politieke revolutie’ gaat doorvoeren? De tijd van knippen, plakken en pamperen lijkt niet alleen bij ons voorbij te zijn.

 * De wereld is een schouwtoneel. Elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. (Vondel)

   In mijn blog van 24 dezer schreef ik dat men nu ook in Wallonië begonnen is met de zorgverzekering en dat 10 jaar nadat Vlaanderen er al mee gestart was. Het is zelfs erger, want het blijkt bij ons al 15 jaar te bestaan en het initiatief werd toen door onze Waalse vrienden tegengewerkt. Het Waalse gewest en de Franse gemeenschapsregering trokken toen naar het Grondwettelijke Hof en de Raad van State omdat ze die verzekering alleen op federaal niveau wilden. Dat laatste proberen ze op alle gebied en is er mede de oorzaak van dat de transfers van Vlaanderen naar Wallonië geen 8 miljard euro bedragen, zoals recentelijk Waals minister-president Paul Magnette nog toegaf, maar ergens tussen de 12 en de 16 miljard. Alle betalingen die immers federaal gebeuren worden voor zo’n 90% door Vlaanderen betaald (en de resterende 10% door Brussel), de staatsschuld inbegrepen.

   Nu Wallonië ook eindelijk een eigen zorgverzekering heeft (Brussel nog steeds niet!), pakt men uit met te zeggen dat ze genereuzer is dan de Vlaamse, nl 300 euro tegen 120 euro in Vlaanderen. Met een achterstand van 15 jaar mag het wel eens iets meer zijn, zeker? Komt daar nog bij dat alleen de thuis verblijvende bejaarden ze krijgen en zelf niet eens kunnen beslissen wat ermee te doen, terwijl zij die daar in rusthuizen verblijven (en dat zijn er percentsgewijs meer dan in Vlaanderen) niets extra krijgen, daar er voor hen reeds een tegemoetkoming bestond van ongeveer hetzelfde bedrag, dat nu zal wegvallen.

   Tenslotte zal het project pas in werking treden in de zomer van volgend jaar. Dus weer eens much a do about nothing en te klasseren in de hoera berichten over het herstel van Zuid-België, die door onze Vlaamse media gretig worden overgenomen, maar dikwijls niet veel méér voorstellen dan de klassieke dooie mus.

   De zoveelste aanslag in Duitsland (de derde op twee weken, als ik me niet vergis), door iemand afkomstig uit het Midden-Oosten laat zien dat het ook steeds warmer wordt in het land waar iemand het ging ‘schaffen’. De kans dat daar meer gaat fout lopen is zelfs veel groter dan elders, gewoon omdat er zoveel zgz vluchtelingen zijn aanbeland.

   Het wordt wel stilaan tijd dat de overheden en media – ook buiten Duitsland – nu eens gaan ophouden met allerlei excuses na de aanslagen, om te vertellen dat het allemaal zo erg niet was, dat het maar een ‘lone wolf’ was en nog van die onzin. Vooral de zaak in Nice, waar men in eerste instantie ook uitpakte met het nieuws dat het ging om één man die plots vond dat hij een aanslag moest plegen. Ondertussen blijkt, dat hij er een jaar mee bezig was en zitten er al een half dozijn medeplichtigen achter de tralies. Ook het excuus dat die jonge Iranees in Duitsland geboren was, is waardeloos. Het betekent dat de man nog steeds niet geïntegreerd was en de schuld daarvan ligt dan in de eerste plaats bij de ouders. Ouders die hun kinderen niet laten integreren – gewoonlijk omdat ze het zelf niet willen - zijn even schuldig als de daders. Als men ziet dat derde en vierde generaties van inwijkelingen nog steeds in getto’s wonen (zoals op sommige plaatsen in ons eigen Limburg) en zo goed als geen contact hebben met onze bevolking, dan zit er iets grandioos fout. Als ze dan nog met elkaar op de vuist gaan en de ruzies uit hun thuisland naar hier importeren, is het hek helemaal van de dam.

   Het wordt tijd dat de zwakke leiders die we in Europa hebben de volgende verkiezingen worden weggestemd. Zij hebben bewezen niet bekwaam te zijn om dit continent in stand te houden, laat staan te verdedigen. Ander en beter, zou ik zeggen.