Vandaag, 16.01.07, viert het Verenigd Koninkrijk zijn driehonderdste verjaardag. "Vieren" is nogal veel gezegd, want Schotland stevent af op onafhankelijkheid. Uitgerekend nu blijken steeds meer Schotten (én Engelsen) gewonnen te zijn voor een splitsing van de twee landen. Gordon Brown, de gedoodverfde opvolger van Tony Blair - beiden Schotten - wist dat, tot zijn spijt, te vertellen. Schotland verloor zijn onafhankelijkheid nadat het door Engeland met geweld was ingepalmd en een hele reeks opstanden daarna in het bloed werden gesmoord. Het zou duren tot de troonsbestijging van Willem van Oranje en Maria Stuart vóór er rust kwam in Schotland. Onder Anna Stuart, in 1707, gingen de Schotten akkoord om op te gaan in het Verenigd Koninkrijk en kregen zij 45 afgevaardigden in het Britse Lagerhuis en 16 Lords in het Hogerhuis. Daarmee heeft men hen heel die tijd min of meer zoet kunnen houden, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de roep om onafhankelijkheid wordt steeds sterker. Dat een kleine meerderheid van de Engelsen het daarmee eens is, bewijst dat men "over there" erg nuchter (en eerlijk) is als het er op aankomt toe te geven dat twee volkeren uit elkaar gegroeid zijn en dan ook niet meer bij elkaar passen. Bij ons zijn we zover nog niet. Terwijl bv ook Catalonië van Spanje een vrij grote autonomie heeft bekomen, zitten onze Vlaamse politiekers nog te bedelen om een beetje meer "bevoegdheden" te kunnen krijgen in het eigen landsdeel, och arme. En dan zouden ze daar nog voor moeten betalen ook. Vergeten we trouwens niet - want dat is nog het toppunt van de Belgische miserie - dat de vijf miljoen Schotten in de U.K. en de twee miljoen Catalanen in Spanje minderheden zijn en de zes miljoen Vlamingen in België de meerderheid vormen. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een buitenlander. Wij zijn op de wereld de enige meerderheid die het in een zgz democratisch land niet voor het zeggen heeft. Dat danken we aan de vele Lamme Goedzakken die ons Vlaamse volk nog "rijk" is en de vele nestvervuilers die te pas en vooral te onpas de Vlaamse zaak verraden. Oh, land van roem en rouwe!
West-Duitsland was in de tijd van de koude oorlog dé locomotief van West-Europa. Bij het neerhalen van het IJzeren Gordijn en de Berlijnse muur dacht men dat het ook eens snel de Oost-Duitse problemen zou oplossen. Daar heeft het land zich echter flink in verslikt, mede door enkele blunders van Kohl & Co die té patriottistisch en te weinig economisch dachten. De zo goed als waardeloze Ostmark werd in pariteit geruild met de sterke Westmark en de lonen werden meteen gelijkgeschakeld. Dat werd een aderlating waardoor Duitsland sindsdien zo'n beetje is stilgevallen. Het mag dan nog steeds het meest bevolkte land van de E.U. zijn, van de vroegere voortrekkersrol blijft weinig over. Het Duitsland van Angela Merkel* is sinds 01.01.07 voor zes maanden voorzitter van de Europese Unie en dat is allemaal nogal in sourdine verlopen. Ge hoort er weinig van. We moeten dan ook niet verwachten dat Duitsland de hangende problemen van de Unie zal oplossen. Wel wordt er zgz nog "gewerkt" aan een oplossing van de Europese Grondwet, maar weinigen geloven er nog in. De Europese politiekers die nog steeds geen voeling hebben met hun burgers, geloven dat Frankrijk en Nederland hun mening zullen herzien nadat ze eerst die Grondwet hadden weggestemd. In Nederland komt er waarschijnlijk een andere regering en men hoopt dat ook voor Frankrijk. Maar dat zal wishfull thinking blijven, want in beide landen lopen de lijnen van voor- en tegenstrevers van Europa dwars door de partijen heen. Daarbij wordt dan nog vergeten, dat er nog steeds zeven landen zijn waar helemaal niets beslist is. Vooral in Groot-Brittannië en in Denemarken, waar een gepland referendum in de ijskast was gezet, is het weinig waarschijnlijk dat men vóór die Grondwet zal stemmen. Kortom, men zou beter geen verdere tijd verliezen met die zaak en Europa een economische unie laten blijven en geen politieke poppenkast die de weerspiegeling zou worden van de vele nationale theaters waarvan de burger in de straat al meer dan zijn bekomst heeft.
* Angela Merkel heet eigenlijk Angela Kasner. Merkel is de naam van haar eerste echtgenoot. Ondanks het feit dat ze daarvan gescheiden is en hertrouwd, heeft ze die naam behouden, iets dat in het buitenland wel meer voorkomt, denk maar aan Tina Turner en Raquel Welch, die ook bekend zijn geworden met de naam van hun "ex"...
Zowel minister Reynders van financiën als Di Rupo lieten dit weekeinde van zich horen i.v.m. de mogelijke gesprekken tot een nieuwe ronde staatshervorming. Veel nieuws hadden ze niet te vertellen, het was in grote lijnen dat wat de francofonen partijen al een tijdje zeggen: non! Reynders was wel zo vriendelijk te willen zeggen dat hij bereid was te praten over zaken die tot meer "efficiëntie" konden leiden en wees er ook op dat hij grosso modo op één lijn zat met zijn vriend Verhofstadt, met wie hij graag in een volgende regering zou willen verder werken. Die Verhofstadt zou, volgens Reynders, o.m. ook gezegd hebben dat het sociale luik van onze wetgeving niet gefederaliseerd kon worden omdat de werklozen uit Wallonië en Brussel dan in Vlaanderen niet (meer) aan de slag zouden kunnen. Van een grap gesproken: dat gebeurt nu ook niet. Francofonen zijn liever werkloos in hun eigen regio dan te moeten gaan werken in een andere waar ze een volgens hen minderwaardige taal moeten leren. Dat zien we in de regio Verviers waar men al verschillende generaties werklozen heeft die reeds decennia lang werk hadden kunnen vinden in de streek van Maastricht. Erger nog is het gesteld in Brussel met zijn meer dan 20% werklozen die zelfs in het eigen zogezegde gewest geen werk vinden omdat het dikwijls gaat om jobs waarbij men minstens tweetalig moet zijn. Tekenend was ook de opmerkelijke uitspraak van Reynders dat hij wachtte op de communautaire standpunten van de CD&V ná de verkiezingen. Dat was vroeger met de CVP ook zo, aldus Reynders, met de CVP moest men niet te veel luisteren wat men zei vóór de verkiezingen, wel erna. Hij denkt dat het met de CD&V niet anders zal gaan. Wel vindt hij het erg dat deze partij een kartel heeft gesloten met wat hij de extremistische N-VA noemt, dat alles terwijl zijn eigen partij zo'n kartel heeft met het FDF, de enige echte racistische partij van België. Alleen wordt dat door de traditionele partijen zo niet begrepen omdat die, in navolging van de Gedapo van De Witte, er van uitgaan dat racisme niet bestaat als die gericht is tegen een meerderheid (in dit geval dus van Vlamingen). En er was dus ook een uitspraak van Di Rupo. Die vindt dat er een gesprek over de staatshervorming mag komen, op voorwaarde dat het zou gaan om een "omgekeerde staatshervorming", m.a.w. waarbij bevoegdheden die nu regionaal zijn terug zouden gegeven worden aan de federale regering! Dit is dus helemaal de wereld op zijn kop. Als voorbeeld wordt dan het jeugdstrafrecht aangehaald, waarvan men weet dat la Onkelinx er niets van bakt en het beheer van de buitenlandse handel. Wat dat laatste betreft krijgt hij zelfs de steun van De Gucht, nog zo'n nestvervuiler, die in deze zaak zelfs wordt tegengesproken door zijn eigen VLD-collega Moerman uit de Vlaamse regering. Sinds de splitsing van de buitenlandse handel is deze er erg op vooruitgegaan, zeker in Vlaanderen dat op dit ogenblik zo'n 82% van die handel voor zijn rekening neemt. Misschien willen Rupetta en Karel de kluns Philippe de taaie wat meer "werk" bezorgen" om er op die manier voor te zorgen dat die arme dutsen van Coburgers straks niet aan de bedelstaf geraken? De les die we uit bovenstaande kunnen trekken is, dat we inderdaad beter aan geen nieuwe ronde voor de staatshervorming beginnen. Dat we beter helemaal niet meer praten, ook niet over een nieuwe federale regering. Als de francofone minderheid van dit land zo op haar strepen staat, laat ze dan haar eigen potje koken. Men beweert nog altijd dat wij in een democratie leven. Welnu, laat in die democratie de meerderheid eens gebruik maken van zijn rechten en nemen wat haar rechtmatig toekomt. Als dat niet blijkt te kunnen, dan hoeft er geen staatshervorming meer, dan hoeft er zelfs geen België meer.
De fraude bij de marine blijkt niet de eerste te zijn bij de "Armée Bels Leger". In 2000 was er zelfs een van veel grotere omvang: het ging toen om elf miljoen euro! Dat er toen niet zoveel misbaar over gemaakt is als bij "Laurent's Gate", komt enkel en alleen o.w.v. de prinselijke aanwezigheid op het Hasseltse proces. Eens de prins vertrokken, leek het weer een normale zaak, alhoewel... E.e.a. zal wel blijven hangen. Voor het koningshuis is dit het zoveelste gezichtsverlies. Uit een enquête van de KU Leuven van vóór het bekend worden van Laurent's betrokkenheid, bleek reeds dat nog amper de helft van de Vlamingen iets voelt voor de Saksen-Coburgers. Een nieuwe peiling dringt zich op, want dat percentage zal gegarandeerd nóg zakken. Eindelijk begint ook de modale Vlaming in te zien hoe overbodig een koningshuis geworden is in het jaar 2007. Bij de Walen blijkt de tendens in de tegenovergestelde richting te gaan. Volgens de Leuvense peiling zou toen nl 70% van onze zuiderburen Albert II en zijn gevolg wél geapprecieerd hebben, waaruit nog maar eens blijkt hoe noord en zuid verder uit elkaar groeien. Het hangt er natuurlijk allemaal van af hoe ge het bekijkt. Ondertussen hebben de Walen ontdekt dat het koningshuis een van hun laatste garanties is op het in stand houden van de transfers van noord naar zuid en is het voor hen dus een vulgaire centenkwestie geworden. Wat een verschil met 1951, toen een meerderheid van francofonen tegen Leopold III stemde en hem daarna via oproer en straatgeweld tot troonafstand dwong. Ook toen werd er met een democratische meerderheid geen rekening gehouden en moesten de Vlamingen de wil van de minderheid slikken. L'histoire se répète. Voor wie het Hasseltse proces ook geen goed heeft gedaan is voor Hasselt zelf, de stad in het algemeen en zijn Gerecht in het bijzonder. Limburg kreeg nu eens een proces dat tot de verbeelding sprak en waarop de halve wereldpers aanwezig was en dan wordt dat verknoeid door een te ijverige royalistische procureur Rubens. Het begon met de blunder waarop de man op TV onnodig liet zien dat hij vooraf al partij gekozen had en dus niet meer in staat bleek objectief te kunnen oordelen. Het werd daarna nóg erger toen hij, met het proces al begonnen, onder druk van - ja, van wie? - de prins toch maar holderdebolder liet overhoren, iets wat hij in zes jaren verzuimd had te doen. En dan nog dit: daar het Hasseltse justitiegebouw te klein was, werd het proces voor de gelegenheid gevoerd in het vroegere gouverneursgebouw. Daar bleek niet één computer voorhanden te zijn, waardoor de tussenvonnissen nog met de hand dienden geschreven te worden, zoals in "dezekens" tijd. De Limburgers moeten niet zeuren als blijkt dat daar straks weer moppen over verteld gaan worden!
Mijn verhaal van gisteren over de vriendjespolitiek die vooral bij de SP.a-rood een hoogtepunt bereikt, blijkt nog verre van volledig te zijn. Het ging dan ook voornamelijk over de meest bekende of in het oog springende feiten. Er is echter meer: In het blad Vacature over het arbeidsklimaat in ons Vlaamse land van een paar weken geleden, stonden o.m. ook de personeelskosten van de politieke partijen en de tewerkstelling in de verschillende kabinetten. De cijfers geven mij gelijk. SP.a/Spirit staat qua personeelskosten aan de leiding met méér dan 2,5 millioen euro, op de voet gevolgd door de CD&V en de VLD. Het Vlaams Belang heeft slechts voor 40.790 euro personeelskosten. Als men dan bedenkt dat deze laatste partij de grootste is in Vlaanderen, ziet men meteen dat de personeelskosten niet in verhouding staan tot het aantal stemmen dat een partij behaalt maar wel tot het aantal postjes dat ze heeft in de verschillende regeringen, raden en alles wat daarvan kan worden afgeleid. De socialisten geven dus zestig (60!) keer meer uit aan personeelskosten dan het VB ondanks het feit dat deze laatste partij heel wat meer stemmen haalt. Van geldverspilling gesproken! Anderzijds is het ook duidelijk dat het ook door deze manier van werken is dat de SP.a stemmen ronselt. M.a.w. ze "koopt" ze. Voor wat de tewerkstelling in de kabinetten betreft (ministers, staatssecretarissen én kabinetsmedewerkers samen), heeft de VLD er de meeste: 234 t.o.v. 212 voor de SP.a. Dit althans volgens het Vacatureblad waarover sprake. Ondertussen is er echter een reactie gekomen van de onvermijdelijke Rudy Aernoudt (de man van het anti-manifest), die zegt dat deze cijfers niet kloppen want dat - volgens hem - er momenteel 510 Vlaamse kabinetsmedewerkers zijn, i.pl.v. de door de partijen zelf opgegeven 289. Alleen al op het kabinet van Verhofstadt zitten (en staan) er momenteel 65. Dat bij de man die vroeger stelde dat hij het aantal ambtenaren drastisch zou verminderen. Juist het tegenovergestelde is gebeurd en dat niettegenstaande er daarvoor in 2001 een KB over gemaakt was én een BBB beslissing op Vlaams vlak. Op een leugen minder of meer komt het bij Verhofstadt niet meer op aan. En deze stond nu eens niet in zijn burgermanifesten!
De benoeming van Mme Laloy ("Mme Flauhaut" voor de tegenstrevers) tot gouverneuse van Waals-Brabant heeft nog maar eens aangetoond dat nepotisme en corruptie verre van verdwenen zijn uit onze politiek. Het is een verschijnsel van alle tijden en (bijna) alle partijen, maar bij ons is er toch één die er ver bovenuit steekt: de socialistische familie. Om het even bij het hoogste niveau te houden: alle SP.A-rood ministers in de huidige regering van Verhofstadt II zijn zoon/dochter van: Vanvelthoven, Tobback en Vandenbossche. Allemaal aan de macht gekomen dank zij papa. Het summum van "eigen zak eerst" werd evenwel bereikt toen ene Robert Stevaert zichzelf benoemde tot gouverneur van Limburg. Om dat te verwezenlijken werd zelfs de wet aangepast zodat de vigerende gouverneuse 5 jaar eerder mocht "beschikken". Nog een socialist die zichzelf een riante job gaf, was Luc Vandenbossche (vader van) die eerst het Copernicusplan lanceerde en er dan misbruik van maakte door zichzelf te benoemen tot directeur van de luchthaven van Zaventem, toen B.I.A.C., nu Brussels Airport geheten. Ingrid Lieten en Jannie Haeck werden respectievelijk hoofd van De Lijn en de NMBS dank zij de steun van bovengenoemde Stevaert voor de eerste van Johan Vande Lanotte voor de tweede, die bij hem toen kabinetschef was. Dat allemaal zonder enig vergelijkend exaam met mogelijke andere kandidaten. Margaretha Guidone, de met een Italiaan getrouwde Nederlandse die als Belgische huisvrouw van de kleine Tobback mocht opdraven op het milieucongres van Nairobi, was sympathisant van Groen! maar liet die partij vallen ("stelt niets voor", zei ze) als wederdienst voor de "zoon van" en zal waarschijnlijk op de SP.A-rood lijst komen bij de volgende verkiezingen. Straffer nog was wat Chantal Pauwels overkwam. Deze dame, gedurende zes jaar schepen voor Agalev/Groen! in Antwerpen, maar niet herkozen tijdens de laatste verkiezingen, dreigde in een zwart gat te vallen. Ze werd daaruit gered door niemand minder dan moeke Detiège, die haar de job van directeur communicatie aanbood bij het Ballet van Vlaanderen. Chantalleke liet meteen weten dat ze haar groene partijkaart vaarwel zou zeggen de dag nadat ze ophield schepen te zijn... Tenslotte is er nog een Sabine Steels, hartendief van de redder van Antwerpen. Zij heeft een job als adviseur bij het schepencollege gekregen, zodat men kan stellen dat het "onderlijfke" nu over een 24 uurservice beschikt. De les uit bovenstaande is duidelijk: ben je bereid uw principes over boord te gooien en te gaan voor het grote geld, sluit dan aan bij de SP.a-rood. Daar weet men wat goed is voor de mensen (dixit Stevaert)!
Terwijl de kranten hun bladzijden vullen met hopen nieuws en nonsens over het "prinselijk" kolderproces van Hasselt ("Join the navy and see the money"), gebeuren er in dit landje de laatste weken heel wat vreselijke zaken. Het is echt niet om er vrolijk van te worden.Heel wat van de criminele feiten die de laatste tijd zijn gebeurd zouden nl niet zijn voorgekomen als we hier een Justitie hadden die misdaden serieus strafte en die de gestrafte delinquenten even serieus in de gaten bleef houden.Men klaagt erover dat ons gerechtelijk apparaat overbelast is, maar heel processen zouden vermeden kunnen worden als men criminelen niet te vlug losliet, waarbij ze weer in hun misdadig patroon hervallen en opnieuw voor een rechtszaak zorgen. Het frappantste in dit geval is de zaak van een 68-jarige man, die zich gespecialiseerd heeft in kerkdiefstallen en die voor de zeventiende (17de!) keer voor de rechter moest verschijnen. Dergelijke mensen dienen geïnterneerd te worden en te blijven zodat men er geen nieuwe gerechtskosten meer voor moet maken. Dat geldt trouwens ook voor het drugverslaafd koppel dat in Lokeren hun kindje van zes weken letterlijk heeft laten creperen. Voor de moeder van 20 is er misschien nog een kans tot reïntegratie, maar voor die vader van dertig helemaal niet. De kerel is verslaafd aan heroïne en zat al zes jaar in de gevangenis voor drugsfeiten en diefstallen. Het koppel stond trouwens bekend als een "risico gezin". Men wist dus klaarblijkelijk wat er aan de hand was. Er zijn trouwens ook weer een paar misdaden gepleegd door mensen met penitentiair verlof. Een gangster, die al een straf van tien jaar had gekregen voor overvallen en met penitentiair verlof was, maakte van de gelegenheid gebruik om zijn vrouw, die hij N.B. in de gevangenis had gehuwd en waarbij hij een kind had, de keel over te snijden. Een andere penitentiaire verlofganger was sinds begin november spoorloos en werd door de politie van Tienen gepakt nadat hij met een gestolen wagen op de vlucht sloeg en een flitspaal ramde. In de compleet stuk gereden wagen lag inbrekersmateriaal zodat men er vanuit kan gaan dat hij heel die tijd van inbraak en roof geleefd heeft. De doodrijder, die in Bitsingen een vrouw van 32 en haar zoontje van 4 aanreed, waarbij de vrouw het leven liet, bleek "onder invloed" te zijn. Hij was al driemaal veroordeeld en telkens zijn rijbewijs afgepakt en reed nu dus zonder rijbewijs en zonder verzekering. Men is ondertussen ook nog op zoek naar een gedetineerde uit het Henegouwse Saint-Ghislain, die een enkelband kreeg maar nu verdwenen lijkt. Hopelijk vinden ze hem alvorens er weer andere slachtoffers vallen. Vorige week vrijdag sloegen ramkrakers toe in een computerwinkel in Kruibeke. Terwijl de plaatselijke politie daar nog vaststellingen maakte, sloeg dezelfde bende opnieuw toe, nu in een apotheek, in dezelfde straat! De boeven lachen er gewoon mee: ze nemen een risico en als het verkeerd gaat lopen ze in de kortste keren weer op vrije voeten... --- Ik zou zo nog een tijdje door kunnen gaan. Het volstaat om de krant open te slaan en wat verder te lezen dat de pulp over prins Laurent en zijn roeiers. Elke dag opnieuw gebeuren er misdaden die hadden kunnen vermeden worden als men er eens serieus tegen optrad. Recidivisten, mensen die in herhaling vallen, zouden geen strafvermindering mogen krijgen en alvorens men iemand los laat, penitentiair verlof, enkelband of wat ook, zou men er zich van moeten vergewissen of het risico niet te groot is. Dat gebeurt nu blijkbaar niet of veel te weinig. De manier waarop criminelen hier gekoesterd worden is zonder meer misdadig. Ge zult er maar het slachtoffer van worden...
Door heel de mediaheisa en de volkscommotie rond wat sommigen "het proces van de eeuw" durven noemen (en daarmee bedoelen ze de fraude bij de marine), gaan er heel wat andere politieke gebeurtenissen bijna onopgemerkt voorbij. Wie daarbij de sleutelrol speelt is holle bolle Flauhaut, sinds 1995 federaal minister, sinds 1999 grote baas van defensie. Terwijl de meute zich verkijkt op de esbattementen van prins Laurent, hoopt hij dat het proces hem van nut zal zijn voor de verdere afbraak van de Vlaamse aanwezigheid in de top van de zeemacht. Als dat lukt, zijn alle stafchefs én francofonen én vriendjes van Flahaut. Maar er is nog meer. Zopas is er een nieuwe gouverneur benoemd voor Waals Brabant. Het is een gouverneuse geworden en ze heet Marie-José Laloy. Dat zegt de meesten onder ons waarschijnlijk niet veel, maar die Marie-José is "toevallig" de partner ofte levensgezellin van onze minister van landsverdediging. Moet dat toch weer lukken! Ze werd ingezworen door de Waalse minister-president en dat is ook - weeral toevallig natuurlijk - niemand minder dan Elio di Rupo, in zijn vrije tijd ook hoofdman van de Waalse PS, vriend en baas van dezelfde Flahaut. "Rupetta", zoals hij wel eens genoemd wordt door zijn Waalse tegenstanders, zei dat "vervrouwelijking en verjonging" (N.B. Madame Laloy is 56!) " tekenen zijn van vitaliteit". Ge moet er maar op komen. Bijna twaalf jaar aan de macht heeft echter ook bij Flahaut zijn sporen nagelaten. Bij de pas gehouden verkiezingen voor de provincieraden vloog de P.S. in Waals-Brabant naar de oppositie en "Madame Flahaut", zoals ze ook wel eens genoemd wordt, verloor met de P.S. vier zetels in Waver waar ze opkwam voor de gemeente en had gehoopt eerste schepen te worden. De benoeming tot gouverneuse wordt dan ook gezien als een soort compensatie (waar moeten socialisten anders hun geld vandaan halen?) en - om de cirkel rond te maken - kreeg ook de MR een troostprijs: het gouverneursambt in Namen, waar de P.S. ook al de burgemeestersjerp verspeelde. Dat gouverneurschap ging naar de 41-jarige Denis Mathen, waarbij men dus wél met recht over verjonging kan spreken. Flahaut had voor het postje van gouverneur van Waals-Brabant trouwens nog een tweede kaart achter de hand: Jean-Michel Flahaut, neef van! Wie zei daar weer dat macht leidt tot corruptie?
Ja, ge leest het goed: Iran, het land met de grootste oliereserves ter wereld na Saoedi Arabië voert gas en olie "in", niét "uit". Het lijkt bijna ongelooflijk, maar tegenwoordig schijnt alles mogelijk te zijn. Vorig jaar werden er in Iran 3,9 miljoen vaten olie bovengehaald. Dat was bijna de helft van wat er dertig jaar eerder, onder de sjah, naar boven werd gepompt. Met wat het nu boven haalt zit het zelfs onder de quota die zijn opgelegd door OPEC. Dit heeft niets met de gebruikelijk dreigementen te maken waarmee die Ahmadinejad regelmatig in het nieuws komt, maar gewoon met het feit dat de olie-installaties in Iran hopeloos verouderd zijn en er - evenals bv met hun luchtvaart - niet voldoende wisselstukken zijn o.w.v. de Amerikaanse boycot waarbovenop een tweede, wereldwijde boycot eraan komt. Een tweede reden is dat er ook een tekort is aan technisch personeel en dat is het gevolg van de massale emigratie van de Iraanse intellengentia om van onder het repressiejuk van de ajatollahs weg te geraken. In feite voert die Ahmadinejad eenzelfde kortzichtige politiek als Chavéz in Venezuela: alles uitdelen aan de meestal arme bevolking. Dat is louter bedoeld om politiek sterk te staan, maar is nefast voor de economie van het land, zeker op langere termijn. Mede door het feit dat de brandstofprijzen in Iran kunstmatig laag worden gehouden, is ondertussen de binnenlandse vraag fors blijven stijgen. Dat had als gevolg dat er in 2006 voor 5 miljard dollar diende te worden ingevoerd aan gas alleen. Als dat zo verder gaat, stevent Iran af op een faillissement. En dat is dan het land waarvoor men zo'n schrik heeft en wiens politiek regelmatig wordt aangegrepen om de olieprijs van de wereld hoog te houden. Telkens Ahmadinejad uithaalt, vreest men dat Iran zijn uitvoer zou kunnen stopzetten, terwijl in werkelijkheid datzelfde land invoert! --- Wat met de olie al enkele jaren gebeurt, is pure speculatie. Dat mochten we trouwens uitgerekend vandaag nog meemaken toen bekend werd dat Wit-Rusland de oliekraan van de Russische pijpleidingen die door dat land lopen, heeft dichtgedraaid. Als gevolg daarvan dreigen Polen, Oekraïne en Duitsland minder gastoevoer te krijgen. En als gevolg daarvan gaan de olieprijzen op de verschillende beurzen weer meteen de hoogte in. Dé vraag naar de toekomst toe is niet: "Hoe geraken we gemakkelijk aan olie", maar "Hoe gaan we het redden zonder olie", het Zweedse voorbeeld, zeg maar.
Een paar weken geleden, bij het uitkomen van het eerste bericht over de mogelijke betrokkenheid van prins Laurent in de grootste Belgische marine operatie van de laatste decennia, schreef emo-journaliste Hilde Sabbe in Het Laatste Nieuws dat de prins een duwtje in de rug verdiende. Ik heb daarop gereageerd en - oh, wonder! - mijn brief werd gepubliceerd. Ik stelde daarin dat, als de helft van wat er in die krant over Laurent verschenen was, waarheid was, hij geen duwtje in de rug verdiende, maar een schop onder zijn prinselijk achterste (HLN 22.12.06). Ondertussen zijn we enkele stappen verder en kan de prins, na de toestemming van zijn koninklijke vader (een primeur in de geschiedenis van dit kunstmatige land!) dus toch verhoord worden in het proces dat morgen in Hasselt begint, zij het (voorlopig?) alleen nog maar als getuige. Morgen viert men in de Kempen "verloren maandag", een oud gebruik waarbij vroeger de werkende mensen door hun baas getrakteerd werden op de overschotten van de eindejaarsfeesten (nu eet men worstenbrood en appelbollen). Hopelijk wordt verloren maandag geen verloren zaak. Over het feit van de koninklijke toestemming en het feit dat tante Laurette, via de SP toch een vurige aanhangster van het Hof, daarvoor een goedkeuring opstelde, zijn de meningen verdeeld. In de eerste plaats zijn er die beweren dat Laurent geen Coburger zou zijn (zie opnieuw HLN van 22.12.06 - blz 13, eerste artikel bovenaan links) maar een Vastapane. In het licht daarvan wil Albert II misschien de puntjes op de "i" zetten en is hij waarschijnlijk ook de fratsen van Laurent meer dan beu. Dat Walin Onkelinx daar achter staat zou niet zozeer met het Hof te maken hebben, maar met het feit dat de Zeemacht zowat de enige belangrijke tak is van wat er overblijft van ons leger die niet door francofonen wordt beheerd. Een beetje beschadiging van het laatste Vlaams gecommandeerde bastion van onze strijdkrachten is dus gauw meegenomen. Ook de republikeinen krijgen weer een kans zich eens te laten horen en we kunnen rustig stellen dat de eerste charge op de Coburg vesting dan ook begonnen is. Veel stelt het nog niet voor. Van Krunkelsven wikt zijn woorden omdat hij het zijn broodheer Verhofstadt niet te moeilijk mag maken. Dedecker heeft het te druk met het oprichten van zijn nieuwe partij. De enige die (voorlopig?) vrij zijn gang kan gaan is Geert Lambert, het (letterlijke) zwaargewicht van Spirit, de man met het groene grootwarenhuizenbrilletje. De vraag is alleen maar hoever hij mág gaan. Bij de bespreking over het referendum voor de Europese grondwet was hij ook pro, maar moest inbinden toen grote kartelbroer SP.a-rood hem terugfloot. Wie weet, gebeurt straks niet hetzelfde in de Coburg affaire. Hetzelfde geldt trouwens voor de N-VA die waarschijnlijk niet (meer) buiten het CD&V-gareel zal lopen. Aan het Vlaams Belang, de grootste partij van Vlaanderen en de enige die voluit voor Vlaamse onafhankelijkheid gaat, wordt niets gevraagd. De mening van één miljoen Vlamingen, waarvan de overgrote meerderheid de Coburgers hier weg wil hebben, is voor onze media onbestaande. Van persvrijheid gesproken.! Ondertussen is er bij het Hasseltse Gerecht al grote paniek. Men heeft al een naar een grotere zaal moeten uitzien wegens de enorme belangstelling. Van procureur Rubens, die zijn boekje te buiten ging en al meteen de prins verschoonde en zijn adviseur veroordeelde, hoort men niets meer. Wordt gegarandeerd vervolgd!
Jean-Marie Dedecker gaat dus solo, met een eigen partij. Hoe die zal heten en er juist zal uitzien, zullen we binnenkort te weten komen. Hij kiest dus voor de moeilijkste weg. Dedecker gelooft in zijn kansen en zegt dat het in Nederland ook iemand gelukt is. Hiermee verwijst hij naar Geert Wilders, die zich daar ook afscheurde van de liberale partij en in één klap negen zetels behaalde. Of Dedecker evenveel of meer zetels zal behalen zal o.m. ook afhangen van met wie hij in zee gaat. Wilders had alvast één voordeel t.o.v. Dedecker: in Nederland is er geen drempel van 5%. Toen Karel Dillen vroeger afstand nam van de Volksunie en met zijn Vlaams Blok begon, was die drempel er hier ook nog niet. Geert Bourgeois van de N-VA heeft hem wel tegengekomen. Bij de eerste federale verkiezingen was hij de enige van zijn partij die de 5% haalde en was dit de hoofdreden waarom hij zijn wagentje aan dat van de CD&V heeft gehaakt. Dedecker rekent waarschijnlijk ook op zijn populariteit bij een deel van de VLD-kiezers, waar hij 40% van de stemmen haalde bij de voorzittersverkiezing. Hij zou daar best niet teveel op hopen. Zijn partij zal de meeste van die lui niet de voordelen kunnen geven die ze van Verhofstadt's club krijgen kunnen. De kans is klein, dat er nog N-VA kiezers voor Dedecker zullen stemmen. Diegenen uit dat partijtje die gedegouteerd uit de hele Dedecker-affaire zijn gekomen, zullen in de toekomst eerder Vlaams Belang stemmen. De Vlaams Belang stemmers die voor een onafhankelijk N-VA zouden gestemd hebben, zijn ondertussen terug naar de rechtse stal teruggekeerd. Die vinden Dedecker wel sympathiek, maar ergens zijn er grenzen. Voor de Vlaamse zaak houdt heel het manoeuver van Dedecker in, dat het alleen maar verdeeldheid zal zaaien in het rechtse kamp en dat is niet goed. Om nog eens te vergelijken met Nederland: Wilbers haalde inderdaad negen zetels, maar alle andere rechtse partijtjes haalden driemaal niets, waardoor heel wat stemmen verloren zijn gegaan. Het is alleen te hopen dat Dedecker voldoende schade aanricht om de VLD uit een mogelijke volgende regering te houden, waardoor die partij geen derde kans krijgt om Vlaanderen te beschadigen. Dedecker gaat dus soloslim spelen. Solo in elk geval, of het slim zal zijn, valt te betwijfelen. Zoals bij whist, zal hij over goede kaarten moeten beschikken en dat betekent in zijn geval dat hij goede medekandidaten zal moeten vinden, vooral dan buiten zijn eigen West-Vlaanderen.
Wie regelmatig mijn rubrieken leest, weet dat ik geen hoge pet op heb van het Belgisch Gerecht. Toch zijn er enkele uitschieters. Freddy Troch, strafrechter bij het gerecht van Dendermonde is er zo een. Hij kwam voor het eerst in het nieuws toen hij als onderzoeksrechter van Dendermonde het dossier van de bende van Nijvel in handen had. Op een gegeven ogenblik werd dat dossier hem afgenomen en werd het overgedragen aan zijn collega van Charleroi. Die kipte het meteen in een van zijn kasten, waar het een roemloze dood gestorven is. Waarom die zaak naar Charleroi overgeheveld werd, is nooit duidelijk geweest en als gevolg daarvan zijn nogal wat geruchten daaromtrent de ronde gaan doen. Eén ervan zegt dat Troch op een gegeven ogenblik een link zou ontdekt hebben tussen die bende van Nijvel en een onopgehelderd seksschandaal dat men de "roze balletten" noemde en waarbij ook enkele hogere gezagsdragers bij betrokken zouden geweest zijn. Dat verhaal werd nooit bevestigd noch ontkend en we zullen waarschijnlijk moeten wachten tot Troch misschien ooit in zijn mémoires daarover meer uitleg zal geven. Ondertussen heeft Freddy Troch wel carrière gemaakt en is hij nu dus strafrechter in datzelfde Dendermonde. Af en toe blijft hij in het nieuws komen en wel in de positieve zin. Zo werd hij opgeroepen om te oordelen over de bende Erdal. Dat was een proces dat plaats vond in Brugge, maar waar de plaatselijke rechters blijkbaar schrik van hadden, dit n.a.v. allerlei dreigementen. Troch dus niet en hij veroordeelde de terroristen dan ook tot voorbeeldige straffen. Dat die kerels - mits goed gedrag - na één derde van hun straf vrij komen, is niet de schuld van Justitie maar van onze politiekers die die wetten stemmen en veranderen. Dat Erdal zelf kon gaan lopen, niettegenstaande ze geschaduwd werd door liefst 28 politiemensen, is evenmin de schuld van het Gerecht, maar van Binnenlandse Zaken. Vorige week is Freddy Troch weer in het nieuws geweest, ditmaal i.v.m. de uitspraak in een proces tegen cannabistelers. Ook die kregen fikse straffen. In zijn veroordeling gaf Troch ook onze overheden stuk op lik toen hij hen verweet een veel te laks drugsbeleid te voeren. "Door het gedoogbeleid van de overheid denken de meesten dat cannabis ongevaarlijk is", zei Troch, "Dat is onzin. Het roken van joints is vaak het begin van een langdurige en gevaarlijke verslaving aan harddrugs, zoals cocaïne en heroïne. De meeste gebruikers van harddrugs, die dealen, stelen of andere misdrijven begaan, zijn eerst begonnen met softdrugs". Daarmee hoort men het ook eens van een autoriteit die regelmatig met die feiten te maken krijgt en weet waarover hij spreekt. Het is dan ook een schande dat vooraanstaande politici zoals bv Anciaux, Onkelinx en Demotte schaamteloos blijven zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Vooral Demotte, die al enkele jaren een kruistocht voert tegen het roken van tabak, zou beter moeten weten. Het is al lang bekend dat een jointje tot zeven maal meer schadelijke stoffen bevat dan een sigaret. Zopas is er in Berlaar nog een moord gepleegd voor cannabis en enkele vluchtmisdrijven van mensen "onder invloed". Wie dat allemaal "onschuldig" blijft noemen, is toch wel erg verkeerd bezig.
Dat de regeringen Verhofstadt er regelmatig een potje van gemaakt hebben, is geen nieuws meer. Zo was een van de plannen van het Gentse genie, dat hij het aantal kabinetsleden drastisch zou verminderen. Uit een studie van de KU Leuven van april van dit jaar was al gebleken dat daarvan niets in huis is gekomen. Integendeel: het aantal kabinetsleden is in de laatste 15 jaar verdubbeld, van 13,8 tot 28 per federale minister. De Copernicus hervorming die men voor het afschaffen van die ambtenaren had opgestart, is een stille dood gestorven. Van den Bossche, vader van, die het hele project in goede banen moest leiden, heeft ondertussen eieren voor zijn geld gekozen en is reeds enkele jaren directeur van wat nu Brussels Airport heet. Met het Staatsblad loopt het ook helemaal verkeerd. Ondanks de inzet en het goede werk van Van Quickenborne, staatssecretaris voor administratieve vereenvoudiging, is de "moniteur" met 25% toegenomen. Nu heeft men ondertussen dat Staatsblad wel op het Internet gezet, zodat er geen tonnen papier meer aan verloren gaan, maar de inhoud blijft maar aangroeien. De reden daarvan is niet, zoals men stelt, dat alles in de verschillende talen moet worden gepubliceerd: dat was daarvoor ook zo. Het komt omdat dit land teveel politiekers, teveel regeringen, teveel ministers en dus ook teveel wetten heeft. Alsof dat nog niet genoeg is, worden de meeste van die wetten slecht gemaakt, met overhaast en kunst-en-vliegwerk, zodat ze regelmatig moeten worden aangepast en dus twee tot meermalen in het Staatsblad dienen gepubliceerd te worden. Denk maar aan de verkeerswetten, de jeugdsanctiewet waarvan vorige week nog gebleken is dat ze niet deugd (dit n.a.v. het aantal jongeren dat in de psychiatrie voor volwassene belandt), de wapenwet (door het parlement gejaagd in 24 uur), de snel-Belg wet die wel is aangepast maar niet in de goede zin en ga zo maar voort. Die laatste wet zal trouwens nooit meer goed komen zolang tante Laurette het op Justitie voor het zeggen heeft (er is zopas weer een moord begaan door een crimineel met penitentiair verlof!). Kortom, zolang deze Belgische staatsstructuur zal blijven bestaan, is er geen hoop op verbetering. Een reden temeer om er dit jaar een eind aan te maken. Zolang mensen als Verhofstadt en Onkelinx, om er maar twee te noemen, in de regering blijven zitten, zal er niets in gunstige zin veranderen, zeker niet voor Vlaanderen. .
Gaia is nu niet precies een groepering waar ik van hou, om het beleefd te zeggen. Een organisatie die het dier neemt als maat van alle dingen en niet de mens, laat staan God, dat is zo een beetje de wereld op zijn kop zetten. Men moet goed zijn voor de dieren, maar dat wil nog niet zeggen dat men de dieren als mensen moet behandelen. Een hond wil liefst als een hond behandeld worden en niet als een teddy bear. In een wereld, waarin nog zoveel mensen een minderwaardig leven lijden, vind ik het onfatsoenlijk zich in de eerste plaats in te spannen voor het lot der dieren. Op TV kan men in een tijdspanne van enkele minuten soms zien hoe dierenvoeding als luxe wordt aangeprezen en hoe daarna mensen sterven van de honger. Dit alles gezegd zijnde, moet ik toegeven dat Gaia bij ons althans consequent blijft in haar acties, of men het daarmee nu eens is of niet. Zo had de organisatie wel het lef om te protesteren tegen het rituele slachten van schapen en andere dieren tijdens het moslim offerfeest, een zaak die eigenlijk voor de eigen bevolking verboden is en tegen de wet, maar waarop dus een uitzondering is gemaakt in het kader van de zgz godsdienstige verdraagzaamheid en multicultuur. Er is wel gezorgd voor een soort van controle, maar die stelt in feite weinig of niets voor, zodat er zelfs kan geslacht worden in car washes. Hier en daar wordt het ook nog steeds thuis geslacht, iets wat helemaal verboden is, maar ook daar knijpt onze justitie op tijd en stond een oogje dicht. Bij het vorige offerfeest werden er 300 PV's voor thuisslachten opgesteld. Slecht één (1!) ervan werd beboet, al de anderen geseponeerd. Voor zover ik het weet, worden die geslachte schapen nog dezelfde dag verorberd, ook dat is iets dat m.i. niet kan. Om eetbaar te zijn moet vlees van geslachte dieren nl eerst "afsterven", zoals men dat noemt. Hoe dat juist met schapenvlees gesteld is weet ik persoonlijk niet. Ik heb vroeger wel eens pas geslacht runds- en kalfsvlees op mijn bord gehad (niet thuis!). Het rundsvlees was praktisch niet te snijden, laat staan te eten. Het kalfsvlees wel, maar men had dan de indruk dat men een soort glas aan het eten was. Al bij al is heel die drukte rond dat offerfeest een zoveelste vorm van discriminatie van het eigen volk, aan wie dergelijke fantasietjes niet zijn toegestaan en die meteen beboet wordt als het e.o.a. afwijking op de voedingscontrole begaat. Integratie is iets heel anders...
Er is her en der nogal wat kritiek gekomen op het feit dat ze Sadam hebben opgeknoopt. E.o.a. mensenrechtenorganisatie vond zelfs dat zijn proces niet "volgens het boekje" was verlopen. Alsof Sadam zijn daden wel volgens het boekje deed! ± Één miljoen (1.000.000) doden uit de oorlog die hij startte tegen Iran, driehonderdduizend (300.000) eigen "landgenoten" geliquideerd, waaronder 80.000 Koerden die hij heeft laten vergassen en twee eigen schoonzoons. Stel, dat Sadam zou veroordeeld zijn door het mensenrechtentribunaal uit Den Haag. Dan kreeg hij hoogstens levenslang en zou hij de rest van zijn leven hebben doorgebracht op onze kosten, waarschijnlijk zoals Dutroux, met TV en PC ter beschikking. Bij de mensen die bezwaren opperden waren trouwens ook onze Belgische coryfeeën De Gucht en Louis Michel. Ze zouden beter zwijgen, vertegenwoordigers als zij zijn van een zgz democratisch regime dat er na 60 jaar nog steeds niet toe gekomen is amnestie te verlenen aan mensen die politiek fout waren tijdens de Tweede Wereldoorlog en waarvan er verscheidene toen ook de doodstraf hebben gekregen naar aanleiding van erg dubieuze beschuldigingen die - zelfs als ze waar zouden zijn geweest - lachertjes waren t.o.v. wat Sadam "gepresteerd" heeft. Een deel van de proteststemmen stelt ook dat het geweld in Irak hiermee niet zal afnemen. Bij die zelfmoordaanslagen, die inderdaad voortduren, slachten moslims gewoon elkaar af. Ik kan nog aannemen dat vanuit een bekrompen opvoeding mensen kan worden wijsgemaakt dat ze de hemel (en 77 maagden!) zullen krijgen als ze hun echte vijanden (en dan bedoel ik de Amerikanen en andere Westersen) mee de dood in sleuren. Maar om te geloven dat men de hemel zal krijgen om andere, meestal onschuldige moslims mee over de kling te jagen, moet ge toch al erg dom, achterlijk en/of fanatiek zijn. In Mekka lopen sunnieten en sjiïten broederlijk naast elkaar op het grote offerfeest (de Hadj) en in Irak blazen ze elkaar de lucht in. Tenslotte nog dit: er is natuurlijk ook de kritiek op de Amerikanen. Wat men daarbij wél verzwijgt is, dat het uitgerekend de Yankees waren die de doodstraf in Irak hadden afgeschaft (de Irakezen hebben ze zelf terug hersteld) en die ervoor gezorgd hebben dat er in het land van Eufraat en de Tigris voor de allereerste keer democratisch kon gestemd worden. Blijkbaar kunnen de Amerikanen voor het grotendeels linkse Europa geen goed meer doen. Dat zal duren tot er een andere president komt. Als die dan bv een isolationistische politiek zou gaan voeren, zullen dezelfde critikasters er als de eersten bij zijn om de Amerikanen weer te beschuldigen, ditmaal omdat ze ergens niét ingrijpen.
En daarmee zitten we al in 2007. Het lijkt me nog gisteren toen we uitkeken naar het millenniumjaar. 't Zal weer snel Kerstmis zijn! 2007 wordt een jaar met nogal wat twijfels, op alle gebied. Voor ons land is het natuurlijk afwachten wat voor uitslag de federale verkiezingen gaan brengen. Toch is er enige hoop dat nog meer Vlamingen er zich van bewust geworden zijn dat het zo met dit kunstmatige België niet verder kan. O.m. de nepreportage van de RTBF heeft daaraan een "boost" gegeven. Het geloof in de mogelijkheden om iets te veranderen is groter geworden en er is zeker geen weg meer terug. De 300 belgicisten die men in Brussel nog bij elkaar kreeg waren een duidelijk teken van bloedarmoede bij de laatsten der tricolore Mohikanen. Toch mogen we het vel van de beer niet verkopen vóór hij geschoten is. Het Hof, de Kerk, de vakbonden en het groot kapitaal zullen zich zo maar niet gewonnen geven. Zij vormen de formidabele hindernissen die Vlaanderen nog zal moeten nemen alvorens het zijn gekoesterde onafhankelijkheid zal bekomen. Economisch gezien was 2006 een eerder onverhoopt goed jaar, maar dat heeft niets met België als dusdanig te maken. Tenzij men ervan uitgaat dat de fiscale amnestie, een van de redenen waarom het hier beter ging dan in andere landen, er niet had kunnen komen zonder België. We profiteerden mee van een algemene opleving in Europa. Toen die, ergens in mei, even in het gedrang kwam o.w.v. de mindere economische activiteit in de States, werd die gecompenseerd door een serieuze verhoogde handel met Azië, in de eerste plaats China en India. Een andere reden was dat er gemeenteraadsverkiezingen waren waardoor o.m. de bouwnijverheid flink wat bijkomende bestellingen kreeg. Voor 2007 voorziet men in de U.S.A. nog steeds geen verbetering. Hét grote probleem daarbij is de dollar die nu zo ongeveer op de helft van zijn waarde staat t.o.v. de jaren tachtig van de vorige eeuw. Daar ook onze handel met Azië grotendeels in dollars verloopt, is dat voor Europa een serieuze handicap. Een extra probleem zal er ook bijkomen nu, vanaf vandaag, in Duitsland de BTW met liefst 3% verhoogd is. Dat lijkt niet veel maar is een groot verschil als men met miljoenen en miljarden gaat rekenen. Daar Duitsland onze grootste handelspartner is, zal zich dat ook bij ons doen gevoelen. Kortom, het is nog koffiedik kijken wat voor jaar 2007 bij ons zal worden. Mijn eerste wens is, dat we een eind mogen maken aan Verhofstadt en zijn paarse dromen. Nog zes jaar van datzelfde zal niet alleen de Vlaamse zaak, maar ook de Vlaamse portemonnee geen deugd doen.
Bij de weekeind editie van Het Laatste Nieuws zat een katern met het overzicht van 2006. Daarbij werd natuurlijk ook aandacht besteed aan de voorbij gemeenteraadsverkiezingen, vooral dan die van Antwerpen. Bij de reeks was een foto van Filip Dewinter, die nogal sip kijkt en als tekst staat erbij dat "Het Blok" (zo staat het er) in Antwerpen 5% verloren had. Dit is een grote leugen. Om te beginnen heeft het Vlaams Belang in Antwerpen geen enkel procent verloren. Ondanks de uittocht van heel wat autochtonen en het feit dat de allochtonen, ook de niet-Belgen, dank zij de vreemdelingen stemwet massaal links hebben gestemd, haalde het Belang nog ongeveer 5.000 stemmen meer dan bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen en kreeg het ei zo na een extra zetel. De grote verliezers in de koekenstad waren de VLD en Groen! die respectievelijk de helft en twee derde van hun zetels verloren. Daarover vond ik in de krant echter niets terug. Huichelaars! Van journalisten wordt verwacht dat ze objectieve berichtgeving verstrekken. Dat schijnt in ons land niet meer te kunnen. Ze zijn voor het overgrote deel vooringenomen en denken zelf aan politiek te moeten doen. Ik kan best begrijpen dat men niet voor Filip Dewinter moet zijn, maar de waarheid heeft ook zijn rechten. Zijn partij mag nergens meespelen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen hebben we gezien dat de zgn "democratische" partijen nog liever een niet werkbaar schepencollege vormen met 5,6 en meer partijen dan samen te gaan met Vlaanderen grootste. Nergens meedoen dus, maar wel overal de schuld van krijgen. Ik ben in heel mijn leven nooit lid geweest van een partij, zelfs niet van een vakbond, maar ik neem mijn petje af voor Filip Dewinter. Als men ziet wat voor gemene, meestal onfaire tegenstand die man al sinds jaren moet trotseren vanwege de media én zijn politieke tegenstrevers, dan moet die een ijzersterk karakter hebben. Veel sterker dan het gros van zijn zgz collega-politici, waarvan de meeste maar plaatsvervangende ja-knikkers zijn. Ik heb ook een mail gestuurd met een rechtzetting naar Het Laatste Nieuws. De kans dat die zal gepubliceerd worden is uiterst miniem. Eind januari zeg ik trouwens mijn abonnement ervan op.
Na de jaarlijkse klucht met de federale begroting, met zijn verkwanselen van het staatspatrimonium, het hijacken van pensioenfondsen en het niet betalen van rekeningen, allemaal zaken waardoor de toekomst van ons nageslacht serieus gehypothekeerd wordt, is het een verademing te weten dat het met de begroting van de Vlaamse deelregering helemaal anders loopt. Minister Dirk Van Mechelen, die al sinds een zestal jaren de portefeuille van de Vlaamse begroting beheert, is er in die tijdspanne in geslaagd het deficit van méér dan 6 miljard euro op nauwelijks een half miljard terug te brengen en dit zonder kunstgrepen zoals die van het licht (ge)wicht dat de nationale begroting beheert of van de kemelschieter uit Luik die men de minister van Financiën noemt. Als alles normaal verloopt zou Vlaanderen tegen 2008 schuldenvrij zijn. Met Vlaanderen bedoelen we in dit geval de Vlaamse deelregering. Want officieel mag Vlaanderen ook na 2008 het overgrote deel van de Belgische schulden betalen. Op Brussel en Wallonië moet men niet rekenen als het op betalen op aan komt. Om nl van alle schuld af te zijn zouden Brussel, Wallonië en het federale België hetzelfde moeten doen als Vlaanderen, ttz niet alleen zorgen dat de schulden betaald worden, maar ook dat er een overschot wordt gecreëerd. Wie ziet dat gebeuren? Om te beginnen is de tegenhanger van Van Mechelen in de Waalse deelregering niemand minder dan Michel Daerden (spreek uit: "daardén"). Die is op dit ogenblik nog steeds geld aan het lenen, laat staan besparen. Dat de man, die tot de parti scandaleux behoort, in het zuiden van dit land toch immens populair is, heeft niets met zijn functie te maken, maar met het feit dat hij regelmatig dronken rondloopt en dan zelfs vóór de camera zijn zattemanspraat komt uitlallen. Van een voorbeeld gesproken! Het lijkt goed te gaan met België, maar dat is maar schijn. We genieten nog van de gevolgen van de fiscale amnestie, de lage rentevoeten en de overheidsinvesteringen n.a.v. de gemeenteraadsverkiezingen. De extra inkomsten die de regering Verhofstadt kreeg, heeft ze echter meteen weer uitgegeven. Ze is zelfs gaan lenen om de uitgaven betaald te houden, waardoor de staatsschuld dus opnieuw is opgelopen. Van Mechelen is een VLD-er, waarbij men zich afvraagt waarom Verhofstadt zo'n bekwame partijgenoot niet in zijn eigen kabinet heeft opgenomen. Klaarblijkelijk past die niet in het paarse clubje, waar men zich van geen kwaad bewust is waar het gaat om geld over de balk smijten. In het succesverhaal van Van Mechelen zit trouwens ook één valse noot. Hij zegt dat Vlaanderen, doordat het de tering naar de nering zet, sterker zal staan in eventuele latere communautaire gesprekken. Dat zal helemaal niet het geval zijn. Met het excuus dat Vlaanderen er beter voorstaat en de tegenpartij slechter, zal het voor laatstgenoemde een reden te meer zijn om van ons nog meer af te pingelen. Daarom blijf ik erbij, dat we beter geen verdere communautaire onderhandelingen meer houden tenzij we eerst krijgen waar we recht op hebben.
Het nepjournaal van de RTBF blijft nazinderen. De reacties houden niet op. De RTBF heeft Vlaanderen wel degelijk op de kaart gezet, voor een tijdje althans. Misschien is dit allemaal niet gegaan zoals het hoorde, maar tot aan de andere kant van de wereld heeft men Vlaanderen ontdekt. Mede dank zij de Amerikaanse en ook de Spaanse omroepen is het nepjournaal tot in Azië en Zuid-Amerika geraakt. In eigen land heeft het er alvast voor gezorgd dat de Vlamingen nu weten dat de mogelijkheid bestaat. Het volstaat dat twee derde van het Vlaamse parlement onze onafhankelijkheid uitroept en het is zover, wat het orakel van Brakel ook moge beweren. Bij de Walen zit de schrik er goed in, bewijs daarvan de eerste uitspraak van Di Pippo ná de uitzending: "Nous avons peur!". "Vlaanderen op de wereldkaart zetten", men hoort dat verhaal wel eens meer van onze heren politici. Pogingen zijn er al genoeg geweest: een Vlaams Huis hier, een Vlaamse missie daar. Dat klinkt allemaal mooi maar blijkt erg beperkt te blijven. Als Vlaanderen echter zijn onafhankelijk uitroept, zelfs al blijkt dat later verzonnen te zijn, dan wordt er wereldwijd gereageerd. Koenraad Elst verwoordde het zo in 't Pallieterke van deze week: "Vroeger behoorde Slovenië tot Joegoslavië. Onbekend in de rest van de wereld. Nu is het onafhankelijk, staat het op elke landkaart, wordt het genoemd in elke VN-naamafroeping en weerklinkt zijn volkslied in elke competitie, in elke discipline. Het is nu onafhankelijk". Het heeft geen zin verder over "meer bevoegdheden" te onderhandelen. Vlaanderen moet een zelfstandige staat worden en liefst zo snel mogelijk. Alleen op die manier kan het er, evenals Slovenië, Kroatië e.a., zeker van zijn dat het op de wereldkaart zal staan. Om het met de bekende Feyenoord-slogan te zeggen: geen woorden, maar daden!
Rudy Demotte, minister van Volksgezondheid, lijkt schrik te hebben dat de geschiedenis hem zal vergeten. Regelmatig komt hij dan ook uit de hoek met de meest uiteenlopende initiatieven, die niet altijd even gelukkig in elkaar steken. Er is zijn kruistocht tegen het roken, wat voor zijn ministerie vrij logisch is: hoe minder rokers, hoe minder zieken en hoe minder kosten voor de ziekteverzekering. Dat hij daarvoor soms extreme maatregelen treft, heeft ook de maken met het feit dat zijn moeder (een Vlaamse, N.B. en de reden waarom Demotte ook vrij goed Nederlands spreekt) gestorven is aan longkanker. Zijn laatste nieuwe maatregel tegen het roken: het verbod tot roken in restaurants en cafés is eigenlijk niets nieuw. Het bestaat al in Ierland, Italië en Spanje en zal waarschijnlijk vroeg of laat algemeen worden in de hele Europese Unie. Dat er van deze wet weer een typisch Belgische variant moest gemaakt worden, is natuurlijk weer iets anders. Als een café of taverne meer dan 30% van zijn omzet uit de verkoop van voeding haalt, mag er niet meer gerookt worden, anders wel. begin dat maar eens uit te rekenen. Het gevolg daarvan is, dat sommige café-uitbaters er allerlei uitvluchten op gevonden hebben om onder die drempel van 30% te kunnen blijven (het niet meer verschaffen van het duurste gerecht, biefstuk/frites bv). Enfin, een beetje een klucht. Kan er met die nieuwe anti-rokerswet nog gelachen worden, dat kan niet meer bij een nieuw voorstel van het napoleonneke van onze sociale zekerheid. Hij zou nu gratis heroïne gaan uitdelen aan wie daaraan verslaafd is. Het zou nog wel gaan om een proefproject in Luik, stad die zelf vragende partij is. In de "cité ardente" zouden niet minder dan 5.000 junkies ronddwalen die aan heroïne zijn verslaafd. Een enorm aantal, zeker als men daarmee bedenkt dat deze groep mensen, meestal jongeren, voor de maatschappij zijn afgeschreven. Heroïne is een hard drug die van de mens een wrak maakt en hem afschrijft voor de samenleving. Gratis dat spul gaan verstrekken is m.i. al even misdadig als het te verkopen. Men lost er niets mee op: het leven van die mensen zal hoe dan ook getekend blijven en is eigenlijk afgelopen. Daaraan moet de staat niet meehelpen. Door gratis heroïne te verschaffen zullen er alleen nog maar junkies bijkomen, waarschijnlijk zelfs vanuit het buitenland. Luik grenst aan zowel Nederland als Duitsland en ligt op vrij korte afstand van Luxemburg en Frankrijk. Wat de staat zou moeten doen is veel harder optreden tegen de verkopers van die hard drugs. Zij zijn de handelaars van de dood. Wat zij doen is moord met voorbedachte rade. Er is nl geen weg terug uit de harde drugsverslaving. De enkelingen die daar toch in slagen zijn op één hand te tellen en vormen de uitzondering die de regel bevestigt. Er zijn regimes waar men drugshandelaars de doodstraf geeft. Dat hoeft men hier niet te doen; dat kan trouwens niet meer in dit land waar een Michelle Martin, de gezellin van Dutrouw, na 10 jaar al vrij zou kunnen komen. Maar men kan ze wel voor de maximumstraf uit de circulatie halen en alles verbeurd verklaren wat ze met hun misdadige handel hebben verworven. Zowel verslaafden als dealers moeten van de straat gehaald worden. Als dat niet gebeurt zal onze maatschappij helemaal verloederen.