Berichten van 29 augustus 2016 tot 4 september 2016

   Toch nog even terugkomen op de sluiting van de Caterpillar fabriek in Gosselies, want daarover wordt e.e.a. verteld – zeker langs Waalse kant – dat niet klopt. Het klopt wél dat de werknemers er, na een eerdere afslanking in 2013 heel wat ingeleverd hebben en dat het bedrijf er toen nog 220 miljoen euro heeft ingestoken. Dat geld werd echter bijna uitsluitend gebruikt als schadevergoeding voor de ontslagen werknemers en niet om structureel iets aan de zaak te doen. Een typisch Waalse reactie van cliëntelisme, zoals ook gebeurt met de transfers uit Vlaanderen (jaarlijks 12 miljard a.u.b.), die ook grotendeels worden uitgedeeld en niet geïnvesteerd. Zo komt men er natuurlijk nooit.

   Wat Wallonië nodig heeft zijn KMO’s en geen grote multinationale bedrijven meer, net zoals dat in Vlaanderen gebeurt. KMO’s zijn veel soepeler en kunnen gemakkelijker inspelen op veranderende marktomstandigheden. Dat een deel van de productie van Gosselies naar het Franse Grenoble trekt, heeft niets te maken met lagere loonkosten, maar met het feit dat de fabriek daar kleiner is, maar toch voldoende capaciteit heeft om de slinkende vraag binnen Europa op te volgen.

   Tenslotte nog dit: ook in de Caterpillar fabriek van Gosselies werd er, zelfs na de laatste herstructurering, regelmatig gestaakt, zoals dat in het Walenland schering en inslag is. Ook dat zal wel hebben meegespeeld in de beslissing de zaak te sluiten. Voeg daarbij dat men in Wallonië ondertussen toch oren zou hebben naar het krankzinnige voorstel van Di Pippo om de arbeidsweek in te korten naar 4 dagen zonder loonverlies. Voorlopig gaat het alleen maar om de Waalse ambtenaren, maar de kans is groot dat men daar straks staat te dringen om erbij te zijn en er nog e.e.a. aan toe zal voegen. Zo’n wijzigingen worden ook opgemerkt op de zetels van de diverse multinationals, wat voor de betrokken regio geen voordeel op zal leveren.

   Werken en Walen zijn twee woorden die blijkbaar alleen maar de eerste letter gemeen hebben…

   De beslissing van het Amerikaanse Caterpillar om zijn graafmachinebouw in Charleroi vanaf 2017 te sluiten is een zware klap voor een regio die nu al zowat als de armste van Wallonië kan beschouwd worden. Wij Vlamingen weten wat het betekent. We hebben de sluiting van General Motors en Ford Genk meegemaakt, niet toevallig ook Amerikaanse bedrijven. Anderzijds heeft Wallonië geen goede naam in multinationale kringen. Het feit dat de financiële directeur van Caterpillar zijn uitleg over de sluiting niet gaf in Charleroi, maar in een motel langs de autosnelweg in het Waals-Brabantse Nijvel, spreekt boekdelen. Ook hij zal wel geweten hebben dat men ten zuiden van onze taalgrens wel eens directieleden durft gijzelen als het er overkookt. De boze reactie van burgemeester Magnette – ook minister-president van Wallonië – dat de officiële mededeling in de fabriek zelf, gegeven door een Amerikaans vrouwelijk bestuurslid, volledig in het Engels was, was dan weer typisch Waals. Diezelfde Magnette pleitte na de Brexit verkiezing in de U.K. nog bij de Britten om in Wallonië te investeren en weet toch ook dat die Britten zelf ook maar één taal spreken.
   Dat taalprobleem zal ook steeds blijven meespelen bij onze Red Devils/Diables Rouges (pour les flamins la même chose). De drie man van de technische staf spreken geen van allen Nederlands. Hoofdtrainer Martinez zelfs geen enkele van de drie officiële talen die dit land rijk is. Sinds de herrie rond de RIZIV nummers weten we dat een in het buitenland afgestudeerde arts hier pas kan beginnen als hij één van die drie talen spreekt. Om trainer te worden van het nationaal elftal is dat blijkbaar niet nodig. Probeer dan maar een rust te brengen in een groep rotverwende jongelui die stuk voor stuk een marktwaarde van miljoenen euro’s zouden hebben, als de man die het moet doen, moet terugvallen op zijn assistent voor het Frans en op een speler – zoals ik voorspeld had (Courtois was het eerste slachtoffer) - voor het Nederlands.

   Only in Belgium!

   ‘Theorie ist wenn man Alles weiß und nichts funzioniert. Praxis ist wenn Alles funzioniert und keiner weiß warum’. Dat was een gezegde dat nogal eens circuleerde bij DAF Trucks, maar dat eveneens gebruikt kan worden voor ons onderwijs. Het hele jaar door wordt daarover gediscussieerd en iedereen heeft zo zijn eigen waarheid. Als het nieuwe schooljaar begint – wat nu pas gebeurd is – lijkt echter weer alles op wieltjes te lopen. We mogen hier in Vlaanderen trouwens niet klagen. Ondanks alle tekortkomingen die er zouden zijn, zitten we in het Europa der regio’s nog altijd bij de beste vijf. Er komen steeds nieuwe initiatieven, maar er wordt ook niet teveel afgebroken. Het enige wat zorgt voor commotie is de impact van de immigratie en het vluchtelingenprobleem en - daaraan verbonden - het probleem van de taal. Gelukkig houdt Vlaams minister voor Onderwijs Crevits, die ooit zelf voor de klas gestaan heeft, voet bij stek door niets toe te geven op dat gebied. Wij Vlamingen geven té gemakkelijk toe op taalgebied, omdat wij meestal zelf polyglotten zijn, maar dat mogen wij in dit geval niet doen. Het probleem bij de meeste allochtonen is gewoon dat hun kinderen op school wel Nederlands leren, maar – eens opgegroeid – trouwen met een Nederlands onkundige partner uit hun land van herkomst, waardoor de miserie voor de volgende generatie zich steeds herhaalt. Op die manier zal het nooit lukken.

   Voor wat het aanleren van vreemde talen betreft, hebben Vlaamse kinderen trouwens geen keus: vanaf het vijfde leerjaar moéten zij ook Frans leren. Merkwaardig genoeg is dat ook zo in Brussel en, straffer nog, moeten degenen die daar de Franse lessen volgen vanaf dat jaar ook Nederlands leren. Niet alle Brusselse kinderen hebben het geluk zo hard te kunnen lopen als de Borlée’s en centen te krijgen van de overheid. Ook Brusselse niet-Vlaamse ouders weten dat de kennis van Nederlands later een serieuze steun kan zijn voor een goede job, niet alleen in de Vlaamse Rand maar ook in het hoofdstedelijk gewest zelf.

   In Wallonië hebben ze dan nog steeds niet gesnapt. In de Waalse scholen kunnen de leerlingen nl kiezen tussen Nederlands, Engels en Duits als tweede taal. Steeds meer Waalse kinderen kiezen daar voor Engels, steeds minder voor Nederlands. Nu mag Engels wel de lingua franca zijn van de hele wereld, een serieus bedrijf in eigen land – ook in Wallonië – vraagt in de eerste plaats een kennis van Frans en Nederlands. Om echt van hun Engels te kunnen profiteren zouden ze al naar het buitenland moeten trekken. Geen gemakkelijk vooruitzicht voor de Waaltjes, die het al erg vinden net over de taalgrens te moeten solliciteren…

   In mijn blog van 18 augustus had ik het over het krankzinnige voorstel van Brussels PS’er Close, die migranten stemrecht wil geven bij alle verkiezingen en niet alleen bij die van de gemeenten, zoals nu het geval is (nog een ‘cadeau’ van de paarse regering Verhofstadt). SP.a-voorzitter Crombez was het daarmee niet eens, maar Close krijgt wel de steun van Yasmine Kherbache, momenteel zonder vaste functie, nadat ze op 27 april 2015 aftrad als fractieleider in de gemeenteraad en voorzitter van de Antwerpse SP.a -afdeling en, samen met Bert Anciaux, de luis in de pels is van de SP.a nieuwe stijl. Die Kherbache was, in de vorige federale regering, kabinetschef van Di Rupo en blijkbaar heeft zij daar die luizen opgedaan. Vraag is wel, of ze dat uitgebreid stemrecht voor migranten (waartoe ze zelf halvelings behoort) gaat blijven verdedigen, nu blijkt dat ook de Waalse PS zich van het Brusselse voorstel distantieert, al wordt er niet duidelijk bij verteld of De Pippo er persoonlijk nog achter staat. Nog even bij vertellen dat de groenen, ook de Vlaamse, er wél achter staan. Misschien kan Kherbache, nu ze het toch op diverse punten met de nieuwe SP.a-voorzitter niet meer eens is, maar best overstappen naar Groen?

   De bocht van Crombez is waarschijnlijk het gevolg van het feit dat de man niet langer wil aangesproken worden als de protegee van Vande Lanotte, wiens ‘faam’ als ideoloog van de Belgische socialisten (ook van de Waalse) stilaan aan het verbleken is en die zelf waarschijnlijk ook niet teveel meer wil herinnerd worden aan de scheve schaatsen die hij vroeger gereden heeft (zelfs bij de affaire Optima kwam hij even in beeld). In Vande Lanotte’s plaats zou de leiding van de partij nu meer haar oor te luisteren leggen bij socioloog Marc Elchardus, die steeds voorstander is geweest van hardere standpunten i.v.m. migratie en de daaruit voortvloeiende criminaliteit. Iets minder links, zeg maar. Elchardus, die eind november 70 wordt, was voorzitter van de socialistische mutualiteiten van 1995 tot 2011 en wordt beschouwd als iemand die kan relativeren.

   En wij maar denken dat de Walen niet genoeg werken. Volgens Di Pippo werken ze zelfs teveel. Hij komt nu af met een voorstel om een vierdaagse werkweek in te voeren zonder verlies van loon! Doet denken aan dat mopje van een vakbondsmeeting in het jaar 2030, waarbij men de ééndaagse werkweek eist. Waarop een betoger roept: ‘Ja, maar niet op maandag, he!’.

   Alle gekheid op een stokje, dit is pure Kafka. Als reden geeft Di Pippo op dat er momenteel teveel werkplaatsen verloren gaan door robotisering en digitalisering. Dat klopt niet, want er komen nog altijd banen bij omdat o.m. in die nieuwe branches ook nieuw personeel wordt gevraagd. Een zaak die vroeger ook speelde bij de vorige industriële revoluties.

   Minder werken betekent minder produceren, minder koopkracht (meer vrije tijd maar niet meer geld) en dus verarming. Laat dat laatste dan ook de achterliggende reden zijn waarom een PS, met de adem van de PTB (de Waalse PvdA) in de nek, zo’n voorstel op tafel brengt. Immers, hoe meer doppers, hoe beter voor de vakbonden (meer geld van de staat voor de uitbetalingen). Het gros van de arbeiders dat de laatste decennia de socialistische partijen verlaten heeft, deed dat omdat ze het beter kreeg, terwijl die partijen (én de vakbonden) nog steeds de retoriek van ‘den baos is ne smeerlap’ huldig(d)en. Van pure armoe zijn ze dan maar gaan hengelen in de immigratie vijver, waardoor ze dan wel de eigen jeugd vervreemd hebben. Die heeft immers ontdekt dat ze straks de rekening zal mogen betalen van het slecht beleid van o.m. diezelfde partijen. Crombez lijkt het gesnapt te hebben, Di Pippo nog altijd niet…

   Tot enkele jaren geleden was ik een fan van het F1 circus. Ik ben gestopt ernaar te kijken, toen men ophield met het tanken tijdens de race. Dat was om veiligheidsredenen, wat ik best begrijpen kan, maar de spanning was er sindsdien wel af. Alle bolides vertrekken met een volle brandstoftank, wat inhoudt dat er het eerste deel van de koers niets spectaculair meer te zien is, tenzij ze elkaar van het circuit rijden, zoals zondag in Spa-Francorchamps (weer eens) is gebeurd.

   En daarmee zijn we bij de grote prijs in de Ardennen, de enige F1 in België op wat algemeen beschouwd wordt als het mooiste circuit van de hele competitie. Om wille daarvan, maar ook omdat de piloten er ook allemaal van houden en zelfs baas Ecclestone het in zijn hart draagt, krijgt de uitbating van het circuit enkele financiële tegemoetkomingen, zonder dewelke het niet lang meer zou kunnen meedraaien. Nu, ondanks die faveurkens draait de grand prix al jaren met verlies, de laatste tien jaar samengeteld zo’n kleine 55 miljoen euro. Hou houden ze het vol? Wel, heel simpel, sinds 2007 leeft de organisatie van de grote prijs van Waalse subsidies. M.a.w. heel dat circus wordt betaald door de belastingbetaler, in de eerste plaats de Waalse deelregering, maar bij uitbreiding ook door ons zolang Vlaanderen de rest van het land blijft onderhouden met zijn transfers a rato van 12 miljard per jaar.

   Dat er in die raad van bestuur van de grand prix de nodige politiek gebuisden zitten, hoeft geen betoog. Zo is bv Jean-Marie Happart – broer van - er bestuurder. Alleen van de voorzitter, burggraaf Ètienne Davignon, kan men aannemen dat hij het doet voor het prestige. De man is ondertussen de 80 voorbij. Voor de rest kost het daar alleen maar geld. Het terugverdieneffect, waar men regelmatig mee uitpakt, is een lachertje omdat het maar gaat om een periode van hoogstens een paar weken en de andere evenementen die er plaats vinden de gaten nooit zullen vullen.

   Tenslotte nog dit: het circuit zelf heeft op dit ogenblik een directrice (van emancipatie gesproken!) een zekere Nathalie Maillet, Française en architecte gespecialiseerd in ecologische architectuur. Voor de gebouwen en de prachtige omgeving kan dat misschien wel iets betekenen, maar de tienduizenden fans van de F1 formule komen daarvoor niet naar Spa-Francorchamps…

      Volgens de laatste zgz conjunctuurpeilingen van de Nationale Bank (NBB) staat het consumentenvertrouwen in dit land op -4. In tegenstelling tot wat we meestal meemaken, is men echter deze keer wel zo eerlijk geweest naast de federale cijfers ook de regionale te geven en wat blijkt: in Vlaanderen staat de indicator op +2, in Brussel op -9 en in het Walenland zelfs op -15! De economische kloof tussen Vlaanderen en de rest van dit land blijft dan ook wat ze altijd geweest is: enorm. De NBB heeft het dan wel over een afbrokkelend vertrouwen, maar ‘vergeet’ erbij te vertellen dat zonder Brussel en Wallonië wij er in Vlaanderen veel beter voor zouden staan.

   Dat consumentenvertrouwen is niet de enige kloof die dit land splitst. Ook qua spaarvooruitzichten staat Vlaanderen er veel positiever voor: +12 t.o.v. -14 voor Wallonië. Als Vlamingen zouden we ons daarover kunnen verheugen, maar niets is minder waar. De kans is nl hemelsgroot dat de Vlaamse gezinnen en bedrijven de tweede taxshift, die eraan zit te komen, volledig zullen mogen betalen. Zelfs een eventuele daling van de vennootschapsbelasting van 34 naar 20% zal bv voor onze bedrijven niet veel uitmaken, want blijkt dat heel wat van die vennootschappen momenteel ook nu al geen 20% betalen. Dat heeft dan weer te maken met de klassieke Belgische uitzonderingen en achterpoortjes. Een reden te meer om er eens voor altijd komaf mee te maken, één taks voor iedereen in te voeren (bv een vlaktaks), maar tegelijkertijd dan ook alle sluipwegen te sluiten. Daar is echter moed voor nodig en geen steekvlampolitiek zoals hier, jammer genoeg, teveel gebeurt.