Bart Somers is niet alleen voorzitter van de VLD, maar ook burgemeester van de stad Mechelen. Daar hij in zijn eerste functie niet al te ernstig wordt genomen omdat hij maar niet uit de schaduw van Verhofstadt komt, doet hij zijn uiterste best om in zijn taak als burgemeester te slagen. Met de regelmaat van een klok neemt hij nieuwe initiatieven, denk maar aan het beboeten van de (meestal allochtone) ouders als ze hun tieners niet onder controle kunnen houden. Als dat allemaal nog niet zou helpen, gaat Bart er desnoods persoonlijk achteraan. Achter de boefjes, bedoel ik dan. Zo kwam burgervader Bart dit laatste weekeinde in het nieuws nadat hij persoonlijk (nou ja, samen met een beiaardier en enkele scouts, plus nog een politieagent die zijn schouder daarbij ontwrichtte!) twee handtasdieven had ingerekend. Ze zullen met Bart niet blijven lachen, of toch? Als we immers de krant van maandag doornemen, in dit geval Het Laatste Nieuws op bladzijde 18, dan blijken daar tijdens hetzelfde weekeinde volgende diefstallen te zijn gebeurd: - Een portefeuille gejat van een 19 jarige vrouw in een warenhuis. - Een portefeuille gestolen van een 26 jarige vrouw aan de Botermarkt. - Een portefeuille gestolen van een 43 jarige man uit Bonheiden, die in de Boerenkrijgstraat een lekke band aan het vervangen was en daarbij de "hulp" kreeg van drie kerels. Ook zijn gsm en zijn zonnebril bleken daarna spoorloos. - Een portefeuille gestolen van een 31 jarige vrouw in een winkel waar ze werkte aan de Haverwerf. - Een regenjas gestolen van een 35 jarige man in een café aan het Koning Albertplein. - In dezelfde café werden ook een gsm, de sigaretten en geld gestolen van een 23 jarige klant uit St. Amands. - Een portefeuille gestolen van een 43 jarige man in de personeelsruimte van een winkel aan de Botermarkt. - Twee gsm's gestolen uit het kantoor van een warenhuis aan de Haverwerf. - Een handtas afgerukt van een 78 jarige dame in de Adegemstraat. - Een auto Honda CRX gestolen in de Paardenkerkhofstraat. - Vier truien en een hemd gestolen in een winkel in de Geitestraat. Het alarm ging daar wel af, maar de verdachten konden ontkomen. - In de magazijnen van een grootwarenhuis werd een man betrapt die poogde multimedia apparatuur te stelen. Hij kon echter ontsnappen. - In de Wupstraat werd in een huis ingebroken. Er werd daar een fototoestel gestolen. Zo, dat was een weekeindje Mechelen. Nog een geluk dat Bart Somers persoonlijk een handtasdiefstal verhinderde, anders was er nog een misdaad meer ongestraft gebeurd! O, ja, nog dit: zaterdagnacht was er ook nog een zware knokpartij na een ontaarde familievete tussen twee Turkse clans waarbij meubilair sneuvelde plus enkele ruiten en waarbij verscheidene leden van beide families (uit voorzorg) in twee verschillende hospitalen belandden en een viertal personen werd aangehouden. Leuk wonen daar in Mechelen!
Week 42 wordt een cruciale week voor ons land en de regering. Vooreerst zal de basis van de verschillende vakbonden zich uitspreken over het voorstel van de regering i.v.m. de einde loopbaan problematiek. In werkelijkheid is het zo, dat de regering zinnens is haar plan hoe dan ook door te drijven. Van het ABVV is algemeen geweten dat ze gaat tegenstemmen. Alles zal dan afhangen van wat de basis van het ACV beslist. Als die ook tegenstemt, dan zit het spel op de wagen en riskeren we een hele reeks nutteloze stakingen, enkel en alleen om een discussie van één tot twee jaar langer werken in geval van brugpensioen. Het echte pensioen blijft immers op 65 jaar. Interessant om weten in deze discussie is, dat het studiebureau van de OESO heeft uitgerekend, dat landen die ouderen sneller op pensioen sturen (zoals vandaag in België) geen jobs creëren voor jongeren en dat, omgekeerd, in landen waar men de ouderen langer laat werken, er ook meer werk is voor jongeren (Vacature 15.10 onder "Standpunt). Een tweede heikel punt is het sluiten van de begroting. Dat was deze week al geregeld, maar minister Reynders moest voor de zoveelste maal toegeven dat hij een pas besliste wet weer eens moet "aanpassen". Daar heel deze wet ook nog door het parlement moet, zou het nog wel eens spannend kunnen worden. Tenslotte zou er een akkoord uit de bus moeten komen over het opstijgen en landen van de vliegtuigen op Zaventem, een belachelijke discussie die mogelijk is geworden nadat Verhofstadt I de groenen bij in de regering had genomen, waarbij Isabel Durant alle bestaande internationale normen een haars laars lapte en besliste dat er voor onze nationale luchthaven andere regels zouden komen dan wat in de rest van de wereld gebruikelijk is. Buiten het feit, dat men de groenen nooit in de regering had mogen nemen (Durants opvolgster in het Brusselse "gewest", Mw Uytebroeck, is ook een rabiate anti Vlaamse van Ecolo), had men feitelijk van die veredelde Brusselse gemeenteraad nooit een gewest mogen maken. Dit is een zoveelste stommiteit geweest van de "klassieke" Vlaamse partijen. Het is inmiddels bv gebleken dat 90% van de werknemers op Zaventem Nederlandstaligen zijn en dat de Brusselse franstalige politici er alles aan doen om het aantal Franstaligen er zo laag mogelijk te houden, enkel en alleen om een stok achter te deur te hebben en Vlaanderen de duivel te kunnen aandoen. Dat er in Brussel een werkloosheidsgraad is van méér dan 20% en dat 99% van die werklozen daar geen Nederlands kunnen of willen spreken, terwijl men in de rand om werknemers schreeuwt, schijnt hen een zorg te zijn (ook dát mag Vlaanderen immers bijpassen als het zover is). De BDGA, de Brusselse tegenhanger van de Vlaamse VDAB doet zo goed als niets om van zijn "klanten" vanaf te geraken. De regering heeft alvast eindelijk iets serieus ondernomen. Ze is naar Cassatie gestapt en wil het hele luchtvaartgebeuren onder één federale minister brengen. Als haar dat lukt is het perverse spelletje van grote en kleine drukkingsgroepen hopelijk geschiedenis en kan men in dit nog eens normaal gaan verder werken. We zullen deze keer maar duimen.
Vandaag, 15 oktober is Johan Vande Lanotte verkozen tot nieuwe voorzitter van de SP.a met een stalinistische score van 93,4%. Er waren ook geen andere kandidaten en zeker geen betere. Vande La zal dan ook aftreden als minister van begroting en vice-premier en dat zal een kleine stoeltjesdans teweeg brengen in de partij die, ondanks veel ups en vooral downs toch al sinds 1987 continu in de federale regering zit en dit dank zij het feit dat de Waalse zusterpartij zo sterk is én dat het cordon sanitaire een rechtse regering onmogelijk heeft gemaakt. Op begroting zullen ze de ti-ta-tovenaar missen, want tenslotte was het vooral hij die er de laatste zeven jaar in geslaagd was telkens een begroting in evenwicht in te dienen. Daarbij dient dan wel te worden aangestipt dat dit dikwijls gebeurde met heuse kunstgrepen (zoals het overnemen van het Belgacom pensioenfonds) en dat een begroting in evenwicht voor België niet voldoende is, gezien de grote staatsschuld die het land heeft. Normaal gesproken zou Vande Lanotte als minister van begroting én als vice-premier worden opgevolgd door Freia Vandenbosche, de SP.a babe uit Gent, dochter van vader Luc en neef van Siegfried Bracke van de VRT. Een paar weken geleden verschenen er in enkele franstalige kranten een interview met de cabinetchef van Freia's departement, dit ter gelegenheid van diens pensionering. De man, van wie ik de naam vergeten ben maar ik dacht het het een francofoon is, had er een hele carrière in de politieke cabinetten op zitten en was niet erg te spreken over Freia. Hij beweerde ondermeer, dat hij met haar slechts één (1) keer over het werk gesproken had vanaf zij daar minister was geworden. Nu kan het natuurlijk zijn dat Freia zo slim is dat zij de raad van een oude rat in het vak niet nodig heeft, maar alles wijst erop, dat zij met een andere "souffleur" werkte en dat die uit Oostende komt. Andere vuiltongen beweren dat vader Luc, die zichzelf ondertussen ook een riante job buiten de politiek cadeau had gedaan (misschien is Steve Stunt zo op dat idee van gouverneur gekomen?), zijn dochter ook met raad en daad bijstond. Het zou best kunnen dat de souffleur uit Oostende die taak van raadsman van Freia verder zal blijven uitoefenen. We komen dan wel zo stilaan in een situatie, waarbij alle partijvoorzitters van de meerderheid zo'n beetje God-de-Vader aan het spelen zijn. Di Rupo is tevens minister president van Wallonië. Reynders is ook nog minister van Financiën en Verhofstadt is de facto nog steeds de man die de VLD lakens uitdeelt (Bart Somers kan hoogstens rekenen op de titel "his master's voice"). Dit is geen democratie meer, zelfs geen particratie, maar een dictatuur van de enkelingen. De mama van Billie* dient alleen als uithangbord. * Ter info voor de ouderwetsen: Billie is hier een meisjesnaam...
"Ik ben niet verkozen om leuk te zijn, maar om een beleid te voeren". Deze zin van Guy Verhofstadt tijdens zijn verklaring van 11 oktober volstond om de bevriende media te laten uitroepen dat hij, Verhofstadt, veranderd was. Is dat wel zo? Kijk, iedereen heeft zo zijn wensdromen, vooral als men jong is. Guy Verhofstadt had die ook. Meer nog, hij zette die dromen op papier, zwart op wit en noemde het zijn "burgermanifesten". In tegenstelling tot gij en ik, kreeg Verhofstadt de kans om zijn dromen, of althans een deel ervan, te verwezenlijken. Jammer genoeg maakte Guy, eens de vleespotten bereikt, een bocht van 180 graden en heeft hij in feite niets, maar dan ook niets verwezenlijkt van wat hij voorstelde in zijn manifesten. Misschien had hij dat gekund, was hij met een centrum-rechtse regering begonnen in 1999, met de toenmalige CVP dus. Maar dat wilde hij niet omdat hij die partij de schuld gaf hem, Guy Verhofstadt, 18 jaar in de oppositie te laten wegkwijnen. Hij startte dus met een regering die iedereen omvatte buiten de CVP (en het Vlaams Blok). De prijs die hij hiervoor moest betalen was het opgeven van elke ambitie uit zijn burgermanifesten. De beloning was (en is nog steeds) dat hij premier mocht zijn. Guy Verhofstadt was en is de VLD en dat is dan ook de reden van het debacle dat die partij nu al een tijdje meemaakt. De achterban, die wél geloofde in zijn burgermanifesten, haakt af, zeker na de nieuwe belastingen op spaargelden, waaruit blijkt dat de VLD nóg maar eens moest toegeven aan de PS. De reden waarom de "nieuwe" Verhofstadt een stuk kalmer lijkt geworden is omdat de man er waarschijnlijk in berust dat hij alleen nog premier mag blijven is, omdat nieuwe verkiezingen voor de PS niet opportuun zijn. Erger nog: hij mag met zijn regering de hele termijn uitdoen omdat er in Wallonië teveel lijken uit de kast blijven vallen, dus o.w.v. het uitkomen van corruptieschandalen bij de partij die het in werkelijkheid voor het zeggen heeft in dit land. Het zal tenslotte toch waarschijnlijk Toscane worden...
Liefst 44.000 particulieren wilden in Telenet aandelen investeren, waardoor er dubbel zoveel aangevraagd werd dan kon worden aangeboden. Toch werd in beurskringen meteen gezegd, dat dit geen echt groot succes was. Toen Belgacom naar de beurs trok, werd er vijfmaal zoveel aangevraagd. De reden dat het met Telecom wat minder werd heeft vele oorzaken, terug te vinden in nogal wat negatieve berichten over het telecombedrijf. Om te beginnen heeft Telenet tot op de dag van vandaag nooit éénmaal winst gemaakt en zit het met een schuld van anderhalf miljard euro. Verder werd er meteen gesteld dat dit een investering was die niet op korte termijn kon opbrengen. Daarenboven was er het feit dat topman Duco Sickinghe eieren voor zijn geld koos en een kwart van zijn eigen aandelen verkocht en daardoor liefst bijna 7 miljoen euro rijker werd. Tenslotte was het bedrijf kortelings nog erg negatief in het nieuws gekomen toen het eenzijdig besliste zijn TV-aanbod met acht zenders te verminderen voor wie niet wilde overschakelen op digitale TV. Een soort gijzeling van zijn eigen klanten. Buiten Sickinghe zijn er trouwens nog enkele bedrijven die grote sommen geld hebben verdiend aan Telenet's beursgang: De GIMV kreeg 191,3 miljoen in kas, de gemengde intercommunales 283,6 miljoen, Electrabel 88,2 miljoen en Ackermans & Vanhaaren 13 miljoen. Op de eerste beursdag flopte het aandeel van Telenet dan ook met meer dan 9% en verloor het bedrijf in feite 192 miljoen euro aan waarde. De vraag is maar of het daarbij zal blijven. Denkelijk hebben al heel veel intekenaars spijt van hun aankoop. Op die eerste dag werden er al maar liefst 10,7 miljoen aandelen verhandeld. De telecomsector heeft het trouwens niet zo gemakkelijk als men zou denken. Het Nederlandse KPN zit met een schuld van 8,2 miljard euro en France Telecom zelfs 46,3 miljard! Stel eens voor dat een van die bedrijven failliet zou gaan; dat kan iedereen overkomen, ook Telenet. Wat dan? Moest het Telenet overkomen dan wordt Belgacom waarschijnlijk de lachende derde. Dat bedrijf is nl zowat het enige in de regio West Europa dat géén schulden heeft.
Ik schreef enkele dagen geleden reeds dat de Vlaamse media er goed aan zouden doen de politieke situatie in Wallonië op de voet te volgen, maar ik betwijfel of dat gebeurt. Ondertussen gebeuren daar nog steeds vrij spectaulaire dingen en de hele PS situatie maakt, dat die partij zich geen vervroegde verkiezingen kan veroorloven (ze zou, volgens sommige vrij serieuze peilingen, reeds meer dan 8% van haar aanhang verloren hebben) en op die manier Verhofstadt II in leven houdt. Voor de vacante plaats van de aangehouden en ontslagen schepen Claude Despiegeleer in Charleroi zijn er ondertussen twee kandidaturen: zijn zoon en zijn secretaresse! Nu kunnen die twee natuurlijk niet de schuld krijgen voor alles wat Claude heeft uitgespookt: in de huidige situatie waarbij men schoon schip wil maken van het corrupte imago van de partij, lijkt dit echter geen koshere oplossing. Er is trouwens nog zo'n zaak in 't zicht waarbij het zou kunnen gaan stinken. Het slachtoffer hierbij zou wel eens Michel Daerden kunnen zijn, ge weet wel die Waalse minister van het autowegenvignet. Door de collega's wordt hij "compagnon Porsche" geheten vanwege zijn flamboyante levensstijl (denk links, leef rechts). Er wordt van hem o.m. beweerd dat hij zelden echt nuchter is... In de zoektocht naar onregelmatigheden binnen de PS blijkt die Daerden nu een revisorenbedrijf te hebben (gehad), DC&C genaamd. Dat bureau controleert de rekeningen van zo'n 150 (honderdvijftig!) publieke instellingen, waaronder intercommunales, ziekenhuizen en huisvestingsmaatschappijen, verzekeraar Ethias en zelfs de Post. Daerden verdedigt zich door te stellen dat hij zijn aandelen in DC&C reeds in 2001 heeft verkocht, wat klopt. Nu komt het echter: het kantoor wordt de dag van vandaag geleid door Frédéric Daerden, zoon van! En daar houdt het nog niet mee op. Die Frédéric Daerden is ook schepen van financiën in Herstal en wil volgend jaar bij de gemeenteverkiezingen meedoen als kandidaat burgemeester. Volgens de Wet kan een revisor van intercomunales geen gemeenteraadslid zijn. Maar binnen de PS kan dat dus blijkbaar wél. Er is nog veel werk voor de heruitvinder van het Marshal Plan!
Met de zaak Mohamed Hammadi heeft het Belgisch Gerecht zijn nieuw dieptepunt bereikt. Een beruchte gangster, die vlucht met een gecarjackte auto en zijn kalasjikov leeg schoot op een achtervolgende politiewagen, waarbij één agent gedood en een tweede gewond werd, wordt niet beschuldigd van moord, maar van opzettelijke slagen en verwondingen met de dood als gevolg. Het is een raadsel, waarom vijf van de twaalf juryleden de gangster niet de maximumstraf toewensten, maar nog raadselachtiger is het feit dat de drie rechters in deze assisenzaak zich schaarden bij de minderheid van de juryleden en op die manier verhinderden dat Hammadi levenslang kon krijgen (of wat dat hier nog voorstelt). Nóg straffer werd het, toen bleek, dat zijn compaan bij de carjacking, die niemand had doodgeschoten, wél beticht werd van doodslag. Enfin, dit is de wereld op zijn kop, jammer genoeg niet meer uitzonderlijk bij het Belgische Gerecht. Men heeft er het raden naar wat die magistratuur bezielt, maar feit is dat deze mensen niet met hun voeten op de grond staan. Het is nl niet de eerste keer dat er zo'n rare uitspraken vallen, al was het in het verleden meestal voor minder erge zaken. Nog kortelings kwam ook het Gerecht van Veurne tweemaal in het nieuws. Eerst was er de zaak Serneels, een ex-basketspeler die verdacht werd van uitgifte van valse bankbiljetten en later nog eens van betrokkenheid bij de moord op een nachtportier. De man was ondertussen uitgeweken naar Thailand waar hij een bekende bar uitbaat in het plaatsje Pattaya dat o.m. bekend werd na de tsunamiramp. Op een gegeven ogenblik kwam die Serneels naar België en werd hij aangehouden, maar daarna op borg vrijgelaten door het Parket van Veurne. Nu schijnen er tussen België en Thailand geen uitleveringsovereenkomsten te zijn. Dat had men over het hoofd gezien, waardoor de man het eerste vliegtuig naar Thailand nam en niet meer kon worden ingerekend. Later was er de zaak van de "snelste dief" van het land, een Waal die al voor de zeventiende keer werd opgepakt wegens diefstal, meestal van sigaretten. De zestiende keer gebeurde dat door het parket van Veurne en kreeg de man een straf van acht maanden. Na ANDERHALVE MAAND kwam hij al vrij en beging hij dus zijn volgende diefstal! Wie beslist zo'n onwettelijke toestanden? In 't kort: het is hoog tijd dat men een reorganisatie van het Gerecht doorvoert. Als Wallonië (tante Laurette) dat niet wil, dan moet men Justitie maar splitsen en alle, maar dan ook alle rechters eens een nieuwe beoordeling geven, rekening houdend met wat ze de laatste vijf jaar zoals hebben uitgespookt. Aan zo'n Justitie hebben alleen de gangsters wat en ik denk niet dat dat de bedoeling is.
Tijdens de belachelijke en hopeloos geldverslindende staking van 7 oktober gebeurde er in Wallonië iets opmerkelijks: de 1300 arbeiders van het metaalbedrijf Duferco in La Louvière weigerden mee te staken. Dit is tot nu toe uniek in een regio waar het woord staking al voldoende was om alles, maar dan ook alles plat te leggen. Het duidt aan dat er daar ten zuiden van onze taalgrens eindelijk iets aan het ontwaken is De stakingsweigering van Duferco is trouwens niet het enige feit dat op een verandering in de Waalse geesten lijkt te wijzen, ook in de Parti Socialiste, tot nu toe de ongenaakbare baas van Wallonië, is het hommeles. Om te beginnen heeft Van Cauwenberghe, die zijn ontslag had gegeven als minister president van de Waalse deelregering teruggeslagen. Hij geeft zich nog niet gewonnen en blijkt nog over een vrij grote aanhang te beschikken. In Charleroi is hij nog steeds de nummer één en daar zal Di Rupo rekening mee moeten blijven houden, om te beginnen tegen de gemeenteverkiezingen van vorig jaar waarbij Van Cau weer zal opkomen voor de job van burgemeester. Di Rupo heeft nog een tweede schot voor de boeg gekregen en dit keer van Jean-Marie Dehousse, de nummer twee van de PS in Luik en ook hij burgemeester (geweest?) van die stad. Dehousse beschuldigt Di Rupo van een staatsgreep binnen de partij en zegt dat de man(?) met het strikje niet werd verkozen conform aan de statuten van de partij. Di Rupo's mandaat zou dan ook niet geldig zijn, volgens Dehousse. Ondertussen zitten al twee van Van Cau's schepenen in Charleroi achter de tralies en zijn er ook al op twee andere plaatsen aanhoudingen van PS mandatarissen die de rode slogan "het geld pakken waar het zit" al te letterlijk hadden opgenomen. Of dat alles nog niet genoeg was, blijkt er nu ook al een onderzoek te lopen bij de Waalse dienst voor streekproducten. Ook daar zou geld verdwenen zijn via onregelmatige boekhoudkundige truuks. Ter info: de bestuurder van die dienst heet Jean-Marie Happart, tweelingbroer van de minister van landbouw van de Waalse deelregering, de beruchte José Happart. Enfin, wij Vlamingen krijgen zo stilaan een idee waar het geld van onze transferts naartoe is gegaan. Hopelijk blijven onze Vlaamse media die situatie op de voet volgen, of is dat ook al niet meer politiek correct?
In Het Laatste Nieuws van gisteren, 7 oktober, verscheen er op blz 2 een nogal smalend artikel van journalist Jan Segers over het Vlaams Belang. Daarin gaf hij een opsomming van wat die partij haar kiezers allemaal beloofde en voegde er bij dat in feite "alles aan iedereen" werd beloofd. Hij kan daarin gelijk hebben, maar dat is dan niets anders dan wat Jans eigen collega, Luc Van der Kelen, onlangs schreef over de beleidsnota van de Vlaamse deelregering. Hij noemde die verklaring van Leterme "een bloemlezing uit de catalogus van Trois Suisses". Het verschil tussen al die beloftes is, dat de ene uitgaat van een officiële instantie in functie, gesteund door de drie traditionele partijen en de andere van een partij die buitenspel is gezet en op die manier ook niets rechtstreeks verwezenlijkt krijgt (onrechtstreeks wel, want heel wat van haar oude strijdpunten zijn inmiddels door de "democratische" partijen overgenomen en soms zelfs uitgevoerd). Ik heb Seghers daarover een beleefd briefje geschreven, maar dat zal wel niet gepubliceerd worden. Het Laatste Nieuws is wel erg breed op dat gebied, maar nog niet breed genoeg om haar eigen opiniemakers af te vallen. Ik ben nooit lid geweest van welke partij ook, zelfs niet van een vakbond en ik zal daar dus weinig aan kunnen doen. Maar, áls ik het voor het zeggen zou hebben bij het Vlaams Belang, dan beloofde ik de mensen nog véél meer, desnoods de hemel op aarde. De partij kan er zich nooit een bult op lopen, want wat ze belooft krijgt ze nooit gerealiseerd; daar zullen de "democraten" wel voor zorgen. Anderzijds is het zo dat de mensen toch bedrogen willen worden. Zie maar hoe Chirac, na twee nederlagen, president werd toen hij de Fransen "la vie en rose" beloofde of hoe Schröder er in Duitsland in blijft slagen de mensen wat voor te liegen en dan nog au sérieux genomen wordt. Als Seghers en zijn collega's van de diverse media nog ernstig willen genomen worden, dan moeten zij ervoor zorgen dat het Vlaams Belang een behandeling krijgt zoals alle andere partijen en op die manier op haar verantwoordelijkheid kan genomen worden. Ze nu overal uitsluiten en dan kritiek hebben op haar in principe nooit uitvoerbaar programma, is kinderachtig.
De reden tot staking van 7 oktober vindt feitelijk zijn oorsprong in de regeringen Martens van eind vorige eeuw. Die was nl de uitvinder van het brugpensioen, een systeem waarbij de lasten van bedrijven zouden verlicht worden, oudere werknemers vroeger konden stoppen met werken en daardoor plaats zouden maken voor jonge werklozen. Van dat laatste is zo goed als niets in huis gekomen en het uiteindelijke resultaat van acht (!) regeringen Martens was, dat de staatsschuld opliep van duizend tot negen duizend miljard Belgische frank. Dat kwam omdat de staat opeens van honderdduizende mensen geen bijdragen meer kreeg en die mensen integendeel moest betalen. Dubbele kosten dus. Ondertussen is het brugpensioen schijnbaar een verworven recht geworden en staat heel de syndicale wereld op zijn achterste poten als men er ook maar een jaartje wil vanaf pitsen. Rond 50/55 jaar zouden de mensen tegenwoordig zijn opgebrand. Werken kunnen ze dan niet meer, alleen nog reizen, sporten en feesten. Ikzelf ben pas op pensioen gegaan op mijn 65ste en ben tot mijn allerlaatste werkdag actief geweest, net zoals mijn ouders en mijn grootouders. Die moesten vroeger veel harder werken dan de mensen nu en toen ging dat wél; die waren niét opgebrand. Men vraagt zich nu wel af hoe ons welvarend landje stilaan zijn concurrentiepositie verliest. Raar, he? We werken nog 37 jaar tegenover de 42 jaar die de gemiddelde Europeaan erover doet. In Zweden werkt men zelfs nog 44 jaar, omdat men daar meer verantwoordelijkheidsgevoel heeft en beseft dat een dure sociale zekerheid betaalbaar moet kunnen blijven. Hier is het: "Na ons de zondvloed". Want het zullen de volgende generaties zijn die de rekening zullen mogen betalen. Maar tegen die tijd genieten Xavier Verboven en zijn kompanen van een dikverdiend en waarschijnlijk dikbetaald pensioentje.
In blessuretijd is men er toch in geslaagd de laatste tegenstander van een lidmaatschapschap van Turkije bij de Europese Unie, in dit geval Oostenrijk, te vermurwen. Het bord linzensoep heette dit keer Kroatië, een land dat nu ook zijn aanvraag mag doen en veel meer recht oplidmaatschap dan Turkije. Kroatië. Kroatië ligt wel degelijk in Europa, Turkije niet (met uitzondering van een heel klein stukje); zijn bevolking is Europees, de Turkse niet: die stamt af van Mongolen; zijn godsdienst is overwegend rooms katholiek, de Turkse bijna uitsluitend Mohammedaans.
In theorie kan het nog tien jaar duren alvorens Turkije lid zal zijn van de Unie, maar ondertussenzal er al wel zoveel gebeurd zijn, dat het lidmaatschap van dat land incontournable zal geworden zijn, om het eens met een Belgische politieke term te zeggen.
Turkije heeft nu al zeventig miljoen inwoners, de meeste zo arm als job en aanhangers van de Islam, een godsdienst die niet ijvert voor geboortebeperking, om het zacht uit te drukken. Het gevolg daarvan zal zijn dat het land over tien jaar misschien meer dan honderd miljoen inwoners zal tellen en dus het meest bevolkte land van de Unie zal worden. Politiek gesproken betekent dat dan ook dat het heel wat zal te zeggen krijgen binnen Europa en dat er anderzijds enorme sommen geld in dat land zullen moeten gestoken worden, allemaal geld dat nu voor iets anders dient en dus van de overige lidstaten zal worden afgenomen.
Men kan natuurlijk zeggen dat er tegen die tijd ook in Turkije veel zal veranderd zijn, maar dat is iets wat niemand nu met zekerheid weet. Zelfs áls dat zo zou zijn, doet het niets af van het feit dat de Unie eigenlijk niet meer de Europese Unie zal zijn maar wel een internationale belangenvereniging. Als trouwens Turkije erbij zal zijn, zal de Unie grenzen aan landen zoals Irak, Syrië en Iran. Wat heeft dat nog met Europa te maken? Wie weet willen die er dan ook wel bij, net zoals Israel, Marokko, Algerije en Tunesië.
Waar zijn we mee bezig. En dat alles op een moment dat er zelfs geen overeenstemming is over een grondwet, dat de Europese begroting niet werd goedgekeurd en op een ogenblik dat men in Frankrijk een nationale staking houdt omdat men meer jobs en hogere lonen wil. Denkt men werkelijk dat men hier welvarender zal worden als Turkije erbij zal komen? Zelf Karel Van Miert, ex-Europees commisaris en expert ter zake, zegt dat er van heel dit Turkije verhaal niets van in huis zal komen ("Terzake, 03.10.05). Tenslotte nog dit: een betoging van het Vlaams Belang tegen de toetreding van Turkije werd wel uitgezonden door CNN, maar niet door de VRT. Voor die laatste zender, betaald met het geld van de belastingbetaler, is een partij met een kwart van de kiezers onbestaande! Huichelaars!
Jammer van die ene letter, want als hij in plaats van Di Rupo, Di Lupo had geheten dan had zijn naam "wolf" betekent. Dan klopte het natuurlijk nog niet met de titel van dit stuk, maar kwamen we er wel in de buurt. Di Rupo, dus. Hij is aardig bezig om de nieuwe Stalin van de PS te worden. Voor een neo-communistische partij als de zijne zou het in elk geval niet misstaan dat ze geleid wordt door een dictator, al dan niet met strikje, al dan niet met de pepsodent glimlach. De schandalen bij de Waalse socialisten komen Di Rupo goed uit, zou men denken, maar dit is maar oogverblinding. De scheve toestanden, het machtsmisbruik, het gesmoemel en het morsen met geld van anderen (van de Staat, wat in België wil zeggen: grotendeels van Vlaanderen), is niets nieuws in het zuidelijke landsgedeelte. Bij de klassieke socialisten, de échte rooien, is het normaal dat men het geld pakt waar men het krijgen kan. Uitdrukkingen als "Ge kunt het maar gehad hebben" en "Rood of geen brood"maken in Wallonië nog altijd deel uit van het dagelijks gebeuren. Dat het tenslotte uitkwam bij het huisvestingsschandaal in Charleroi was "pour le besoin des choses". Di Rupo is nu "Dieu". Hopelijk vergaat het hem beter als die andere Dieu, Guy Spitaels, die in de marge van het Agusta schandaal baan moest ruimen. Ook die leek oppermachtig. Di Rupo gaat dus nu zijn "Marshal Plan" zelf kunnen uitvoeren en zelf Sinterklaas spelen tijdens de verwezenlijking ervan. Alhoewel: met 1,4 miljard euro over vier jaar krijgt ook Di Rupo Wallonië er niet bovenop. Daarom blijft hij, om te beginnen, al heel inschikkelijk voor de Vlamingen, "met wie hij bevriend wil blijven", zegt hij. Nogal wiedes, als hij van die Vlamingen elk jaar weer miljardentransferts krijgt. Als hij dan toch zo bevriend wil blijven met Vlaanderen, waarom suggereert hij dan eens niet dat wij Brussel-Halle/Vilvoorde gesplitst krijgen (volgens de Wet, NB) of dat er enkele regionale opdelingen komen in de sociale zekerheid. Ik vrees dat de vriendschap dan weer snel bekoeld zal zijn en dat het dan weer "non, non et non" zal blijven, zoals hij dat zei in het voorjaar...
Ik heb het steeds fout gevonden dat BV's zich met politiek gaan bemoeien. Ik kan nog aannemen dat sporters op het einde van hun carrière naar iets anders moeten uitzien en ze de politiek misschien een aanlokkelijke zaak vinden. Erger is het als dat door zangers gebeurt, die helemaal niet aan het einde van hun carrière zijn en schaamteloos van het systeem profiteren. Een schoolvoorbeeld daarvan is Margriet Hermans die via ID-200, Volksunie en Spirit bij de VLD terecht kwam en daar feitelijk niets anders uitspookt dan de wedde van volksvertegenwoordiger incasseren. BV's zouden er rekening mee moeten houden dat hun aanhang in de sport en zangwereld waarschijnlijk erg politiek verdeeld is en ze door in de politiek te gaan een deel van hun fans diep ontgoochelen. Het is trouwens bewezen dat de meeste BV's na enkele jaren in de politiek er meestal de brui aangeven omdat ze duidelijk zien dat dit hun ding niet is. Er is af en toe wel eens een uitzondering, Jean-Marie Dedecker bv, maar dat is dan de uitzondering die de regel bevestigt. Ook Marc Wilmots kwam in de politiek terecht na een succesrijke voetbalcarrière en dit bij de MR, de "mouvement réformateur", de "hervorminngsbeweging", wat ze daarmee in Wallonië ook willen bedoelen. Na vrij korte tijd had Wilmots gezien dat hij daar niet op zijn plaats zat en vroeg hij zijn senaatszetel te kunnen opgeven. Dat bleek niet mogelijk te zijn omdat de Waalse liberale partij al haar opvolgers al had opgebruikt. Dan vroeg Wilmots hem niet meer uit te betalen, maar ook dat ging niet zodat hij wel verplicht is zijn termijn als ongemotiveerde senator uit te zitten. Voor deze klucht bestaat een radicale oplossing: schaf die senaat af. Dat had feitelijk al lang moeten gebeuren, want het gaat om een compleet nutteloze instelling die de Staat alleen maar veel geld kost. Bij de laatste staatshervormingen heeft men allerlei nieuwe instellingen in het leven geroepen, maar de oude niet afgeschaft. Het gevolg daarvan is dat we met de grootste "dichtheid" aan politiekers zitten van de hele wereld en, mede als gevolg daarvan, van een onoverzichtelijk staatsapparaat met een wetgeving waarin een kat haar jongen niet meer terugvindt en waar dan ook om de haverklap pas gestemde wetten moeten worden veranderd en aangepast. De senaat is trouwens niet de enige instelling die het ancien régime heeft overleefd. De provincieraden zijn ook overbodig geworden. In zijn burgermanifesten was Verhofstadt trouwens voorstander van het afschaffen van die raden. Het was één van de goede ideeën die de man had alvorens hij in de vetpotten van de Belgische Staat terecht kwam en een bocht maakte van 360°C. Het kan verkeren, wist Bredero al.
België heeft zijn zoveelste slecht rapport gekregen, ditmaal van het "World Economic Forum", dat stelt dat geen enkel West-Europees land een zo zwakke concurrentiepositie heeft als Belgenland. Zelfs landen als Estland en Chili doen het beter. Aan de hand van allerlei economische gegevens wordt er regelmatig een lijst van de concurrentiepositie van alle landen opgemaakt. Op die lijst is België recentelijk gezakt van de 25ste naar de 31ste plaats. Verhofstadt, ge weet wel: de man van de 200.000 nieuwe jobs, betwist natuurlijk die cijfers, maar dat zal weinig helpen. Ons land wordt te duur qua lonen en vooral qua belastingen en de mensen werken er wel hard, maar niet lang genoeg. Gemiddeld werkt een Belg 37 jaar in zijn carrière, dat is vijf jaar minder dan het Europees gemiddelde en zelfs zeven jaar meer dan de Scandinavische landen. Ik haal met opzet de Scandinavische landen aan, omdat die ook een grote welvaart kennen en een goed onderbouwde sociale zekerheid hebben. Daar weet men echter dat die sociale zekerheid betaald moet kunnen blijven en daarom moet men er ook langer werken. Of men dat in België ook zal gaan doen, is zeer de vraag. Nog vóór er definitieve besprekingen komen over het opschuiven van de minimum leeftijd om op brugpensioen te gaan, staan de vakbonden al op hun achterste poten. Het ABVV wacht zelfs de besprekingen niet af, maar gaat "het land platleggen" op 7 oktober. De echte reden daarvoor schijnt trouwens niet het debat zelf te zijn, maar een interne machtstrijd binnen de rode vakbond waarbij de tenoren van de verschillende industrietakken tegen elkaar opbieden in het stoer zijn, met de hoop op de topjob, die nog vacant is sinds Mia Devidts er werd buitengepest (stel u voor: een Vlaamse vrouw als baas!). Mits nog enkele nieuw uitgebrachte schandalen, vallen er misschien nog enkele Waalse kandidaten af en maakt Xavier Verboven een kansje. Als de vakbonden zo voortdoen en de regering niet bij machte zal zijn om die één of twee jaartjes extra werken er te kunnen doordrukken, dan staat België volgend jaar wer enkele plaatsjes verder op de economische landenland.
In de Belgische politiek is het stilte vóór de storm. Naar slechte syndicale gewoonte dreigen de vakbonden al met stakingen alvorens er onderhandeld werd en nog vóór de regering op 11 oktober met haar beleidsverklaring komt. Ondertussen is er een nieuwe versie verschenen van de driemaandelijkse enquête van de Libre Belgique en Het Laatste Nieuws, tot hiertoe veruit de meest betrouwbare (Het Laatste Nieuws is niet voor niets de meest gelezen krant in Vlaanderen), waaruit blijkt dat het vertrouwen in de regering(en) blijft dalen. Als Verhofstadt II geen antwoord vindt op de cruciale problemen die zich stellen (einde loopbaan, Zaventem, Sociale Zaken en Begroting), dan kan er natuurlijk ook een echte regeringscrisis van komen. Met de PS op de terugtocht (o.w.v. de zoveelste schandalen) en de SP.a stuurloos nadat Steve Stunt zichzelf gepensioneerd heeft, ziet het er naar uit dat er weer eens een zoveelste Belgisch compromis uit de bus zal komen waarmee niets wordt opgelost en, in het beste geval, alles verschoven wordt tot na Sint Juttemis (nóg een specialiteit van Verhofstadt. "Snel en efficiënt" noemde hij dat ooit). Wat in de enquête ook nog eens duidelijk aangetoond wordt is, dat de aanhang van het Vlaams Belang steeds maar blijft stijgen. De partij staat in de enquête nog wel enkele tienden van een procent onder het kartel CD&V/N.VA, maar dit is misleidend omdat het bij deze laatste gaat om twee partijen (een kartel), waarbij vooral de N.VA de laatste tijd aanhangers heeft bijgewonnen. Verder is het zo dat men bij het percentage van het Vlaams Belang in enquêtes altijd rustig minimum 2% kan bijtellen, omdat er nog altijd mensen zijn die voor die partij zullen stemmen, maar dat niet durven zeggen. En daarmee zijn we aan het punt van de totalitaire democratie belandt. Het blijft een schande voor een democratisch land dat een partij, die mag deelnemen aan de verkiezingen en dus blijkbaar electoraal niets te verwijten valt, na die verkiezingen geboycot wordt dat het niet meer mooi is om aan te zien. In de officiële berichtgeving op de staatszenders wordt ze gewoon doodgezwegen, alsof ze niet bestond en dat terwijl diezelfde zenders mede in stand worden gehouden met o.m. het belastingsgeld van de Vlaams Belang kiezers. Feitelijk zou de VRT en Co consequent moeten zijn en één vierde van hun dotatie moeten weigeren, want afkomstig van de partij die zij doodzwijgen. Vlaams Belang leden worden bij de vakbonden zelfs uitgesloten, van democratie gesproken! Terwijl in Vlaanderen de meerderheid van de bevolking centrum rechts kiest, blijft het land in handen van een coalitie waarin dan al liberalen mogen zitten, maar die in werkelijkheid links is. In de Italiaanse krant "La Stampa" van de maandag na de Duitse verkiezingen, stond een kaart van Europa met daarop aangeduid welke landen er links en rechts waren. België stond als links aangeduid... In de bovengenoemde enquête staat alvast één lichtpuntje: Jean Marie Dedecker staat al binnen de toptien van de populairste politici. Hij heeft al langer begrepen dat centrum rechtse politici moeten ophouden zich te gedragen als nuttige idioten voor het linkse doel. Hopelijk slaagt hij erin een einde te maken aan dit politiek masochisme.
In afwachting van het nieuwe parlementaire jaar, dat pas op 11 oktober begint, is de regering eindelijk wakker geschoten en heeft ze er haar eerste serieuze vergadering opzitten. Naar slechte gewoonte heeft die geduurd tot 4 uur in de morgen, iets dat bij wet verboden zou moeten worden. Hoe kan men in 's hemelsnaam serieus debatteren de hele dag door plus dan nog een halve nacht. Het resultaat was er trouwens naar. Er werd feitelijk niets nieuws vastgelegd, alleen maar wat voorstellen gedaan die men grosso modo al kende. Hoofdreden daarvoor is dat men alles nog eens zal moeten bespreken met de oppermachtige Belgische vakbonden én de minder machtige werkgeversorganisaties. De problemen die moeten worden opgelost zijn die van de einde loopbaan, de sociale zekerheid, de toekomst van de luchthaven van Zaventem én het zorgen voor een minstens sluitende begroting. Als dat laatste niet lukt, mag men feitelijk al het voorgaande ook grotendeels vergeten. Hét thema van de laatste nachtelijke discussies was dus de eindeloopbaan problematiek. Daar is al veel over gezegd en geschreven, maar in feite komt het hier op neer: de doorsnee Belg werkt niet graag en zelfs als dat niet zo zou zijn, wil hij liefst van al geen te grote verantwoordelijkheid op zich nemen. Dat houdt in dat hij liefst zo laat mogelijk begint met werken en er zo vlug mogelijk mee stopt. Als gevolg daarvan en met de wetenschap dat de bevolking onherroepelijk aan het vergrijzen is, weet men nu reeds dat men op afzienbare tijd geen geld genoeg meer zal hebben om de sociale zekerheid betaalbaar te houden. De enige manier om dat wél te doen, is de mensen ertoe aan te zetten langer te blijven werken en dus langer mee te blijven bijdragen tot het betalen van de sociale lasten. Ik ben pas 65 geworden en heb de hele rit uitgedaan. Ik heb gewerkt vanaf mijn 16 jaar tot mijn 65ste. Als ik tegenwoordig mensen hoor klagen hoe erg ze er aan toe zijn als ze niet met 50 of 55 jaar met brugpensioen kunnen gaan, dan krijg ik daar echt medelijden mee. Als men daarbij weet dat die vroege bruggepensioneerden ook hun volle pensioen krijgen als ze 65 zullen zijn ondanks het feit dat ze tien jaar en meer daarvoor niet meer hebben bijgedragen, dan heb ik daarbij wel mijn bedenkingen. Hetzelfde geldt voor de werkloosheidsuitkeringen. Toen ik begon te werken, halfweg de jaren vijftig, kreeg men pas een werkloosheidsuitkering als men 200 dagen (één jaar) gewerkt had. Nu lopen jonge snaken van huis weg, gaan klagen bij het OCMW dat ze geen middelen van bestaan hebben en krijgen dan een uitkering, zonder dat ze daarvoor één dag hebben gewerkt. Veel van deze jongeren zullen waarschijnlijk ook later niet meer werken. Waarom zouden zij, zij krijgen het geld toch zo? En het kan nóg straffer: in Gent geven ze zelfs een leefloon aan krakers! Als ge zoiets leest dan vraagt ge u af of ge niet gek geweest ben uw hele leven gewerkt (én afgedragen) te hebben. Volgens Karel van Eetvelt, topman van Unizo, zijn er in dit land meer dan 10.000 dertig plussers die nooit hebben gewerkt. Persoonlijk denk ik, dat het er meer zijn, zeker als ge weet dat in Wallonië 40% van de bevolking van de staat leeft. Kortom, er zijn mogelijkheden zat om de scheve situatie op onze arbeidsmarkt recht te trekken. De vraag is alleen maar of dat gaat lukken. Met een PS in de regering die het merendeel van het profiterend personeel binnen zijn rangen heeft en tot nu toe de regeringen Verhofstadt heeft gedomineerd, is er weinig hoop dat dit zal gebeuren.
Er zijn nog weinig mensen die niet geloven dat het leven de laatste jaren een pak duurder is geworden. Men schat dat alleen al de invoering van de euro gezorgd heeft voor een stijging van de levcnsduurte met meer dan 7%. Als men echter de index als waardemeter neemt, dan blijkt, dat deze in verhouding niet zo erg gestegen is. Dat komt, ten eerste, omdat men de laatste jaren deze index gemanipuleerd heeft door er verscheidene zaken uit te halen; ten tweede doordat heel wat elektrische toestellen goedkoper zijn geworden door de invoering van de elektronica. Denk maar aan TV toestellen, computer, GSM's e.d. Elektronica scheen dan ook het toverwoord te zijn. Maar schijn bedriegt. Om te beginnen zijn de meeste elektronische producten al verouderd van zodra ze goed en wel op de markt komen. Wie up-to-date wil blijven is verplicht daar veel geld aan uit te geven. Verder zijn er de zogenoemde netwerken, die ons leven steeds meer gaan beheersen en die van hun machtspositie misbruik maken om de verbruiker steeds meer te laten betalen voor min of meer dezelfde producten, zij het dan in een andere verpakking. Een schoolvoorbeeld daarvan was de recente beslissing van Telenet om eenzijdig, zonder ook maar met haar klanten rekening te houden, een verdoken kostenverhoging door te voeren in haar TV-zender-aanbod. Zuivere Big Brother en oneerlijke handelspraktijken. Ook hier is het dat wie up-to-date wil blijven, moet bijbetalen. Het laatste nieuws m.b.t. de alles zalig makende elektronica komt van de banken. Nadat men de loketten al grotendeels heeft uitgeschakeld en de klanten heeft aangespoord elektronisch te gaan bankieren, blijkt nu dat men dat soort bankieren in de toekomst flink duurder wil gaan maken. Dat duurder maken zal niet alleen meer te maken hebben met wat meerkosten als men geld uit de muur haalt, maar ook o.w.v. speciale betaalkaarten die steeds gesofistikeerder zullen worden (men spreekt van nummers met 16 tot 24 cijfers; wie gaat dat nog onthouden?). Zoals wel eens meer gebeurt, krijgt ook hier "Europa" de zwarte piet toegespeeld. Erger nog, de nieuwe systemen die Europa ons wil opdringen zullen niet alleen meer kosten, maar tegelijkertijd minder comfort geven. We gaan dus meer moeten betalen voor een slechtere klantendienst. Een sociaal gevolg van deze nieuwe problematiek zal zijn dat oudere en armere mensen, die nu al niet meer "mee" zijn met de elektronische evolutie, helemaal uit de boot gaan vallen en feitelijk zullen moeten terugvallen op contant geld en de zwarte kous. Is dit vooruitgang?
De verkiezingen in Duitsland hebben als resultaat dat er daar waarschijnlijk niet snel een nieuwe regering uit de bus zal komen. Daarenboven zit het land nu al opgescheept met vijf partijen, Italiaanse toestanden zeg maar, iets dat wij in België al goed gewend zijn maar wat de Duitsers geen goed gevoel geeft. Evenals Frankrijk en Groot-Brittannië heeft een groot land als Duitsland nood aan een regering die een duidelijke politiek voert en die ook uitvoert. Dat lijkt nu niet meer mogelijk te zijn. Al bij al heeft de partij van kanselier Schröder het er nog goed vanaf gebracht. Iedereen verwachtte een grotere klopping dan het 5% verlies dat de partij geleden heeft. Het blijft ook onwaarschijnlijk dat men de "Audi Kanzler" (viermaal getrouwd) zomaar blijft geloven. Schröder heeft iedereen zowat alles beloofd en een groot deel van zijn kiezerspubliek gelooft dat nog ook. We hebben dat vroeger ook eens meegemaakt met Chirac in Frankrijk. Die verloor zijn eerste worp naar het presidentschap en beloofde de tweede keer ook alles aan iedereen. Toen dat later helemaal niet waar bleek te zijn, kon hij toch een tweede keer verkozen worden, maar dat had hij aan Le Pen te danken. Angela Merkel, van haar kant, heeft - volgens mij - niet de uitstraling die men van een kandidaat van zo'n grote oppositiepartij als de CDU verwacht. Het feit dat ze een vrouw is en uit oostelijk Duitsland komt, heeft haar blijkbaar weinig geholpen. Verder stoot het waarschijnlijk heel wat christelijke kiezers voor het hoofd, dat ze een gescheiden vrouw zonder kinderen is, die daarenboven door het leven gaat met de achternaam van haar eerste ex-echtgenoot. Een beetje een rare combinatie die er waarschijnlijk voor gezorgd heeft dat nogal wat christelijke kiezers voor de liberale partij zijn gaan stemmen die daardoor een goede score behaalde. Het belooft spannende weken (en maanden?) te worden in het land van Rijn en Donau en dat betekent niet veel goeds voor de al slabbakkende Duitse economie en, mede daardoor, voor die van de Europese Unie.
Het feit dat Luc van Den Brande tegen landgenoot Verwilghen stemde voor de kandidatuur "mensenrechtencommisaris" bij de Raad van Europa, heeft nogal wat stof doen opwaaien. De meeste politici vinden zoiets ongehoord. Als het Vlaams Belang uitpakt met "Eigen Volk Eerst", spreekt men van eens schande. Als het echter gaat om politieke postjes te kunnen uitdelen, vindt iedereen het niet meer als normaal. Eigenlijk kan men van Van den Branden zeggen wat men wil, hij is iemand die toch regelmatig zijn nek uitsteekt. Er zijn weinigen in zijn eigen partij die dat durven of kunnen. Als men de CD&V van nabij beschouwd, heeft men de indruk dat het gaat om een partij van grijze muizen. Ze zijn toch zo braaf, mijnheer. Feitelijk is dit geen nieuw gegeven. Met de CVP was het vroeger doorgaans ook van dat, misschien uitzondering gemaakt voor Dehaene ("van premier tot primitief" gezien? Bij de CVP stelde men zich vroeger ook steeds vragen bij elk nieuw initiatief dat moest worden uitgewerkt (of tegengewerkt, als het van de andere partijen kwam). Steeds werd de vraag gesteld: "gaan de socialisten ermee akkoord, wat gaan de Walen doen?". Dat is bij het CD&V nog even zo. Leterme mag dan een achtenswaardig en bekwaam persoon zijn. Hij is momenteel zelfs de meest populaire politicus van Vlaanderen. Probeer er maar eens achter te komen waarom. Volgens mij heeft het ermee te maken dat de doorsnee Vlaming een brave lamme goedzak is die houdt van andere brave mensen. In de politiek koop je daarmee echter niet veel. Hetzelfde geldt trouwens ook voor mensen als Kris Peeters, die het excuus heeft niet uit de echte politiek te komen en Inge Vervotte, die volgens mij veel te jong is om potten te breken (zo zijn er nog enkele, ook in de andere partijen). Persoonlijk vind ik het nog altijd jammer dat Pieter Decrem het niet gehaald heeft om voorzitter van het CD&V te worden. Nu mag hij al blij zijn dat hij woordvoerder mag spelen. Het CD&V zou niet mogen vergeten dat hun kartel alleen vooruit gaat o.w.v. de stemmenwinst van partner N-VA. Als de partij bij de volgende verkiezingen het politiek landschap wil veranderen, zal er meer nodig zijn dan te kunnen zeggen dat men goed bestuurd heeft. Nog zo iets van de oude CVP: Maertens zei dat ook na de verkiezingsnederlaag op "zwarte zondag"!).
Een regelmatig terugkomend nieuws: de midweekse berichten over de toestand bij de Belgische voetbalclubs. Hierbij eentje uit Het Laatste Nieuws van vorige week. Geniet mee: "De nieuwe Zweedse spits Lukanovic (!) is volgende speeldag speelgerechtigd. Dat is ook het geval voor de Marokkaanse Belg Biga die mogelijk de geschorste Cissé vervangt in het centrum van de verdediging. Jacquemin liep een verrekking op aan de adductoren en mist allicht de volgende thuismatch. De MU-trainers Jim Ryan en Brian McClair volgden de prestaties van Dong en Souleymane en waren ook aanwezig op de training. De Macedoniër Stankovski tekende een contract van één jaar. Di Gregorio vierde zijn wederoptreden bij de reserven met twee strafschopdoelpunten." N.B. Het gaat hier om Antwerp, trotse voetbalploeg met stamnummer 1 in de Belgische competitie. Het is trouwens best mogelijk, dat er buiten de "Marokkaanse Belg" nog enkele Belgen tussenlopen. Aan hun exotische namen is dat nl niet meer te herkennen. Belg is tegenwoordig een wegwerpnationaliteit. Dat bleek nog eens duidelijk bij Lierse, waar e.o.a. donkerhuidige met een Arabisch klinkende naam (ik ben hem vergeten) mocht vertrekken nadat hij vond zich "als Belg" niet meer te kunnen vinden in een ploeg die zopas nóg eens twee "buitenlanders" had aangetrokken, dit na de tien die ze vóór het begin van de competitie al gekocht had. Ergens blijf ik dan ook maar duimen voor de twee nieuwkomers in eerste klasse: Zulte-Waregem en Roeselare, die grotendeels met eigen jongens voetballen, spelers die meestal nog geen beroeps zijn en die het erg goed blijven doen tegen het vreemde allegaartje dat de meeste van onze voetbalclubs bevolkt, met FC Ivoorkust als dé uitschieter. Je zult maar supporter zijn van zo'n club... We zouden er trouwens best aan doen niet té optimistisch te blijven voor wat ook beide West-Vlaamse nieuwkomers betreft. Ook St. Truiden, Westerlo en Beerschot leken het weer meer met eigen volk te gaan doen. Als ze echter hier en daar een match verliezen, dan is dat genoeg om meteen weer (tweederangs) spelers van over de grens te gaan kopen. Zie trouwens ook maar wat Lierse is overkomen. Het is zoals Jos Vaessen, de voorzitter van Racing Genk, vorige week in Vacature stelde: "Voetbal is geen spel, het is business"! Hij kan het weten en heeft, jammer genoeg, gelijk.