NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Wijzigingen - aanvullingen.
  • Wijzigingen - aanvullingen.
  • Wijzigingen - aanvullingen. Vervolg Herinneringen aan W.O. II.
  • Wijzigingen - aanvullingen. Nog oorlogsherinneringen van Susse Teughels.
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Kronieken van Leest
    bij Mechelen
    28-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1984 – Donderdag 12 april : Open schoolvergadering in lagere school te Leest.

                De Sted.Lagere school organiseerde in eigen huis (Ten Moortele) een algemene

                oudervergadering voor iedereen die intresse had in wat op dat ogenblik aan het

                gebeuren was in het onderwijs.

                In het eerste deel van de avond, om 20 uur, sprak schoolhoofd Gobien over

                “Waarheen kan of moet het met de Stedelijke Lagere school Leest”.

                Volgens hem moest de school mee evolueren met de maatschappij. Het onderwijs

                moest kunnen inpikken op nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen. De school

                diende als het ware een verlengstuk te zijn van het gezin, de centrale cel in de

                samenleving. Om dit te bewerkstelligen was een goed contact met de ouders van

                leerlingen noodzakelijk.

                Wat het onderwijs zelf betrof, elke vernieuwing op pedagogisch vlak diende

                kritisch onderzocht te worden en indien de vernieuwing zin had, toegepast.

                Zo liep er dat jaar in de Leestse lagere school een experiment inzake

                “niveaulezen” met als bedoeling leerlingen volgens hun lees-capaciteit bij

                elkaar te brengen en niet zoals klassiek volgens hun leeftijd.

                Tot slot van zijn toespraak zegde Constant Gobien te zullen blijven ijveren voor

                pluralisme in zijn school. Respect voor andermans ideeën, diende immers

                van jongsaf aangeleerd te worden, opdat het de volwassen mens zou sieren.

                Daarna kon men in de klassen de tentoonstelling “Esthetica” bezichtigen, een

                tentoonstelling van zowel de vroegere “typisch vrouwelijke handwerkjes”, als

                van knutselwerk uit de lessen handenarbeid.

                In de eetzaal kon men terecht voor een gratis glas bier of een kop koffie.

                Om 21 uur sprak schepen van onderwijs en zelf ere-hoofdinspecteur G. Joris

                over “De plaats van de Lagere School Leest in het Mechels Sted.Onderwijs”.

                Ook over de vernieuwingen, mogelijkheden en problemen van het onderwijs

                in de toekomst maar hij stelde tot zijn spijt vast dat hij haast niets aan de zo

                volledige uiteenzetting van Constant Gobien kon toevoegen.

                Niettegenstaande de felle concurrentie van de televisie, simultaan stonden

                de populaire reeksen ‘Dallas’ en de ‘Doornvogels’ geprogrammeerd, waren er

                toch nog ruim 70 aanwezigen.

                (Samenvatting van artikels uit de Gva, het HLN en de Schoolkrant)

     

    1984 – 12 april – De Mechelse Week :. Ons jeugdig Voetbaltalent

     

                Jeugd op VV Leest : doorstroming komt op gang.

    In onze reeks over het jeugdbeleid sluit 2de provincialer VV Leest het rijtje af.
    Wij babbelden met dhr. Emiel Spruyt, voorzitter van de club en tevens afgevaardigde van miniemen en preminiemen.
    VV Leest komt in competitie uit sinds 1974 en is dus een relatief jonge club. Wel kon er 10 jaar geleden al onmiddellijk gestart worden met scholieren en kadetten als gevolg van een intensieve mond aan mond reclame in de Leestse scholen.

    Een jeugdbestuur is er op VV nooit geweest, dhr. Spruyt is trouwens geen voorstander van 2 beleidsorganen binnen één en dezelfde club.

    Momenteel telt VV 5 jeugdploegen, maar slechts zo’n 75 actieve jeugdspelers. Dit toch vrij klein aantal is volgens onze zegsman vooral te wijten aan het geringe bevolkingscijfer van een plattelandsgemeente als Leest. Wel is het gros van de spelers in Leest zelf woonachtig. Bovendien is het een principe van de clubleiding dat er nooit mag overgegaan worden tot het ronselen van jeugdspelers, maar dat de jongens steeds spontaan en uit eigen beweging naar de Leestse terreinen moeten komen afzakken.

    De huidige stand van zaken op VV toont aan dat dit principe aardig in ere gehouden wordt.
    Miniemen en preminiemen trainen 1 x per week én apart, maar wel onder dezelfde trainer. De scholieren en kadetten komen wekelijks 2 x bijeen, eveneens onder leiding van éénzelfde oefenmeester. Bovendien trainen zij ook gezamelijk, en dit vanwege de relatief kleine kernen.
    De juniors tenslotte trainen apart, onder leiding van William Selleslagh, de ex-KV Mechelen speler die zoals bekend nu de kleuren van VV Leest verdedigt.

    Misschien, zegt dhr. Spruyt, zou het beter zijn, moesten we voor elke ploeg een andere trainer hebben, maar anderzijds mag toch ook niet over het hoofd gezien worden dat alle trainers op VV Leest betaald worden en dat, als men nieuwe mensen aantrekt, in de zin dan van buitenstaanders, men nooit vooraf weet welk vlees men in de kuip heeft. Nee, dan werken we liever zoals dat nu gaat, met een paar zeer degelijke trainers, die door de jeugd gekend, vertrouwd en gerespecteerd worden, besluit onze gesprekspartner. Het is een redenering die steek houdt. Bovendien heeft men niet te klagen van resultaten in de jeugdreeksen. Zo wonnen de miniemen drie jaar geleden nog de beker Van Looy, meteen een aanleiding voor deze knaapjes om het in die beker, vanwege alles bereikt, voor bekeken te houden en zich op de competitie te storten.

    In tegenstelling tot veel andere clubs, organiseert VV Leest geen jeugdtornooien. Mechelen is al verzadigd van dergelijke tornooien, zeft dhr. Spruyt. Wel is er o.a. het jaarlijks tornooi voor eerste elftallen, of de Volksfeesten, die dit jaar hopelijk van windhozen gespaard zullen blijven. Eveneens een verschil met veel andere clubs, is dat VV geen problemen kent op het vlak van terreinen en/of accomodaties. Het 2de veld is ondertussen zelfs al eigendom van de club geworden !

    Het bestuur omvat 12 leden, waaronder de jeugdafgevaardigden, die op de maandelijkse vergaderingen de eventuele problemen van hun ploeg op tafel kunnen werpen. Via deze afgevaardigden hebben ook de trainers hun zegje in het bestuur. Met betrekking tot de coördinatie tussen de trainingen van de verschillende ploegen, beleggen de trainers onderling soms ook vergaderingen, waarvan het bestuur dan verslagjes krijgt.

    Vanaf de leeftijd van kadet tenslotte houden de trainers van elke speler een fiche bij, waarop gegevens genoteerd  staan m.b.t. prestaties, mentaliteit op en rond het veld, enz.

    Drie juniors zijn momenteel vaste keus in het eerste elftal. Nu pas valt er dus een begin van doorstroming waar te nemen, logisch als we weten dat de club nog maar vanaf 1974 met jeugd bezig is, en als we de normale doorstromingscyclus in acht nemen. Bovendien is, vanwege het hogere spelpeil, de stap van juniors naar eerste ploeg veel groter in 2de provinciale dan dat bv. In 4de het geval is. Toch hoopt VV Leest de doorstroming geleidelijk aan te verbeteren en op punt te stellen. Verder verkiest VV de huidige gang van zaken, te weten het behoorlijk meedraaien in 2de, boven een staartpositie in 1ste provinciale. Het is een wens die blijkt geeft van realiteitszin, niet in het minst met het oog op de publieke belangstelling.

    Tot slot doet dhr. Spruyt langs deze weg een oproep tot de ouders om méér naar de wedstrijden van hun kinderen te komen kijken en vraagt hij ons ook nog om de damesploegen van VV die eigenlijk ook jeugd zijn, ééns in de schijnwerper te zetten. Dat doen we natuurlijk graag ! VV Leest is inderdaad, naast gemeentegenoot SK, de enige club in het Mechelse, die met een damesploeg in competitie uitkomt in de al evenzeer enige provinciale reeks, die Antwerpen rijk is. Ofschoon eigenlijke jeugdcompetitie bij de dames niet bestaat, kunnen we de meisjes van VV toch als jeugd beschouwen, vermits zij in leeftijd variëren van 15 tot 18 jaar. De voetbalbond bepaalt trouwens dat er pas vanaf 15 jaar in competitie mag gestart worden. VV Leest heeft in totaal zo’n 25 dames, die verdeeld zijn over 2 ploegen, één voor de competitie en één die nog te jong is en zich dus dient te beperken tot vriendschappelijke wedstrijden. Op aanvraag van de dames zelf, is de club er mee begonnen in 1982 maar dit is slechts het 1e jaar competitie. Nu nog komen er geregeld meisjes bij, die voor 95% uit Leest zelf afkomstig zijn. Er wordt 1 x per week getraind en naar verluidt zou het niveau van de trainingen overeenstemmen met dat wat de scholieren te verwerken krijgen.

    Ons jeugdig voetbaltalent, waarom zou die titel ook niet voor meisjes kunnen opgaan ?”

    (Sven Hendrickx)

     

    Foto’s :

    -Emiel Spruyt (°Hombeek 22/9/1938, +Leest 29/9/1999) was een schoonbroer van Gust Emmeregs.  

    -De juniorsploeg van V.V. Leest.

     





    28-07-2013 om 07:15 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    27-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1984 – 7 april - Gazet van Mechelen :

     

                De Leestsesteenweg en de zwakke weggebruikers.

    “Dat de Leestsesteenweg een dodenbaan is voor fietsers en voetgangers, is een algemeen geweten feit. Maar deze zeer gevaarlijke weg vormt de laatste dagen weer het gesprek van de dag, en meer bepaald door het ongeluk, waarbij D. VAN STEEN uit Leest ernstig gewond werd.
    De Leestsesteenweg is de baan die vanaf Battelbrug vertrekt richting Leest.

    Destijds kwam deze baan reeds in de belangstelling door het protest van de bewoners.

    De riolering is er alles behalve, waardoor bij regenweer de baan eerder omgevormd wordt tot een waterloop. Vooral in de winterperiode gebeuren hier veel slippartijen door de plassen.

    Vreemde autobestuurders worden hier dan ook regelmatig verrast door spiegelgladde wegen. Maar anderzijds is de Leestsesteenweg ook een druk bereden baan.

    En veel te smal voor het verkeer dat ze dagelijks moet slikken.
    Voor de fietsers en voetgangers zijn er geen stroken voorzien.

    ’s Nachts is het hier ook zeer donker. De schamele openbare verlichting verliest nog aan haar kracht door het gebladerte van de bomen.
    Vele autobestuurders zien regelmatig plots enkele meters voor hun wagen een fietser of voetganger opdoemen.

    Als er dan ook nog een tegenligger komt die de bestuurder gedeeltelijk verblindt, blijven de nefaste gevolgen niet uit.

    Tot hier toe is er nog geen dode gevallen. Maar vele Leestenaren houden hun hart vast, dat dit vandaag of morgen toch eens zal gebeuren. Zij zien dan ook met angst hun kinderen dagelijks naar de scholen te Mechelen trekken.
    Er wordt te Mechelen heel wat gedaan voor de bescherming van de zwakke weggebruikers.. De Leestsesteenweg is ook dringend aan een onderzoek toe en beveiligende maatregelen voor fietsers en voetgangers zouden te Leest in ieder geval geapprecieerd worden.

           PB”

     

    Op 11 april blokletterde Het Laatste Nieuws : “Volgend jaar krijgt Leestsesteenweg te Mechelen nieuwe riolering.”

    Deze krant liet ook enkele bewoners aan het woord ivm problemen met riolering en de veiligheid.

    Zoals de meeste mensen hebben wij 2 sceptische putten, die echter door de vochtige ondergrond overstromen in plaats van in de bodem leeg te vloeien. Toen we hier 6 jaar geleden kwamen wonen, werd ons weldra beloofd dat we konden aansluiten op de riolering. Door de vele woningen die er zijn bijgekomen, stroomt het afvalwater hier gewoon over de openbare weg. Wij kunnen onmogelijk onze putten steeds laten leegpompen, dat zou veel te hoog oplopen. Het ergste is dat de automobilisten veel te vlug  rijden, aan de bochten plots remmen en dan aan ’t slingeren gaan. Zo loopt er nog steeds een rechtszaak van een motorrijder die hier een rugletsel opliep en nu een proces voert tegen de zogenaamde eigenaar van het ijswater.

    In februari gebeurde terug een ongeval, waarvoor nu zomaar 7 bewoners een brief kregen, waarbij ze verantwoordelijk gesteld werden.” 

     

    1984 –10 april : Begrafenis Bertje VAN BUGGENHOUT

    Bert was te Bonheiden geboren op 3 november 1977.

    Toen hij op 5 april 1984 door de schoolbus werd afgezet aan zijn woning in de Kleine Heide, werd hij bij het oversteken van de straat aangereden door een wagen, met dodelijk gevolg. Het jongetje was nog geen zeven.

    Op verzoek van zijn ouders werd de afscheidsrede in de kerk gepubliceerd  in de Schoolkrant van de Stedelijke Lagere School (jaargang 4, nr.2) :

     

    Afscheidsrede naar aanleiding van het overlijden van BERT VAN BUGGENHOUT, leerling van de 1ste klas.

    Geachte ouders, achtbare familieleden, vrienden, beste kinderen,

     

    ’t Is hard te sterven als de lente komt ! Vorige week hebben we dat allen aan den lijve ondervonden ! Datgene wat donderdag ll. gebeurd is, heeft ons overvallen als was het een donderslag bij klaarlichte hemel. Wij hadden nooit kunnen denken dat zulk een ongeval hier bij ons zou kunnen gebeuren ook al wordt er elke dag minstens één in de kranten vermeld.

    Aanvankelijk geloof je er niet in of kun je er niet in geloven ! En toch is het gebeurd en we kunnen er helemaal niets aan veranderen ! Het enige wat we kunnen doen, is hopen dat het zich niet meer herhaalt.

    Als iemand op gezegende ouderdom van ons heengaat, tonen wij ons verdriet ! Maar zo’n heengaan kunnen we makkelijker aanvaarden en verwerken omdat de overledene dan toch nog een gevuld leven achter de rug heeft.

    Het wordt al moeilijker als iemand in de bloei van zijn leven van ons moet heengaan. En deze keer zijn we samengekomen om afscheid te nemen van een jongetje dat pas aan zijn leven was begonnen. Als ouders kunnen we ons indenken wat de vader en de moeder van Bertje de voorbije dagen hebben doorgemaakt ! Woorden schieten hier tekort om onze gevoelens uit te drukken. Om eerlijk te zijn : het gaat niet met woorden !

    Toen we donderdagavond laat het nieuws vernamen van één van de ouders van een leerling dat er omstreeks kwart over vier een ongeval was gebeurd en dat er een schoolkind bij betrokken was, vermoedden we niet dat het zo erg zou geweest zijn. Toen we dan omstreeks halftien de ware toedracht vernamen, zaten we er versteld bij en dan zeg je steeds tegen jezelf : Het kan niet ! Het is niet mogelijk ! Het mag niet !

    Dan blijf je verslagen zitten en begin je te denken over het leven ! Dan worden alledaagse problemen en misverstanden tussen mensen tot hun ware belangrijkheid teruggebracht ! Dan pas ga je echt beseffen hoe kostbaar het leven is ! En dat beseffen we nu maar al te best…

    De voorbije dagen hebben we Bert Van Buggenhout dikwijls in onze gedachten teruggezien ! Bertje was één van de vele zonnetjes in onze eerste klas. We kenden hem eerder als een stil ventje dat niet opviel door zijn hoog woord, daarvoor was hij te rustig en te kalm !

    Bertje viel eerder op door zijn werkkracht en door zijn ijver ! Als hij tevreden was over zijn werk, als hij een schouderklopje kreeg van de juf, als hij plezier had, dan was er geen luide lach maar dan kwam er een eenvoudige, stille glimlach om zijn lippen en toen…begonnen zijn ogen te schitteren ! En dat greep je meer aan dan het luidruchtigste gelach !

    Bertje,

    uw ouders, uw zusjes, uw juf, uw klasgenootjes en wij allen zullen niet meer kunnen meegenieten van uw warme glimlach en van uw blinkende oogjes !  We danken U omdat we –ik zou het noemen- van deze eenvoudige geschenken hebben mogen genieten. We danken U voor uw werkkracht en voor uw inzet ! Uw ouders waren terecht fier op U, maar ook uw juf en alle personeelsleden van onze school. U ging een mooie toekomst tegemoet…tot deze door een ongelukkige samenloop van omstandigheden op donderdag ll. werd afgebroken. Dat is de droevige werkelijkheid en daarbij moeten we ons helaas neerleggen !

    Duurbare familie,

    Wij bieden U hierbij onze innige deelneming aan namens het Stadsbestuur van Mechelen en in ’t bijzonder namens de Schepen van Openbaar Onderwijs, namens de heer Huysmans, ere-schoolhoofd, namens alle leerkrachten, de leerlingen en hun ouders, namens de oud-leerlingen en de Vriendenkring van onze school.

    Bij ’t einde van de lagere school zegt het schoolhoofd tot zijn leerlingen : ‘Kinderen, het gaat goed met jullie ! Wij hebben samen een fijne tijd gehad ! Ik zeg jullie geen vaarwel maar tot ziens !’

    Tot ons groot spijt moeten we vandaag –nadat Bertje slechts een goede zeven maanden bij ons op school was- al zeggen : ‘Bertje, we danken U van ganser harte omdat we U gekend hebben en omdat U ons heeft laten genieten van uw eenvoudige, kinderlijke goedheid !

    Vaarwel, Bertje ! Rust zacht in vrede na dit echt te korte leven !

           Dinsdag, 10 april 1984.

     

    In dezelfde Schoolkrant verscheen een item over het schoolvervoer en hoe dat in de gemeente geregeld was en met een terechte sneer naar de Overheid die naliet voor een transparante wetgeving te zorgen.

     

    SCHOOLVERVOER

    “Elke dag rijden er duizenden schoolbussen in ons land die de leerlingen ophalen en terugbrengen. En toch bestaat er in ons land geen wetgeving op de taak van de leerkracht met toezicht op de schoolbus. Elke school regelt het toezicht op haar manier. Ook voor de leerkrachten van onze school hebben we zelf een omschrijving van de taak opgesteld.

    Zo hebben wij bij de aanvang van het schooljaar in de informatiebrochure het volgende meegedeeld : ‘De ouders worden verzocht hun kinderen tot aan de halte  te begeleiden en deze daar ook te komen ophalen.’

    Het is duidelijk dat de ouders hun kinderen mogen helpen bij het opstappen op de schoolbus. Voor het afstappen hebben wij de volgende regeling getroffen :

    -Indien er grote kinderen (van 10 jaar en ouder) van de bus stappen en dat gebeurt in straten met heel weinig verkeer of in straten die smal zijn, dan mogen deze kinderen alleen afstappen.

    -Indien de schoolbus stopt aan een drukke straat of aan een halte waarvoor nog een fietspad ligt dan dienden de leerkrachten van onze school eerst zelf van de schoolbus te stappen (dit is zo het geval voor de haltes aan de Juniorslaan).

    -Indien de schoolbus stopt aan een drukke en gevaarlijke straat (b.v. de Kouter) dan stapt de leerkacht ook van de bus. Indien er aan deze halte geen ouders hun kinderen opwachten, dan worden de kinderen tot over de straat begeleid door de leerkracht met toezicht op de schoolbus.

    Deze regeling wordt door de leerkrachten van onze school reeds jaren op deze manier toegepast.

    Reeds een vijftal jaren dringen we bij het ministerie aan op een duidelijke wetgeving terzake. We weten echter niet waarom deze regeling er maar niet wil komen !

     

    Van de Heer F.L. Lauwers, schoolhoofd van de S.L.S. Hombeek vernamen we een tijd geleden hoe het schoolvervoer in de Verenigde Staten van Amerika is geregeld. Een paar jaar geleden heeft hij een paar maanden in dat land verbleven en hij was ten zeerste onder de indruk van de regeling van het schoolvervoer aldaar.

    In de eerste plaats zijn de schoolbussen daar bijzonder goed te herkennen. Zij zijn allemaal geschilderd in een oranjegele kleur met daarop langs alle zijden de tekst ‘schoolbus’. Deze schoolbussen vallen dan ook direct op.

    Indien de Amerikanse schoolbussen aan een halte stoppen, beginnen er vooraan en achteraan op de bus grote rode knipperlichten te branden. Dan gaan de deuren open en kunnen de leerlingen zelf uitstappen. De Amerikanse leerkracht met toezicht blijft op de schoolbus.

    Al het verkeer (wagens, fietsers, voetgangers,…) blijft stilstaan tot zolang de knipperlichten branden. De schoolbus wacht aan de halte tot de leerlingen de straat hebben overgestoken. Dan gaan de knipperlichten uit en rijdt de bus verder. Dan kan ook het gewone verkeer verder !

    Misschien kan deze regeling in ons land worden ingevoerd, maar…!”

     

      

    -Bert Van Buggenhout

    -Brief van de school voor de ouders.

    -Zijn ontroerende gedachtenisprentje.

     







    27-07-2013 om 11:46 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1984 – 7 en 8 april : Toneel Rust Roest -  “De Dwaasheid heeft haar eigen Rechten”

    Dit luimig spel in drie bedrijven van John Patrick werd door 11 acteurs van ‘Rust Roest’ opgevoerd telkens om 20 uur in de zaal Sint-Cecilia.

    De regie berustte bij Guido Hellemans.

    Toegangsprijs : 100 fr. (in voorverkoop 80 fr.)

     

    “Rust Roest” stond weer op het podium

    Als “Rust Roest” uit Leest een toneelwerk op de planken brengt is men zeker van de kwaliteit ervan. De toeschouwers weten dit ook, en velen van buiten de gemeente verheugen zich met recht en rede op een toneel gebracht door dit liefhebbersgezelschap. Ook ditmaal had regisseur Guido Hellemans weer zo’n speciaal stuk gekozen.

    Een stuk waar plaats was voor een glimlach, maar een werk dat bij nader toezien eigenlijk iets droevigs in zich heeft.

    Een vraag die gesteld wordt : zijn sommige mensen gek of is de maatschappij gek ?
    Het hele gebeuren speelde zich af in een rusthuis voor zenuwzieken.
    Willy Keysers had een mooi decor opgebouwd. Ook de personages werden goed vertolkt. Voor Wendy Van Steen en Jan Boecken was hun debuutrol wel de vuurdoop.

    Zij leverden het bewijs dat er pit in hun toneelkunst zat.

    Hilde De Kock kreeg een geknipte rol.
    Zij wist hierin werkelijk gevoel te leggen en kreeg dan ook de sympathie van het ganse publiek met zich mee.

    Renild Polfliet, Jan Emmeregs en Marc Windelen, allen patiënten in het rusthuis, vertolkten hun rol zoals het hoorde.

    De hoofdrol Mw. Fortune vertolkt door Nicole Van Ginderachter, was goed, alhoewel hier misschien nog iets meer in te leggen was.

    Een ondankbare rol werd aan Imelda Van der Hasselt en Toni Peeters gegeven. Zij moesten zich steeds vlak houden. Toch wisten zij de harten van het publiek te veroveren, en dit kon tenslotte maar door hun acteertalent.

    Was er tenslotte nog Marcel Verwerft, een man die de klappen van de zweep kent en Liesbeth Cadeé ook voor niets vervaard.

    Met de inbreng van het kleine figurantje, Joris Diddens, kan men stellen dat “Rust Roest”, dit toch moeilijk stuk, meer dan behoorlijk gebracht heeft.

    Kwam de grime bij sommige personages wat hard over, en kwam er wel eens een ongewenst geluid van achter de schermen, toch werd daar goed werk verricht door Roger Janssens (teksthulp), grime (Vera Moernaut), klankbeeld (Karel Mertens), kostumes (Miloe Van Stijvoort), decorbouw (Willy Keysers en Frans Lamberts), decoraankleding (Stefan De Laet), belichting en technische leiding (Vic Diddens) en algemene regie : Guido Hellemans.

    De regisseur zorgde trouwens ook voor enkele bindteksten, die het ganse gebeuren een extra-ondersteuning gaven.”

    (GvM,12 april 1984)

     

    -Het Leestse toneelgezelschap dat ‘De dwaasheid heeft haar eigen rechten’ tot een goed einde bracht.





    27-07-2013 om 10:03 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    26-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    De scholierenploeg van S.K.Leest met bovenaan rechts afgevaardigde Louis Vanden Bosch en verzorger Marcel Van Hoof uit de Dorpstraat. 

     

     

    1984 – Aprilnummer ‘De Band’ : VEVOC-VOLLEY

    “Na een lange stilte vonden we het niet ongepast eens een artikel in ‘De Band’ te schrijven over ‘The A-team’ van Vevoc.

    Reeds jaren wordt er volleybal gespeeld door Vevoc in de Alos-competitie. Jaar na jaar groeide de ploeg, ze werd technisch en vooral sportief en kameraadschappelijk  beter. Dit resulteerde in beter volley en een doorstoten naar de hoogste reeks met een waarschijnlijke kampioenstitel als toemaat.

    Reeds twee jaar vecht onze A-ploeg met wisselend succes om de kampioenstitel tegen de ploeg van O.L.V.Waver. Dit jaar schijn niets ‘The A-team’ te kunnen kloppen en zal er einde seizoen een titel mogen gevierd worden. Deze titel is eveneens het resultaat van een prima voorbereiding. Tornooien en oefenwedstrijden  werden gespeeld tegen hoger gekwoteerde tegenstrevers, die echter spoedig ondervonden dat ondanks het feit dat Leest geen ploeg telt in de Belgische Volleybalbond er daar toch aardig volley gespeeld werd.

    Ploegen uit tweede en derde provinciaal die dachten een rustig oefenpartijtje te spelen werden door ‘The A-team’ even rustig wandelen gestuurd.

    Het is dan ook niet verwonderlijk dat er steeds meer tornooiorganisatoren onze ploeg op de affiche wensen en bereid zijn concessies te doen.

    Daarom een welgemeend proficiat aan alle spelers die ongetwijfeld het meest succesrijke maar ook plezantste jaar van Vevoc-volley meemaakten.”

     

    1984 – Maandag 2 april : Schaken in ’t Seel

                Alle geïnteresseerden die hielden van schaken, zowel beginnelingen als

                gevorderden, werden die dag in ’t Seel verwacht. (‘DB’, april ’84)

     

    1984 – 5 april – De Mechelse Week :

     

    S.K.Leest : de kinderschoenen worden nu pas aangetrokken

    “De bedoeling van deze artikelenreeks is altijd geweest het jeugdbeleid van de diverse voetbalclubs uit de Mechelse regio zo accuraat mogelijk door te lichten.Telken werd daarbij een min of meer vast patroon aangehouden, waarbij er steeds naar gestreefd werd de preciese aard van de jeugdbewerking op een club uit de doeken te doen.


    Een club als S.K.Leest evenwel eist een compleet andere benadering. Inderdaad staat S.K. zonder dit denigrerend te bedoelen, op gebied van jeugdwerking nog zo goed als nergens en waar andere clubs in deze reeks gewoonlijk terugblikten op hun beginjaren of het hadden over de evolutie van het gevoerde jeugdbeleid, zit S.K. nog maar in het stadium waarin de veters van de jeugdwerkingkinderschoentjes vastgeknoopt worden, en kan het dus alleen maar vooruit kijken. Louis Vanden Bosch, bestuurslid en afgevaardigde van de scholierenploeg, zet feiten en oorzaken op een rijtje.

    S.K.Leest werd opgericht in 1964 onder de naam Telstar Leest. Aanvankelijk werd er begonnen als caféploeg, maar na een paar jaar zag men in dat dit eigenlijk weinig perspectieven bood, en omdat het in die tijd een ongeschreven wet was dat alle caféploegen zich vroeg of laat aansloten bij het Katholiek Liefhebbersverbond, werd in 1966 ook bij Telstar tot die overstap besloten. In die beginperiode had de club zeker niet te klagen van belangstelling vanwege de jeugd, want vermits er in de onmiddellijke omgeving geen andere voetbalverenigingen waren, kwamen er al vlug heel wat jeugdspelers naar de Leestse terreinen afgezakt. Dit fenomeen bleek echter een doodbloeier te zijn en na een paar jaar telde Telstar alleen nog een elftal en een reserveteam, die grotendeels bestonden uit spelers, die bij hun oorspronkelijke clubs om de één of andere reden door de mand gevallen waren, én uit complete voetballeken. In 1977 dan werd de benaming Telstar vervangen door S.K.Leest, en dit ging gepaard met de oprichting van een VZW, teneinde de hoge werkingskosten van de club te drukken. Geleidelijk aan groeide ook de idee om de Katholieke Bond op te geven voor een aansluiting bij de Belgische Voetbalbond. De realiteit had immers uitgewezen dat de competitie in de Katholieke Bond té verre verplaatsingen met zich meebracht en bovendien geraakte een verjongd en dynamischer bestuur meer en meer van oordeel dat de uitstraling van de Belgische Bond niet alleen meer supporters aanlokte, maar ook een gunstige weerslag had op het sportief spelniveau.

    Ondertussen is de kogel door de kerk, want vanaf dit seizoen speelt S.K. inderdaad bij de Belgische Bond. Een aansluiting bij deze bond impliceert evenwel altijd de verplichtingen minstens één jeugdploeg uit de grond te stampen, bij het niet voldoen aan deze voorwaarde wordt er immers vanuit de bond een boete opgelegd, en S.K. is nu niet bepaald een club van miljonairs !

    De periode voor de aanvang van het huidige seizoen werd dan ook gekenmerkt door een verbeten zoektocht naar jonge spelers. Contacten werden genomen met andere clubs en vanwege de goede relatie tussen de beide voorzitters vooral dan met Racing Mechelen, werden alzo adressenlijsten bekomen, de spelers werden vervolgens persoonlijk aangeschreven, er werden huis aan huis bezoeken afgelegd, de eerste aansluitingen werden gerealiseerd, kortom langzamerhand begon er zich een ploeg te vormen en begon het meer en meer vast te staan dat S.K. een boete zou ontlopen. Niettemin is de zoektocht niet helemaal tot een goed einde gebracht, ondanks de enorme inspanningen van het bestuur, dat werkelijk hemel en aarde verzet heeft om zoveel mogelijk jongens naar de Leestse velden te lokken.Ten eerste is er de geografische ligging, die immers niet bepaald in het voordeel speelt. Als nieuwkomer is het altijd al moeilijk een plaatsje onder de zon te veroveren, en deze waarheid telt dubbel in een omgeving die reeds verzadigd is van voetbalclubs, en waar de meeste knapen al ergens anders aangesloten zijn. Bovendien heeft S.K.Leest in eigen gemeente dan nog af te rekenen met de concurrentie van grote broer V.V., die onmiskenbaar een grotere uitstraling heeft. Dit succes heeft er toe geleid dat, in vergelijking, of liever in contrast met de gedane inspanningen, er relatief weinig aansluitingen genoteerd werden.

    Ten tweede dient opgemerkt dat heel wat spelers die bij S.K. getekend hadden, na een paar maanden al niet meer kwamen opdagen. Tenslotte is het weliswaar zo dat S.K. aan de voorwaarden van de bond heeft voldaan door met een jeugdploeg in de competitie te starten, maar daar staat tegenover dat men noodgedwongen vrede heeft moeten nemen met het feit dat de ploeg, die voor S.K. redding bracht, een scholierenploeg zou zijn, en niet, zoals  in elk geval verkieselijk zou geweest zijn, een miniementeam. Als men echter weet dat de meeste clubs, met het oog op de konsekwentie en de rechtlijnigheid van het beleid, zo jong mogelijk met jeugdopleiding beginnen, en als men dan ook beseft dat het meestal vanaf de scholieren is dat het spel ernstiger gespeeld wordt en dat er homogene, op elkaar ingestelde groepen gevormd worden, is het ergens logisch dat S.K. , in antwoord op de vraag aan andere clubs om wat spelers af te staan, alleen maar scholieren gekregen heeft, en dan nog enkel die scholieren, die om één of andere reden niet in aanmerking kwamen voor een directe opname in de vaste selectie van hun oorspronkelijke clubs.

    Met dit alles voor ogen, zal het niet verwonderen dat de scholieren van S.K.Leest het enerzijds moeten rooien met een zeer beperkte kern, en anderzijds voorlaatste in hun reeks staan.

    De hamvraag is nu hoe S.K. zijn problemen zoekt op te lossen, en of er al concrete plannen op tafel liggen om meer jeugdspelers aan te trekken. De eerste stappen zijn reeds gezet, want momenteel is de club druk bezig met het ontwikkelen van een prospectiepolitiek, die zich vooral concentreert op het gebeid rond de Battelse Steenweg, volgens Louis Vanden Bosch een omgeving die, op het vlak van recrutering, nog enige perspectieven biedt. Verder is men er zich van bewust dat er dringend iets moet gedaan woorden om de naam van S.K.Leest een grotere bekendheid in het Mechelse te geven. De vrij goede resultaten, die momenteel door de eerste ploeg bijeengespeeld worden, zorgen in dat opzicht reeds voor een initiale positieve propagering. De grote ambitie van S.K. is uiteraard om ooit te komen tot volledige jeugdreeksen, maar voorlopig wil men niet verder kijken dan de neus lang is, en op dit moment werkt de club volop aan de oprichting van een juniorsploeg, die volgend seizoen naar alle waarschijnlijkheid de competitie reeds zal kunnen aanvatten. Veel hangt echter af van het aantal aansluitingen, die uit de geplande prospectie gepuurd wordt, waarbij, moest men bvb. wél enige kadetten kunnen aansluiten, maar er anderzijds geen team mee kunnen vormen, Leest zich voorneemt om deze kadetten dan uit te lenen aan andere clubs in ruil voor meer scholieren, als tenminste de ouders van de betrokken spelers met deze transactie akkoord gaan.

    Met het oog op de toekomst, wordt ook de oprichting van een jeugdbestuur noodzakelijk geacht, en, als is men het over de juiste formule nog niet eens, dan toch beseft men dat het in elk geval wenselijk zou zijn, mocht het huidige bestuur, dat 7 leden telt, aangevuld kan worden met enkele mensen, die zich uitsluitend om de jeugd bekommeren.

    Indien men volgend jaar reeds met juniors start, zou het wel in de bedoeling liggen dezen zo vlug mogelijk in te schakelen in het eerste elftal, want het instandhouden  van een eerste ploeg, enkele en alleen door aankopen zoals dat momenteel gebeurt, valt op lange termijn enorm duur uit. Overigens is Louis er voorstander van dat de juniors apart zouden trainen én met een eigen oefenmeester, maar tegelijkertijd onder nauwlettend toezicht van de trainer van het A-team.

    Op gebeid van jeugdtrainers zou men trouwens de voorkeur gevan aan spelers of ex-spelers van S.K. zelf. Tenslotte wordt volgend seizoen een 2de terrein in gebruik genomen, en streeft men ook nog naar het aantrekken van een aparte sponsor voor de jeugd, weliswaar in overeenstemming met de huidige sponsor.

    Zoveel is duidelijk, de voorwaardelijke wijs is in dit artikel schering en inslag, en eigenlijk zouden we binnen een jaar of tien nog eens een bezoekje aan S.K.Leest moeten brengen om na te gaan in hoeverre de plannen gerealiseerd zijn geworden en om te zien hoever de club dan al staat op het gebied van jeugdwerking. Op dit moment kunnen we S.K.Leest alleen maar veel succes toewensen.

       Sven Hendrickx.” 

     

    1984 – Vrijdag 6 april : ‘Grote dag voor het Stedelijk Onderwijs

    Die dag werden alle kinderen van de Leestse Stedelijke School te Mechelen verwacht op uitnodiging van de Schepen van Onderwijs. De ouders hadden volgend bericht ontvangen :

     

    Stad Mechelen

    Schepen van Onderwijs                                 Aan de Ouders,

     

    Vrijdag 6 april wordt een grote dag voor ons Stedelijk Onderwijs. ALLE kleuters (uitgezonderd 1ste Kindertuin), leerlingen en studenten verzamelen die dag om 13.OO u. op de Grote Markt. Na een korte toespraak door de heer J. Ramaekers, burgemeester en de heer G. Joris, Schepen van Openbaar Onderwijs, vertrekken de kinderen en stappen langs de Bruul naar de Vijfhoek. De kleuters en de leerlingen van het 1ste en 2de leerjaar wandelen door de Kruidtuin naar de Zandpoortvest, waar ze kunnen deelnemen aan een ballonwedstrijd. Vandaar worden ze met de bus terug naar school gebracht. In de school wordt hen een versnapering aangeboden.

    De leerlingen van het 3de, 4de, 5de en 6de leerjaar stappen tot in de gebouwen van SITO, waar zij een stuk fruit krijgen.

    Daarna : terugkeer per klas naar school.

     

    Beste ouders, ik dank U van harte voor het vertrouwen dat u stelt in ons Mechels Stedelijk Onderwijs, ik ben er van overtuigd op uw volledige medewerking te mogen rekenen.
    Laat vrijdag 6 april 1984 een onvergetelijke dag worden voor uw kind en ons Stedelijk Onderwijs.
    Hoogachtend, G. Joris, Schepen van Openbaar Onderwijs.

     

    1984 – 7 april : KRUISBOOG-SCHIETEN  in ’t Seel

    “Jong of oud die van Kruisboog-schieten houden worden verwacht op een eerste bijeenkomst om 20 uur in ’t Seel.

    Zij die reeds in een kruisbooggilde zijn verwachten wij ook om ons te helpen bij de start.”

    (Advertentie in ‘DB’, april ’84)

     

    26-07-2013 om 10:24 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    25-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1984 – April – ‘De Band’ : Leestenaars treden zo uit de oude doos :

     

                                     Een opstel van Petrus VAN HERP van 25 januari 1947.

     

    Een arme klopt aan.

    “’t Was op een koude winterdag, kort na de oorlog. De ijzige noorderwind blies fel genoeg om groot en klein binnen te jagen.

    ’s Middags zaten we rond de tafel geschaard, gereed om beginnen te eten. Er werd hard op de deur geklopt. Ik mocht gaan opendoen. Daar stond een stumperd voor mij ; hij vroeg om eten. Ik zegde tot deze bedelaar : ‘Kom gauw uit het gure weer man, ik zal eens gaan vragen of ge u moogt komen opwarmen.’

    Mijn ouders stemden toe en moeder riep : ‘Kom hier bij de kachel u wat warmen.’

    Een poosje later schoof moeder hem een tafeltje bij. Daar kwam dan nog wat warme soep met een paar boterhammen. Nieuwgierig ging ik er nogal kortbij staan. De man was tevreden, dat zag ik aan zijn gezicht, en hij moest zijn blijdschap laten blijken.
    ‘God zal u zegenen’, zeide hij. Moeder haalde daarna nog een afgedragen jekker van onze peter voor de dag en trok hem die aan.
    De vreemde man ging opgewarmd en opgeknapt en gelukkig weg.

    WIJ WAREN OOK TEVREDEN, EN IK, IK WAS DE GELUKKIGSTE.”

     

    De schrijver Petrus VAN HERP.

    -Tijdens het schooljaar 1946-47 leerling in het 8ste leerjaar.

    -Geboren te Leest op 5 februari 1933.

    -Zoon van Jaak Van Herp en Amanda (+) Roelants, Lindelaan 7.

    -Gehuwd met Rits Maria (Heffen).

    -Wonende te Heffen, Hooiendonkstraat 66.

    -Beroep : werkt sinds 1950 bij COMET-Mechelen. Is ingeschakeld in de productie Butagasflessen en vanaf 1977 daarbij en in hoofdzaak productie biervaten (inox en aluminium). Hij werkt inzonderheid bij de onderhoudsdienst : ruimen en kuisen, nazicht en verzorging en reparatie machinerie.

    -Studies na de 4de graad : 3 jaar SITO Mechelen. Metaal A4 Werkpraktijk.

    -Vertel wat over uw dagelijks werk Peerke.

    -Wel, de grondstof voor de biervaten is inox en aluminium. Die kost wel 50 tot 65 fr. per kilo naargelang de soort. De productie bedraagt 1500 vaten per dag. Reken maar : 300.000 vaten per jaar. De vaten ontstaan uit grote rollen inox- en aluminiumplaten. Dat zijn rollen van 5 ton in banden van 150 meter lang en 1,20 m breed. Zo’n band passeert de fotocellen en klets, boem, twee halve potten zijn meteen geperst; daarna aaneen gelast en de bom erin gezet. Zo simpel gaat dat. Er zijn verschillende types vaten, bv type 66 is Heineken, ge hebt ook type 68 en type 80, en Cocacola-vaten.

    -Gij zijt een trouwe Cometarbeider. Sedert 1950, zie ik. Heeft Comet al aan u gedacht ?

    -Toch wel, in 1975 kreeg ik een gouden uurwerk.

    -En vertel eens over uw hobby’s…

    -Ik ben dikwijls graag gaan vissen in de Oosterschelde, in groepsverband. We huurden een boot af (15 tot 20 man). We lagen daar rustig op anker en voelden ons als vrije mannen met baarden, gelukkig als Piet en Joris en Korneel. Laatst zijn we nog op zee geweest. Azen met de lijn. We kunnen onze lijn afrollen tot 40 meter. Eens lagen we met onze boot in een grote school vissen. We hadden met onze gevieren 777 makrelen, juist geteld. En Peer wijst met zijn armen, in vissers-taal nogal ver open…

    Ik ben ook altijd een enthoesiast supporter geweest van motocross. Hoe meer modderspatten en slijkklodders, hoe meer zwarte rook en stikkestank, hoe heviger genotsebots en geschok en gedaver, hoe hoger ze boven de grond razen, hoe schoner mij die sport overkomt. Man, da’s geweldig !

    Ik ben ook een fan van de Speedway,  ge weet wel, die scrapers met die banden vol ijzeren pinnen (100 spikes van 3 cm). Ze wroeten met hun 55 CC in zeer bochtige assebanen tegen meer dan 100 kilometer per uur…

    Dan nijpt ge bijtijds uw ogen, maar ook uw billen toe. We waren eens in een boom geklauterd, om van uit de hoogte een goed zicht te hebben als ze uit de draai gestormd kwamen. Maar opeens schoot zo’n vurig machine hitsig vooruit, als een catapult de hoogte in en stortte kort bij onze boom in een vlammenpoel neer. In minder dan 1 seconde waren we uit die boom weg. Sensatie, man !...

    Tenslotte houd ik van een vrolijk babbeltje bij een smakelijk pintje bier, zo dagelijks een paar, met een heerlijk schuimend bandje. Met mate, een zeer gezonde kuur. ’t Is de gist, die ’t doet, geloof ik. Schol !

    -Ja Peerke, en smaakt het beter als het uit een vat van Comet komt ?

    Hier moet hij eens om lachen. Jawel, vertellen kan hij.”

    In het Leestse heimatblad van mei ’84 verscheen het vervolg :

    -Ge herinnert u nog wel wat hoe ge uw broek versleten hebt op de Leestse schoolbanken, veronderstel ik ?

    -Och, zwijgt erover. Als ik daar nog aan denk ! Ik heb in Leest in alle klassen op de laatste bank gezeten, en steeds met dezelfde maat naast mij. Ook in uw klas was dat zo : 8 jaren op de laatste bank, altijd naast Frans Peeters, want die was ook nogal groot opgeschoten.

    Niet dat we de domsten waren, maar de meester had ons van verre goed in ’t oog. Of weet gij niet meer, wat ge ons eens gelapt hebt ? Neen ? Allé-toe, ge haalde eens uit mijn zakken 2 sigaretten, ik weet het nog goed, VF (vuile foef, zegden we toen), en bij mijn maat, die had de stekskens, die haalde gij ook boven. En dien andere keer, ik zat eens op de grond achter mijn bank, misschien had ik mijn gom laten vallen, en ik hoorde u vragen : Frans, waarom zou de Peer hier vandaag niet zijn ? Is die ziek ? Want ik moet mijn register invullen. Jamaar, gij waart ook ‘ne fijne om iemand droog en verlegen boven water te doen komen.

    -Ja Peer, de tijd vliegt, spijtig, en nu is de Frans Peeters ook al bij de doden…

    -Och de Frans, hij was mijn goeie maat, en altijd gebleven, ook na onze schooltijd. Want later zijn we samen bij DE RITS in Heffen terecht gekomen. Frans koos er zijn Yvonne en Maria werd de mijne, en zo waren we beiden gesteld.

    -En daar hebt ge ook geen spijt van. En wat goeds weet ge nog meer van uw schooltijd ?

    -Goeds, goeds ? Och, weet gij nog dat de garde, den Huybrechts, ons eens uit de school komen halen is om ons in den bak te stoppen ?

    -Neen Peerke, dat herinner ik mij niet meer. En hebt ge d’er werkelijk ingezeten ?

    -Ge moogt gerust zijn. We hadden bij u als opstel een briefje leren schrijven. Dat ging over een hond. Schrijven om een jonge hond te bestellen. En ik had mijn briefje geschreven aan een zekere Louis Van Brempt in Londerzeel. En daarmee was ’t spel begonnen.

    -Peer, dat moet ge verder vertellen…

    -Wel, de dag dat we dat briefje hadden opgesteld in de klas, waren we na de school langs de kruisweg naar huis gelopen, ikke, de Lucien Van den Brande, Lowieke De Decker, Frans Verbruggen en zijn broer de Jokke, geloof ik. En aan de gevel van Jef De Decker gekomen, stonden we daar nog wat te giechelen en zottigheden te vertellen boven op den beerput. En ineens zeg ik, hoe dat opgekomen was, weet ik niet meer. En ik vroeg : willen we nu eens een briefke schrijven aan een boer…Ja, alleman was ’t akkoord. Ik zou een briefje schrijven aan Lowie Van Roey, ik weet het nog alsof het van gister is. Ik had erop geschreven : Louis, deze nacht, dat is de nacht die nu komt, ga ik uw varken komen pikken. En ik had eronder gezet : Louis Van Brempt, Londerzeel. Een andere schreef zo’n briefje aan Miel Verschueren en nog een andere een aan Fons van Bosses (Verbruggen) en die plaatste er ook een vreemde naam onder. En ieder zou zijn briefje in de brievenbus of onder de deur gaan stoppen. Zo gezegd, zo gedaan, en dan afwachten. Maar ’s anderendaags middags, als we weer naar huis liepen eten, en we kwamen daar aan Lowie Van Roey…Wat zag ons oog ? Die zijn varken hing daar aan de ladder, en de garde stond erbij. Ge kunt peinzen, we hielden ons lopen in, ‘k zal maar zeggen, ook onze adem, alle, we vielen bijkans stil en we MOESTEN daar voorbij. Die twee mannen hadden ons zien afkomen, Lowie bleef bij zijn varken staan, maar de garde kwam naar voren tot aan de baan. Maar die mannen, die zeiden niks, geen van beiden, alleen zo ons bekijken, precies of ze konden de misdaad van ons gezicht aflezen. Ik voelde zo een koude rilling langs mijn rug, alsof ik onder de lek van ’t dak had gestaan, en we fileerden zo achter mekaar, stillekens met een boogske voorbij de garde. En die zei begot maar niks. Eens hem voorbij begonnen we terug te rennen. Maar hiermee was het niet gedaan.

    ’s Namiddags terug in de school. Tingeling, de bel. We stonden pas in de rij, klaar om de klassen binnen te gaan, en wie komt daar op de koer ? De garde, den Huybrechts. Recht naar meester De Leers, en hij praat daar wat mee, maar wij stonden er wat ver af om iets duidelijk te kunnen opvangen. Meester De Leers trad in actie en beval : al de kinderen van de Tiendeschuurstraat en van de Winkelstraat komen hier bij mij staan. Dat gebeurde. Een heel troepke. Ik plaatste mij toch wat van achter, Lowieke De Decker ook, en de Lucien van Teunkes stond nog achter mij. Ja, de grote baas had ons in de gaten. Die drie daar achteraan blijven staan, de anderen mogen naar hun plaats terug. Nondestomme, hoe wist hij het ?    

    Om kort te zijn, ik heb bekend dat wij de schrijvers van de varkensbriefkens waren. De garde nam ons mee naar het gemeentehuis. Daar zat nog iemand op ’t bureel. Miel van Lowie de metser, als ge die kent, die was door met de oorlog bediende geworden zeker. Wel, die had er veel plezier in, dat zagen we. De garde zei iets, we konden het niet verstaan, de andere pinkte precies terug. Ja-ja, we vlogen de bak in. Amaai ! Tot ’s noenens, als de schoolrij om halftwaalf voorbij kwam, werden we gelost. Ja-ja, komt dat tegen.

    Maar d’historie was hiermee niet af. Een jaar of twee daarna, kwam ik eens van de vakschool terug met mijne velo, en ik ging bij Lowieke de coiffeur in de Scheerstraat om mijn haar te laten knippen. En wie zat daar binnen ? Weer die Miel Vloebergh. En wat zei hij tegen de coiffeur ? Zeg Lowie, zei hij, snijdt gij ook het haar af van varkensdieven ? Ja, dat zei die, om me te treiteren. Ik had hem wel kunnen doodzien, maar ik zweeg maar, want er volgde nog nen hele parool met uitleg, den hele lange uitleg, want de coiffeur speelde niet mis, hij moest er het fijne van weten, en den andere loste maar met stukskens. En dan lachtten ze me nog uit ook.

    Van toen af wist ik, dat we in den bak hadden moeten zitten, niet alleen een beetje, omdat we zo’n deugnietenstreken niet meer zouden uithalen, dat zou ik nog kunnen aannemen, maar ook wel omdat die mannen er heimelijk deugd van hadden, en dat vind ik nu nog altijd niet plezant.

    ’t Kan geen kwaad Peer, ’t is voorbij en ’t staat toch niet op uw strafregister.”

     

    Naschrift.

    Ik ben Peer zijn geval verder gaan uitzoeken. Daarom ben ik eens dieper gaan kijken in de oude doos. Daar vind ik tot mijn verrassing het ontwerp-opstelletje (=briefje) van Peer Van Herp aan Louis Van Brempt, voor aanvraag van een hondje. En dat briefje wil ik hier nog graag afdrukken. Want ’t is weer een interessant geval apart. Peer Van Herp met zijn 13 jaar van toen, -het was toen nog de preutse tijd van voor het Concilie, toen de kinnekes nog uit de roo-kolen kwamen. Maar Peer wist wel beter. Zoek zelf maar uit. Misschien was dat de reden waarom ik zijn briefje heb bewaard.
    De Peer toch. Waar is de tijd van toen ???

     

    “Leest, 28 april 1947.

     

    Aan Louis Van Brempt, Brusselse steenweg 107, Londerzeel,

     

    Mijnheer,

     

    In het dagblad : Het Nieuws van den Dag, heb ik vernomen, dat gij jonge rashondjes verkoopt. Wilt ge me laten weten wanneer ik mag komen zien en kopen. Liefst zou ik een schoon teefke willen. Want een reu breekt altijd op, zeggen ze.

    In afwachting van uw antwoord mijn beste groeten.

       Petrus Van Herp, Lindelaan 7 Leest.”

     

    -De drie kwajongens in de Leestse Amigo. (Tekening Susse Teughels)

    -Veldwachter Jan Theodoor Huybrechts (°Leest 3/10/1888, +Leest 3/10/1953).





    25-07-2013 om 07:03 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    24-07-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1984 – 30 maart : Edith Coppens won Kaarttoernooi van SK Leest (foto onderaan)

                Het chalet van SK Leest dat gedurende de laatste maaanden verschillende

                malen  ongewenst bezoek kreeg, vormde de laaste drie weken het centrum van

                de kaartliefhebbers.

                Op de verschillende kaartavonden kwamen steeds zo’n kleine honderd man

                opdagen.

                Op de eerste avond gingen de speciale prijzen naar Louis De Bleser, Viktor

                De Maeyer en Julien Huys uit Hombeek.

                De tweede avond werd een nipte overwinning van Julien Huys voor Edith

                Coppens en Louis De Bleser.

                De derde avond stond er geen maat op Edith Coppens.

                Dat was voldoende om het eindklassement in de wacht te slepen.

                Tweede werd Jules Huys en derde Louis De Bleser. (GvM)

     

    1984 – Vrijdag 30 maart : De MARATHON

     

    “Op een vrijdag in maart toen onze meester middagmaaltoezicht had, hebben we een marathon georganiseerd. We mochten zoveel rondjes rond de speelplaats lopen als we wilden. Ook de kinderen van de eerste klas liepen mee. Zij mochten echter niet zolang lopen als wij. Na een goede tien minuten moesten de jongsten ermee stoppen. De kinderen van de tweede klas mochten iets langer lopen. De leerlingen van de klas van meester Hendrickx mochten nog langer en wij moesten ermee stoppen vijf minuten voor de bel ging.

    De kinderen van de 5de klas konden niet meedoen want zij waren aan zee. Toen iedereen gestopt was, gingen we aan meester Gobien vertellen hoeveel rondjes we hadden gelopen. De meester telde alles op en berekende het gemiddelde per klas. Natuurlijk hadden wij het hoogste gemiddelde, voor de leerlingen van de 3de klas. De kinderen van de 1ste klas waren zelfs de derde want zij hadden allemaal meegelopen en Jos had wel meer dan vijftig rondjes gemaakt. Samen legden wij juist 43 km 120 m af. Al de kinderen van de school legden deze middag samen meer dan 100 km af !

    Toen het afgelopen was, waren we allemaal vermoeid ! Dat was dan de marathon van Leest.”

    (Verslag van Dominiek en Stefan in de’Schoolkrant’ nr.2 jaargang 4 van de Sted.Lagere School)

     

    In dezelfde periodiek verscheen ook een verslag van Daniëla Verheyden (foto onderaan) :

     

    Werken met klei

    “De meester had voor klei gezorgd. Op een donderdagnamiddag na het speelkwartiertje gingen we werken met klei. De klei was geen echte boetseerklei en later zouden we dan wel last hebben om klein figuurtjes netjes af te werken. De meester verdeelde de klei. Het was een grote, dikke worst van ongeveer 60 cm lang en die ongeveer acht kilo woog. Met een meetlat werd alles netjes verdeeld. Zo had iedereen ongeveer even veel klei. De meeste kinderen gingen een asbak maken omdat het stuk dat we kregen ongeveer deze vorm had. Andere kinderen maakten een huis. Nog anderen zorgden dat ze potjes, diertjes, ventjes, fruit en bomen konden maken. We hadden heel veel last om de verschillende delen samen te houden. Als de vormpjes opgedroogd waren, vielen ze soms terug in stukjes. Dan hebben we die deeltjes maar aaneen gelijmd.

    De volgende dagen hebben we onze vormpjes geschilderd. Dat ging heel goed. Het water van de verf drong gemakkelijk in de klei.

    Dan hebben we alles uitgestald voor de tentoonstelling en toen de tentoonstelling voorbij was, mochten we alles mee naar huis nemen.”

     

    1984 – Zaterdag 31 maart : Prijsuitreiking KWB-Kaartkampioenschap 1983-1984

                Programma:

                -19 u : Etentje bestaande uit kalkoengebraad,aardappelblokjes,exotisch fruit en

                groenten, wijn en koffie.

                -20u30 : Uitreiking der prijzen.

                -21u30 : Gezellig samenzijn met muziek en dans.

                Deelnameprijs (met gratis tombola) bedroeg 200 frank.

                Er waren steeds tussen de 15 en 20 tafels per wedstrijd en de prijzentafel ter

                waarde van 30.000 fr alsmede de twee hoofdprijzen per avond en de kip per tafel

                vormden de inzet.

                Winnares werd de Leestse Gerd De Prins met 932 punten , op één punt gevolgd

                door Victor Smets.

                Jozef Vloeberghen werd derde.

     

    In ‘De Band’ van mei ’84 verscheen daarover volgend (ingekort) verslag :

    “Zaterdag 31 maart werd het kampioenschap ‘83-84’ besloten met de prijsuitreiking, een etentje, een gratis tombola en een dansavond. Een honderdtal personen waren hiervoor ingeschreven. Ook een verslaggever van ‘Gazet van Mechelen’ was tegenwoordig.

    Tijdens de avond werden ook de dames die steeds belangloos meehielpen met een bloemetje bedacht.

    Dit kaarttornooi  werd  betwist  over 12 avonden waarvan de acht beste uitslagen in aanmerking kwamen voor de einduitslag. 111 personen hebben aan één of meerdere van deze kaartavonden deelgenomen en elf onder hen hebben er zelfs geen enkele gemist.
    58 kaarters waren achtmaal tegenwoordig en mochten hun prijs komen afhalen.

    Het gemiddeld aantal tafels per avond bedroeg 16, één keer werd 19 tafels genoteerd.

    Elke avond was er een hoofdprijs te winnen en een speciale attentie voor de 2e geklasseerde, de andere tafelwinnaars hadden een kip.

    Voor het eindklassement werden 58 prijzen uitgereikt voor een totale waarde van plus minus 30.000 fr. Als voornaamste prijzen vermelden we : een fiets, een deken sole-mio, een work-mate, een cassetterecorder, een reiskoffer, barometers…enz…

    Buiten zijn prijs mocht de overwinnaar ook nog een herinneringstrofee in ontvangst nemen.

     

    Eindklassement :

    1.De Prins Gerd          6.Van de Sande Angèle

    2.Smets Vic                 7.Jacobs Frans

    3.Vloeberghen Jozef   8.Van Praet Ferdinand

    4.Van Loo Frans          9.Publie Jaak

    5.Geerts Alfons           10.Van Medegael Marcel

     

    Tot slot ook nog hartelijk dank aan de ‘prijzenschenkers’ voor het eindklassement en de tombola namelijk :

    -NV Pol Piessens, vloerbekleding, behang, verven, Battelsesteenweg Mechelen.

    -Nuytkens-Van Zaelen, ceremoniewagens, fietshandel, kapsalon, Dorpstraat Leest.

    -Boutique ‘Brigitte’, Kapelle-op-den-Bos.

    -Beenhouwerij Jan Van de Sande-Somers, St.Katelijne Waver.

    Aan alle kaartliefhebbers : dank voor uw aanwezigheid…tot de volgende maal.

       Fons Geerts.”

     

    1984 – Aprilnummer van ‘De Band’ : De lente nadert !!!

    “Weldra wordt het lente ! We kunnen deze nakende seizoenwisseling waarnemen aan de welluidende fluitconcerten van onze gevleugelde vrienden.

    De botten der vruchtbomen zwellen. Hier en daar schieten de eerste kruiden schuchter op. De dagen worden langer. Zon- en buitenlucht zijn aangenamer. De lange winterzit komt stilaan ten einde. De natuur trilt, als gevolg van de toenemende, licht- en zonnekracht.

    Haar opborrelende schoonheid ontdekken we in ieder plantje en zelfs de mens ontsnapt niet aan deze geheimzinnige invloeden. Er zit kracht in de lucht, dat ervaart iedereen, men zou als het ware kunnen dansen, fluiten of zingen, het uitjubelen van vreugde.

    Alles is zo heerlijk, zo goed !

    Aan dit hemelsgeschenk kan men niet ongemerkt voorbijgaan, maar erg dankbaar wezen, voor dit steeds terugkerend ritueel met zijn oneindige uitstraling en openbloeiende heerlijkheid.”

    (Henri Labio in een poëtische bui) 

     

    Foto’s :

    -Edith Coppens ontving als winnares van het kaarttoernooi van SK enkele mooie geschenken uit handen van feestleider “Vikke” Van den Avond.

    -Daniëlla is de dochter van de laatste gemeentesecretaris van het autonome Leest : Jean Verheyden. Toen zij debuteerde in het eerste leerjaar van de Stedelijke Lagere School was zij het eerste en ook enige meisje tussen allemaal jongens.





    24-07-2013 om 12:14 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 17/06-23/06 2019
  • 10/06-16/06 2019
  • 03/06-09/06 2019
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 06/05-12/05 2019
  • 22/04-28/04 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 18/03-24/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 21/01-27/01 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 20/08-26/08 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 22/01-28/01 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 18/12-24/12 2017
  • 04/12-10/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 16/10-22/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 05/09-11/09 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 06/02-12/02 2012

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!