|
The Economist schreef reeds op 19 februari (de week vóór de Russische inval in Oekraïne) op haar voorpagina dat Poetin, oorlog of geen oorlog, zich misrekend had. Het blad kreeg gelijk: Poetin gaf Jo Biden een tweede adem (een meerderheid van Republikeinen steunt hem nu in zijn Oekraïne aanpak), bracht het Westen meer dan ooit samen en vergrootte de kans op een uitbreiding van de NAVO, niet met Oekraïne, maar met de nu nog onafhankelijke landen Finland en Zweden die zich bezinnen om toe te treden.
E.e.a. maakt wel, dat het er op lijkt dat ook Poetin stilaan beseft dat die oorlog in Oekraïne een foute beslissing van formaat was die Rusland geen goed zal doen. Hoe het ook verder zal evolueren, het leveren van gas en olie aan het Westen zal sterk worden terug gedraaid. Van de Nordstream 2 pijplijn, die zo’n 11 miljard dollar heeft gekost en de Russische uitvoer van gas naar het Westen zou verdubbeld hebben, zal niet veel meer in huis komen.
Ondertussen is er niets in huis gekomen van de vele dreigementen die er verwacht werden n.a.v. de herdenking van de overwinning op Nazi-Duitsland van 77 jaar geleden. Gelukkig maar. In zijn speech haalde Poetin weer wel uit naar het Westen en de NAVO, bleef hij herhalen dat hij zich bedreigd voelt, maar kreeg hij het woord Oekraïne niet over zijn lippen. Zijn luchtmacht kreeg men niet te zien en zijn oorlogsschepen bleven netjes aan de kade. De opkomst van 11.000 soldaten die er defileerden was ook niet zo indrukwekkend. Dat zien we elk jaar al in Noord-Korea, nog zo’n land met kernkoppen en een arme bevolking.
Tenslotte gaf Poetin wel toe dat zijn ‘speciale militaire operatie’ ook Russische slachtoffers had gemaakt en riep hij alle plaatselijke instanties op de families van de gesneuvelde en gewonde Russen bij te staan, wat overkwam alsof de staat zelf dat niet erg veel zou doen.
Ondertussen duurt Poetins ‘Blitzkrieg’ nog altijd verder, blijft de Russische luchtmacht Oekraïne bombarderen en blijft het wachten op enig redelijk voorstel om er mee op te houden.
---
|