Staken is een vorm van protest en verzet die zijn tijd heeft gehad. De stakingen van de laatste decennia – zeg maar vanaf de periode Dehaene - hebben weinig of geen succes gekend, alleen maar schade aangericht. De staking die er nu aankomt op woensdag 13 februari moet zowat de meest nutteloze en duurste ééndagsstaking worden die er in dit land al zal geweest zijn en dat wil wat zeggen.
De algemene staking, die misschien het hele land zou kunnen lamleggen, is het gevolg van het afspringen van de loononderhandelingen in de privésector, waarbij de vakbonden zelf van de tafel zijn weggelopen en niet verder meer wilden praten. Oorzaak was dat de werkgevers voor de komende twee jaar geen hoger loon willen geven dan 0,8%, maar dan wel bovenop de index. Als die bv met 3% zou stijgen, wordt dat 3,8%, wat dan meer zou zijn dan in de meeste van onze buurlanden, die zo’n index al lang niet meer kennen en waar loonsverhogingen per sector worden onderhandeld – soms zelfs per bedrijf – en die niet meer werkt voor een land met twee snelheden zoals het onze.
Wat er fout zit bij deze staking is, dat de vakbonden de mensen willen wijsmaken dat het om de koopkracht gaat die – volgens hen – daalt. Dat is een leugen, want die is de laatste jaren juist gestegen omdat steeds meer mensen aan werk zijn geraakt en er bovendien enkele lastenverlagingen zijn doorgevoerd. Ook de laagste uitkeringen (voor pensioenen, ziekte en werkloosheid) zijn gestegen, al is die stijging minder dan voor wie werkt..
Tenslotte zullen heel wat bedrijven woensdag wel werken, vooral die waar een minimum dienstverlening nu wettelijk verplicht is geworden (zoals bij de NMBS) en daar waar medewerkers via het Internet thuiswerk kunnen doen. Iets dat vroeger niet bestond, maar steeds meer uitbreiding neemt en waar de vakbonden, die nog altijd denken in 19eeuwse termen, blijkbaar nog niet zijn achter gekomen.
Bert Anciaux zal, in strijd met eerdere berichten, dan toch geen lijsttrekker worden bij de SP.a voor het Vlaamse parlement. Bij de vorige verkiezingen stond hij op de tweede plaats en werd toen niet eens verkozen. Als compensatie voor al het werk dat hij al heeft gedaan (vooral voor zichzelf) werd hij toen opgevist als senator. Dat laatste wil hij trouwens eventueel wel blijven, want is – volgens hem – mogelijk te combineren met zijn andere bezigheden (hij is momenteel o.m. afgevaardigde bestuurder in een woonzorgcentrum in Neder-Over-Heembeek). Bij de huidige versie van de Senaat verdient men, bij wijze van spreken, geld al slapende. Acht keer bijeenkomen op een heel jaar!
Mocht dat allemaal niet lukken, stel ik voor dat hij nog eens een nieuwe partij opricht, iets waarin hij al aardig wat ervaring heeft (VU-ID, Spirit, ID 21). Hij zou ook een ministerie van tafelspringerij kunnen oprichten…
---
Nog zo iemand van ‘luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden’ is die Anuna De Wever. Voor de klimaatfanaat betekent dat: ‘zorg voor het verkleinen van uw ecologische voetafdruk, maar kijk niet naar de mijne’ Op de sociale media circuleren nl allerlei berichten over haar buitenlandse reizen, de meeste met het vliegtuig. Dat zouden er zo’n dozijn kunnen zijn in het laatste anderhalf jaar, zowat de halve wereld rond. Simpele zielen die achter zo’n rattenvanger gaan lopen…
Of die hele heisa tot 26 mei zal blijven duren, is erg twijfelachtig. Heel wat ouders beginnen zich nu al zorgen te maken als hun kinderen één of twee keer spijbelen. Slimmer zullen ze er in elk geval niet van worden.
---
Jan Briers, die o.w.v. het bereiken van de pensioenleeftijd, eind vorig jaar ontslag nam als gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen, komt daar op 26 mei op als eerste plaatsvervanger op de CD&V-lijst. Een rare evolutie, als men weet dat Briers voor de job van gouverneur als onafhankelijke werd opgevist door de N-VA. Als onafhankelijke kan hij zoiets natuurlijk doen en is het misschien een teken aan alle politieke partijen dat van onafhankelijken niet kan verwacht worden dat ze dat zullen blijven.
E.e.a. zou wel eens te maken kunnen hebben met een bocht naar rechts van een verrezen Pieter De Crem om zijn zieltogende CD&V weer wat nieuw leven in te blazen. Tegen de beweringen van ‘Markske’ Beke in pleit De Crem nu ook – net zoals de N-VA – voor het langer openhouden van een aantal kerncentrales. Ook het vasthouden van Schauvliegje als lijsttrekker in hetzelfde Oost-Vlaanderen past in dat kader, want men rekent er (volgens mij terecht) op dat de sms-terreur op haar persoontje de groene klimaatfundi’s electoraal daar geen goed zal doen. Al bij al behaalde Schauvliegje bij de vorige verkiezingen er liefst 55.000 stemmen.
In mijn blog van gisteren had ik het er al over: het feit dat er weer heisa is i.v.m. het akkoord over de artsenquota, dat door de Franstaligen zo’n 20 jaar geboycot is geweest. Franstalige studenten die slaagden op de universiteit riskeerden echter daarna geen Riziv-nummer te krijgen, omdat die beperkt zijn, waardoor ze het artsenberoep niet konden uitoefenen. Op een gegeven ogenblik ging het om liefst zo’n 3.000 studenten. Minister De Block besliste toen de bijkomende attesten toch af te leveren tot 2020, op voorwaarde dat ook de Franstaligen een toelatingsexamen zouden afleggen. Dat heeft twee jaar gewerkt, tot nu blijkt dat de verantwoordelijke Waalse minister van de Franse Gemeenschap, Marcourt (PS), weigert het protocolakkoord te ondertekenen dat de normalisatie van het akkoord moet bestendigen. Het is nu aan De Block om te beslissen geen verdere attesten meer te zullen uitreiken. Hopelijk houdt big Maggie, zelfs arts van beroep, het been stijf en moet Vlaanderen anders achter het voorstel gaan staan van Valerie Van Peel (N-VA), om dan maar een begin te maken met de splitsing van de Gezondheidszorg, een van de peilers van de beruchte transfers, onder het motto dat wie niet horen wil, moet voelen. Volgens grondwetspecialist Hendrik Vuye zou dit zelfs kunnen gebeuren zonder grondwetswijziging en tijdens een regering in lopende zaken. Dat zal niet voor meteen zijn, maar zou wel kunnen na 26 mei o.m. als een Vlaamse voorwaarde om een nieuwe federale regering te vormen.
I.v.m. de artsensituatie is er trouwens nóg nieuws. N.a.v. een Europees Besluit komen er steeds meer artsen van andere E.U.-landen hier hun praktijk uitoefenen. Heel wat van hen spreken geen woord Nederlands en zouden in principe alleen in Franstalig België kunnen werken, als ze tenminste Frans spreken. Het gaat soms over jonge artsen die pas hun diploma hebben gehaald in landen zoals Letland of Roemenië en die – nota bene – helemaal geen testen hebben moeten afleggen buiten een (Franse) taaltest, zich gaan vestigen in Brussel en omgeving en zo hun steentje bijdragen tot de verfransing van de Vlaamse Rand. Dat alles terwijl er in de Ardennen al heel wat gemeenten zijn die geen eigen arts meer hebben of een laatste die straks met pensioen gaat…
In mijn blog van 8 dezer had ik nog over het feit dat men de Franse Gemeenschap in dit land beter kon opdoeken. ‘Er is geen Nederlandse Gemeenschap, waarom moet er dan een Franse zijn?’, was mijn redenering. En dan nog een met een aparte regering en bevoegdheden op gebied van cultuur, delen van de gezondheidsdienst en het onderwijs. Vooral dat laatste blijkt een pijnpunt te zijn. Het Franstalig onderwijs is niet alleen een van de slechtste van Europa, het is ook het duurste. Dank zij de voorbije staatshervormingen kon het al een paar keer worden gered van het faillissement (met Vlaams geld of wat dacht je?). Dat laatste geldt in de eerste plaats voor het onderwijs in Brussel dat nóg slechter is dan dat in Wallonië. Het zijn meestal zgz concentratiescholen, waar door gebrek aan bekwame leraars of een gebrek aan leraars tout court bepaalde vakken (waaronder natuurlijk het Nederlands) niet gegeven kunnen worden
Nu blijkt dat er bij onze zuiderburen toch politici zijn die de Franse Gemeenschap willen opdoeken en overhevelen naar het Waalse gewest, net zoals dat in Vlaanderen een eeuwigheid geleden al gebeurd is. Het gaat hier wel in hoofdzaak om leden van het MR en CdH. Bij de PS, die wel uit de Waalse deelregering is gezet, maar niet uit die van Brussel en de Franse Gemeenschap, denkt de strekking Di Rupo, die het in de partij nog steeds voor het zeggen heeft, er nog niet aan. Niet voor niets wil de man met het strikje niet praten over confederalisme en komt hij er openlijk voor uit dat ze de Vlaamse transfers niet willen kwijt raken.
Het zal dus nog niet voor morgen zijn, maar er beweegt toch al iets. Mocht het ooit lukken, dan kan meteen ook de term ‘Fédération Wallonie Bruxelles’, waarmee de Franse Gemeenschap in de Franstalige media wordt geduid, geschrapt worden. Het is een term die niet terug te vinden is in de Belgische Grondwet en dan ook onwettelijk is. Iets waar onze francofonen zich geen barst van aantrekken, evenmin als ze dat doen van officiële wetten die niet in hun kraam passen. Denk maar aan die over de toelatingsexamens voor geneesheer waar, na een eerste akkoord, opnieuw heisa over is.
In mijn blog van 15 januari (‘Intermezzo Italiano’) had ik er nog over dat Luigi Di Maio, de voorzitter van de Italiaanse Vijfsterrenbeweging en Italiaans vice-premier, de Franse ‘gilets jaunes’ had aangeraden met een eigen politieke partij te beginnen, net zoals zijn voorganger, de komiek Beppe Grillo’ het in Italië had voorgedaan, met als voorlopig resultaat dat de anti-systeempartij daar nu mee in de nationale regering zit. Welnu, men lijkt daar in Frankrijk werk van te gaan maken. Men heeft er tegenwoordig zelfs niet één, maar twee nieuwe partijen die uit de gele hesjesbeweging komen. Na een bezoek van diezelfde Di Maio aan twee kopstukken van de gilets jaunes in Frankrijk, zorgde dit wel voor een zware diplomatieke rel tussen Frankrijk en Italië, waarbij Frankrijk zelfs zijn ambassadeur terugriep, iets dat niet meer gebeurd was na WO II. Matteo Salvini van de rechtse Lega, de andere vice-premier, mag nu proberen de scherven te lijmen en heeft een gesprek gevraagd met Macron.
De eerste nieuwe gele hesjespartij is opgericht door een assistente verpleger uit Normandië, een zekere Ingrid Levavaseur (31), die al wil meedoen aan de Europese verkiezingen van 26 mei. Haar partij heet de RIC, wat staat voor ‘Referendum d’Initiative Citoyenne’. Een tweede dame, Jacline Mouraud, een hypnotherapiste(!) uit Bretagne, heeft een tweede gele hesjes partij opgericht die ze l’Émergence (de opstanding) heeft genoemd, maar die pas voor de eerste keer wil meedoen aan de Franse gemeentelijke verkiezingen van 2020.
Een recente poll wees uit dat, indien de twee nieuw opgerichte partijen zouden samensmelten, ze momenteel zo’n 13% van de Franse stemmen zouden krijgen, tegen 17,5% voor het FN van Le Pen, 11,5% voor Les Républicains en 8% voor de ex-communisten van Mélenchon. ‘En Marche’ van Macron leidt nog steeds met 22,5%, wat wel een steile terugval is van toen die de vorige nationale verkiezingen won. Het toont in elk geval aan hoe verdeeld la douce France momenteel is. Of het ooit in Frankrijk tot één gele hesjes partij zal komen is wel twijfelachtig, daar de beweging zowel uit uiterst linkse als uiterst rechtse hesjes bestaat en de kans groot is dat de verdeeldheid binnen de Franse gele hesjesbeweging al even groot zal blijven als deze tussen de nationale politieke partijen.
Uitgerekend deze week dinsdag was er in Frankrijk trouwens weer een gewelddadige betoging, waarbij gele hesjes zich hadden aangesloten bij een vakbondsprotest en waarbij de aanwezigheid van de gele hesjes voornamelijk bestond uit uiterst linkse elementen, die nog maar eens zorgden voor serieuze vernielingen.
N.a.v. de klimaatheisa heeft men het werkwoord ‘herfederaliseren’ weer uit de kast gehaald. Vooral de belgicisten van de Open VLD vinden dat zoiets zou moeten gebeuren. Ze vinden het niet kunnen dat dit landje vier ministers voor klimaatbeleid en leefmilieu moet hebben. Dat lijkt inderdaad niet werkbaar. De waarheid is echter een beetje genuanceerder.
In werkelijkheid kan er in dit land op klimaatgebied niet geherfederaliseerd worden, om de eenvoudige reden dat het klimaatbeleid hier nooit een federale bevoegdheid is geweest. Dat beleid heeft niet alleen te maken met het leefmilieu, maar ook met de (hernieuwbare) energie, de mobiliteit, de huisvesting en de landbouw. Alleen al in de Vlaamse deelregering zijn daar vier ministers mee bezig (buiten nu Van den Heuvel, ook Weyts, Muyters en Homans). Daardoor ligt het zwaartepunt van het klimaatbeleid in dit land bij de gewesten. Gewesten, die politiek stabieler zijn dan het nationaal niveau, zoals we momenteel weer eens meemaken. Tijdens de 541 dagen die we in 2014 zonder federale regering zaten, werkte de Vlaamse wél en dat is ook het geval nu de federale in lopende zaken zit en in feite bijna machteloos is.
Veel problemen, waar Vlaanderen nu nog onder lijdt, zijn trouwens het gevolg van het vroegere Belgische wanbeleid. In werkelijkheid willen de belgicisten van Gwendolientje en Calvo via het klimaat straks heel België herfederaliseren en dreigt die herfederalisering dan weer uit te draaien op een nieuwe, zoveelste transfer van Vlaanderen naar Wallonië, want het zal weer (Vlaams) geld kosten. Om nog te zwijgen over de verhuis van Vlaamse ambtenaren naar het federale niveau en de discussies die er dan zullen zijn over milieudecreten, die telkens op maat van de drie gewesten zullen moeten worden ‘aangepast’…
Joke Schauvliege is afgetreden als Vlaams minister voor Omgeving en Landbouw, dit n.a.v. een toespraak voor het Algemeen Boerensyndicaat, waar ze had verteld dat ze van de Staatsveiligheid vernomen had dat al die klimaatmarsen opgezet spel waren om haar te beschadigen. Dat bleek een leugen te zijn, waarvoor ze zich later wel verontschuldigde, maar het onheil was geschied.
Schauvliege lag al langer onder vuur en was eerder een lichtgewicht binnen de Vlaamse regering. Niet voor niets noemde ik ze normaal altijd ‘Schauvliegje’, omdat ik ze steeds te licht bevonden heb, als minister dan nog van een partij zonder ruggengraat. Toen iemand CD&V ooit een moslimpartij noemde, vond ik dat het eerder een mosselpartij was. Dat is ze altijd geweest en dat is ze nog. Schauvliegje paste daar helemaal in, evenals ‘Markske’ Beke bv, die wel regelmatig in onze media wordt opgevoerd en dan wat algemeenheden uitkraamt waar niemand iets aan heeft. Zijn grote principes, weet je wel. Zelfs een De Crem, die eerst wijselijk besloten had te stoppen met de federale politiek, is daarop teruggekomen nadat hij nog even had mogen proeven van een (nota bene ontslagnemend) ministerschap. Ze kunnen niet iedereen naar Europa sturen nadat ze de partij plaatselijk in de vernieling hebben gespeeld, zoals met Kris Peeters staat te gebeuren, vooral nu de postjes eerder zeldzaam zullen worden in een partij die in Vlaanderen steeds minder te betekenen heeft. Wie stemt er in deze tijden van sociale media nog voor een partij die nooit een duidelijke mening of standpunt heeft?
Schauvliegje heeft tenslotte de eer aan zichzelf gehouden om op te stappen, nu er over een kleine vier maanden verkiezingen zijn, waarbij ze voor Oost-Vlaanderen wel CD&V-lijsttrekker blijft voor het Vlaams parlement. Misschien de minst slechte keuze, daar heel wat van haar plaatselijke supporters het ook wel niet zullen vinden kunnen dat een openbare figuur geterroriseerd wordt door duizenden sms’jes van milieuactivisten.
Zoals ik in mijn blog van 27 januari (‘Pippi Langkous verovert Davos’) reeds stelde, kunnen we het klimaat zomaar niet veranderen, wel proberen ons aan te passen. Of dat persé geld moet kosten is een andere zaak en als dat al het geval zou zijn, kan dat in de eerste plaats best gebeuren door te besparen en niet door te belasten. Als voorbeeld haalde ik toen aan de afschaffing van de federale Senaat en de provincieraden (die al zijn afgeslankt, maar worden niet afgedankt) en een grondige reorganisatie van intercommunales en andere tussenorganisaties die momenteel alleen maar dienen om o.m. gebuisde politici te depanneren. Er kan echter nog heel wat meer bespaard worden, vooral dan in Brussel.
Waarom moet er naast de wereldstad Brussel nog een Brussels gewest zijn? Laat die twee samenvallen, zodat er daar één kostelijk niveau wegvalt. Herleid de stad met nu 19 gemeenten tot een met één en met ook maar één politiezone i.pl.v. de huidige zes. Als een stad zoals New-York, met een veelvoud aan inwoners (meer dan 11 miljoen!) er slechts één nodig heeft, waarom dan Brussel zoveel? Als datzelfde Brussel het doet met één brandweercorps, waarom dan niet met één politiecorps? En er is meer.
Waarom heeft de Franse Gemeenschap in dit land een aparte regering nodig? De Vlamingen hebben toch ook geen aparte Nederlandse Gemeenschap. Dat terwijl de Vlaamse gemeenschap in datzelfde Brussel eerder een bedreigde soort is dan de Franstalige?
Kortom, als ze voor het wegwerken van alle mogelijke scheeftrekkingen op het klimaatniveau geld nodig hebben, is het geen probleem dat terug te vinden bij het federale België en het Brusselse waterhoofd, zonder dat de man/vrouw in de straat daarvoor zijn/haar spaarcenten moet aanspreken. Voor de meeste politiekers is het wegvallen van een mandaat niet het einde van de wereld. Ze hebben er meestal meer dan één. Voor Jan met de pet en zijn Julia is dat niét het geval.
Ik heb het al eens meer geschreven: Walen en werken hebben maar één ding gemeen: de eerste letter. Voor wie dat niet gelooft: de PS, gevolgd door de Waalse groenen van Ecolo en de communisten van de PTB (de Waalse vleugel van de PvdA), pleiten voor een werkweek van slechts vier dagen. Op die manier denken ze meer jobs te kunnen creëren. Tot daar lijkt er misschien e.e.a. bespreekbaar, maar dat houdt snel op als men daar bij voegt ‘zonder verlies van loon’. Dat laatste zou dan betekenen dat de lonen in de bedrijven 20% omhoog zouden gaan, waardoor de producten een stuk duurder worden en veel bedrijven het er in Wallonië voor bekeken zullen houden, vooral diegenen die bepaalde werkzaamheden niet verder kunnen automatiseren.
Bij die vierdaagse werkweek houdt het trouwens niet op. De partij van Di Pippo wil ook de pensioenleeftijd terugdraaien van 67 naar 65, nu zo vastgelegd tegen 2030, als ik me niet vergis. Ik zou er geen probleem mee hebben, mochten ze dat in Francofonië doen, maar dan wel na een afspraak over e.o.a. vorm van confederatie, waarbij de huidige transfers van Vlaanderen naar Wallonië zouden worden afgeschaft of tenminste worden afgebouwd binnen een redelijk korte termijn. Daarna mogen ze voor mijn part in Wallonië naar een werkweek van één dag gaan, zoals in het mopje, waarbij een betoger roept: ‘Maar niet op een maandag, hé!’.
Bij bovenstaande francofone wensen blijft het trouwens niet. Er circuleert daar zelfs een voorstel om op het werk rustruimten te voorzien en werknemers aan te moedigen af en toe een uiltje te vangen! Kan het nog zotter? Op het werk een dutje kunnen doen, om daarna thuis of onderweg in de trein niet in slaap te vallen!
Ik zou zeggen: ‘Ze doen maar’. De verschillen kunnen niet groot genoeg worden, zodat uiteindelijk ook de grootste Vlaamse Lamme Goedzak zal moeten inzien dat dit land van tegenstellingen geen verder bestaansrecht meer heeft.
