Berichten van 21 oktober 2013 tot 27 oktober 2013

   Belasting ontduiken is altijd een Belgische sport geweest, maar het wordt de laatste tijd steeds moeilijker. De belangrijkste reden hiervoor is de digitalisering, waardoor zowat alle mogelijke gegevens kunnen uitlekken, ook die van de banken en hun klanten. Dat laatste werd nog eens duidelijk met de data die De Tijd in haar bezit heeft gekregen van klanten van HSBC uit Zwitserland*, die door de bank zelf zouden zijn aangeraden hun geld voor de Belgische fiscus te verstoppen via e.o.a. offshore business. Vergeten we niet, dat het hier niet gaat om Janneke en Mieke, maar om superrijken, waaronder nogal wat diamantairs. Wat in de HSBC zaak wel de aandacht trekt, is dat er ook een Belgische minister van staat onder de sjoemelaars zit. Dat zijn die mensen die, als ze sterven, een staatsbegrafenis krijgen, zoals Wilfried de evidente nog pas. De ‘sjoemelaar van staat’ heet Roger Lallemand en is van PS signatuur. Ge weet wel: de partij die vecht voor de belangen van de kleine man, maar waarin het principe ‘links lullen en rechts zakken vullen’ weliger tiert dan in welke andere partij ook.

   Die Lallemand blijkt nl niet de eerste rijkaard te zijn binnen de PS die geld zat schijnt te hebben. Deze week nog raakte bekend dat Paul Furlan, Waals minister voor Lokale Besturen en Toerisme, zo’n 44.000 euro heeft geschonken aan een theaterfestival in de Franse Alpen. Dat geld komt niet uit eigen zak, maar uit hetzelfde pakket waaruit men ook bv de verliezen van Francorchamps bijpast (6 miljoen euro dit jaar!). Maar die Furlan blijkt in het dorpje Le Grand-Bornand, waar dat festival plaats grijpt, ook al een appartement te bezitten en gaat daar jaarlijks skiën. Ook geen proletariër, dus.

   En er zitten in die PS nog meer superrijken. Denk maar aan wijlen ‘papà Daerden’, in de eigen partij ‘kameraad Porsche’ genoemd, die buiten die bolide ook nog wel wat vastgoed bezat, zelfs in Frankrijk (waar hij die beroerte trouwens kreeg) en die, samen met zoon Frédéric, een revisorenkantoor had, dat in opspraak kwam wegens belangenvermenging met de PS). Frédéric is nu al Europarlementslid, burgemeester ergens rond Luik en krijgt van de PS nog het lijsttrekkerschap voor de komende Europese verkiezingen er bovenop. L’argent fait la guerre’.

   Daarmee houdt het trouwens niet op, want zelfs Laurette Onkelinx, die zich regelmatig voordoet als de engelbewaarder van onze sociale zekerheid en geen kans onbenut laat om met geld van de belastingbetaler te smijten, zit er warmpjes in. Die tante heeft een officieel adres in Schaarbeek, waar ze al twee keer zonder succes getracht heeft burgemeester te worden, maar woont feitelijk bij haar (tweede) man, advocaat Marc Uyttendaele, een van de toppleiters van dit land. Het koppel bewoont een riante villa in Lasnes, de duurste gemeente van Waals-Brabant en een van de duurste van het hele land. Diezelfde Laurette heeft geen goed woord meer over voor Belgacom-baas Bellens, die – volgens haar – verslaafd zou zijn aan het geld. Nogal logisch, als ge weet dat Bellens ook al van PS signatuur is.

   ‘Proletariërs aller landen, verenig u en betaal maar best uw belastingen, want uw leiders, ‘les Prolétairs Superriches’, kunnen de centen goed gebruiken ‘in dienst van het volk’, natuurlijk..
.

*HSBC wordt in onze media voorgesteld als een Zwitserse bank, maar is dat niet. De Hongkong Shangai Banking Company, zoals de voluit geschreven naam luidt, is van Britse origine. De heisa die er nu daaromtrent is, gaat om de Zwitserse afdeling van deze bank.

   Jongens, jongens, wat een veropenbaring: Jan Jambon heeft twaalf jaar geleden, als vertegenwoordiger van de Vlaamse Volksbeweging (VVB), een toespraak gehouden bij een jubileumviering van het Sint-Maartensfonds, een organisatie die zich ontfermde over Oostfrontstrijders, die de Tweede Wereldoorlog en de Belgische repressie overleefd hadden. Mensen wier grootste misdaad erin bestond in al hun jonge idealistische dromen ten strijde te trekken tegen het communisme, dikwijls daartoe aangemoedigd door de plaatselijke pastoor. Tien jaar te vroeg. Zij, die dat tien jaar later nog eens overdeden en naar Korea tegen diezelfde communisten gingen vechten, werden bij hun terugkomst gevierd als helden. Een mens moet wat geluk hebben in het leven. De Romeinen wisten dat al: ‘Vae victis’, ‘wee de overwonnenen’.

   Dat Jambon op die vergadering aanwezig was, is nu geen nieuws meer. Dat hij er toen niet op aangesproken werd, had te maken met het feit dat Johan Sauwens, CVP’er en kandidaat minister er ook was. Die was zelfs al 25 jaar lid van dat Sint-Maartenfonds (dat in 2006 ophield te bestaan) en kreeg toen bakken kritiek over zich. Sauwens was een BV, Jambon toen een nobele onbekende, die bij geen enkele partij was aangesloten (De N-VA bestond toen nog niet). Hij zou later trouwens nog eens in opspraak komen bij de belgicisten. Hij ondertekende in 2005 mede het Warande Manifest voor een onafhankelijk Vlaanderen, stel u voor! Of zijn familie tijdens de oorlog een Duitse scheper had, wordt waarschijnlijk nog onderzocht!

   Alle gekheid op een stokje, dit is nieuws om mee te lachen, ware het niet dat het deze keer niet uit de linkse hoek komt, maar uit de uiterst rechtse, terwijl het uitgerekend onze linkse poco media zijn die er veel misbaar over maken. Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA)* pakte ermee uit en beschuldigt Jambon van kazakdraaierij t.o.v. de Vlaamsnationalisten. Volgens mij schieten deze lui op de verkeerde vijand. Nu is het zo dat heel wat Vlaamsnationalisten inderdaad niet gelukkig zijn met de dikwijls dubbelzinnige koers die de N-VA vaart, maar we zullen daarmee moeten leven, zeker tot aan de verkiezingen van mei 2014. Dan zal het zaak zijn zoveel mogelijk stemmen te halen voor de Vlaamse zaak, maar wie niet akkoord gaat met de N-VA heeft een alternatief: Het Vlaams Belang. Beide partijen moeten zien zoveel mogelijk kiezers van de traditionele partijen weg te halen, niet van elkaar. Slechts zo bestaat de kans om tot een Vlaamse meerderheid te komen in het regionale parlement en pas dan zal er klare wijn kunnen geschonken worden.

* N-SA, toevallig ook de afkortingen van dat Amerikaanse afluistercentrum dat niet uit het nieuws is weg te slaan, is zo’n beetje de rechtse afspiegeling van de PvdA op links. De groep kwam even in het nieuws, toen ze van Bart De Wever de toestemming kreeg om op 1 mei te gaan betogen in Borgerhout. Vóór het zover was, had Bart die toestemming echter weer ingetrokken. Jammer, want dan hadden we de (bloed)neuzen kunnen tellen!

   Vorige week heb ik in de cinema toevallig nog de voorstelling (live vanuit Covent Garden) meegemaakt van Don Quichot, het ballet naar de gelijknamige wereldberoemde roman van Cervantes. Nu blijkt dat wij ook een Vlaamse versie hebben van het verhaal van de man van La Mancha. Daarin vecht men echter niet tégen windmolens, maar ervoor. Electrawinds, het bedrijf dat bij aanvang een zoveelste succesverhaal scheen te worden in de groene stroomsaga, is al een tijdje wanhopig op zoek naar vers geld om zijn kolossale schulden (men spreekt van enkele honderden miljoenen euro!) af te kunnen betalen. Net zoals dat andere groene verhaal, dat van de zonnepanelen*, dreigt het hier slecht af te lopen, tenminste toch voor de oprichters ervan. Groene stroom mag dan wel de energie van de toekomst zijn, zonder massale overheidssteun en subsidies is ze nog steeds niet leefbaar. Het mag al een klein wonder heten dat Electrawinds nog bestaat en dat dankt het bedrijf uit Oostende aan de plaatselijke keizer, de peetvader van de NMBS en de stichter van het eveneens zo goed als failliete Zilverfonds. Ik ga zijn naam hier niet geven; de lezer mag drie keer raden.

   Dank zij de politieke steun uit Oostende kreeg Electrawinds geld van zo goed als elk overheidsfonds: de Gemeentelijke Holding (ondertussen zelf in vereffening!), DG Infra, Gimv, Gimv-XL, PMV (Participatiemaatschappij voor Vlaanderen), FPIM (Federale Participatie en Investeringsmaatschappij) én de banken Belfius, BNP Paribas Fortis, ING en KBC. Die laatste groep heeft 44 miljoen tegoed waarvoor nog deze week een oplossing moet komen. De verzameling overheidsfondsen zit er voor een klein 140 miljoen mee tussen.

   Ondertussen was Electrawinds koortsachtig op zoek gegaan naar een nieuwe partner en vond die in Colruyt, zowat de grootste Vlaamse investeerder in de windmolenparken op zee. Daar dit bedrijf het totaalbedrag toch een beetje aan de hoge kant vond, maakte het een akkoord met een Japans conglomeraat, dat al eigenaar is van een materialenfabriek in Genk, van Hanssens International Transmissions en referentie-aandeelhouder bij Daikin (niet toevallig ook al in Oostende). Dat akkoord leek in kannen en kruiken in zoverre dat minister-president Peeters de Japanners al feliciteerde met de deal. Er kwam echter een kink in de kabel in de vorm van een omgekeerde deus ex macchina, een die het probleem niet oploste, maar het nog erger maakte: een energiebedrijf dat Aspiravi heet. Dat laatste is een verzameling van liefst 95 Vlaamse steden en gemeenten en blijkt een voorverkooprecht te hebben waarvan het gebruik wil maken. Dat alles maakt, dat heel die deal met Colruyt op losse schroeven is komen te staan en Kris Peeters een flink gezichtsverlies lijdt t.o.v. de Japanners.

   Alsof bovenstaande nog niet erg genoeg was, is er nóg een kandidaat ‘redder’ zich komen melden in de persoon van Duco Sickinghe, de Hollander die Telenet uit de problemen heeft gehaald en daardoor stinkend rijk is geworden. Als koele noorderling smeedt die echter het ijzer als het heet is en stelt hij keiharde voorwaarden. Nu maar zien, hoe heel dat verhaal gaat aflopen. Feit blijft dat heel dat groene stroomverhaal tenslotte zal betaald worden door de eindafnemer van de energie, u en ik dus, al dan niet via de belastingen en dit met dank aan o.m. die knappe koppen uit Oostende en de man daar achter de schermen.

(Ook Jo Cornu, de nieuwe baas van de NMBS zit mee in het bestuur van Electrowinds...).

*  De saga van de zonnepanelen werd gelanceerd door ene Patrick Decuyper, die vooral in het nieuws kwam toen hij de voetbalploeg van Oostende ‘kocht’ en Zulte Waregem wou verhuizen naar het Antwerpse Kiel. Daarvan kwam niets in huis, evenmin als van zijn zonnepanelenbedrijf Enfinity, dat ook zo zwaar in de schulden geraakte dat hij het tenslotte letterlijk voor een appel en een ei moest verkopen (één dollar!) aan een Amerikaanse firma. Medeslachtoffer van deze ‘deal’ was Marc Coucke van o.m. Omega Pharma, die mee geïnvesteerd had in Enfinity en daardoor liefst acht miljoen euro (320.000.000 Bfr!) verspeelde…

   Na de eindeloze discussies over de geluidsnormen in en rond Brussel, krijgen we nu die over de windnormen. Staatssecretaris voor mobiliteit Wathelet heeft er nl niets beters op gevonden dan die windnormen ‘aan te passen’. Waarvoor dat goed is, mag Joost weten, want ze blijken enkel en alleen voor Zaventem te gelden, niet voor de andere Belgische luchthavens en helemaal niet buiten dit land, waar men de internationale richtlijnen volgt, de zgz Icao-norm. Die norm zegt, dat landen en opstijgen met een rugwind mag tot 5 knopen (9km/uur), windstoten inbegrepen. Wathelet gaat die voor Zaventem nu uitbreiden tot liefst 12 knopen, dit ondanks het protest van pilotenverenigingen en luchtverkeersleiders.

   De nieuwe regeling volgens Wathelet betekent nl een gevaar voor het luchtverkeer. Met een rugwind boven de 10 knopen (dus minder dan wat we maar de Wathelet-norm zullen noemen) heeft geen enkel vliegtuig nog enige operationele veiligheidsmarge. Daarmee stelt hij piloten, bemanning, passagiers én omwonende bloot aan een veiligheidsrisico. Waarom doet die man dat?

   De uitleg is heel eenvoudig en – typisch Belgisch – electoraal. Hij verplaatst hiermee het vliegtuiglawaai van het dunner bevolkte Waals –Brabant en de rijke, overwegend franskiljonse Oostrand naar de dichtbevolkte Brusselse agglomeratie en de Vlaamse Noordrand. ‘Eigen volk eerst’, francofone versie. Dat de door de nieuwe regeling ontstane omleidingsroutes ook economisch niet verdedigbaar zijn (hoger kerosineverbruik, vertragingen, plus verhoging van het lawaai en de luchtvervuiling), daar veegt Wathelet Jr zijn voeten aan. Het zou trouwens de eerste stommiteit niet zijn in zijn familie: Wathelet Sr was destijds de minister van Justitie die Dutroux vervroegd vrij liet, met de gevolgen die we allen kennen…

   Kijk, dat de Waal Wathelet dergelijke communautaire fratsen uithaalt, is zijn eigen verantwoordelijkheid. In de Kamercommissie Infrastructuur, waar de zaak eergisteren besproken werd, werd er wel tegen geprotesteerd door o.m. N-VA en CD&V, maar dat is niet voldoende. In de plenaire vergadering moeten de Vlaamse partijen een dergelijk roekeloos voorstel eenvoudig wegstemmen. Indertijd heeft CD&V al eens vruchteloos geprobeerd de al even ridicule wetgeving omtrent de geluidsnormen van groene Isabelle Durant te bestrijden. Toen zat de partij echter in de oppositie (tegen paarsgroen). Nu ze mee in de federale regering zit, zou het des te pijnlijker zijn mochten de tsjeven weer eens ‘met de dood in het hart’ een wetswijziging goedkeuren die voor de Vlaamse bevolking van de Rand schadelijk is, die effectief mensenlevens in gevaar zou kunnen brengen en die ook ingaat tegen de principes van het Vlinderakkoord, dat heel duidelijk stelt dat de veiligheid bij het vliegverkeer primeert. Het is feitelijk te gek voor woorden dat uitgerekend een week na de vliegramp bij Namen een federale staatssecretaris een bom legt onder de luchtverkeersveiligheid van de grootste luchthaven van het land.

   Amper drie jaar nadat de fraudezaak bij KB-Lux op een sisser was geëindigd door een procedurefout, is het weer van dattem. De gelukkige, die nu aan een zware boete en een gevangenisstraf ontsnapt, is zelfs een echte Belgische prins (nee, niét Lorenzo!), die ervan beschuldigd werd eind jaren negentig winsten van zo’n drie miljard oude Befkes niet te hebben aangegeven, waardoor hij ongeveer de helft van dat bedrag op zak kon houden. De man zat enkele maanden in voorhechtenis, betaalde een borg van 1,5 miljoen euro en krijgt nu ook dat geld terug. De hoofdreden, waarom ook deze zaak toch op een sisser is uitgelopen, is omdat men een getuige onder ede heeft ondervraagd, wat niet zou mogen want – en nu komt het – ‘verdachten hebben in dit land het recht om te liegen en kunnen derhalve niet onder ede ondervraagd worden’!*

   Aan deze zoveelste onverkwikkelijke juridische zaak zitten nóg een paar typisch Belgische kantjes. Zo was het proces eerst begonnen in Antwerpen door substituut-procureur Van Calster (dezelfde die door zijn meerderen opzij werd gezet in de diamantaffaire, nog zo’n zaak met een reukje) en verhuisde alles naar Brussel, omdat het merendeel van de 43(!) beschuldigden Franstalig was**. Verder vond de vrouwelijke rechter, dat BBI-directeur Karel Antonissen, die zich ook in deze zaak had vastgebeten, dit ‘te hardnekkig’ had gedaan en veel meer gedaan had dan wat een ambtenaar gevraagd wordt. M.a.w. madame la juge vindt dat een ambtenaar hier niet te hard mag werken!

   Tenslotte blijkt, dat een aantal niet toevallig Vlaamse bedrijven, die met de fraude te maken had, reeds jaren geleden met justitie een minnelijke schikking had getroffen en dat geld nu dus niét terugkrijgt. De gekende geschiedenis die zich herhaalt: Vlamingen, die de wetten naleven, betalen. Franstaligen, die de wetten omzeilen, niet. Wie zei daar weer dat we het communautaire best voor enkele jaren de ijskast in zouden moeten zetten? Alles is hier communautair. Als men in dit land wil frauderen, doet men dat best op grote schaal, maakt men het zo ingewikkeld mogelijk (het kan niet gek genoeg zijn) en zorgt men ervoor dat het proces in Brussel of Wallonië plaats vindt. De kans dat men daar veroordeeld wordt is te verwaarlozen. België lijkt zelf wel een procedurefout te zijn.

---

   Bovenstaande rechtszaak is trouwens niet de enige die deze week ongedaan wordt gemaakt wegens een procedurefout. Het hoeft zelfs niet eens om geld te gaan. Ook de man die aan de basis lag van de onlusten in de Houthalense allochtone wijk Meulenberg en tenslotte toch werd aangehouden, is weer vrijgelaten, ook al wegens een procedurefout. De reden waarom men de man kwam arresteren – waarmee de hele heisa begonnen is – was, omdat hij zich had moeten aangeven bij de gevangenis wegens een vroegere veroordeling. M.a.w. die crimineel hoorde op dat moment in de cel te zitten en wordt nu, na wat er daar allemaal gebeurd is, terug op vrije voeten gesteld, zonder dat er verder onmiddelijk gevolg wordt gegeven aan zijn eerste veroordeling!

*   De KB-Lux zaak strandde op een ‘geënsceneerde’  huiszoeking, op touw gezet door het Belgische gerecht. Onze justitie moet zowat de Belgische variant zijn op de Italiaanse comedia dell’arte!

**  Iets dergelijks gebeurde ook in de zaak van de Bende van Nijvel. Die werd ook onttrokken aan het Vlaamse gerecht van Dendermonde en belandde in Charleroi, waar het dossier in een kast stof bleef vergaren. Tot iemand opmerkte dat ze riskeerde te verjaren en de hele gerechtelijke mallemolen sindsdien weer draait, waarbij gerecht en politie nu elkaar beschuldigen van malversaties…

   Het gaat niet goed met onze samenleving. Tot dit besluit moet men wel komen n.a.v. een peiling over de Vlaamse gezondheidszorg. Die kwam nl tot de vaststelling dat 4 op de 10 Vlamingen 85-plussers geen levensnoodzakelijke behandeling van 50.000 euro meer gunnen en dat een behandeling waarbij een comapatiënt een jaar langer in leven kan blijven, ook niet meer hoeft voor 6 op de 10. Dat laatste getal haalt men ook bijna als het erom gaat een terminale patiënt twee maanden extra leven te gunnen. Getallen om even stil van te worden.

   Nu is het wel zo, dat de peiling werd afgenomen door de socialistische mutualiteiten, waarschijnlijk hoofdzakelijk bij haar eigen leden, doorgaans gelijkgezinden. Eenzelfde peiling door de christelijke zuil, die in Vlaanderen veel groter is (kijk maar naar de groene vlaggen bij betogingen van de witte sector) zou waarschijnlijk andere, meer gedogendere cijfers gegeven hebben. Ook al de gaan de Vlamingen niet meer massaal naar de kerk, het godsdienstgevoel en de kerkelijke traditie zit er nog altijd diep in. Een voorbeeld daarvan is het weekblad ‘Kerk & Leven’, dat bijna 300.000 abonnees telt, mensen die misschien allemaal niet meer naar de kerk gaan maar toch voeling willen blijven houden met wat er gebeurt in hun parochie.

   Dat alles neemt niet weg, dat er in onze gezondheidszorg flink met geld gesmeten wordt en dat er daar veel kan bespaard worden, maar dan wel zonder dat men met zo’n drastische en bijna onmenselijke oplossingen af moet komen. Het doet een beetje denken aan de vroegere DDR, waar de doorsnee burgers het land niet uit mochten, maar de gepensioneerden wel. Daarbij hoopte het regime – dat zich ook socialistisch noemde – dat ze niet zouden terugkomen naar hun ‘paradijs’ en op die manier geen pensioen meer hoefden uitbetaald te krijgen.

   De cijfers van de enquête van de socialistische mutualiteiten, die er zelf pijnlijk van geschrokken zijn, zijn in de eerste plaats tekenend voor de mentaliteit van links Vlaanderen - een minderheid in ons gewest - en gelden zeker niet voor heel Vlaanderen. De titel in De Standaard ‘Vlaming wil besparen op bejaarden en terminaal zieken’ is dan ook misplaatst, zoals wel eens meer gebeurt met krantentitels die in de eerste plaats voor sensatie willen zorgen.

   In de politiek wordt het deze week zoals in de duivensport bij slecht weer: wachten. Wachten op wat er nu eindelijk gaat gebeuren met de uitwerking van de zesde staatshervorming, wat er nog zal beslist worden om de loonkloof met de buurlanden te dichten en wat voor reactie er van Europa zal komen op de zoveelste versie van de Belgische begroting.

   Het kan immers niet zijn, dat men aan de uitwerking van de staatshervorming niets zou doen, omdat enkele ‘prominenten' van de federale meerderheid gezegd hebben dat ze daar na 2014 nog tijd genoeg voor zullen hebben. Vijf jaar desnoods.

   Het weinige dat beslist is om het concurrentievermogen van onze bedrijven te versterken, is een lachertje. Bedrijven blijven failliet gaan en werknemers ontslaan met als hoofdreden dat ze niet meer kunnen concurreren, zelfs niet met de buurlanden. Iedereen heeft nu al dikwijls genoeg gezegd, dat de lasten op arbeid moeten verlaagd worden, maar niemand doét er iets aan.

   Europa zal de nieuwste federale begroting wellicht aanvaarden. Vraag is alleen maar, hoe lang het weer zal duren voor Vande Lala's planbureau erbij uitkomt dat er toch weer e.o.a. cijfertje niet klopt en men wéér geld zal moeten gaan ‘vinden’.

   Helemaal leuk wordt het welles-nietes spel tussen de gewesten over wie de Europese boete van tien miljoen euro gaat betalen door het niet naleven van een wet van 1991, i.v.m. de waterzuivering. Bij een eerste controle, in 1998, bleek er nog niets gebeurd te zijn. Bij de tweede, in 2011 (zeg niet dat er geen tijd genoeg was) bleek alleen Vlaanderen in orde te zijn. Zelfs nu, in 2013, zijn er nog 5 Waalse steden die alleen op papier in orde zijn. Ik ga aan dat spelletje zwartepieten niet meedoen, maar deze zaak, waarin Europa het federale België op het matje roept terwijl het gaat om een interne gewestelijke materie, toont nog maar eens aan dat alles in dit land communautair is en blijft. Wie denkt het communautaire na de verkiezingen van volgend jaar in de ijskast te kunnen zetten, maakt zichzelf dan ook maar wat wijs.