Wijzigingen – Aanvullingen
1956 – Zaterdag 22 september : Kloosterzusters bezochten hun geboortedorp.
Brief van zuster Melanie (Christine De Laet) naar “De Band”. Gepubliceerd in “DB”, nr. 2 van 1957 : “Het leven heeft voor iedereen al eens van die rare buitelingen. Dit was nu ook ons geval. Het moet niet gezegd worden, wat een krieuweling van blijdschap er door mij heen huppelde, toen onze Oversten mij meldden, dat ik mee naar huis mocht met Zuster M. Victoria (Noot : haar zuster Melanie De Laet). Voor haar, met 25 jaar zware missie-arbeid op haar actief, was dit alles een vanzelfsprekend recht, een meer dan verdiend loon. Doch voor mij !... Geen haar op mijn hoofd had er in de verste verte aan gedacht, dat ik nog ooit eens de kans zou krijgen mijn geboortedorp terug te zien. “Zalig die niets verwachten, want zij zullen niet teleurgesteld worden”.
Na een kwart eeuw nochtans, was daar nu toch eens een plezante uitzondering op. Na 25, zegge liever na meer dan 40 jaar (want zo’n blitsbezoekje als dat van in 1931 kan toch warempel niet meetellen), doet het wel eigenaardig aan, de omgeving terug te zien waarmee heel uw jeugd volgroeid is geweest. Het is onbegonnen werk zijn indrukken te willen uitdrukken. Enkel dikhuidigen en droogstoppels van het ergste soort, zullen verwonderd opkijken, dat zo iets een mens ontroeren kan tot in het klokhuis van zijn hart. Het is of het leven u bij de arm grijpt, u plots averachtsom draait, en u sympathiek plaatst voor heel het verleden.
Zaterdagavond, 22 september, zijn we aangeland. Op afstand verwelkomde ons reeds de goedige kerktoren, waar een veel groter stuk van uw ziel aan vastzit, dan wie ook vermoeden zou die nooit is weggeweest. Dadelijk worden we te Leest opgenomen in een sfeer van warme innigheid : het Dorp. Van daaruit vinden we gemakkelijk weer de vertrouwde straten : de Kouter, de Scheerstraat…We herkennen nog uithangborden uit vroeger dagen. Maar daarnaast ook, wat al verandering ! Prachtige autostraden als die van de Juniorslaan, nieuwe huizen en kapellen, wijzen op de groeiende welvaart doch ook op de gaaf gebleven godsdienstzin onzer vriendelijke dorpsgenoten, wier dialect we in zijn kleurige sappigheid met genoegen beluisteren. Woorden, sedert jaren en dagen spoorloos uit ons geheugen verdwenen, duiken lustig weer op : kaarlees, schramoeillie…en een ogenblik struikelt onze strubbelige tong over al die schatten schoonheid. Bijzonder vreugdevol stemt het ons ’s anderendaags, in de mooi herschilderde stijlvolle kerk waar we eens tot Godskind gekerstend werden, te mogen knielen midden ons eereigen vroom volk : een ingetogen dichte menigte, aan wier stoer geloof de tand des tijds niet heeft geknaagd. Moge de jongere generatie de fakkel fier overnemen, ze op haar beurt laten stralen, en, in haar rangen geroepenen blijven vinden om haar dapper uit te dragen naar wijd en zijd. Er is zoveel dat bij zulk een weerzien u in eigen taal weer aanspreekt. Wat meest van al treft nochtans, zijn die goede brave mensen, bij wier spontane genegenheid men al het overige vergeet. Daar zijn de naaste, en nu ook ter plaatse, de verdere familieleden…Er zijn al de zo vriendelijke en, o zo trouw gebleven, oude geburen. Er zijn de honderden kennissen, allen een heel eind ouder geworden natuurlijk, doch even hartelijk en elk even typisch als te voren. Ze komen op u toe : enigen uitbundig, bijna als met de onstuimigheid van een natuurelement of een spetterend vuurwerk; anderen verstild, aangedaan, als wat onwezenlijk u aanstarend in uw ongewone uitrusting. Ze trosselen saam, ze klappen u aan om binnen te komen : ’t is soms een leutige wirwar waartussen het gekraai en gekakel hunner kleuters zorgt voor het nieuw geluid : want ook hier rolde het leven verder. Dezen en genen zijn uitgetrouwd en wonen thans te X, Y, Z. Anderen zijn reeds bij ons Heer.. Het kerkhof jaagt u een prop naar de keel. Van stap tot stap stoot men aan tegen het graf van iemand die u dierbaar was. Heer, geef hun allen de eeuwige rust… We kunnen niet toeven. We hebben ampertjes maar twee dagen, de rit naar Londerzeel, Nieuwenrode, Kapelle inbegrepen, terwijl er hier nog overal mensen zijn die ons verwachten en terecht. Enkele invalide oudjes uit de circulatie verdwenen, laten boodschappen dat we hen niet mogen overslaan. Ja, het wordt zo een kleine beroering over het dorp.
Nu, het dient gezegd : LEEST heeft ons prinselijk ontvangen ! We vergeten nimmer de algemene hartelijkheid waarmee we werden omringd. Zelfs zovelen, geburen en bekenden van voorheen, door eigen loopbaan en betrekking thans uiteengeslagen en verspreid, zijn daar op die dag. Ze zijn gekomen van Hombeek en Heffen, van Katelijne en Battel, van Schonenberg en Tisselt , Breendonk en Londerzeel…, zodat spoedig al onze emoties liggen dooreengerommeld. De mensen hebben gemaakt dat we ons nog eens heerlijk “ten onzent” hebben gevoeld. We danken hen dan ook ten zeerste voor al hun vriendelijke attenties. O.L. Heer van zijn kant, deed mee Zijn best en zorgde voor zomer en zonneschijn. Straks in de Tiendeschuurstraat, komt er een volle auto bloemen aanbollen en ’t wordt daar een echte overrompeling van de “grote familie”. Er wordt nog eens opgehaald over allerlei capriolen en kostelijke avonturen uit de oude jonge tijd : prettig en gezellig. Zuster Victoria geeft inmiddels, tot jolijt van elkeen en allen, de raarste en curieuste collectie anekdoten ten beste, uit haar “peregrinaties ende tribulaciën” in een ander werelddeel. ’t Was alles onbetaalbaar, en het ging door tot een stuk in de avond. En ’s maandags mochten we onze dorpsgenoten nog eens aan hun werk zien staan, wakker en koen : jonge kracht naast de oude, schouder aan schouder geschaard, één van hart en wil : geen luiwammesen of lummelaars, maar een kranig en kerngezond schoon volk, van kop tot teen. We zien hier een jeugd om vertrouwen in te hebben : belofte en waarborg voor de toekomst. Talrijke en bloeiende organisaties trouwens bewijzen dat thans hier een groter klavier bespeeld wordt, en getuigen van de vitaliteit en het breed uitslaand idealisme van ons dierbaar Leest. Vier uur. We moeten heen. Schone liedjes duren niet lang. Blij zijn we gekomen, blij keren we weer naar wat door ’s Heren bestel, onze tweede uitgelezen heimat werd: Heverlee. Elk afscheid is een oefening in het kunnen loslaten. Zo was het toen we, lange jaren geleden, Leest verlieten; zo, onder welke vorm dan ook, eist vroeg of laat, het leven zijn tol van elkeen. We gaan weg nu voor de laatste maal. Voor het vertrek zoekt nog eens de blik, in de verte, het oude huis waar eens onze wieg stond (maar waar we niet lang hebben in gelegen, daar niemand tijd had om te zitten schommen…). Een zwenking naar het Dorp en…Amen. “Leest, dierbaar oord, goed heil !”
Er zijn, Goddank, van die onverbreekbare banden, waartegen ook de pletmolen van tijd en ruimte niets vermag. Dankbaar en wijdingsvol dragen we, doorheen het verdere leven, de herinnering aan al die ingoede mensen, die we nog eens mochten weerzien, wier wel en wee ons innig nauw aan het hart blijven liggen, en wier zielenadel een Godsgeschenk is op onze levensweg.”
1956 – 28 september : Twee nieuwe Chiroleiders en een nieuwe Groepsleider.
Twee nieuwe leiders verstevigden het leiderkorps van de jongenschiro : Jos De Smet en Jan Vloebergh namen de knapenafdeling onder hun hoede. Leider Juul Muysoms nam ontslag als groepsleider en werd opgevolgd door Louis Vloebergh. (DB)
Foto’s:
-De zussen Melanie en Christine De Laet. -De kerk van Leest in de jaren ’50. -Het dorpsplein in dezelfde periode. -Jan Vloebergh werd Chiroleider. -Louis Vloebergh werd hoofdleider.
Vervolgt.
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/2478458-c50830af8553bacab5d2e8279d26903d.jpg)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/2478458-e152edc68819cbfe10796b657018bc5e.jpg)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/2478458-8a8a765664e26ed8058aee44b884f04e.jpg)
![](http://blogimages.seniorennet.be/kroniekenvanleest/2478458-26975a4629f30d069d287dc91f0cff9f.jpg)
|