NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Wijzigingen - aanvullingen. Maria Van Dam, slechtoffer van het luchtbombardement in Mortsel.
  • Wijzigingen - aanvullingen. De kerkklokken weggeroofd.
  • Wijzigingen - aanvullingen.
  • Wijzigingen - aanvullingen. Het aardappelcontract van Frans Geerts.
  • Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Kronieken van Leest
    bij Mechelen
    30-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Zondag 29 mei : Gezellige dag van Chiro en KVG Zenne.

    “Op 29 mei organiseren Chiro en KVG Zenne een gezellige dag waarop validen en mindervaliden in een prettige en ludieke sfeer samen kunnen spelen, dansen, zingen, babbelen… In de namiddag wordt er in verschillende groepen een kapelletjestocht afgewandeld tijdens dewelke men op diverse controleposten een groepsproef moet afleggen. De groepjes komen samen op het Hof ter Halen (bij V. Verschueren) waar men in stoet naar het dorp zal trekken met een geïmproviseerde fanfare op kop. Op de chiroterreinen is er gelegenheid tot barbecue en kan men een frisse pint drinken om vervolgens mee te doen aan de grote spelavond waarna het feest verder gezet wordt met een drankje, een dansje en een lach.

    We hopen hiermee een steentje bij te dragen met de samenwerking tussen de verschillende Leestse verenigingen. Hopelijk zal deze dag slagen en u mag altijd eens komen kijken…en meedoen hoor…”

    (Aankondiging van de chiroleiding in ‘De Band’ van mei 1983)

     

    In ‘De Band’ van juli verscheen daarvan volgend verslag :

     

    1983 – Zondag 29 mei : Lentewandeling KVG-Zennevallei

                Samen met de Chiro en KVG-Wezelhof richtte KVG-Zennevallei een

                lentewandeling in doorheen de Leestse natuur, van het ene kapelletje naar het

                andere, de zgn Kapelletjestocht.

                Na de wandeling kregen de aanwezigen een avond vol animatie, spel, zang

                en dans voorgeschoteld en werd de inwendige mens versterkt met

                barbecue-hapjes en een goed glas bier om alles door te spoelen.

                Deze organisatie was er gekomen onder impuls van Johan Vandeputte van KVG

                Leest, Vic Michiels van KVG Hombeek en Bart Lauwens van Chiro Leest.

                De bedoeling was om de mensen van KVG Leuven een stukje  van het landelijk

                Leest te tonen en tegelijkertijd een gezellige namiddag door te

                brengen en de vriendschapsbanden tussen de drie verenigingen nauwer aan te

                halen.

                De Leestse Chiro zag in dit opzet een gelegenheid om eens naar buiten te treden

                en over hun “muur” te kijken. Samenwerken en spelen met mindervalieden

                zou een rijke ervaring zijn voor groot en klein.  

                Er kwamen echter kinken in de kabel. De parochiezaal met aangrenzende

                chirohemen was per vergissing doorverhuurd en daarom moest in laatste instantie

                nog worden uitgekeken naar een nieuwe locatie. De redder in nood was de firma

                Pol Piessens die een zaal ter beschikking stelde.

                Het tweede probleem was dat KVG Leuven verstek liet gaan zodat het

                organiserend comité naar een nieuwe gast-vereniging moest uitzien.

                Deze werd gevonden in KVG Wezelhof (Groot-Zemst) die zeer graag op deze

                uitnodiging inging.

                Na het eetfestijn volgde een instuif en kregen alle deelnemers nog een

                afscheidsherinnering onder de vorm van een wenskaartje. 

     

    Deze wandeling  van Chiro en KVG had schijnbaar simultaan plaats met die van de Volksunie Hombeek-Leest want in de ‘Mechelse Week’ van 2 juni verscheen volgend verslag :

     

    Hombeek-Leestse VU op stap ‘Kapellekeswandeling’, aardig initiatief.

    “Dat de Hombeek-Leestse afdeling van de Volksunie nog wat anders in haar mars heeft dan politiek voeren, bleek uit de organisatie van een ‘Kapellekeswandeling’ op zondag 29 mei.

    Deze wandeling bleek nogmaals het zoveelste bewijs te leveren hoe weinig we onze directe omgeving kennen en leren waarderen. Velen kennen bijvoorbeeld de stranden en bezienswaardigheden langs de Spaanse kust als hun broekzak, maar vergeten hoeveel mooie plekjes de eigen gemeente telt. Spijtige zaak !

    Deze negen km lange wandeling werd een belevenis voor jong en oud. Langs schilderachtige beken, door jong groen en vaak ploeterend door modderige veldwegen, was dit een ontspanningskuur als geen ander. Ruim dertig deelnemers die hun vrije zondagnamiddag opofferden om aan het vertrek te verschijnen.

    Deelnemers die op heel de route, die over Leests, Blaasvelds en Heffens grondgebied liep, zowat zeven kapelletjes konden tellen. Alle met een eigen legende, een eigen stukje bewogen geschiedenis.

    Even voorbij halfweg, of met nog drie kapelletjes voor de boeg, werd halt gehouden aan eethuis “’t Seel”  waar ieder zich tegoed deed aan een stevige boterham met beleg en een sterke kop koffie. De hongerigen kwamen dus ook dit keer weer niets te kort.

    Samengevat werd de wandeling in elk geval een aanrader voor ieder die op een interessante manier een zondagnamiddag wou doorbrengen, en daar dan ook met alle gemak in slaagde. (pds)”         

     

    En ook de Leestse socialisten lieten het niet aan hun hart komen :   

     

    1983 – 29 mei : 8ste Wijkenfietstocht van SP Leest

                Het parcours liep langs mooie plekjes en in het lokaal van elke wijkafdeling

                was er een gezellig volksspelletje voorzien. (‘DMW’, 26/5/83)

     

    1983 – Zondag 29 mei : Schoolfeest Vrije Kleuter- en Basisschool

                “Een absolute topper – ‘Ons Schoolfeest’ ! Een nokvolle zaal, creatieve kinderen

                in prachtige kostuums en gelukkige ouders.”

                (Blikvangers ‘Schoolkrant’, ’83)

     

    1983 – Juni : Emmerechts werd nieuwe trainer V.V. Leest

                Voorlopig voor één seizoen werd Yvan Emmerechts de nieuwe trainer van

                VV. Hij was meerdere seizoenen bij FC Muizen actief maar zag het daar niet

                meer zitten.

                Ondanks zijn vroegtijdig ontslag nam ex-VV Leest-trainer Julien Van den Broeck

                in alle vriendschap ontslag. Hij ging aan de slag als speler-trainer bij Zulte.

                Ander transfernieuws van de Leestse club : Guido Slachmuylders en W.

                Selleslagh bleven terwijl Hans Schöning vertrok, na onenigheid, evenals Wilfried

                Piscador, Leo Verhasselt en Harry Cauwenbergh die zouden overstappen naar de

                nieuwe provincialer S.K. Leest. Leon Marivoet verhuisde naar Kapelle en Benny

                De Win ging definitief naar Zemst.

                Als doelman werd Francis Spinnael aangetrokken, verder verdediger Patrick

                Pisse, middenvelder Jos Bogaerts en voorspelers Rudy Wouters en Jean Vos.

                De club ging ook scheep met een nieuwe sponsor : ABC-bouwmarkt. (Foto)

     

    1983 – Zaterdag 4 juni : 3de Grote Prijs Jef Vloeberghen voor nationale liefhebbers.

                Vertrek werd gegeven aan zaal St.-Cecilia en dit voor een afstand van 118

                km.

                Buiten de ruime prijzenpot (verdeeld tot de 30ste plaats) was er voor de eerste

                naast de palm ook een beker geschonken door gemeenteraadslid Jef Vloeberghen.

                Voor de tweede geklasseerde schonk burgemeester Ramaekers nog een beker en

                de stad Mechelen deed hetzelfde voor de derde renner.

                Bij de 57 starters telde men 17 Nederlanders. De plaatselijke winnaar van vorig

                jaar, Dirk Van Dam, was opnieuw van de partij maar ditmaal achter het stuur van

                de eerste wedstrijdwagen.

                Winnaar werd Rupelspurter Walter Verstrepen uit Willebroek voor Hage Nap

                en Roger Van den Bossche.

     

    Foto’s :  

    -V.V.Leest voorzitter Gust Emmeregs stelde op een persconferentie de nieuwe sponsor voor. Links Staf Van Ingelgem, rechts Herman De Neef.

    -Folder van de 3de Grote Prijs Jef Vloeberghen.

    -Walter Verstrepen uit Willebroek won te Leest zijn eerste koers van het seizoen.

    -Links vooraan de Mechelse burgemeester Jef Ramaekers, geflankeerd door Daniël Nuytkens (links) en Jefke Vloeberghen.









    30-05-2013 om 09:41 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    28-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Vrijdag 20 mei : Openingsconcert Kon.Fanf. St.-Cecilia n.a.v. de Sinksenkermis.

                Het concert begon om 20 uur en vond plaats op de speelplaats van de Sted. Lagere

                School. Toegang was gratis.

     

    1983 – Zaterdag 21 mei : Davidsfonds Driedaagse  Parijs Versailles.

     

     

    1983 – 21,22 en 23 mei : 15de Sinksentornooi SK. Leest

                10de Wisselbeker Jean Van Dam en Beker Stad Mechelen.

     

    De Mechelse Week (26/5/83) : ‘Tornooi SK Leest – Veel volk en goed voetbal

    “…Traditiegetrouw nemen acht ploegen deel. De in totaal twaalf wedstijden worden verdeeld over drie dagen, een zware belasting voor het toch al niet denderende speelveld. In de nabije toekomst echter zal daaraan verholpen worden door het aanleggen van een tweede terrein, de contacten zijn reeds gelegd.

    Het tornooi kende een vlot en sportief verloop, in de finale kregen we de SP Leest tegen de KWB Leest, een heruitgave van de finale van vorig jaar. Beide ploegen hadden zich versterkt. Bij de SP viel de ex-Racinger Hans Schöning op als organisator van de verdediging, daarin bijgestaan door de snelle Geert Van Kampenhout. In het doel van de KWB stond ex-KV’er en huidig Bornemtitularis Raoul Van Trimpont.

    Na negentig minuten gelijk opgaand spel noteerden we een 0-0 eindstand. Ook tijdens de twee verlengingen bleven de nullen op het bord ondanks enkele reuzekansen. Strafschoppen dus.  Op dit vlak leken de SP-ers iets preciezer te zijn dan hun tegenstrevers.

    Je kan moeilijk stellen dat Victor Van Den Avond een betere doelman is dan Raoul Van Trimpont, hij had echter geluk dat de KWB slechte strafschopnemers had.
    Eindstand : 4-2.
    Tijdens een gezellig samenzijn  in het chalet werden de prachtige bekers uitgereikt aan volgende ploegen : 1. SP Leest, 2. KWB Leest, 3.SK Leest, 4. Chiro, 5. Sint-Cecilia, 6. Heidevrienden, 7. Vevoc II, 8. Vevoc I.

    Het was de eer aan schepen G. Joris om de wisselbeker Jean Van Dam voor de tweede maal uit te reiken aan zijn SP-genoten.

    Naast het herentornooi speelden vier damesploegen een spetterend tornooi :

    1.VV Leest, 2. SK Leest, 3. Chiro, 4. Schuttershof”. (edm)

     

    Foto’s :

    -De ploeg van Sint-Cecilia.

    -Het elftal van de Heidevrienden.

     





    28-05-2013 om 17:58 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 19 mei – De Mechelse Week : ‘Een ‘Wondervisch’ uit de Zenne.

     

    In die periode publiceerde ik sporadisch artikels over Leest in dit Mechels weekblad. Eén van mijn collega’s was Mit Van Wauwe. Ze had Leestse roots en vertelde over een bruinvis die haar vader in de jaren ’30 in de Zenne had geschoten. Ik vond het verhaal te mooi om niet te publiceren en Jef Verbeeck beaamde wat Mit me had verteld en wist daar nog één en ander aan toe te voegen :

     

    “Leest Dorp, 2de Paasdag 1932. ‘Kom dat zien ! Kom dat zien ! Een wondervis van onder de dertig kilo ! Toegangsprijs 1 frank !’ Met die woorden trachtten de gebroeders Verbeeck en Louis Van Wauwe publiek naar hun tentje  (noot : op het Dorpsplein) te lokken. Toeschouwers die een vis van 130 kilogram hadden verwacht, kwamen bedrogen uit, maar hetgeen ze te zien kregen loonde ongetwijfeld de moeite : een prachtexemplaar van de P. Phocaena, beter bekend als bruinvis en neergeschoten in hun eigenste Zenne.

    Enkele dagen voordien had Louis Van Wauwe de bruinvis toevallig zien rondzwemmen in de Zenne te Leest. Vliegensvlug had hij zich huiswaarts gerept  (in het Pensenstraatje) om een vuurwapen. Met een  geweer van Duitse makelij uit de Eerste Wereldoorlog  slaagde hij erin de ‘wondervisch’ neer te schieten. De bruinvis was niet onmiddellijk dood, maar zwom nog door tot grondgebied Heffen alwaar het kadaver werd bovengehaald door enkele plaatselijke bewoners. Die mensen dachten de vangst van hun leven te hebben gedaan, maar Louis was niet bij de pakken blijven zitten. Zoals het goed jager betaamt, was hij zin prooi gevolgd en eiste zijn rechten op. Na langdurig redetwisten en met de hulp van Jules Verbeeck, slaagde hij erin het zoogdier naar Leest te halen.

    De bruinvis werd ontdaan van alle ingewanden, volgepropt met ijs en voorlopig bewaard in een grote diepvrieskast tot 2de Paasdag.

    Op die bewuste dag stonden Louis en de broers Verbeeck vol enthousiasme met hun curiosum op het Leestse Dorpsplein. De bruinvis veilig weggeboren voor nieuwsgieirige blikken in een tent. Toegangsprijs 1 frank. Jef Verbeeck vertelde dat ze toen luidkeels riepen : ‘Een vis van onder de dertig kilo. Kom dat zien ! ‘ Alleen de aandachtige toehoorder trapte daar niet in, men verwachtte zich immers aan een vis van honderddertig kilo.

    Hun expositie kende zo’n succes dat ze het enkele dagen later overdeden in Hofstade aan de Putten.

    Nadien werd de bruinvis begraven in de tuin van de familie Verbeeck op de Tisseltbaan.

    Louis Van Wauwe was zo fier op zijn vangst dat hij zich met zijn prooi liet vereeuwigen op een postkaart. Aan de achterzijde liet hij volgende tekst afdrukken : ‘Een Wondervisch geschoten in de Zenne te Leest bij Mechelen. Na een hevige jacht van 5 uur velde Louis Van Wauwe deze bruinvisch of zeekalf van 1,20 m.’

    Nog een woordje over deze vissoort (?). De bruinvis (P.Phocaena) is familie van de kleine tandwalvissen. Het zijn visetende zoogdieren die nooit langer dan 2 m worden. Ze jagen vaak in scholen (tot 150 dieren) in ondiep water en kwamen vroeger in grote aantallen aan de Belgische en Nederlandse kust voor.

    De lezer moet zich geen illusies maken over de kwaliteit van het Zennewater in 1932. Reeds voor 1866 was de Zenne zwaar vervuild en dat jaar werd er aan de stad Brussel een toelage van 9 miljoen verleend om haar gezond te maken.

            Marcel Van Hoof”

     

    Voor- en achterzijde van de ansichtkaart waarop Louis Van Wauwe zich liet vereeuwigen.

     





    28-05-2013 om 15:06 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 13 mei : Bruiloftsrijmelarij.

    “Avondster” sloeg weer toe in ‘De Band’ van juli ’83.

    Zij (of hij) publiceerde volgend rijmpje ter gelegenheid van het huwelijk van Etienne VAN RIET uit Hombeek met Sigrid VAN NOBELEN uit Leest :

     

    “Neen, neen, mensen, wij wisten het niet

    dat uit Hombeek een Etienne Van Riet

    zich in Leest herhaaldelijk kwam vermeien

    en er tenslotte met Sigrid straf ging vrijen.

     

    Vormen Van Riet en van Nobelen vandaag één stel

    een grote Van met een klein van, dat mag ook wel.

    Dat maakt voor beiden geen enkel punt verschil

    dus maar trouwen, en zegt elk ‘Ja, ik wil !’

     

    Proficiat van alle Leestenaars aan ’t jonge paar,

    ook aan d’ouders wederzijds. Weze dit hun schoonste jaar.

    Mogen ze hieruit nog een talrijk nageslacht zien.

    Zo vijf zonen, plus vijf dochters, da’s nog maar amper tien.

              Avondster.”

     

    1983 – Zaterdag 14 mei : De Kon. Fanf. St.-Cecilia won de Grote Prijs van de Lions Club.

     

    ‘Toeters en Trompetten’ van maart/april/mei ’83 :

     

    Van Goliath en David…of van…!

    “Op zaterdag 14 mei arriveerden de eerste muzikanten en supporters op het Leestse dorpsplein.
    Ze zouden  in Binche deelnemen aan de Grote Prijs van de Lions Club voor fanfares 1983.

    Alle kandidaten hadden omstreeks Nieuwjaar een bandje moeten insturen met daarop de verplichte mars en nog wat repertoriumstukken. De jury had een selectie gemaakt en een veertiental korpsen weerhouden voor verdere deelneming. Die mochten dan een tweede verplicht werk instuderen, nl. een bewerking van ‘Carmen’, een ouverture van Bizet.

    Op zondag 24 april moest dan alles nog eens ‘life’ uitgevoerd worden in studio 1 van de R.T.B.F.

    De Leestse fanfare deed dat ’s voormiddags en weer op een uitstekende manier. Het korps was goed voorbereid en dank zij de repetities en ook nog een kerkconcert op 23 april was elke muzikant in topvorm.

    Voor het optreden in de studio was er toch een muzikant die last had van zenuwen. Het is een gewezen chauffeur bij een Mechelse brouwerij die met prépensioen is gegaan toen de firma werd overgenomen door een Waals bedrijf. Hij heeft daar ter plaatse een aantal winden gelaten, zodat horen, zien en ruiken haast onmogelijk werden. Gelukkig was de toestand opgeklaard een aantal minuten voor het optreden.

    Tot op heden is deze studio 1 van de R.T.B. de beste plaats geweest waar het korps ooit heeft opgetreden. De akoestiek was er prima ! Achteraf hoorden we de juryleden verklaren dat het sensationeel was geweest, maar punten wilden ze niet meedelen. Deze keer konden we er niet achterkomen hoeveel percent we hadden behaald. Maar de Leestse fanfaremensen zegden achteraf dat ze uitstekend hadden gespeeld en als die zoiets over zichzelf zeggen dan is het zo !

    Seders een aantal jaren kunnen zij al het kaf van het koren onderscheiden.

    ’t Was dus wachten op de finaleplaatsen. Zes korpsen zouden naar Binche gaan op 14 mei.

    De geselecteerde verenigingen waren Les Chasseurs de Binche, Fanfare Royal Les Amis Réunis Gives-Huy, de Fanfare ‘St-Genoveva’ Oplinter, de brass band ‘Midden-Brabant’, de brass band Willebroek en de Leestse fanfare. De korpsen uit Ath, Belsele, Heestert, Izegem, Kapellen, Leval-Trahegnies, Limal en Overboelare hadden het studio-optreden niet overleefd.

    De Leestse fanfare zou het moeten opnemen tegen vooral de beide brass bands die gerekend worden tot de absolute top van de Belgische amateurkorpsen. Geen gemakkelijke taak en een plaats tussen de eerste drie zou al als een hele prestatie aangerekend worden.

    Via heel wat binnenwegen geraakten we tenslotte in Binche. We zouden bijeenkomen in het nieuwe gebouw voor de ouden van dagen. Toen we daar aankwamen, werd de fanfare netjes opgesteld voor een optocht doorheen de stad. Dit optreden was niet voorbereid wegens het regenachtig weer op de repetitiedagen tijdens de voorbije weken. Toch liep alles nog goed af ! Uitstekend zelfs, want al stappend muziek maken op gekasseide straten is niet zo gemakkelijk. Op de toppen van de hellingen was het bizonder moeilijk want de voorste rijen waren al aan het dalen en de achterste rijen moesten nog klimmen…

    Op het gestelde uur bereikte de fanfare  het park van Binche waar het kioskoptreden zou uitgevoerd worden. ’t Was er koud, maar gelukkig regende het deze keer niet. De juryleden, nog altijd zeven in getal,  zaten in hun tentje te bibberen en dronken hete koffie aangelengd met iets sterkers…

    Het optreden was niet meer zo goed als in de studio maar ernstige fouten en grote vergissingen bleven uit ! ’t Was dus nog goed…!

    Na het optreden trokken de muzikanten weer naar de plaats van bijeenkomst. Een veertigtal supporters liepen achter het korps aan.  In het gebouw voor de ouden van dagen stonden de koude schotels te wachten…

    Na het eten was het de beurt aan een van onze grote concurrenten, de brass band ‘Midden-Brabant’. Tot onze grote verwondering kon dit korps ook op stap gaan ! Onze verwondering was nog groter toen we zagen dat ze achteraan nog minstens veertig reservespelers hadden lopen ! Wat een

    weelde ! In het reglement van de wedstrijd stond niets over op te stellen reservespelers en de verantwoordelijken van dit korps redeneerden : ‘wat niet verboden is, is toegelaten !’

    Ze hadden ons toch mogen verwittigen, dan hadden we ook reserven meegenomen. Maar ja, van je beste vrienden moet je het hebben, zeggen ze. Later op de dag zullen ze het zelf wel ondervinden…

    Toen moest iedereen direct de autocar in ! We zouden naar een groot kasteel rijden voor de gezamelijke uitvoering, de  bekendmaking van de uitslag en voor het banket.

    Op een mooi verzorgd gazonnetje werden de korpsen opgesteld. De slotceremonie werd ingezet met een toespraak die kort zou zijn, maar veel te lang duurde. Toen werd de mars ‘We serve’, de officiële mars van de Lions Club Belgium uitgevoerd en ook nog ‘Carmen’.

    En dan ging de uitslag worden bekend gemaakt…

    Op de 3de plaats : Brass Band Willebroek, op de 2de plaats : Brass Band ‘Midden-Brabant’.
    Op de 1ste plaats : de Kon. Fanfare ‘St.-CCecilia’ van Mechelen-Leest !

    Commentaar : de Leestse meisjes sprongen omhoog terwijl hun schoenen bleven steken ! Hun witte sokjes hingen vol met afgemaaid gras en modder ! Emerance kon niet op de toeschouwersplaatsen blijven staan en kwam naar de muzikanten toegesneld met tranen in de ogen…Ze zei : ‘Leest heeft verdiend gewonnen !’ De dirigent was ook content : hij had tweemaal gewonnen. Hij was er zelfs in gelukt zichzelf te overwinnen !!!

    Op de autocar was het deze keer bijzonder stil. Er zaten muzikanten van Midden-Brabant bij en teveel feestvieren zou hen een nog grotere morele opdoffer hebben gegeven. En dat was niet nodig ! De Leestse muzikanten herinneren zich nog tijden toen zij werden geklopt en dan nog opdoffers kregen te verwerken…

    Wat zijn nu de gevolgen van deze overwinning ?

    -In de eerste plaats heeft de vereniging een goede financiële zaak gedaan door aan deze wedstrijd deel te nemen. De eerste prijs bedroeg nl. maar liefst 75.000 fr.

    -Daarbij komt nog een plaatopname voor de Lions Club. Onze vereniging zal waarschijnlijk in de studio van ‘Polygram’ de plaat opnemen met daarop de verplichte mars van deze wedstrijd.   

    …”

     

    Wie torent boven alles uit ?

    “J.P. Leveugle in de eerste plaats want hij wist zowel de eerste plaats als de tweede te behalen in de Grote Prijs van de Lions Club 1983 voor de F 1-korpsen die aan de finale mochten deelnemen, de muzikanten die zowel bij de Leestse fanfare meespelen en in de brass band ‘Midden-Brabant’ want ook zij werden eerste en tweede, maar alle records worden gebroken door YVES DE WIT, die én eerste en tweede én derde werd want die is ook nog muzikant bij brass band Willebroek.
    Ook EDDY VAN ASCH verkeert in hetzelfde geval en misschien is er nog wel zo iemand…(We konden dat echter niet nagaan want op het ogenblik dat brass band Willebroek optrad, reden de autocars door de binnenwegen van Binche).
    Ook ALFONS VAN ASCH speelde waarschijnlijk bij de drie korpsen mee want hij kwam samen met Yves het korps vervoegen…”
      (Folder)

    Sint-Cecilia Leest haalde met deze overwinning een geldprijs van 75.000 fr. binnen, het hoogste bedrag dat ooit aan prijzengeld is gewonnen door een Belgische amateurmuziekvereniging.

    (‘Leest in Feest’, blz. 65)

     

    28-05-2013 om 14:58 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    19-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Vervolg mei 1983 : Windhoos tijdens Leestse Volksfeesten

     

    Op 20 mei 1983 kregen alle Mechelse Verenigingen volgende brief toegestuurd :

     

    RAMPENFONDS LEEST

    Tisseltbaan 34

    2931 LEEST MECHELEN

     

    Geachte Heer Voorzitter, Secretaris,

     

    Betreft : Verzoek tot medewerking aan actie Rampenfonds Leest.

    Zoals U weet werd, als gevolg van een windhoos, onze feesttent op 12.5.83 totaal vernietigd.

    De schade aangebracht aan goederen in de handelsbeurs, aan auto’s van bezoekers en aan onze eigen installaties en goederen, beloopt meer dan 3 miljoen.

    Wij doen nu een beroep op elke Mechelse vereniging  om daadwerkelijk te helpen.

    Daarom beleggen wij  een speciale vergadering met de Mechelse verenigingen om na te gaan in welke mate U ons behulpzaam  zou kunnen zijn bij :

    -benefietavond van zaterdag 18.6.1983 in de Mechelse Groentehal.

    -organisatie en verkoop van reuze tombola ten voordele van het rampenfonds.
    Het Stadsbestuur heeft aan alle van deze initiatieven zijn goedkeuring en medewerking toegezegd.
    Wij verwachten een afvaardiging van uw bestuur op vrijdag 27.5.83 te 20 u. in het chalet van V.V. Leest.
    Met onze oprechte dank voor uw medewerking die wij ten zeerste op prijs stellen, verblijven wij, met voorname hoogachting,

         Gust Emmeregs, Voorzitter Rampenfonds Leest.

     

    Na de ramp – Benefietavond voor rampenfonds Leestse Volksfeesten

    “V.V.Leest, misschien beter gezegd Gust Emmeregs, is niet bij de pakken blijven zitten.

    Dankzij het doorzettingsvermogen van Gust Emmeregs en zijn talrijke medewerkers hebben de Leestse Volksfeesten, met uitzondering van de handelsbeurs, toch nog een min of meer normaal verloop mogen kennen. Over de gevolgen van de ramp en de toekomstplannen van de organisatoren hadden we een gesprek met Gust Emmeregs.

    Vooreerst de gekwetsten : de toestand van de gekwetsten is inmiddels gunstig geëvolueerd, momenteel verblijft nog slechts één persoon, Maria Van Winghe, in het ziekenhuis. Voor alle gekwetsten geldt echter dat geen blijvende nadelige gevolgen worden verwacht.

    Wat betreft de vergoedingen aan de slachtoffers blijkt dat reeds mondelinge akkoorden zouden bestaan met de verzekeringsmaatschappij, waarbij deze laatste zich bereid heeft verklaard om de lichamelijke letsels volledig te vergoeden.

    Wat betreft echter de stoffelijke schade, geleden door de standhouders, liggen de zaken wel wat anders. Een advokatenkantoor te Mechelen werd aangesteld voor de afhandeling van de schadedossiers. Alle standhouders worden door dit kantoor aangeschreven om hun eisen in te dienen. Verleden week dinsdag en woensdag heeft Gust Emmeregs zich persoonlijk tot de standhouders begeven, om zich te vergewissen van de ernst van de geleden schade.

    Dit gebaar van menselijkheid en medevoelen heeft zeer gunstige reacties uitgelokt bij de deelnemers, temeer dit bezoek niet werd afgelegd uit beleefdheid of zakelijkheid, maar uit louter interesse op menselijk vlak.

    ‘Beloften heb ik niet kunnen doen,’ zegt Gust Emmeregs, ‘maar ik heb in de mate van het mogelijke beloofd om iets te doen voor deze mensen.’

    Daarop stelden we de vraag hoe de verzekering de zaak beschouwt : ‘Het zit zo,’ zegt ons Gust Emmeregs, ‘dat wij, dat zijn de organisatoren, twee verzekeringspolissen hebben onderschreven. Eerst en vooral een Burgerlijke Aansprakelijkheid, met een waarde van 10 miljoen, waarvan 9 miljoen voor lichamelijke schade en 1 miljoen stoffelijke schade.

    Zoals ik reeds voordien zei, zou volgens officieuse verklaringen, de lichamelijke schade volledig aan de slachtoffers worden vergoed. Ten tweede hebben we een bijkomende brandverzekering afgesloten, zoals uit de overeenkomst afgesloten met de handelaars blijkt, en dit voor een verzekerde waarde door henzelf opgegeven voor de producten die ze tentoonstelden.

    Nu is het zo dat voor de stoffelijke schade en de brandverzekering de dossiers nog maar pas zijn opgemaakt, en vooraleer daarin een fefinitieve beslissing door de directie kan worden genomen, zullen er nog wel een paar weken overheengaan. Anderzijds stipuleert de overeenkomst met de handelaars dat VV Leest geen enkele verantwoordelijkheid opneemt voor diefstal, beschadiging van de tentoongestelde producten, evenals de winstderving.

    ‘Gezien de zeer goede relaties met de plaatselijke middenstand’, gaat Gust verder, ‘waren we van oordeel dat er voor deze mensen ‘iets’ moest worden gedaan, dat we iets moesten organiseren, al ware het maar om ergens tussen te komen door middel van een gedeeltelijke vergoeding van de geleden schade. Woensdag 18 mei hebben we dan ook een brief verzonden naar het college van burgemeester en schepenen, waarin we de gevolgen van de ramp hebben uiteengezet. Ook hebben we in deze brief onze ideeën over mogelijke initiatieven toegelicht.

    Die initiatieven omvatten de organisatie van een Benefietavond op zaterdag 18 juni in de groentehallen op de Zandpoortvest. Op deze benefietavond zullen talrijke artiesten optreden.

    Veel bekende vedetten werden reeds aangesproken, maar er word nog gewacht op een schriftelijke bevestiging vooraleer een definitief programma kan worden opgesteld.

    Gust prijst zich gelukkig met de Vlaamse artiesten door de jaren heen zulke goede contacten te hebben kunnen leggen. Enkelen hebben reeds mondeling hun steun beloofd, waaronder Marva en Connie Neefs.

    Verder is er de oprichting van een rampenfonds. Het fonds is samengesteld uit afgevaardigden van de inrichters, standhouders en andere schadelijders. Het geheel wordt gecontroleer en beheerd door een gerechtsdeurwaarder, welke o.a.  toezicht zal houden op een speciale bankrekening waarop de bijdragen worden gestort. Het rampenfonds zal ook een reuzentombola inrichten met prachtige prijzen.

    Alle gelden die het rampenfonds en de benefietavond zullen innen, zullen volledig worden aangewend om de stoffelijke schade te vergoeden. Dit, op een realistische basis, zegt Gust Emmeregs, want jammer genoeg hebben we reeds moeten constateren dat sommigen proberen misbruik te maken van de vergoedingen, door te hoge schadeeisen in te dienen, die volstrekt niet met de realiteit overeenstemmen. Dat willen we absoluut vermijden , en we willen volgens een vaste verdeelsleutel werken, opdat iedereen op een zo eerlijk mogelijke manier zal worden vergoed.

    In feite zijn er drie categorieën van schadelijders : de handelaars, VV Leest en eigenaars van voertuigen die geparkeerd stonden bij de feesttent. We zullen dan ook de fondsen zo gelijk mogelijk over deze drie categorieën verdelen, los van de beslissingen van de verzekering, maar volgens een reële basis. Vorige week vrijdag hadden we dan een onderhoud met burgemeester Ramaekers en stadssecretaris Geys, gaat Gust verder, en ik moet zeggen dat dit onderhoud op een zeer begrijpende en vriendschappelijke wijze is gevoerd. Die mensen hebben mij hun principiële medewerking beloofd, en daarover ben ik zeer tevreden en dankbaar.

    Eveneens werden reeds een 150-tal brieven verstuurd aan verschillende verenigingen in Mechelen om hun medewerking te vragen bij zijn opzet.

    Een geslaagde benefietavond zou in Mechelen een prachtige navolging betekenen van de solidariteit die te Leest bij de ramp zelf reeds werd betoond. (EM)” (‘DMW’, 26/5/83)

     

    Gazet van Mechelen van dezelfde datum (26/5) voegde daar nog aan toe :

    “…tijdens de benefietavond treedt een pleiade van artiesten aan. Stuk voor stuk boden ze hun medewerking gratis aan. Rob De Nijs zegde een optreden van een gans uur toe en Marva, met wie de Leestse Volksfeesten in 1971 een daverende start namen, zegde toe, ten uitzonderlijke titel, nog éénmaal op het podium te willen klimmen. Connie Neefs is er ook bij, dit keer als zangeres en verder treden Stella, Fancy, Paul Anderson, Danny Fisher en nog een vijftal andere artiesten w.o. mogelijk de Strangers gratis op. Het stadsbestuur stelde eveneens gratis, de Mechelse groentehal ter beschikking…”

     

    Tentenbedrijf aansprakelijk ?

    “Tijdens de voor de schadelijdende handelaars bij de ‘tentenramp’ belegde bijeenkomst donderdagavond, bleek uit de toelichting van verzekeringsregelaar Van de Sompel, dat de verzekering bereid is tot regeling van de dossiers in zoverre de inrichters aansprakelijk kunnen gesteld worden.

    Met een geregistreerde windsnelheid tussen 90 en 103 km/uur op het ogenblik dat de Leestse tent het begaf, wordt door de verzekeringen echter de aansprakelijkheid van het tentenbedrijf Veldeman uit Bree in vraag gesteld. Onderzocht wordt thans of de opgetrokken tent al dan niet tegen dergelijke windkracht moet bestand zijn.

    Tijdens de bijeenkomst toonden de getroffen standhouders zich alvast positief. Slechts één van hen vroeg zijn standgeld terug, maar is wel zinnens volgend jaar terug van de partij te zijn. De overige handelaars zegden nu reeds hun toezegging definitief toe en schreven hun inschrijvingsgeld naar volgend jaar over.

    Lange artiestenlijst

    Vernomen wordt dat de lijst van gratis meewerkende artiesten aan de benefietavond  nog sterk is aangegroeid. Nieuwe toezeggingen liepen binnen vanwege Freddy Stewart, Sylvia, Micha Marah, Fancy, Sarah Kaen, Paul Andersen, Kikky Amity, Yvo Frankly, John Terra, Erik Van Neygen, Anita Léoné en Gene Summer die allen mee optreden  tijdens de sterrenparade.

    Mini-Handelsbeurs

    Voorafgaand aan de sterrenparade wordt zaterdagnamiddag 18 juni in de groentehal een mini-handelsbeurs opgezet waarbij de getroffen handelaars zullen pogen een gedeelte van de opgelopen schade te recupereren.
    Bij de tentenramp beschadigde materialen zullen aan spotprijs te koop worden aangeboden. Hieronder een viertal beschadigde maar fonkelnieuwe personenwagens die bij opbod zullen worden verkocht. (FOJ)”
    (‘GVM’, 28/5/83)

     

    De wielerwedstrijd : Ereprijs Leestse Volksfeesten voor juniores.

    Negenenvijftig deelnemers en dat de dag voor het nationaal kampioenschap. De organisatoren waren tevreden van de opkomst. Daar zat vanzelfsprekend de ‘trofee Junior van het jaar’ voor veel tussen. De wedstrijd ging om 15 uur van start en liep over een afstand van 82 km of 16 ronden langs de Dorpsstraat, Molenstraat, Heirstraat, Blaasveldstraat, Juniorslaan en terug Dorpsstraat.

    Alle koersformaliteiten, vertrek en aankomst vonden plaats in het voetballokaal, rechtover de kerk bij Frans De Laet.

    De organisatie berustte bij het bestuur van de Leestse Volksfeesten dat samengesteld was uit Emiel Spruyt, Gust Emmeregs, Louis Solie en Gustaaf Van Ingelgem, niet toevallig de stuwende krachten achter VV Leest.

    Sponsors waren Gazet van Mechelen, de Stad Mechelen, Het Rode Kruis van België, Nieuwkuis Speed Shop uit Willebroek, ABC – Bouwmarkt uit Heffen en de Koninklijke Wielerclub Hombeekse Sportvrienden. De palm voor deze wedstrijd werd geschonken door Fietsenhandel Nuytkens uit de Dorpsstraat en het was de Grobbendonkenaar Danny Hendrickx die er mee aan de haal ging. De Leestse renners werden allebei uitgeschakeld door pech. Gino De Leeuw viel in de derde ronde reeds uit door bandbreuk en Geert De Bruyn verging het niet beter. Tot tweemaal toe begaven er spaken in één van zijn wielen en de tweede maal was er te veel aan.

     

    ‘Celineke’ wil nooit meer in een tent.

    “Drie hoog, kamer 325 in het St.-Jozefziekenhuis, herstelt nog steeds de 79-jarige Celina De Prins – Van Winghe van de verwondigen die ze die fatale Ons-Heer-Hemelvaartdag jl. opliep toen in Leest de feesttent instortte.

    Op ‘Celineke’ na zijn de overige slachtoffers die verwondingen opliepen bij dit absolute dieptepunt van de Leestse Volksfeesten, allen aan de beterhand.

    Slechts Celine vertoeft nog steeds in het ziekenhuis, al bestaat er goede hoop dat ze omstreeks einde van deze week terug naar huis mag naar de Alemstraat 6 in Leest.

    ‘Celineke’ betrekt daar samen met twee van haar ongetrouwde zonen het boerderijtje waar ze samen met haar in 1951 overleden man altijd ‘geboerd’ hebben.

    ‘Ik heb mijn part van de menselijke miserie gehad’, vertelde ze gisteren vanuit haar ziekenhuiszetel. ‘Eerst overleed mijn man en dan verloren we een zoon. Om het daar bij te laten’.

    Nog zeven kinderen in leven en elf kleinkinderen waken er over dat Celina zich niet eenzaam moet voelen in het ziekenhuis. Maar toch is ze het er beu en wil zo spoedig als maar kan weer naar Leest. De goede zorgen van het dokters- en verplegerskorps van Sint-Jozef ten spijt.

    Als elk jaar

    Zoals elk jaar met Ons-Heer-Hemelvaart trok Celine op 12 mei jl. in het gezelschap van schoonzoon Gust Moens en dochter Maria naar de feesttent op de Kouter.

    ‘Met de volksfeesten dragen ze daar telkens een mooie misviering op en die uitstap combineren we min of meer met wat eten in het gelegenheidsrestaurant en een rondgang door de jaarbeurs’.

    Die donderdag was Celina er toch niet gerust in. Reeds tijdens de receptie was haar de kracht van de wind opgevallen. ‘Wij als oudere mensen zien die dingen anders. En deze keer had ik toch wel gelijk’.

    Het gezelschap rond ‘meter’ Celina at vlugger dan naar gewoonte. ‘Ik betrouw dat weer niet Gust’, zei Celina tegen haar schoonzoon ‘, ‘ik loop al een eindje voorop’. Celinnekes woorden kregen de tijd niet om koud te worden. Ze bevond zich ter hoogte van de uitgang toen de tent instortte. In het gedrum om zich in veiligheid te brengen kon Celina het evenwicht niet bewaren en viel ze zwaar op de grond. Blijkbaar niemand die dat had bemerkt want Celina huivert nu nog als ze verhaalt hoe honderden voeten haar op de grond letterlijk vertrappelden.

    ‘Ik kon zelfs niet meer om hulp roepen, mijnheer. Ik lag daar hulpeloos, plat op de natte plankenvloer en hoorde overal rond me gekrijs en geschreeuw. Een echte ramp !’

    Dochter Maria en schoonzoon Gust waren de eersten die bemerkten dat ‘meter’ zich niet in veiligheid had kunnen stellen. ‘Maar mensen toch, help nu toch mijn moeder !’ schreeuwde Maria. Weinige ogenblikken later werd Celina de ziekenwagen ingedragen en naar het Sint-Jozefziekenhuis gebracht.

    Daar werden ondermeer drie ribbenbruken, een ingedrukte borstkas, een gebroken duim, gekneusde tenen en vertrappelde handen op het diagnosekaartje van de dokters opgetekend.

    Pijn

    De eerste dagen vooral leed ik onzeglijk veel pijn, vertelde Celina. ‘Ik weende letterlijk van de smart. Nu nog is die pijn niet helemaal verdwenen’.

    Bovendien lijkenzich af en toe complicaties voor te doen zodat Celina nu regelmatig een ademhalingstoestel moet hanteren. ‘Dat helpt wel, maar bederft dan weer mijn eetlust’.

    Nooit meer

    Al blijft Celina de Leestse Volksfeesten genegen en bewondert ze de inspanningen van het comité errond, haar zien ze niet meer in de feesttent. ‘Dat nooit meer. Ik ging er graag naartoe maar de schrik zit voorgoed in mijn lijf !’

    -Nachtmerries ? ‘Zo sterk mag je het niet uitdrukken. Eén keer nochtans werd ik midden in de nacht wakker. Ik moet toen lelijk te keer gegaan zijn, want de verpleegster had heel wat moeite om me weer rustig te houden’.

    En ook nog : ‘Als de wind nu hard aan het waaien gaat, ben ik weer bang. Dat had ik vroeger niet…’

    Celinneke Van Winghe is helemaal niet boos op de mensen die haar ongewild vertrappelden. ‘Die mensen deden dat immers niet moedwillig. Dat ogenblik gold immers ieder voor zich’.

    Bovendien kreeg ze de afgelopen ziekenhuisweken heel wat bezoek van buren, familie en vrienden die zeer met haar begaan zijn. Een van de eerste bezoekers in het ziekenhuis was Gust Emmeregs, de spil achter het hele Leestse volksfeestgebeuren. Ook diens echtgenote stapt geregeld kamer 325 binnen met een of andere attentie.

    Bij al die gelegenheden heeft ze wel honderd maal haar benarde verhaal gedaan en het allemaal evenveel keer opnieuw beleefd.

    ‘Het was inderdaad een lelijke ramp’ –zei ze ons gisteren ten afscheid. ‘En ik kreeg het wel uitzonderlijk erg te verduren’. Wanneer we afscheid namen kwam kleindochter ‘Sandra’ met een dikke kus ‘meter’ gedag zeggen. Die remedie brengt Celineke wel weer vlug naar het boerderijtje aan de Alemstraat ! (Fons Jacobs)” (‘GVM’, 31/5/1983) 

     

     

    Foto’s :

    -Na het wegwaaien van de feesttent hadden alle koersfaciliteiten plaats in café ‘In de Bareel’ van Frans De Laet. Op de foto de organisatoren en de plaatselijke renners Geert De Bruyn uit de Dorpstraat en Gino De Leeuw uit de Cecilialaan.

    -Danny Hendrickx uit Grobbendonk werd winnaar van de ‘Ereprijs Leestse Volksfeesten’. Bij Gust Emmeregs kon er opnieuw een glimlach af na de puike organisatie van de junioreswedstrijd.

    -Celinneke De Prins – Van Winghe bekomt van haar emoties in het ziekenhuis.

    -‘Doris D and The Pins’.

    -De hoofdattractie van de 13de Leestse Volksfeesten : Will Tura

     











    19-05-2013 om 10:45 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Vervolg mei 1983 : Windhoos tijdens Leestse Volksfeesten

     

    Gust Emmeregs : ‘Dertien bracht ons echt ongeluk’.

    “Vrijdagochtend de dertiende, 9 u. Op de parking van VV Leest aan de Dorpstraat, zijn medewerkers  de laatste brokstukken aan het opruimen van de platgewaaide feesttent.

    Over de aansprakelijkheid is het laatste woord nog niet gevallen. De grootste slachtoffers zijn beslist de 25 lokale standhouders van de Handelsbeurs. Zij leden miljoenen schade, maar zijn slechts verzekerd voor brandschade…!

    Toen de tent het begaf bevond Gust Emmeregs zich op de parking : ‘Er was bijzonder veel wind. De trekkabels aan de palen zinderden. Ik maakte me heel wat zorgen . Maar dat ze zouden begeven was niet te verwachten. Al 13 jaar zetten we de tent op en laten ze nadien controleren door het tentenbedrijf. Toen de tent het begaf hebben wij vele kinderen van onder het zeil gehaald. De paniek was enorm, de schade niet te overzien. Er bevonden zich 600 mensen in de tent. Ongeveer 250 waren aan het eten. De solidariteit na het drama is me toch bijgebleven. Iedereen stak een handje toe : politie, brandweer, Rode Kruis, mensen uit Leest die toevallig voorbij kwamen. Ook de stad hielp ons. Burgemeester Ramaekers liet personeelsleden vorderen om op te ruimen’.

    Ondanks alle leed namen Gust Emmeregs en zijn bestuur toch de beslissing om er mee door te gaan. Gust : ‘Nu pas beginnen voor VV Leest maar eerst de echte moeilijkheden. De dertiende feesten brachten ons echt ongeluk. We zullen blijven zoeken naar een miljoen om de nodige gronden aan te kopen en de voetbalploeg te redden. Maar schrijf gerust dat ondanks alles de Volksfeesten zullen blijven bestaan… Leo De Nijn.”

    (Het Laatste Nieuws 14 mei)

     

    “…Eerder kreeg feestvoorzitter Gust Emmeregs telefoonoproepen met bedreigingen. Gedreigd werd dat de tent in vlammen zou opgaan. Tijdens de feestdagen werd dan ook strenge controle uitgeoefend.

    Donderdagavond werden de feestelijkheden ondergebracht in twee plaatselijke zalen door de eigenaars ter beschikking gesteld. De twee optredende groepen, de ‘Strangers’ en ‘Doris Day’, brachten elk  de helft van het optreden in de ene zaal en de andere helft in de andere zaal. Met twee stampvolle zalen is deze dag dan toch kunnen doorgaan.

    Vrijdag  werd gespeeld om de trofee Louis Neefs met 18 deelnemende ploegen uit het Mechelse, in de reeds terug opgebouwde feesttent. De spelen bestonden uit een verrassende opdracht, baltrappen, kisten stapelen, kooispel, schatten-meten-raden, kwis en dansproef, gepresenteerd door Rik Samijn en Connie Neefs. De wisseltrofee Louis Neefs werd dit jaar gewonnen door de Landeljke beweging van Leest. ABC-Bouwmarkt schonk aan elke vereniging duizend frank op voorwaarde dat deze weerd afgedragen aan het rampenfonds van de Leestse Volksfeesten.

    Tijdens deze avond maakte Gust Emmeregs gebruik om de mensen van de Kon. Fanfare St.-Cecilia van Leest te bedanken om hun medewerking tijdens het opruimen en het opnieuw opbouwen van de feesttent.

    Zaterdagavond werd gevuld met een optreden van Rob De Nijs en een balletvoorstelling.

    Rond de 1200 personen stroomden deze avond bij mekaar om te genieten van de midnight show. Alhoewel velen een heel andere visie hadden op deze show, kon deze avond toch geslaagd worden genoemd.

    De Leestse Volksfeesten werden afgesloten met een optreden door de koning van het Vlaamse lied Will Tura. Na dit optreden werd Gust Emmeregs extra in de bloemetjes gezet voor de moed die hij heeft opgebracht om deze feesten na een onoverzichtelijke ramp toch door te zetten. (D.D.S.)” (Gazet van Mechelen, 17 mei)

     

    “Grimmige gezichten hebben we gezien die eerste avond. Met een uitdrukking van : we hebben tegenslag gehad maar niemand krijgt ons eronder ! Met Leestse verbetenheid werd het puin opgeruimd terwijl voor donderdagavond twee andere zalen in orde gebracht werden én er een nieuwe tent verscheen. The show must go on.

    Improvisatie, maar toch georganiseerd. Hoe Emmeregs en medewerkers zcih donderdagavond gingen uit de slag trekken was voor ons een raadsel. Maar met een organisatorisch genie als Gust plus een paar honderd werkwillige handen kan natuurlijk het onmogelijke.

    In de parochiezaal zorgde The Five Pennies band voor muziek terwijl in de tweede zaal een discobar voor de ambiance zorgde. The Strangers en Doris D and the Pins zouden in elke zaal een optreden afwerken.

    De Strangers stelden niet teleur. Een spetterende show met gags, humor en Antwerpse leut deden de toeschouwers even de emotie van de namiddag vergeten.

    De Special Diner Show bleek een originele en geslaagde poging om eens met iets anders uit te pakken. Eddy Vromen zorgde ondertussen voor aangepaste hammondorgelmuziek maar uiteraard werd er gewacht op dé twee attracties van de avond Penney De jager en Rob De Nijs

    Eigenlijk is er na de donderdagnamiddag niks meer misgelopen. Gelukkig maar !”

    (De Mechelse Week, 19 mei)

     

    Ramp te Leest.

    “…na de hevige regenval sloeg plots het weder om. Er kwam een hevige wind opzetten die op het middaguur de kracht van een orkaan kreeg. Vooral de windstoten waren geweldig en bereikten soms een snelheid van meer dan 100 km per uur. Dit werd omstreeks 12u45 voor de feesttent fataal. De feesten waren omstreeks 11 u officieel voor het publiek opengesteld. Voor de officiële opening hadden de leden van het college van burgemeester en schepenen forfait gegeven. In een brief aan Gust Emmeregs verrechtvaardigden zij deze afwezigheid met te wijzen op de scherpe kritiek die tijdens de recente gemeenteraadszitting gemaakt werd in verband met de problemen rond VV Leest. De plechtigheid had dan plaats zonder burgemeester en schepenen. In zijn gelegenheidstoespraak drukte de h. Emmeregs de hoop uit dat deze dertiende Leestse Volksfeesten voorspoedig zouden verlopen.

    Er bevonden zich in de toch beperkte ruimte honderden mensen waaronder vele kinderen. Ook waren er een honderdtal standhouders aanwezig, die hun firma’s vertegenwoordigden op de handelsbeurs, die eveneens in de tent werd ondergebracht. Anderzijds zat het restaurant nokvol en deed  men zich te goed aan drank en spijzen.

    En dan gebeurde het. Een eerste hevige windstoot deed de tent op haar grondvesten daveren. De wind blies hevig door de tentzeilen die aan het wapperen gingen en gierde door spleten en gaten. Met angstige blikken bemerkt plots het publiek dat een windhoos zich meester maakte van de tent en deze niet meer kon zorgen voor een stevige beschutting.

    De ijzeren platen waarop de tent rustte, werden met aarde en al de hoogte ingetrokken alsof het rieten matjes waren. Hier en daar trachtten een paar standhouders de palen wat steviger in de bevloering te vestigen maar de druk was zo geweldig dat zij soms mee de hoogte ingingen. Overal hoorde men het angstig geschrei van kinderen en daartussen de geruststellende woorden van de ouders : ‘Het is nog niet zo erg, alles staat immers stevig vast’.

    De tweede windstoot nog veel heviger dan de eerste werd fataal. De tent leek toen op een reusachtige luchtballon. Plots gebeurde het : achter het podium zakte een wand in mekaar. De wind krijgt nu volop vrij spel. De balken, die de tent onderstutten, begonnen te wankelen. Langs  alle zijden sprongen mannen naar voor om met de kracht van hun lichaam te trachten de natuurelementen te trotseren. Het werd een ongelijke strijd. Plots begaven de balken het. De vloer, die blijkbaar niet vast in de grond was geankerd, kwam omhoog, de kabels sloegen los, en het tentzeil loste met een donderend geraad en sloeg tegen de grond. Sommige aanwezigen werden door de luchtdruk omhoog gesmeten en smakten nadien terug tegen de vloer. De ravage die werd aangericht was enorm. Zij die erin zaten weten nog steeds niet goed hoe zij het er heelhuidig afbrachten.

    Paniek.

    Deze helse ogenblikken veroorzaakten een onbeschrijfelijke paniek. Kinderen huilden, ouders riepen op hun kinderen en sleurden deze mee naar de uitgang. Vrouwen weenden en mannen keken machteloos toe hoe alles in de prak ging. De tentpalen vlogen nu tientallen meters hoog door de lucht en vernielden alles op hun gevaarlijk traject. Een paar mensen lagen bedolven onder het tentzeil. De stands stortten als kaartenhuisjes in mekaar.

    Een gedeelte van de tent was nog recht gebleven. Honderden drumden naar deze plaats om zo spoedig mogelijk de hel te verlaten. Een bejaarde vrouw, de 79-jarige Celine De Prins uit de Alemstraat nr. 6 te Leest, viel. De ongelukkige kon niet meer recht en werd als het ware door tientallen personen, die haar niet hadden opgemerkt, vertrappeld. Gelukkig werd zij op het nippertje gered door haar zoon en dochter, die zich ook in de tent bevonden en hun moeder konden wegsleuren. De ongelukkige werd later met tal van verwondingen naar het ziekenhuis overgebracht. Een ander slachtoffer was Herman De Neve, die samen met een paal werd opgetild en daarbij vleeswonden opliep en kloeg over pijnen in de rug.

    Buiten, op enkele meters van de tent, bevonden zich Gust Emmeregs en zijn echtgenote.

    Lijkbleek en machteloos moest hij toezien hoe alles op een tijdspanne van enkele seconden werd vernield. Zijn eerste bekommernis was hulp te bieden aan de gewonden. Gelukkig liep dit nog tamelijk goed af. Een vijftal personen liepen kneuzingen op en moesten zich in het ziekenhuis laten verzorgen. Zij werden vervoerd met de ziekenwagens van het hulpcentrum 900, die onmiddellijk ter plaatse verschenen.

    Ook buiten de tent speelden zich panische tonelen af. Ouders misten hun kinderen en echtgenoten zochten mekaar. Overal was er gegil en wenende mensen. Niemand wist op dit ogenblik hoeveel gewonden er waren en of er misschien dodelijke slachtoffers te betreuren vielen. De kommentaren komen los : hoe is nu zo iets toch mogelijk, vraagt men zich af.

    Mevr. Emmeregs vertelde ons in shocktoestand, dat zij gelukkig tijdig opdracht had gegeven de vuren van het restaurant te doven.. In de keuken was men immers druk doende voor de vele honderden restaurantgasten maaltijden te bereiden. Had het tentzeil vuur gevat, dan was de ramp nog verschrikkelijker geweest.

    Enorme schade

    Ook politie en brandweer kwamen ter plaatse en boden onmiddellijk hulp aan de getroffenen. De geteisterden waren in de eerste plaats de tientallen standhouders, die plots in de open hemel stonden en waarvan de goederen her en der verspreid lagen. De schade die deze windhoos heeft aangericht is enorm. Het is moeilijk een volledige raming te maken, maar algemeen wordt aangenomen dat de schade meer dan 10 miljoen bedraagt.

    Door mekaar onder het zware dekzeil of onder ijzeren balken lagen kris kras televisietoestellen, potten, glaswerk, meubelen, opengescheurde dozen met detergent en al wat men op een handelsbeurs kan aantreffen. Een stand van een autodealer werd zwaar getroffen. Tal van nieuwe personenwagens kwamen onder het puin van de tent terecht en liepen blikschade op. Na de vlucht naar buiten keerden nadien de standhouders en de verantwoordelijken van de firma’s terug naar de plaats van het onheil. Wat zij te aanschouwen kregen was niet hoopvol. Met de moed der wanhoop werd de opruiming aangevat van wat min of meer heel was gebleven. Het hoeft gezegd dat vele inwoners van Leest en de naaste omgeving spontaan de handen uit de mouwen staken en actief mee hielpen bij de opruiming.Onder hen bemerkten wij ook enkele gemeenteraadsleden zoals de heren Van Aken en Van den Eden. Ook oud-burgemeester Jos Vanroy kwam ter plaatse om zijn collega en partijgenoot Gust Emmeregs zijn medegevoelen te betuigen. De bouwfirma ABC, die eveneens op de handelsfoor vertegenwoordigd was en de drankcentrale Guy Seeldraaiers uit Heffen, zorgden voor zware vrachtwagens en personeel om de plaats, waar eens de tent stond, zo spoedig mogelijk op te ruimen.

    De show gaat verder

    Op de plaats van het onheil verscheen ook burgemeester Ramaekers. Hij trachtte zijn collega van de gemeenteraad Emmeregs te overtuigen af te zien van zijn voornemen om onmiddellijk voor een nieuwe tent te zorgen. Maar Gust Emmeregs dreef door en reeds donderdagavond was Nederlands personeel ter plaatse om achter de parochiezaal een andere kleinere tent op te trekken. Het antwoord van Gust Emmeregs : ‘Wat kunnen wij anders doen, wij kunnen toch niet bij de brokken blijven zitten. Wij hebben een programma en dat moeten wij afwerken ondanks alle tegenslag.’

    Deze beslissing getuigt van moed en doorzettingsvermogen. De handelsfoor, die moest worden afgelast, maar het showprogramma dat donderdagavond plaats had in de parochiezaal van Leest, ging de volgende dagen door in de nieuwe feesttent. Niet te geloven maar waar ! (Eddy Moens)”  (De Mechelse Week, 19 mei)

     

    Foto’s :

    -Brandweermannen aan het werk tussen de neergestorte tent.-

    -Op deze plaats zaten ruim 300 mensen aan tafel te eten…

    -De beelden spreken voor zich…

    -Een ontredderde Gust Emmeregs naast de Mechelse burgemeester.

    -De populaire Antwerpse groep ‘The Strangers’ stond ook op de affiche.

     











    19-05-2013 om 10:39 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Vervolg mei 1983 : Windhoos tijdens Leestse Volksfeesten

     

    Een samenvatting van de persverslagen over de ramp :

     

    400 feestvierders zaten onder ingestorte tent.

    “Een krachtige windhoos heeft gisteren omstreeks 13 u. de feesttent van 85 bij 30 meter, die was opgetrokken op de voetbalterreinen van VV Leest, weggeblazen. Op dat ogenblik zaten ongeveer 400 mensen aan tafels in de tent.

    Men had de erge stormwinden reeds een tijdje in de gaten en om op eventualiteiten voorbereid te zijn, was besloten gasformuizen van de veldkeuken en de elektriciteitstoevoer tijdelijk af te sluiten. Gelukkig maar, want nog maar net waren die voorzorgsmaatregelen genomen of over haar ruim 2.500 m2 oppervlakte, compleet met plankenvloer en 25 handelsstands, werd de immense tent tot drie meter hoog in de lucht getild en vervolgens neergesmakt. Bij de honderden aanwezigen ontstond paniek. De dooreengetuimelde mensen zochten hun heil in de vlucht langs de opengescheurde tentzeilen. Ze dienden daartoe een ware ravage van bloemstukken, glasscherven, stukgewaaide stoelen en dooreengerammelde kermisattributen te overwinnen.

    Op minder dan geen tijd waren de Mechelse brandweer en de politie ter plaatse om de onder het tentzeil bedolven mensen te bevrijden.

    Op enkele builen en schaafwonden na kwamen de meesten er nog betrekkelijk goed van af.

    Toch dienden vijf gewonden naar het Sint-Jozefziekenhuis te Mechelen overgebracht. Drie van hen konden het ziekenhuis na verzorging verlaten. Erger was het gesteld met Herman De Neve uit de Sint-Cecilialaan te Leest, die toen hij zich aan een paal vastklampte mee in de hoogte werd geslingerd en onzacht tegen de grond gesmakt. Hij liep een beenbreuk op. In hetzelfde ziekenhuis blijft ook Maria Van Winghe, Alemstraat 6 Leest, ter verzorging opgenomen.

    Tranen

    Al bij al heeft men te Leest nog het geluk gehad dat de vernielde feestinstellingen geen vuur vatten. Dat men aan een drama is ontkomen besefte men zeer goed. In het chalet van VV Leest bekwamen enkele aanwezigen van de doorstane emoties en een aantal dames lieten de tranen de vrije loop.

    Paniek was er ook toen een klein jongetje zoek bleek. Zijn ouders klommen terug in de neergevallen tent, maar de knaap bleek zich inmiddels reeds in veiligheid te hebben gebracht.

    Gust Emmeregs, voorzitter van het organiserend comité, vertelde ons dat hij nog gisterennamiddag een vervangingstent uit Bree zou laten overkomen om het programma van de Volksfeesten van vandaag af tot en met zondag naar planning te kunnen laten doorgaan.

    De parallel-lopende handelsmanifestaite met 25 exposanten, werd echter afgelast.

        Fons Jacobs.” (Gazet van Mechelen, 13 mei)

     

    Leest : reuzentent platgewaaid. – Vijf gewond na windhoos

    “Eén uur na de opening van de dertiende Leestse Volksfeesten heeft een windhoos donderdag om 13 uur de 2.500 vierkante meter grote feesttent plat gelegd. Meer dan 300 mensen zaten binnen in het restaurant rustig te eten, toen de tent brutaal werd opgetild enseconden later tegen de grond gesmakt. Inzittenden, die poogden het zeil vast te houden, werden gewoon mee de lucht in geslingerd. Er ontstond paniek onder de aanwezigen, die al kruipend van onder de stukgeslagen tafel en stoelen een weg naar buiten zochten.

    Vijf personen werden gewond, onder wie twee ernstig. Ze werden overgebracht naar een ziekenhuis te Mechelen. De schade loopt in de miljoenen. Het tentoongestelde materiaal van de deelnemers aan de Handelsbeurs, op de parking van de voetbalclub V.V. Leest, werd volledig vernield.

    Gust Emmeregs had rond het middaguur de feestelijkheden geopend.

    ‘Hopelijk brengen deze dertiende Volksfeesten voor ons geen ongeluk, want we hevbben het geld bikkelhard nodig om het voetbal in Leest te redden’, zo sprak de voorzitter, die tevens gemeenteraadslid is te Mechelen.

    De genodigden hadden nog maar pas de rondgang van de handelsbeurs achter de rug, toen een wervelwind opstak. Meer dan 300 personen, waaronder heel wat kinderen, zaten in het restaurant te eten, toen het drama gebeurde.

     

    Gewond

    De  uitgerukte ziekenwagens brachten in totaal vijf gewonden naar het St.-Jozefziekenhuis. Drie van hen konden de dag zelf worden ontslagen. Erger is de toestand van de twee andere slachtoffers, Herman De Neve en de bejaarde weduwe Maria Van Winghe, beiden uit Leest.

    Beiden liepen ze een beenbreuk op. Herman De Neve werd bij een poging om het tentzeil tegen te houden mee de lucht in geslingerd. Op de grond kreeg hij een afgeknakte paal op het been.  Nog gecontroleerd

    Een ontredderde voorzitter-organisator Gust Emmeregs : ‘Een ramp voor ons. Gelukkig deed dit zich niet vanavond voor, want dan is de tent gevuld met 2.000 toeschouwers. De wind  verplaatste zich in de tent van links naar rechts. In een mum van tijd laf alles plat. Verschrikkelijk. Gelukkig dat een van onze medewerkers tijdig de elektriciteit kon uitschakelen in de keuken. Hierdoor werd beslist brand vermeden.’

    Of dat tevermijden was ?  Emmeregs : ‘Wij organiseren deze feesten reeds voor de 13de maal. De feesttent was zeer goed vastgemaakt. Woensdag hebben wij nog een controle laten uitvoeren door de firma die ze ons geleverd heeft. Alles was puik in orde.’

    V.V. Leest spendeerde aan de organisatie één miljoen voor deze vierdaagse internationale vedettenshow. Bewonderenswaardig is wel de moed van de Leestse medewerkers. Die begonnen gisterennamiddag nog met de opbouw van een nieuwe tent, achter de Parochiezaal aan de Kouter. Van vandaag vrijdag af zullen de feesten hier tot zondagavond doorgaan. De Strangers en Doris D and the Pins traden gisteravond op in twee feestzalen in Leest, die de pastoor ter beschikking had gesteld. Voor deze vedetten was het rennen van de ene naar de andere zaal. Leo De Nijn.”  (Het Laatste Nieuws, 13 mei)

     

    Opening van de Leestse Volksfeesten 1983

    “Op donderdag 12 mei ll. werden de Leestse Volksfeesten officieel geopend met een eucharistieviering in de feesttent aan de Dorpsstraat op de terreinen van V.V. Leest. Deze plechtigheid werd o.m. opgeluisterd door onze fanfare.
    De Leestse Volksfeesten en de handelsbeurs waren slechts een uurtje officieel geopend of de wind begon aan te wakkeren. Toen staken er plots hevige windstoten op en toen gebeurde het. De feesttent werd de lucht ingetild en kwam terug neer zodanig dat ze helemaal instortte. Paniek en verwarring…Bij de nog aanwezige mensen werd alleen wat stoffelijke schade vastgesteld : een muzikant met een gescheurde broek en een andere met een licht beschadigd instrument. Deze laatste had het al hersteld tegen het optreden van een paar dagen later.

    Wie als organisator zo iets te verwerken krijgt, is waarschijnlijk de wanhoop nabij. De Leestse Volksfeesten konden gelukkig verder georganiseerd worden. Achter het parochiehuis werd een nieuwe tent opgebouwd en vanaf vrijdag kon het gebeuren daar doorgang vinden.

    In de pers werd voldoende aandacht besteed aan deze ramp zodat we er hier niet verder hoeven over uit te wijden. We hopen alleen maar dat er zoiets  ons niet overkomt met de organisatie van de Ceciliafeesten…” (‘Van Toeters en Trompetten’ nr. 2 van 1983)

     

    Volksfeesten gaan door

    “De winderige gebeurtenissen gisteren te Leest waren bepaald niet van aard om de 13de Leestse Volksfeesten het feestelijk karakter te geven waarop men gerekend had.

    Het begon overigens al in mineur, wanneer feestvoorzitter Emmeregs bij de openingsplechtigheden niemand van het Mechelse schepencollege kon begroeten.

    Burgemeester Ramaekers was er gisterennamiddag, na het drama wel, en sprak de getroffenen moed toe.

    Nadat de feesttent letterlijk in mekaar was gezakt, werd het donderdagprogramma, enigszins geïmproviseerd, verder afgewerkt in de beide Leestse feestzalen. Intussen werd met man en macht gewerkt aan het optimmeren van een vervangingstent waarin van vandaag tot en met zondag de affiche zal worden aangesneden.” (Gazet van Mechelen 13 mei)

     

    ‘We zijn geruïneerd’, zegt Gust Emmeregs.

    “ ‘We zijn geruïneerd !’ Gust Emmeregs raamt dat de donderdag – gebeurtenissen voor zijn vereniging minstens één miljoen gaan kosten. ‘Maar het kan ook nog meer zijn.’

    We haalden Gust Emmeregs gisterenochtend uit zijn bed om te kijken hoe het nu verder moet met VV Leest en de daarmee verwegen volksfeesten.

    De voorzitter stond op zowat een 20 meter van de feesttent toen die door een krachtige windhoos tot vier meter in de lucht werd getild om vervolgens, seconden later, als een kaartenhuisje ineen te stuiken.

    ‘Onze allereerste bekommernis ging naar de enkele honderden die onder balken en tenzeilen werden bedolven. Zijn er slachtoffers vroegen wij ons af. Een aantal aanwezigen raakte in paniek en zoeken was het vooral naar kinderen. Gelukkig dat men het gevaar had zien naderen, zodat bijtijds gas- en elektriciteitsleidingen werden afgesneden. Was er in de weggewaaide tent brand ontstaan, dan was het drama niet te overzien geweest. Toch liepen nog een aantal slachtoffers pijnlijke brandwonden op toen de inhoud van frietketels over hun lichaam terechtkwam.

     

    Solidair

    Gust Emmeregs roemt de bereidwilligheid van een vijftigtal mensen die onmiddellijk  hun slechte pak  aantrokken en de handen uit de mouwen staken bij de reddings- en opruimingswerken. Ook stelt hij de tussenkomst van het stadsbestuur dat politie, brandweermensen en arbeiders ter beschikking stelde, zeer op prijs.

    ‘Iedereen die er moest zijn, was er ook’, stelt onze zegsman vast.

    Tijdens een haast indrukwekkende  operatie werden noodoplossingen uitgewerkt zodat reeds donderdagavond het optreden van de show in beide dorpszalen kon doorgaan.
    Tegen de avond aan was aan de Kouter in Leest bovendien een vervangingstent die plaats biedt aan 1.200 toeschouwers, opgetrokken. Een huzarenstukje, waar men anders enkele dagen over doet.

     

    Verlies

    Verspreid over de 13 jaar dat de Leestse Volksfeesten tot een evenement dat weerklank vond in de ganse regio zijn uitgegroeid, kochten de initiatiefnemers tal van accomodaties aan. Hieronder een volledig uitgeruste keukenuitrusting die reddeloos verloren is gegaan. De winst die men hoopte te maken bij een 700-tal op te dienen maaltijden in het gelegenheidsrestaurant dient evenzeer afgeschreven. Dat geld is weg, samen met karrenvrachten drank, groente, fruit en 150 kg biefstuk. De inkomstenderving hier alleen reeds beloopt 200.000 fr.

    Het grootste financieel verlies  lijden echter de handelaars die een stand optrokken in de handelsbeurs. Die activiteit diende te worden afgelast en de reacties die men uit verzekeringsmiddens kreeg zijn allesbehalve positief. Bovendien verbonden de Leestse Volksfeesten zich t.a.v. deze handelsbeurs louter in geval van eventuele brand. Het tentenbedrijf Veldeman uit Bree heeft van haar kant wel een verzekering tegen stormschade.

    VV Leest centraliseert om die reden alle schadedossiers. Donderdag maakte de politie proces – verbaal op en een gerechtsdeurwaarder werd eveneens ter plaatse gehaald. De zaak wordt nu verder uitgepraat.

    De 13de Volksfeesten kunnen bepalend zijn voor het verdere bestaan van VV Leest, had Gust donderdagvoormiddag bij de openingsplechtigheid gezegd, 13, geluks- of ongeluksgetal ?

    Gust Emmeregs spreekt over een soort voorgevoel wanneer hij nu aan die uitspraak terugdenkt. ‘Reeds van in het begin hadden we problemen op allerlei vlakken ! Denk maar aan de moeilijkheden met het stadsbestuur.’

    De morele klap die wel iedereen heeft gehad doet evenwel geen afbreuk aan de plannen die Gust Emmeregs in de toekomst heeft. Met meer overtuiging dan ooit zei die ons dat de Volksfeesten eeuwig zullen blijven bestaan. Datzelfde geld ook voor VV Leest dat 1 miljoen nodig heeft voor de aankoop van de gronden.

    Met de erfgenamen van de terreinen werden overeenkomsten getekend en VV Leest wil, hoe dan ook, dat geld bijeenkrijgen. Intussen gaat het programma van de feesten, de handelsbeurs uitgezonderd, naar planning verder.
    De initiatiefnemers hopen alsnog op een massale belangstelling want een steuntje in de rug kan men daar in Leest in deze benarde tijden best gebruiken.

     

    Gewonden

    Intussen geraakten ook meer gegevens betreffende de slachtoffers bekend. Zoals gemeld dienen Herman De Neve, Verschuerenstraat en Weduwe Van Winghe, Alemstraat in het ziekenhuis te blijven;

    Zij liepen respectievelijk een ruggewervelfractuur en verwondingen over gans het lichaam op. Na verzorging mochten mochten Jan Jacobs en zijn dochtertje Marleen, Prinsenlaan 1 en Felix Geens, Kleine Heide 7, het ziekenhuis verlaten.

    Maria Spoelders, Elleboogstraat, Irma Annaerts uit Dendermonde en Leonie De Laet uit de Kouter zochten gisteren een dokter op. Buiten deze slachtoffers liepen nog tientallen andere aanwezigen kneuzingen op. Zij werden ter plaatse door het Rode Kruis en de ambulancediensten verzorgd. Fons Jacobs.” (Gazet van Mechelen 14 mei)

     

    Foto’s :

    -Het publiek vluchtte in paniek weg.

    -Een stand van elektrische apparatuur liep voor honderdduizenden fr. schade op.

    -Diep onder de indruk wordt een dienster uit het restaurant in de stukgeblazen feesttent door twee redders weggeleid.

    -Beschadigde auto’s werden door medewerkers uit de ingestorte feesttent geduwd.

    -Dergelijke balken werden door de stormwind als lucifers rondgeslingerd.

     

     











    19-05-2013 om 10:13 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 7 en 8 mei : Voettocht naar Scherpenheuvel

     

    1983 – Zondag 8 mei : Gewestelijke dressuur- en springdag

                georganiseerd door de LVR-Leest vanaf 10 tot 17 uur op hun oefenterrein

                Kouter Leest. Inkom gratis.

     

    1983 – 8 mei : Rust-Roest en Korneel namen deel aan de Hanswijkprocessie.

                “De Leestse toneelgroep ‘Rust Roest’ zal in de Hanswijkprocessie de ‘Bruiloft van Cana’

                uitbeelden. Terwijl de jeugd van de Leestse Volksdansgroep Korneel zal dansen bij

                diezelfde bruiloft.

                De parochie Leest beeldt de groep uit ‘Opdracht van Jezus in de tempel’.

                Iedereen kan er aan deelnemen : volwassenen kunnen zich inschrijven bij de

                Bestuursleden van KVLV en Landelijke Gilde.

                Kinderen kunnen hun naam opgeven bij Chiro of in de school.”

                (‘De Band’, mei 1983)

     

    1983 – Maandag 9 mei : K.V.G. Meifeest in de Parochiezaal

     

    1983 – Van 12 tot en met 15 mei :  13de Leestse Volksfeesten.

     

                  WINDHOOS ONTSIERDE DERTIENDE LEESTSE VOLKSFEESTEN 

     

    Toeval of niet maar deze dertiende  Leestse Volksfeesten waren in mineur begonnen wanneer feestvoorzitter Gust Emmeregs bij de openingsplechtigheden niemand van het Mechelse schepencollege kon begroeten. Emmeregs, die tevens CVP-gemeenteraadslid was te Mechelen, had enkele uren voordien van de Mechelse burgemeester Ramaekers een brief ontvangen waarin die meedeelde de opening niet te zullen bijwonen omwille van de vele kritiek op het stadsbestuur. Gust Emmeregs noemde dit een “kinderachtig gedoe” omdat politiek niet op de volksfeesten thuishoorde.

    Na het drama zou burgemeester Ramaekers wel komen opdagen om de getroffenen moed in te spreken.

    “Hopelijk brengen deze dertiende Volksfeesten voor ons geen ongeluk,” vertelde Gust Emmeregs rond het middaguur bij de officiële opening.

    “Want we hebben het geld bikkelhard nodig om het voetbal in Leest te redden.”

    De genodigden hadden nog maar pas de rondgang van de handelsbeurs achter de rug, toen de wervelwind opstak. Meer dan 300 personen, waaronder heel wat kinderen, zaten in het restaurant te eten, toen het drama gebeurde.

    Gelukkig zag men het gevaar tijdig naderen, zodat prompt gas- en electriciteitsleidingen werden afgesneden.

    De tent (85 bij 30 meter) werd brutaal opgetild en seconden later tegen de grond gesmakt.

    Inzittenden die poogden het zeil vast te houden, werden gewoon mee de lucht in geslingerd.

    Er ontstond paniek onder de aanwezigen, die al kruipend van onder de stukgeslagen tafels en stoelen een weg naar buiten zochten langs de opengescheurde tentzeilen.

    Op minder dan geen tijd waren de Mechelse brandweer en de politie ter plaatse om de onder het tentzeil bedolven mensen te bevrijden.

    Op enkele builen en schaafwonden na kwamen de meesten er nog betrekkelijk goed van af. Toch dienden de uitgerukte ziekenwagens in totaal vijf gewonden naar het Sint Jozefziekenhuis over te brengen. Drie van hen konden dezelfde dag ontslagen worden.
    Erger was de toestand van de twee andere slachtoffers, Herman De Neve uit de Cecilialaan en de bejaarde weduwe Maria (Celine) Van Winghe, Alemstraat 6. Beiden liepen een beenbreuk op.
    Herman De Neve werd bij een poging om het tentzeil tegen te houden, mee de lucht in geslingerd.  Terug op de grond kreeg hij een afgeknakte paal op het been.

    Nadat de feesttent letterlijk in mekaar was gezakt werd het donderdagprogramma, enigzins geïmproviseerd, verder afgewerkt in de beide Leestse feestzalen.
    Intussen werd met man en macht gewerkt aan het optimmeren van een vervangingstent achter de parochiezaal aan de Kouter, die Gust Emmeregs vanuit Bree had laten overkomen en waarin vanaf vrijdag tot en met zondag de affiche werd afgewerkt.

    Deze tent bood plaats aan 1200 toeschouwers.

    Op de afgelaste handelsmanifestatie na –waarbij een 25-tal exposanten miljoenenschade leden- gingen de Leestse Volksfeesten, zij het in een gelaten stemming, verder.

    Voor de afhandeling van de schadedossiers van de standhouders werd een advocatenkantoor te Mechelen aangesteld.

    Niet lang na de ramp werd een “”komitee rampenfonds” opgericht, samengesteld  uit afgevaardigden van de vzw VV Leest, standhouders, partikulieren en een gerechtsdeurwaarder. Het “rampenfonds” schreef  een 150-tal Mechelse verenigingen aan met het verzoek tot concrete hulp. Er werd een solidariteitstombola ingericht en een benefietavond georganiseerd. (zie 18/6)

     

    In 1989 deed het Hof van Beroep een uitspraak in de zaak tussen V.V. Leest en het tentenbedrijf Veldeman uit Bree.

    Beide partijen schoven mekaar de verantwoordelijkheid toe.

    Nadat de rechtbank van eerste aanleg te Mechelen in 1986 het tentenbedrijf verantwoordelijk had gesteld, was Veldeman in beroep gegaan.

    Volgens het Hof was de huurder juridisch verantwoordelijk.

    V.V. dat zo’n 700.000 frank eigen kosten had bij de ramp, zag met dit vonnis de recuperatie van dat geld onmogelijk gemaakt.

    Bovendien waren er nog voor circa 1 miljoen frank schadeclaims van benadeelden die gerechtelijk procedeerden.

    (GvM,25/4/89)

     

    In 1994 vertelde Gust Emmeregs aan Gazet van Mechelen : ‘Heel die ramp is op mij persoonlijk terechtgekomen, gelukkig hadden we een verzekering burgerlijke aansprakelijkheid afgesloten, de schadeclaims bedroegen 20 miljoen frank  en we richtten benefietmanifestaties in. Dank zij heel wat creativiteit slaagde ik er in om al wie schade leed, te vergoeden.’ Dat voorval lag aan de basis om een polyvalente sporthal te bouwen, geschikt voor verschillende zaalsporten maar ook voor familie- en bedrijfsfeesten, bals en dansavonden maar vooral als vervanger van de feesttent van de Leestse Volksfeesten.

    Op 9 februari 1984 werd bij notaris Schotte de NV Sportcentrum Leest gesticht. De sporthal werd geraamd op 15 miljoen en het kapitaal, aangebracht door 18 aandeelhouders, bedroeg 4,5 miljoen frank. (DB,maart 1984). Voor het resterende bedrag werd een lening afgesloten bij een bank. In 1994 (12 maart) verklaarde Gust aan Gazet van Antwerpen dat van het maatschappelijk kapitaal van 6 miljoen, hijzelf 75% uit eigen vermogen had bijgedragen en dat de oprichtingskosten van de sporthal 20 miljoen frank beliepen. Daarvoor werd bij de NMKN 11 miljoen geleend. De overige miljoenen mochten aan de contructeurs worden betaald naargelang de exploitatieinkomsten dat mogelijk maakten. ‘Ik ga vandaag niet wegsteken dat ik het dikwijls moeilijk heb gehad. Dankzij een ganse reeks nevenactiviteiten konden we echter het hoofd boven water houden’ voegde hij daar aan toe.

    De Raad van Beheer bestond uit Gust Emmeregs, Guillaume Seeldrayers, Louis Vloebergh, Jos Roosemont, Frans Tyaerts en Emiel Spruyt. Commissaris was Camiel De Loose. Gust Emmerechts werd afgevaardige-bestuurder (GvM 28/2/1984). 

     

    Vele delen van Vlaanderen getroffen

    Hevige rukwinden richtten op vele plaatsen in ons land die dag zware schade aan. De ravage was enorm. In West-Vlaanderen woedden die woensdagavond hevige onweders, gepaard met blikseminslagen die een paar bedrijven in de as legden.
    De rukwinden, op sommige plaatsen gewaagde men van windhozen, richtten hun vernielingswerk aan tussen 13 en 13.30 uur in zowat alle Vlaamse provincies.

    Hemelvaartdag was ook erg somber voor diegenen die een korte vacantie gepland hadden aan de kust.

    Naast de ramp te Leest sneuvelden ook feesttenten te  Baasrode, Kruibeke, Oudenaarde en Brasschaat. Te Asse brak de 30 m hoge zendmast van een vrije radio en plofte op een huis. Te Hekelgem knapten de electriciteitsleidingen door en hinderden het verkeer.
    Verkeersproblemen waren er ook in de streek van Ninove en Groot-Bijgaarden waar ontwortelde bomen op de rijbanen en op huizen waren gevallen.

    Door de gemeente Kapellen raasde een windhoos die heel wat schade toebracht aan daken, serres en elektrische draden en die ook de meeste kramen van de feestmarkt wegblies.

    Aan de kust woedde donderdagmiddag opnieuw een storm met rukwinden die 200 km per uur bereikten te Oostende. Te Gistel vielen bomen op de weg, te Oostende werd een dak van een huis geblazen, te Wenduine kantelden drie caravans...

     

    Foto’s :

    -Dit beeld werd genomen nauwelijks tien minuten na de ramp. Hulpdiensten en medewerkers zijn nog op zoek naar eventuele slachtoffers onder het tentzeil.

    -De ravage…

    -Een aangeslagen Gust Emmeregs naast burgemeester Ramaekers die uiteindelijk toch was komen opdagen.

     











    19-05-2013 om 09:44 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Zaterdag 7 mei : 25-jarig Priesterschap Pater Damiaan

                Die dag vierde de vijfenvijftigjarige pater Damiaan (Karel) Van Aken zijn

                zilveren priesterjubileum.

                De pater stamt uit een gezin van 7 kinderen en liep lagere school in Malderen.

                Hier reeds besloot hij priester te worden maar het vroegtijdige overlijden van

                zijn moeder en de oorlogsjaren beslisten er anders over.

                Uiteindelijk in 1951 zou hij naar het noviciaat van Taintegnies gaan en op

                20 april 1959 werd hij in de abdij van St.-Gerard tot priester gewijd.

                Datzelfde jaar werd hij als surveillant en leraar wiskunde, aardrijkskunde en

                godsdienst aangesteld in het Sint-Theresiacollege te Kapelle-o-d-Bos.

                Zijn zuster Maria belandde als huishoudster van pastoor Frans Lornoy in 1966

                te Leest. Op die wijze maakte ook pater Damiaan kennis met deze gemeente

                alwaar hij tot zondagonderpastoor werd aangesteld.

                Vervolgens werd pater Damiaan proost van de chiro-jongens en later, in 1972,

                ook van de meisjes.

                De pater lag mee aan de basis van de oprichting van Vevoc en gaf de beslissende

                duw bij de inplanting van nieuwe jeugdlokalen in 1974.

     

    Tu es Sacerdos in aeternum (Jij bent priester voor altijd.)

    “Priester ben jij voor de eeuwigheid.
    Dit werd je een kwarteeuw geleden

    en als een onuitwisbaar teken

    ingeprent. Je was bereid.

     

    En van die eeuwen eeuwigheid

    zijn vijfentwintig jaar verstreken ;

    je hebt vandaag teruggekeken

    naar die eeste dag vol heerlijkheid.

     

    Je moet wel vrolijk zijn geweest.

    De abdij van St. Gerard te Namen

    kreeg toen een lieve en bekwame

    confrater bij. Het was vast feest.

     

    Je moet gelukkig zijn geweest

    maar ook weemoedigheid komt soms

    bij ’t bidden van een vaderons

    om iets dat niet geneest.

     

    Zo heb je toen als nu gedacht

    aan mensen die je dierbaar waren

    de Heer alleen kon de hemel klaren

    en je gelukkig zien. Je lacht.

     

    Hij kende een plaats waar kinderen zijn

    een klooster en een school tesaam

    en Damiaan was als patersnaam

    wel meer dan enkel schone schijn.

     

    En hij kende een dorp waar kinderen zijn

    waar de pastoor te veel moest werken

    de pater kwam de pastoor versterken

    en bleef hangen op het chiroplein.

     

    Daar werd gevoetbald en gevochten,

    geruzied en een band gesmeed,

    er lag een werkterrein gereed

    en of we zijn werker mochten !

     

    Hij maakte prompt een heel nieuw lied

    ‘de zondag om één uur’

    want ook de pater had dat vuur

    en dat soort blust men niet.

     

    Van rijmen en van dichten

    heeft hij absoluut verstand

    maar hij kan ook met vaste hand

    in ’t donker met zijn pillamp lichten.

     

    Dat is van levensgroot belang

    want al die jonge chiromensen

    hebben wel eens duistere wensen

    en trekken het altijd lang.

     

    Alleen de kleinsten die zijn zoet

    zij durven nog niet weg te lopen

    zij vragen ‘is de pater open ?’

    omdat hij in chips en cola doet.

     

    En op ons prachtige bivakken

    wat zouden wij zonder de pater zijn ?

    Wie is de vertrooster van de kleine pijn ?

    Wie zou er zorgen voor ‘gemakken’ ?

     

    Wie zou er slapen onder leeuwevlag

    of tussen legumen en spelmaterialen ?

    Wie zouden we in paniek moeten halen

    voor een muskusrattenslag ?

     

    Wie zorgt voor nachtelijke sensatie ?

    Voor ontvoeringen in een donker woud ?

    Wie regelt het pikken van kampvuurhout ?

    -Wie laat zijn botten kussen met gratie ?

     

    De pater. Ach er is zoveel

    Dat met geen pen valt te beschrijven.

    Hij moet in elk geval nog blijven

    nog vijfentwintig jaar en meer.

     

    Want alle kinderen worden groot

    en willen op den duur gaan trouwen

    maar ze willen nog iets van die chiro behouden

    daaraan gaf de Vevoc de stoot.

     

    Wanneer we die stichtten een tijd geleden

    en we gaven daarop een flinke toost

    konden we weer niet zonder proost

    en de pater kreeg het op zijn rug gesmeten.

     

    Voor alle grote en kleine dingen

    willen we dankbaar zijn vandaag

    we geven je blij, we geven je graag

    om de talloze herinneringen

     

    en in Chiro-Vevoc overleg

    een spul –het is niet te versmaden-

    een ding om lekker vol te laden

    zodat je vast ligt op de weg.

     

    Want voor vervoer heb je een zwak

    Je zit je auto vaak vol te stouwen

    doch wil met ons gave geen papierslag houwen

    we kochten het slechts voor je eigen gemak.

     

    Laten we je dan ook nog wensen

    -omdat je ons hart zoveel deugd hebt gedaan-

    dat het je altijd goed mag gaan

    tussen Gods gewillige mensen.

     

        Vanwege Chiro-Vevoc, Leest 7 mei 1983.”

    (‘De Band’, juni 1983)  

     

    Karel Van Aken al 25 jaar priester

    “De naam ‘De Pater’ klinkt ons zo vertrouwd dat ze een begrip zijn geworden voor al die mensen die zich bezighouden met het parochiewerk in Leest of er interesse voor hebben.

    Toen we Pater Damiaan opzochten  voor een interview voor ‘De Band’ vonden we hem in de pastoorstuin tussen vuur en water : want onder de druipende regen was hij aan ’t stoken als alle duiveltjes uit de hel : “’t Duiveltje-doe-al van de parochie die naam waardig”, dacht ik. Daar werden enkele kiekjes genomen en werd een afspraak gemaakt voor een interview.

    Op zaterdag 7 mei was het feest voor zijn 25 jaar priesterschap. Pater Damiaan werd geboren op 22 februari 1928 en niet in 1927 zoals foutief werd gedrukt in het feestboekje en in de vorige Band. We vroegen aan hem hoe hij er toe gekomen is priester te worden.

    ‘Een anekdote die ik nu  nog altijd herinner”, vertelde hij, ‘als ik het eerste jaar mijn nieuwjaarsbrief schreef. Mijn Peter woonde niet ver van de school van Malderen en met veel plezier ging ik hem na schooltijd mijn nieuwjaarswensen aanbieden. Wij woonden aan de andere kant van het dorp en misschien had ik wel tegen mijn broers gezegd : ‘ik ga naar mijne Peter.’ Maar ’t werd al 7 uur en toen ’t donker werd kwam er al een nonkel me zoeken. ‘Waar bleef die snotneus van zeven jaar wel ?’ Dan wou je als kind ne keer iets doen en onmiddellijk zaten ze achter je aan om je te zoeken en je de les te spellen. Toen we in de zesde of zevende klas zaten kregen we een dubbel blad om te tekenen over de missies. Dat heeft mijn gedachtengang sterk beïnvloed. Mijnheer Van Steen, nu priester in Coloma was toen een klasgenoot en toen reeds maakten wij een afspraak : ‘eens zitten we in de Kerk !’

    De vader van Van Steen was hoofdonderwijzer in Malderen. En als die maar enig vermoeden had dat je verder studeren zou, sprak hij je vader aan over in de vrije uurtjes Franse les te volgen. Ook de missiepreken hebben me sterk beïnvloed om priester te worden. Onze onderpastoor gaf me eens een boekje : ‘Paters van Don Bosco’. Ik denk dat ik het hier nog wel ergens liggen heb. Dat is me altijd bijgebleven.

    Van thuis mocht ik priester worden, maar mijn vader was gestorven toen ik vijf was en tijdens de moeilijke oorlogsjaren stierf moeder zodat ik niet gemist kon worden.

    Wij waren werkmensen, het stukje land moest bewerkt worden, het huishouden moest gedaan worden en de koe op de stal moest verzorgd worden. Dus was het een wachten op betere tijden. Ik heb me nooit erg bezorgd gemaakt dat die studie uitgesteld moest worden. Belangrijk was dat ik mijn keus had gemaakt en dat zou op zijn tijd wel komen.

    Mijn keuze werd bepaald door de Paters van Kapelle op den Bos, die bij ons kwamen. Dat lag bij de hand. Ene van Malderen, een echte missionaris was bij de ‘Pikpussen’ en die kon u zo begeesteren. Vooral die figuur van ‘Pater Damiaan’, die apostel van de melaatsen op Molokaï maakte een geweldige indruk op mij. Die naam is me altijd bijgebleven.

    Uiteindelijk ben ik dan toch meegegaan met iemand die ik kende en die ons hielp. De Paters van Kapelle, de Assumptionisten daar ben ik ingetreden.’

    -‘Hoe word je Pater – Priester en Duiveltje-doe-al ?’

    ‘Bij de Paters van Kapelle op den Bos deed ik dus mijn vijf jaar ‘Humaniora’. Omdat we met een zestal late roepingen waren werd de studie ingekort en het ‘Grieks’ werd er niet bijgenomen. In 1951 deed ik mijn proefjaar of noviciaat te Taintegnies bij Doornik. Daar koos ik op 22 augustus mijn kloosternaam ‘Pater Damiaan’.

    Nu moesten er nog zes jaar priesterstudies gedaan worden maar in 1953 reeds werd ik opgeroepen om mijn legerdienst te volbrengen. Gelukkig was er die Hofaalmoezenier van Koningin Elisabeth. Hij haalde mijn dossier gewoon uit het pakket en zorgde ervoor dat ik bij de klasse van 1954 kwam. Zo kon ik mijn studies nog wat verder zetten. Mijn 18 maand legerdienst bij de ‘Brancardiers’ bestond uit mijn opleiding tot brancardier en daarbij nog een halve dag studie (theologie). Na mijn legerdienst moest ik nog ruim 2 jaar en half mijn priesterstudies verder zetten zodat ik met legerdienst en 2 jaar die ik al had gepresteerd samen aan zes jaar priesterstudie kwam. De laatste jaren van mijn priesterstudies gebeurde volledig in het Frans omdat er ook Walen bijzaten. Bij de Paters was er al wel een scheiding doorgevoerd tussen Walen en Vlamingen reeds vanaf de jaren 1940 – 1950. De Walen gingen hun studie eindigen in Frankrijk en de Vlamingen gingen naar Holland. Maar je wist hoe de Hollanders ons bekeken als stomme boerkes; en toen er één van ons jaar geweigerd werd : hij was volgens de Nederlanders niet bekwaam om priester te worden, toen besloten wij allemaal dan maar liever met de Walen naar Frankrijk te vertrekken. En zo kregen wij onze laatste jaren theologie in ’t Frans en werden wij ook in het Walenland gewijd. Dat was op 20 april 1958 in de Abdij van St. Gerard (Namen).

    Op 13 juli mocht ik dan mijn eremis houden en ’t is toen dat onze Privinciaal zei : ‘Je kunt in Kapelle op den Bos beginnen in het St.Theresiacollege.

    Je weet hoe dat gaat in ’t College. Als jonge priester moest je dag in – dag uit met jonge mensen bezig zijn : bewaken en lesgeven. Dag en nacht zat je vast aan je school. Als priester moest je toen nog geen diploma hebben om les te geven. Zo mocht ik in de lagere afdeling aardrijkskunde en catechese geven.

    De eerste zeven jaar heb ik geen eigenlijke parochiedienst moeten doen, toch keek ik ernaar uit. En ging ik naar de kapel van het gasthuis om 9 uur mijn mis doen. Toen dat niet meer nodig was trok ik naar de parochie van het H. Kruis bij pastoor Verbeeck. Die  was daar goed gekend en deed zijn missen in ’t Barakske dat de mensen zeiden. Daar ben ik  niet lang geweest want in juni of september 1966 was pastoor Lornoy benoemd in Leest en werd ik daar officieel benoemd als zondagspastoor. Dat betekende van zaterdagavond helpen met de H. Mis, de biecht en het preken. In Kapelle op den Bos bleef mijn dag goed gevuld. Buiten de bewaking bij de fietsenplaats, had ik nog schoolboekerij en was ik verantwoordelijk voor de opvang van zieken en gekwetsten en ook over drie paviljoens met refter en verwarming, enz.

    Veel mensen denken dat ik in Leest woon omdat ze me hier zien met het weekend maar dat fabeltje moet uit de wereld geholpen worden. Ik verblijf waar ik die dag moet beginnen met mijn werk. Ik heb dus nachtverblijf waar ik de volgende dag dienst heb. Ik woon in mijn auto tussen Leest en Kapelle op den Bos.’

    -‘Hoe gaat het nu verder na die 25 jaar priester zijn ?’

    ‘Ik maak geen vooruitzichten. Als je nu ziet hoeveel mensen nu hun brood verdienen met te doen wat je zelf al die jaren gedaan hebt, dan kun je met gerust gemoed uw werk overdragen aan die jonge mensen. Zelf hou ik van mijn werk in de jeugdbeweging en ook het parochiewerk lokt mij aan. Hoe het verder zal gaan dat moeten wij afwachten.’

     

    ‘Hij zal het boeren laten staan en worden Pater Damiaan.”

    Deze tekst werd op de dag van zijn eremis door de buren boven de ouderlijke woning gehangen.

         Karel Soors.

    (‘De Band’, juni 1983)  

     

    In het julinummer verscheen zijn “woord van dank bij de jubileum-viering van mijn 25 jaar priester-zijn. Dank voor het parochieel initiatief, aan de kerkfabriek, aan het zangkoor en aan allen die door hun aanwezigheid de Heer kwamen danken met een Plechtige Eucharistieviering. Beste dank ook voor de warme sympathie die ik in de parochiezaal mocht ontvangen vanwege de parochiële verenigingen en van velen persoonlijk, een sympathie die uitgedrukt werd in een pittig en hartelijk woord, een aangenaam schrijven en attentie-volle geschenken. Vooral mijn dank aan de verenigingen en de parochie die mij een bedevaart naar Rome in dit Heilig Jaar, heeft aangeboden.

    ’t Heeft ons deugd gedaan.

       Pater Damiaan.”

     

    -De Pater draagt een mis op tijdens een Chiro-bivak. Kenmerkend voor de Pater : zijn tafeltje,  meestal klein en sober, fungeerde als mobiel altaar… (Foto : Hugo Lauwens)

    -Pater Damiaan : 25 jaar priester.   

     





    19-05-2013 om 07:39 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Dinsdag 3 mei : Opening van de Mei-Maand aan de grot van Lourdes in de Kouter

                vanaf 20 uur.

     

    1983 – Vrijdag 6 mei : Viering van Moederdag in de Stedelijke Lagere School

    In de gymzaal van de school werden alle moeders tegen 14 u. uitgenodigd om aan deze feestviering deel te nemen.

    Zowel moeders als leerlingen werden getrakteerd op wafels en een drankje terwijl de oudste leerlingen voor de bediening instonden en de anderen een optreden verzorgden.

    De wafels werden gebakken door de leden van de Vriendenkring.

    Enig minpuntje : op deze dag waren er helaas heel wat zieke kinderen.

    (‘Schakel’ 30/3/83 en 16/5/83)

    De vierde klas maakte van dit evenement volgend verslag :

    “…om twee uur kwamen bijna alle moeders bijeen in de turnzaal. De kinderen mochten bij hun moeder zitten. Als iedereen binnen was gingen de kinderen van het eerste, het tweede, het derde, het vierde en het zesde leerjaar enkele gedichtjes voordragen. De leerlingen van het vijfde leerjaar deden twee volksdansen. Toen we gedaan hadden met voordragen kregen de moeders een bloempotje met een mooi plantje. Daarna mochten we wafels eten. Die smaakten lekker. Op tafel stonden er busjes melk voor de kinderen. Voor de moeders was er koffie, daar zorgden de meesters voor.

    Als de wafels op waren, wenste meester Gobien nog een prettige Moederdag en mochten we allen naar huis gaan. Het was een zeer prettige namiddag voor de moeders en ook voor de kinderen. Dit mag ieder jaar gebeuren.”

    (Schoolkrant nr.3, jaargang 3)

     

    1983 – 6 mei – Gazet van Mechelen :

     

                “De Hel van Leest” wordt nog dit jaar aangepakt.

     

    Tijdens een van de jongste gemeenteraden te Mechelen hebben de raadsleden hun goedkeuring gegeven aan het aangepast ontwerp voor het uitvoeren van wegen- en rioleringswerken in de Molenstraat te Leest, met een aangepaste raming van 8.132.731 frank (btw inbegr.).
    Voor de uitvoering van deze werken werd vorig jaar nog een staatstoelage toegezegd van 3,8 miljoen frank.

    Met de uitvoering van deze, werkelijk door niemand te betwisten levensnoodzakelijke werken, kan nu gestart worden.

    CVP-gemeenteraadslid Gust Emmeregs, had in de gemeenteraad ooit eens gezegd dat de Molenstraat nog slechter is dan de beruchte “hel van het noorden”, die de renners in de wielerklassieker Parijs-Roubaux onder de wielen krijgen geschoven.

    Door een lid van het schepencollege was tijdens een vorige gemeenteraad gezegd dat het licht op groen werd gezet voor deze “hel van Leest”.

    Groot was dan ook de verwondering en ontgoocheling van Gust Emmeregs toen hij vaststelde dat de huidige bestuursmeerderheid de kredieten voor deze werken aan de Molenstraat niet had opgenomen in de begroting 1983 en de aanbesteding tot volgend jaar uitstelde.

     

    Niet akkoord

    Gust Emmeregs ging hier tijdens de jongste raadszitting niet mee akkoord.

    “De kasseiweg van de Molenstraat is, en dat zal niemand ontkennen, te slecht om er met een voertuig over te rijden. Men kan er ofwel veel schade oplopen of erop verongelukken”, aldus interpellant.

    Aanvankelijk had Emmeregs gevraagd om over het voorzien van de kredieten en de begroting ’83 en de onmiddellijke aanbesteding van de wegenwerken in de Molenstraat hoofdelijk te laten stemmen. Uiteindelijk verkreeg hij van schepen Jean Van der Sande van Openbare Werken de belofte dat bij de eerstvolgende begrotingswijziging de kredieten voor de herstellingswerken van de Molenstraat zullen ingeschreven worden.
    Zodoende zal dit jaar nog kunnen gestart worden met de Molenstraat in een nieuw kleedje te steken.
    Tot groot jolijt van niet alleen interpellant Emmeregs, maar zeker en vast van de talrijke automobilisten die dagelijks door deze “Leestse hel” worden gejaagd.”

     

    1983 – 6 mei – Het Laatste Nieuws : VV Leest voelt zich door stadsbestuur geboycot.

     

    Gust Emmeregs : “Gronden zelf aankopen...of gedaan met voetbal te Leest !”

     

    “We zetten met onze dertiende Volksfeesten inderdaad alles op alles. Ze kosten ons ongeveer één miljoen. Da’s een bom geld. Maar met een goed overwogen, ja zelfs met een zwaar risico inhoudend programma, willen wij het voetbal in Leest redden”.

    Aan het woord is Gust Emmeregs, afgevaardigde-beheerder van voetbalclub V.V.Leest –tevens gemeenteraadslid- die met O.H.Hemelvaart de Leestse Volksfeesten organiseren.

    Een fantastisch programma wacht de –hopelijk- tienduizenden bezoekers , met vedetten als Rob De Nijs, Will Tura, De Strangers, Doris D and The Pins, Connie Neefs, Rikske Samijn en het Ballet van Penney de Jager met hun “Paradise to Paris-Show”, gekoppeld aan een gastronomisch festijn.

    Een van de motieven om dit jaar alles op alles te zetten is het feit dat het Mechelse stadsbestuur, ook al riep Gust Emmeregs het herhaaldelijk uit in de gemeenteraad, niet wou ingaan om de toegangsweg met gronden (die dienst doen als parking) voor het terrein in de Dorpsstraat te Leest, aan te kopen.

    Wanneer VV Leest nu zelf deze gronden niet zou aankopen, dan betekent dit dat er meteen ook geen toegangsweg meer is naar het terrein.

    Wat zo goed als wil zeggen dat het gedaan is met voetballen in de Dorpsstraat.

    “Begrijpt ge nu”, aldus Emmeregs, “waarom de komende Volksfeesten voor ons zo ontzettend belangrijk zijn ?”

    VV Leest speelt alles of niets. Met de opbrengst van de komende Volksfeesten hoopt het bestuur de toegangsweg en de aanpalende gronden aan te kopen.

     

    Schandalig

    VV Leest voelt zich door het Mechels stadsbestuur gediscrimineerd, zelfs geboycot.
    De stad Mechelen achtte het wel opportuun om de terreinen van FC Muizen, eigendom van de Rateux-fabrieken, aan te kopen en ook nog eens 8 miljoen te spenderen aan Sporting Mechelen.

    “Het is voor ons duidelijk dat hier met twee maten en twee gewichten is gewogen”.
    De erfgenamen-eigenaars van de betwiste grond aan het Leestse voetbalveld waren bereid gevonden om de toegangsweg en achtergelegen landbouwgrond met een oppervlakte van 1369 vierkante meter, aan de stad te verkopen voor ongeveer 700.000 frank.

    “Dus met een veel bescheidener budget had de stad V.V. Leest uit de nood kunnen helpen”, zei een ontgoochelde voorzitter. “Maar zelfs dat was te veel.”

     

    Wat nu ?

    De sportinfrastructuur van VV Leest heeft de gemeenschap tot vandaag nog geen frank gekost. Deze voetbalclub heeft sedert haar bestaan haar eigen huishouden met eigen centjes beredderd. Met succes overigens, en mede dank zij de jaarlijkse Leestse Volksfeesten, maar dat vergt ook maanden keihard werken voor 100 medewerkers, die voor dit alles ook geen frank moeten betaald worden.

    Dank zij dit alles heeft men de voetballende jeugd bij V.V. Leest degelijk kunnen opleiden. Heeft men de accommodatie om en rond het terrein, en zelfs een keurige verlichting, kunnen aanbrengen. Voor zover dat kon werd alles met eigen handen gedaan. En nu wordt VV Leest het mes op de keel gezet en weigert de stad ook maar enige hulp te bieden. Dat kan er bij Gust Emmeregs en zijn medewerkers niet in. Hier is een duidelijke boycot aan de gang. Men wil VV Leest kapot maken, maar dat zullen we zo maar niet laten begaan, zegt Gust Emmeregs, die van VV Leest zijn levenswerk heeft gemaakt.

    “Wij zullen nu de toegangsweg zelf aankopen. De verkavelde gronden zullen door leden, spelers en sympathisanten van de club worden aangekocht. Wie dat stuk grond binnen enkele jaren dan toch niet meer wilt hebben, en de kas van de voetbalclub is weer gespijzigd, dan zal V.V. de stukken aankopen. Maar op deze manier zijn wij voorlopig gered en het voetbal in de gemeente voor 10 jaar beveiligd.”

    Over de houding van de stad is men in Leest niet te spreken. Zopas kreeg VV Leest nog een rekeningetje aangeboden van de stadsvaderen. Stadswerklieden hebben het gras gemaaid op de twee Leestse voetbalvelden. De kosten hiervoor : 68.000 frank aub.

    “En zeggen dat de stad, ten bate van de verenigingen, een grote grasmachine heeft gekocht. Ten bate van de stadskas zeker,” aldus Emmeregs.

    De Leestse voorzitter wijst ons ook op het feit dat het er in de buurtgemeenten van Groot-Willebroek helemaal anders aan toe gaat. ‘Weet ge dat het gemeentebestuur van Willebroek voor voetbalclubs als Willebroek, Blaasveld, Tisselt, e.a., vorig jaar een grasmachine, ter waarde van 200.000 fr. voor elke club heeft  aangekocht. Dat is wat anders dan een factuur van 68.000 fr. gepresenteerd krijgen om twee voetbalvelden te komen afrijden.

    We zullen deze klus in de toekomst zelf wel uitvoeren. Die stedelijke gunsten maken alsmaar een groter gat in de verenigingskassen ! beweert Gust Emmeregs.

    Maar er is nog hoop voor V.V. Leest.

    Het bestuur, spelers en sympathisanten laten VV zo maar niet vallen. De komende feesten moeten en zullen een succes worden, zo beweert men bij V.V.Leest.

         Leo De Nijn.”

     

    Foto’s :

    -De Molenstraat, nog erger dan de hel van Roubaix ?

    -De opbrengst van de komende Leestse Volksfeesten zal besteed worden aan de aankoop van de toegangsweg.





    19-05-2013 om 07:22 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Zondag 1 mei : KVLV en L.G. verkenden per fiets het Mechels Broek.

     

    1983 – 1 mei :  Maria “Mieke” Verschuren-Van den Heuvel 50 jaar achter de toog.

                Op 1 mei 1933 vestigde het echtpaar Henri Verschuren – Maria Van den Heuvel

                zich in het toenmalige “Scheerhuys” op de Juniorslaan. Rik en Mieke openden er

                hun “Duivenlokaal”, een herberg voor jong en oud.

                Vijftig jaar later en ondertussen weduwe geworden, is Mieke nog steeds waardin

                in  dezelfde herberg. Een halve eeuw geleden kostte een pintje één frank.

                Met de duivenvereniging “De Snelle Vlucht”, het Boerenfront en de “Blekken”die

                het “Duivenlokaal” tot hun verenigingszetel uitkozen diende af en toe wel de

                handen uit de mouwen gestoken.

                Maandag ll. werd zij door familieleden, vrienden, kennissen

                en stamgasten in de bloemetjes gezet. De brouwerij had drie vaten bier

                geschonken  en de rest laat zich raden...

                Ook de fanfare Sint-Cecilia was ter plekke voor een serenade.

                Ik bezocht Mieke op een meer rustige dag, voor zover je die kon vinden in haar

                drukbezochte zaak en publiceerde het intervieuw in DMW van 5/5/83 :

     

                “Mieke van Rik van den Do” : een halve eeuw herbergierster

     

    Mieke werd te Leest geboren op 7 juli 1906 en huwde er op 21 april 1928 met Hendrik Verschuren. Ze kregen 12 kinderen waarvan er echter 2 vroegtijdig stierven.

    Momenteel zijn er daarvan nog 9 in leven.

    De oudste van Rik en Mieke werd geboren in 1928 en de jongste, Ludo, in 1952. Een verschil van 24 jaar dus. Mieke “kocht” deze laatste op haar 46ste.

    De Verschurens hebben zich te Leest meer dan 300 jaar ononderbroken kunnen handhaven. Hun stamboom reikt tot het jaar 1650 bij het echtpaar Gillis Verschuren – De Keyser en zal de eerste decennia zeker niet uit Leest verdwijnen want Mieke heeft momenteel zo’n 26 kleinkinderen waarvan de meesten de gemeente bewonen.

     

    Concurrentie

    Het was geen sinecure 10 kinderen groot brengen, een herberg uitbaten en dan nog groenten ophalen en verkopen op de markt en in fabrieken. “Rik van den Do” was immers ook groentenhandelaar. Hij was één van de weinige vrachtwagenbezitters in 1933 en bracht de voortbrengsels van de Leestse boeren naar de groentenhalle.

    Later werd hij de eerste officiële vuilnisophaler in de gemeente.

    De kinderen moesten dan ook van kleinsaf de handen uit de mouwen steken in de zaak, maar jong geleerd is oud gedaan want op een bepaald moment enkele jaren geleden, hadden Rik en Mieke niet minder dan vier van hun kinderen tot concurrent.

    Hun zoon Marcel baatte het café “In de Welkom” uit aan de Battelse Bergen, zoon Fak “De Sportwereld” net naast de deur van zijn ouders, zoon Victor tapte 200 m verder in

    “De Statie” en dochter Melanie laafde de dorstigen “In ’t Schipperskwartier” ter plaatse

    Winkelstraat.

     

    Vroeger

    Sinds enige tijd is Mieke “slecht te poot,” zoals ze zelf zegt. Ze lijdt aan verkalking en verplaatst zich met behulp van krukken. Ook klanten bedienen en tappen is er niet meer bij. Dat werd tot voor kort gedaan door kleindochter Maryse, intussen gehuwd.

    Ze werd vervangen door haar zus Carla, die eveneens het jongere volkje aanspreekt.

    Daarbuiten is er nog ruime hulp van de vele kinderen, o.a. van haar jongste zoon Ludo en van de rondborstige, met het hart op de tong levende dochter Fien...

    Mieke is een vrouw die intens in het heden leeft. Op onze vraag hoe het er vroeger aan toe ging blijft ze een ogenblik het antwoord schuldig. Ze heeft zoveel meegemaakt mijmert ze, veel mizerie, heel hard gewerkt maar ook veel plezier.

    Van de eerste wereldoorlog herinnert ze zich nog dat ze te voet op de vlucht gingen tot Holland, haar vader met de kruiwagen...
    In de tweede wereldoorlog deden ze dat over, ditmaal met de vrachtwagen en tot Brugge.

    Ze weet nog hoe ze met haar nicht “Tien” (Florentien De Schoenmaeker) om een eerste draaiorgeltje ging naar Mechelen. Wat een sensatie die verschillende deuntjes.

    Vroeger gaven ze regelmatig bals in hun grote garage schuinsover de herberg.

    Hun orgel trok veel volk. Deze garage diende ook als repetitieruimte voor de fanfare St.-Cecilia. Rik en Mieke waren hevige “Blekken”.

    “Nu nog” zegt ze vurig, “tot in mijn kist !”

    Ooit haalden klanten een geslacht varken uit hun schuurke en plaatsten dat beest in volle café, maar dat was om te lachten. Last met de klanten heeft ze nooit gehad, nooit diende er beroep gedaan op politie of rijkswacht en geraakten de gemoederen af en toe wel eens verhit bij het kaartspel, meer averij dan een omvergelopen kachel werd er in het “Duivenlokaal” nooit opgelopen. 

     

    Mensenkennis

    Een dag start voor Mieke rond 09u30 – 10 uur. Na haar ontbijt, een fris pintje bier, plaatst ze zich op haar vaste plaats in de gelagzaal, naast de kachel.
    Aardappelen schillen en breiwerk behoren tot haar vaste bezigheden. Verder houdt ze zich onledig met de klanten. Mieke verstaat de kunst om te relativeren. Vijftig jaar kroegervaring laat zijn sporen na, alsmede een schat aan mensenkennis.
    Ze kan met iedereen opschieten, ook met de jeugd, maar niets ontgaat haar.

    Tijdens ons gesprek flitsten haar intelligente oogjes van links naar rechts, af en toe gaf ze richtlijnen aan familieleden met tapdienst.

    “Zelfs als ze in bed ligt moet ze weten wie er in ’t café zit”, mengt zoon Ludo zich in ons gesprek. Haar slaapkamer bevindt zich dan ook net naast het café.

    Rond 23u30 gaat ze gewoonlijk slapen, meestal niet vooraleer de laatste klant de herberg heeft verlaten.

     

    Leestse bijnamen

    Graag wou Mieke haar beste klanten in het zonnetje zetten door ze hierbij te vermelden.

    Dat is natuurlijk onbegonnen werk maar omdat sommigen van hen over zulke prachtige bijnamen beschikken gunnen wij onze lezer ook een pretje : “Den Disser”, “Heinke van Tien”, “De Plekker”, “Den Broze”, “Den Boerekes”, “Die van Sus”, “Toine van Amelie”, “Beire van Sus”, “de Fakke”, “de Robber”, “den Bats”, “de Wikkes van Ston”, “Frans van Speleman”, “Pieterke”, “Beire van Piër Prins”, “Louis van Waïkke”, “Fakke van Sus Flot”, “den Dré van Peit”, “Juul van den Baté”, “de Kepper”, “Dikke Gust” die van zichzelf beweert dat hij groot is geworden met “patatten en ruggemeil”, “Den Beddekes”, “de Fluiter”, “Gust van Bonnes”, “Koster”, “Faro”, “Per Jan” ook “Staf van Kolet”, “Jet van Moon”, “Géne van Speir” e.a.

    Als je van een Leestenaar iets over Mieke wenst te weten te komen vraag dan zeker niet om Maria Van den Heuvel, haar volledige bijnaam is “Mieke van Tien van Rik van den Do!”

            Marcel Van Hoof”

     

    Van de serenade van de K.Fanf. St.-Cecilia verscheen in Toeters en Trompetten (nr.2 van ’83) volgend verslag :

     

    “Op de eerste maandag van de meimaand trok de fanfare of toch het grootste gedeelte ervan nog eens naar de Leestse Heide om er een serenade te brengen aan Mieke van Rik van den Do ter gelegenheid van haar gouden jubileum als herbergierster.

    Het weer viel niet te best mee, maar toen de fanfare met het optreden begon regende het niet meer. De fanfare bestond hoofdzakelijk uit die muzikanten die de tijd nog meegemaakt hadden toen er bij Rik en Mieke in de garage werd gerepeteerd. We kregen zelfs versterking van een oud-muzikant, Henri Van den Heuvel, broer van de gevierde. Er werden een paar marsen van vroegere dagen gespeeld en toen was er een gelegenheidstoespraak. Daarna werd er nog wat getoeterd en toen kon het feest beginnen.. De muzikanten konden echter in het café bij Mieke niet meer binnen. Het was er barstensvol en ook al in de keuken was er geen plaats meer te vinden. De organisatoren van deze viering hadden aan alles gedacht ! De muzikanten mochten naar het café van Frans Verschuren waar een vaatje van het beste bier werd aangeboden.
    Voor velen heeft het lang geduurd. ’t Was al zolang geleden dat ze nog eens op de Heide waren geweest en daarom…

    Mieke kreeg van de fanfare als dank voor datgene wat zij en haar echtgenoot zaliger voor de vereniging hebben gedaan een tinnen schotel. Er werd een afspraak gemaakt om over tien jaar –in 1993- terug een serenade te komen geven als Mieke 60 jaar cafébazin zal zijn !!!

    We wensen Mieke nog vele jaren…”

     

    Foto’s :

    -De familie Verschuren in 1953 ter gelegenheid van de gouden bruiloft van de schoonouders van Mieke : Jan Gregoor Verschuren en Anna Constantia Fierens.

    -De jubilerende herbergierster te midden van familie en vrienden.

    -Mieke aan de tapkast.

    -Voor de opvolging van het Leestse “Duivenlokaal” is gezorgd. Een ganse troep

    kinderen en kleinkinderen staat paraat.









    19-05-2013 om 07:07 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    18-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Mei : Leestenaars treden zo uit de oude doos (uit de verzameling van Stan Huysmans)

     

    Een opstel van Hendrik ‘Rik’ Lauwens van 7 mei 1948 :

     

    Grootmoeders portret

    “Grootmoeder is oud. Zij is ruim 65 jaar. Haar haren zijn witgrijs, haar wezentrekken liggen diep; zij heeft vele rimpels op het voorhoofd en de kaken, en diepe groeven in de hals.

    Zij heeft al haar tanden verloren en daarmee is de mond wel wat ingevallen.

    Grootmoeder ziet niet goed meer, daarom draagt zij een bril, die langs de bovenkant dient om ver te zien en langs de onderkant om dichtbij te zien.

    Zij hoort nog tamelijk wel. Als ze in haar leunstoel zit leest ze de krant of stopt kousen of breit.

    Grootmoeder is de goedheid zelf : zij ziet de kinderen zo gaarne ! Van tijd tot tijd gaat ze er mee wandelen of speelt ze zelfs mee. Soms vertelt ze wonderschone dingen. Als de kinderen alleen niet braaf zijn, geeft grootmoeder ze wijze raad.

    Heel de familie houdt zeer veel van haar. Met grootmoeders verjaardag komen ze allen haar geschenkjes brengen.
    Ik dank God voor onze grootmoeder en bid dat ze nog lang gelukkig zou mogen leven.”

     

    De schrijver Hendrik LAUWENS :

    -Tijdens het schooljaar 1947-’48 leerling in het 8ste leerjaar.

    -Geboren te Leest op 31 december 1934.

    -Oudste zoon van Lauwens Jan (°Blaasveld 19/4/1903, +Mechelen 28/1/1991) en De Bruyn Mathilde (°Bornem 26/12/1907,+Leest 29/5/1977), Dorpstraat 22. (gezin met 8 kinderen).

    -Gehuwd met Polfliet Josephine.

    -Wonende Kouter 82.

    -Beroep : tot 1970 beeldhouwer in Mechelse meubelzaak, werkt thans in personeelskeuken van Brussels S.G. -grootbedrijf.

    -Kinderen : Willy, Hugo en Maryse.

    -Studies na 4de graad : 2 jaar Oefenschool Mechelen, daarna 3 jaar vakonderwijs, houtbewerking A3.

    Jarenlange praktische finesse-scholing ten huize van zijn oom Rik De Bruyn (houtsnijkunst).

    -Hobby’s : 1. Wijnmaken : experimenteren met zelfproductie wijn. (van pruim, appel, rabarber en kriek). Van deze laatste kan ik getuigen, dat hij prima, haast superieur is : wijn  als een veulen in een zonnige lentewei, fris en fruitig als verse vruchten.

    2.Muziekliefhebber : a) koorleider van het gemengd kerkzangkoor. b) trombonist in de fanfare.

    3. Ornamentsnijder (hout). Als men zijn living betreedt verrassen, ja imponeren, zelfs overdonderen, u de zelfbewerkte meubelen in schoonheid, getuigend van karakter en vakmanschap, die heel charmant aandoen. Ik sta in bewondering voor die weelde van aangebrachte versiering en bloemmotieven, creaties met zuiltjes, pilasters en frontons, gestrikte guirlandes, palmetten, rozetten en lauwerkransen, zelfs decoraties uit de erfenis der Romeinen. De buffetkast, inzonderheid de salontafel, zouden zo bijgeplaatst kunnen worden in één der rijke zalen van het Palacio Real te Madrid.

    Een tafel van ettelijke tienduizenden schattingswaarde.

    Erg nieuwsgierig vraag ik naar zijn werkplaats…Hier betreed ik aandachtig zijn ‘heiligdom’, laat me toe het zijn ‘atelier’ te noemen. Op de werkbank liggen allerlei soorten beitels, de hamer en de passer, netjes gereid : de bolletjessteker, de halfrondbeitel, de kantbeitel, vele tientallen soorten, meestal op elkaar gelijkend, toch kleintjes verschillend in steekvorm, snijbreedte, dikte, ronding en uitholling…

    Verder bemerk ik pas aangezette werkstukken, verder halfafgewerkte, boven aan de wanden, links en rechts stapels getekende ontwerpen, siermotieven en figuren ; onderaan, voor en achter houten blokken, machinaal tot ruwe vorm reeds aangezet, gereedschap om te bekappen en aan te snijden, en waarin men nu reeds de nog verborgen schoonheid kan vermoeden…

    Wat verderop, en bovenop ligt er een muziekpartituur. Dit wijst erop, onderwijl hij het harde verduldige hout bekapt, strelend besteekt, voorzichtig besnijdt, hij ter afwisseling, als verpozing, al eens een moeilijke reeks notengroepen voor zijn trombone overkijkt, of een alleluja-passus voor koor instudeert…

    Proficiat. Ge moet het maar kunnen en ge moet maar willen. Groot geduld, moed en volharding, creatief denken en bezig zijn. Tenslotte liefde voor handwerk en het schone.

    Waar een opstel uit de oude doos me naartoe heeft geleid !

    Treedt er nog eens een verborgen talent uit die doos ? Het zou me zeer verheugen. Zo ver zijn we echter nog niet. Volgende maand geven we eerst het vervolg op deze aflevering. We zullen dan graag GROOTMOEDES PORTRET eens kortbij onder de spotlights plaatsen, met als hoofding : wie is de geportreteerde grootmoeder ?” (Meester Stan Huysmans in ‘De Band’ van Mei 1983)

     

    Wie is de geportreteerde grootmoeder ?

    “Dit is Ida PEETERS, echtgenote van Leopold DE BRUYN, destijds wonende Juniorslaan, aan de spooroverweg te Leest. Beiden waren afkomstig uit Bornem. Hun gezin telde 5 kinderen : Jeanne, Mathilde, Hendrik, Giljom en Frans.

    Ida Peeters werd geboren te Bornem in 1882 : een tijd van honger en armoede voor de volksmens in Vlaanderen. Heel vroeg stierf haar moeder, zodat ze haar niet heeft gekend. Eens 9 jaar geworden, was haar schooltijd reeds gedaan –wat toendertijd niets uitzonderlijk was,- en trok ze dagelijks te voet naar Weert, om er wijmen manden te vlechten. Kinderarbeid, 10 tot 12 uur per dag tegen een hongerloon, was heel gewoon. Haar man was van gegoede boerenafkomst, maar er was slechts plaats voor 1 zoonopvolger op de hoeve, zodat Leopold bij de spoorweg Mechelen-Terneuzen uitweg zocht en in dienst kwam. Eens Ida voor zich gekozen en gewonnen, kreeg hij de keuze : mogelijkheid een huisje van de Ijzeren Weg te bewonen, ofwel in Temse ofwel in Leest. Aangezien er in Temse geen centiare grond bij dit huis was, en in Leest wel een lapje grond, en ’t BOERENBLOED in hem dwingend sprak, kozen ze voor Leest. We noteren hier het jaar 1908.

    Leopold werkte bij de spoorweg M-T. Ida  had de taak van barreelwacht en toezicht op de stopplaats Leest. De barrelen toedraaien en terug openen. Een taak met verantwoordelijkheid naast haar gezinsbezigheden. De oorlogsjaren 14-18 brachten hierin een onderbreking, want vader moest voor soldaat optrekken. Ze ging met haar kinderen terug te Bornem wonen.  In 1919 komen ze in Leest opnieuw hun zelfde werk vervullen en heeft moeder Ida ook al hulp van de kinderen voor de barreelwacht. Vooral bij mistig en erg slecht weer viel er op te passen. Goed uitkijken, vooral richting Blaasveld, waar bij nadering van de trein in de verte, aan de draai, een rood seinlicht waarschuwend branden ging.

    In 1922 werd de halte Leest afgeschaft. Tot in 1933 ongeveer. Toen werd de stopplaats Leest weer ingevoerd. Met een nieuwigheid erbij : er moesten dan ook coupons uitgeschreven worden, en aangezien Ida luttele lees- en schrijftechnieken bezat, schrikte dit werk haar af.

    Neen, dit nam ze er niet bij. Dit werd voor haar het einde van de barreelwacht  en hun verblijf in “’t Routekot”, als ik het op zijn Leests cru mag zeggen. Het gezin Robbens volgde hen op.

    Vele jaren lang heeft Ida met haar man en kinderen aan de spoorweg gewoond. Van in ’t begin waren ze goed onder de omwonenden ingeburgerd en de Leestse Heidelucht deed hen deugd. Wie van de geburen weet er nog wat van de plezante avonden, telkens als haar man met de gratis-coupons van de Spoorweg zo dikwijls naar Terneuzen bommelde om er krabben te gaan vangen met stukjes paardenvlees aan een stok, en telkens met rijke buit terugkeerde en Ida de groengrijze kruipedingen tot smakelijke lekkertjes kookte ?...en dan smullen maar, geburen allen samen…

    Maar ’t gebeurde ook dat ze de dood nabij was van de schrik. Zo die keer, toen de trein reeds kortbij naderde en ze zag, dat midden op de spoorweg, het kindje Florent PISCADOR, pas een lopertje rustig neergehurkt met keien zat te spelen…Ze begon luidkeels te huilen, te rennen, te gillen, de armen in de hoogte…Vader Isidoor Piscador had de alarmkreten gehoord, kwam, zag, sprong dwars door de haag en redde, nipt geplukt, zijn kind… -Florent Piscador woont nu te Heffen.

    En die andere keer, toen de trein een paar minurten te vroeg misschien, of Ida wel wat laat ? (wie zal het zeggen ?) buiten sprong om de barreel dicht te draaien. Ze was zo uittermate verrast van wat ze zag…Toon STOOP schommelde met zijn hondenkar vol melkstopen, pal op de overweg…Hij was op weg naar ’t Heike voor zijn Brusselse melktoer…en de trein zo dichtbij, mensen !!! Zo nabij, dat het haast een wonder was, dat hij ’t achterste hoekje van ’t karreke er juist niet afreed…Och Gottekestoch, Ida was er ziek van…

    Ida, als grootmoeder door haar kleinzoon Hendrik Lauwens op 13-jarige ouderdom, karig, maar kleurig en kinderlijk-kunstig beschreven, is overleden in mei 1963 op 81-jarige ouderdom. Ook voor haar was het leven een sneltrein.

    Op haar gedachtenisprentje lezen we : ‘De dood heeft ons, niet haar, verrast. Een leven, gelouterd door talrijke beproevingen, geleid door liefde en stille vreugde…zo waren de jaren, die God aan onze dierbare schonk. Dat hare ziel in vrede ruste.’ Moge deze gedachtenis en bovenstaand beeld ons bijblijven.

     

    NASCHRIFT

    Weze het mij toegelaten nog een vleugje filosofie bij TREINEN en SCULPTEREN eraan toe te voegen. Bede volgende gedachten verder zelf te verdiepen.

    1.HET LEVEN IS EEN SNELTREIN. Dat heb ik ergens gelezen en ’t is een rake waarheid. Daarom moeten we zelf de NODIGE HALTES INLASSEN. Zo haasten we ons langzaam en dat is beter voor ons hart.

    2.We moeten graag en geregeld ORNAMENTSNIJDER zijn = trachten verstandig VAN HET LEVEN TE GENIETEN.

    3.We moeten onze tijd nemen om WERK TE MAKEN VAN ONS GEZIN EN VAN ONZE HOBBY’S. Dat heet dan : ONS LEVEN SCULPTEREN.”

    (Meester Stan Huysmans, ‘De Band’’, juni 1983)

    Ida Peeters was te Bornem geboren op 14 december 1882 en ze overleed in het ‘Gesticht van de H. Familie’ te O.L.Vrouw Waver op 12 mei 1963.

     

    Foto’s : (met dank aan Hugo Lauwens)

    -Hendrik ‘Rik’ Lauwens als student in de TSM-houtbewerking.

    -Grootmoedertje Ida Peeters.

    -Mooie familiefoto van de familie Lauwens-De Bruyn.

    Bovenaan van l. naar r. : Louis Vivijs (lid van de verzetsbeweging ‘de Zwarte Hand’ en politiek gevangene Nacht und Nebel), zijn echtgenote Julia Lauwens, Josefien Polfiet, haar man Rik Lauwens, Jozef De Decker, Frans De Decker (eerste kleinkind, zoon van Jozef en Paula), Paula Lauwens (echtgenote van Jozef), Willem Lauwens, Antoon Lauwens, Jeanne Lauwens, Mathilde De Bruyn en haar echtgenoot Jan Lauwens.

    Onderaan : Maria Lauwens, Ursula Peeters (‘tanteke’ of ‘Tizella’ genoemd, zus van Ida Peeters), Jan ‘Jang’ De Schoenmaeker (echtgenoot van Ursula), Ida Peeters en Leo Lauwens.

    -Bidprentje van Ida Peeters.

    -Recentere foto van Rik Lauwens, de auteur van het opstel.

     











    18-05-2013 om 15:56 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – Mei : TONEELVERENIGING RUST ROEST DANKT :

     

    “Voor de zoveelste keer hebben wij het geluk te mogen danken. Dank en geluk. Ze liggen dicht bij elkaar, en het ene volgt uit het andere.

     

    GELUK : wij zijn gelukkig omdat wij (bijna) een toneelseizoen achter de rug hebben dat mooi was. Een eerste geslaagde opvoeringsreeks van ‘De Koord van Spinoza’ in november 1982.

    En nu zopas ‘Greenwich’ van Walter Van den Broeck met zoveel gunstige reacties dat het ons allen deugd doet. Om het met boer Wortel van Timmermans te zeggen : ‘Ons zweet is in geen verkeerd gat gelopen.’ Wij menen enkel dat we proberen gewetensvol te werken, waardoor de geest, de idee, de ziel van het toneelwerk naar boven komt. En inderdaad zegt Sint Paulus, ‘is al ons doen en laten slechts ten dele en stukwerk. Maar,’ gaat hij verder, ‘als ge de liefde niet hebt, haalt het niets uit.’ En dit, de liefde voor het toneel, die jaagt ons stuwend voort want is ons deel.

    Ons geluk wordt bovendien nog vergroot door twee aanbiedingen om ‘Greenwich’ nogmaals te spelen. Vooreerst in de TSM (kleine zaal rechtover Sint Romboutstoren) op zaterdag 30 april en een tweede maal op zondag 15 mei in zaal ‘Vosberg’ te Rumst, ingericht door de plaatselijke KLJ.

     

    DANK: wij danken allen die ons, hoe dan ook, geholpen hebben. Dit zijn de vele enthousiaste kijkers die de vertoning mee opbouwen. De kopers van kaarten. De mensen die affichen willen ophangen (binnen of voor het raam). De firma’s die ons steunen door drukwerk of levering van materiaal. De zaaluitbaters die ons werk met veel sympathie volgen. De plaatselijke verenigingen wiens afgevaardigden onze voorstellingen bijwonen. Het plaatselijke blad ‘De Band’ dat onze rubrieken opneemt. Die tijdschriften die ons gedenken met besprekingen. Enz..,enz…Goede toneelvrienden.

    Wij beloven nog veel en hard te werken opdat een voorstelling minstens het peil haalt der vorige, tot uw, ons en aller blijdschap.

    Tot kijk, Guido Hellemans. (foto onderaan)

    (‘De Band’, mei 1983)

     

    1983 – Meinummer ‘De Band’ : HET LAMOEN

     

    “In de tijd dat er donderdagnamiddag nog geen klas was, zo noemden wij het, en wij nog zonder kleerscheuren op de straat konden spelen, zonder maar eenmaal naar omhoog te kijken. Zo een kleine 50 jaar geleden, de week voor de grote kermis, en processiedag, een dag waar alles opgetrommeld werd om met het allerheiligste rond te gaan, waren de zusterkens (nonnekes) en het onderwijzend personeel druk in de weer om er het mooiste van te maken.

    Gekleurde papiertjes en zilverpapier knippen was er aan de orde van de dag, want het was dan een formidabele feestdag. Dan kwam heel de gemeente kijken of zaten de mensen geknield met brandende kaarsen voor hun deur om toch nog voor hun gezin en buurt genade af te smeken, ieder volgens eigen devotie.

    En dan begint mijn eigenlijke verhaal. Op donderdag voordien kwam altijd de zandman met zijn hondenkar de brede straat opgereden, hard roepend en zwaaiend met een grote bel, de vrouwen verwittigend : ‘zand, wit zand.’ Dat werd gebruikt om drie witte brede stroken te strooien, waar dan de processiegangers moesten op volgen. Per emmer en voor enige frankskes werd dat dan verkocht door de zandman.

    Maar wat mij meest imponeerde waren de honden die de kar voorttrokken.

    In ’t Lamoen, (noot : het lamoen is het disselraam waarin het trekdier loopt als deze een voertuig voortsleept) een grote hond, een kruising of een bastaard, weet ik veel, maar een dier met een geweldig groot lijf, zware poten, zijn tong centimeters lang uit zijn muil. Aan weerskanten van hem liepen dan twee mindergroten van gestalte en kracht. Het waren twee meelopers dacht ik, alles om het geval rond te maken : de figuranten.

    De zandman was een klein maar vinnig ventje. Steeds op zijn sloefen of met een soort schoenen met kousen overtrokken, voor wat of wie hij dat deed wist ik zelf niet. Hij stopte altijd voor de herberg de Rooselaer, juist naast de deur, om een glas te drinken. Want dat gerstenat dat daar verkocht werd was het beste van de ganse streek. Ik hoorde hem zeggen ‘Delleke’, zo heette de bazin, ‘ne ster meiske’. Ze was altijd dubbel in de weer als het om mannen van de baan gold. Die hadden er al zeker uren opzitten, want de mannen van de baan zei ze, waren sukkelaars die zwaar werk leverden en altijd in weer en wind.

    ‘En zeker gij David,’ zegde ze. Als hij Blaasveld aandeed, had hij er wel geteld 40 à 50 kilometer opzitten en met een hondenspan is dat niet van de poes.

    Ikzelf was van de hondenkar met geen stokken weg te slaan, want van dieren heb ik altijd gehouden. En dan maar vragen aan David over de trekkracht van de honden en waar hij die grote hond vandaan had gehaald. ‘Menneke,’ zegde hij, ‘die grote hond is de lieveling van mijn vrouw, als ik thuis kom, kan ik hem niet rap genoeg uitspannen en dan ligt hij aan haar voeten en owee die een hand aan ons Marie zou uitsteken !’

    ‘Ons Marie is een sukkel,’ zeurde hij, ‘zij is lam aan haar beide benen en zit een godganse dag voor het raam te wachten tot ik thuis kom. Dat is het leven menneke ! Ik rij gestaag een halve lente en een halve zomer met mijn kar en honden bijna half België af en die grote hond is mijn beste vriend. DIE TWEE ANDERE, ZIJN ER MAAR OM INDRUK TE MAKEN. Zo is ’t leven menneke, in ’t LAMOEN daar loopt de beste EN DIE ANDEREN MOETEN MEE ! Maar daarmee heb ik toch een schoon gespan !’

    En dat telde toen bij de mensen, hoe groter zij het zien, hoe flinker de voerman.

    Hij nipt aan zijn pint, zet zich recht, gaat naar zijn kar en honden en roept : ‘Moet er geen zand zijn ?’

    Op uw gezondheid,

       Toon.”

    (Toon Lamberts in ‘De Band’ van mei 1983)

     

    -Orator Guido Hellemans.

    -Een hondengespan uit vroeger tijd.

    -Een lamoen.







    16-05-2013 om 16:34 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    13-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    Vervolg van mei 1983 – Oprichting VZW ’t SEEL

     

    Eddy Apers bezorgde me nog een vervolg op dit item :

     

    “ ‘t Seel was niemand minder dan Frans Apers (Petrus Franciscus  Apers).

     

    Petrus Franciscus APERS, zoon van Remigius APERS (38)  en Maria Anna NAGELS (22)

    Hij was te Heffen geboren op donderdag 11 april 1872 om 23u00  en overleed op zondag

    24 april 1960 te Hombeek om 17u53.

    Hij werd op woensdag 27 april 1960 te Leest om 10u00 begraven.

    Van beroep was hij landbouwer.

     

    Hij huwde te Leest op 09-10-1909 met Maria Josepha DE MUYER (°Leest 12 april 1873, +Leest 25 december 1943).

    Zij was weduwe van  Ludovicus (Lodewijk) VAN DEN BRANDEN (°Leest 15-10-1867 - + Leest 07-12-1908) en tevens uitbaatster van een Herberg op de Tisseltbaan (huidige Juniorslaan). Het gebouw is nog steeds gekend als ’t Seel.

    Maria Josephina DE MUYER werd als dochter van Petrus Joannes DE MUYER (25)   en Joanna MAES (23) geboren op zaterdag 12 april 1873 te Leest om 18u00.

    Zij overleed op zaterdag 25 december 1943 te Leest en werd er begraven op woensdag 29 december 1943 te Leest te 10u00.

     

    Maria Josephina DE MUYER had uit haar eerste huwelijk 6 kinderen en uit haar huwelijk met Frans Apers 3 kinderen (o.a. Mathilde Apers werd steeds “Thille van ’t Seel” genoemd)

     

    In die herberg moet het er nogal “liederlijk” aan toe gegaan zijn.”

     

     

     

    1983 – Mei : Een Jubileum te Leest : Pater Van Aken 25 jaar in dienst van de Heer.

     

    “Even kennismaken met de familie Van Aken.

    Op 15 oktober 1901 werd Jozef Van Aken geboren te Lippelo. Ludovica De Boeck werd geboren 23 februari 1902 in Malderen. Zij traden in het huwelijk op 2 januari 1925 te Malderen en hadden 7 kinderen waarvan 4 jongens en 3 meisjes. Vader overleed op 10 februari 1933, toen Karel pas 5 jaar was, en moeder tijdens de oorlog op 2 november 1943.

    Hun kinderen even voorstellen :

    -Louis Van Aken-Mierop, Techn. School Hoogstraten.

    -Alfons Van Aken-Weymans, Techn. School Mechelen.

    -Karel Van Aken, St.Theresiacollege Kapelle-op-den-Bos.

    -Maria Van Aken, zorgde na de dood van moeder, samen met broer Karel voor broers en zusters, huishoudster in 1960 bij Frans Lornoy, toen onderpastoor O.L.Vrouw o/d Dijle, en nu pastoor te Leest sinds 1966.

    -Frans Van Aken-Van Nisselroy, Agfa-Gevaert Mortsel.

    -Zuster Marie-Jozef (Hilda) Van Aken, Bestuurster van de Familiale St.-Vincentius te Buggenhout.

    -Zuster Lutgarde (Clothilde) Van Aken, Klooster Moerzeke-Castel. Kleuterleidster.

     

    Pater Damiaan Van Aken :

    Geboren te Malderen 22 februari 1927. Hij ging tot zijn 14 jaar te Malderen naar de school. Vader stierf toen hij 5 jaar was. Op 14 jarige leeftijd wenst hij naar het alumnaat te gaan en mocht dit ook van moeder. Maar ingevolge het overlijden van moeder en de oorlogsjaren waarin iedereen het hard had om aan voedsel te geraken, bleef Karel nog een paar jaar thuis om te boeren. Zo maakte hij zich verdienstelijk thuis. Na de oorlog vertrok hij dan naar het alumnaat te Kapelle-op-den-Bos voor Humaniorastudies.

    Op 22 augustus 1951 vertrok hij naar het noviciat te Taintegnies bij Doornik. Daar ontving hij op 21 september 1951 de pij en de kloosternaam Frater Damiaan.

    Na een jaar noviciaat en een jaar priesterstudies werd hij op 20 april 1958 in de Abdij van St.-Gerard (Namen) tot priester gewijd.

    Nu is hij werkzaam in het St.-Theresiacollege te Kapelle-op-den-Bos en  vanaf 12 juni 1966 in de parochie te Leest.

     

    Feestelijkheden te Leest bij het priesterjubileum :

    Op 7 mei wordt ‘de Pater’ gevierd in de parochie. (zie hierna op deze datum) Hij is dan ruim 25 jaar priester.

    Op initiatief van de parochie wordt er een misviering gehouden voor die gelegenheid om 17u15 gevolgd door een receptie in de parochiezaal.

    (‘De Band’, mei 1983)

     

    13-05-2013 om 17:57 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 1/5 - (2 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    09-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     De voorzitter van ’t Seel Tony Baarendse.

     

     

     

    1983 – Mei : Oprichting vzw ’t SEEL

                In mei 1983 werd een vereniging zonder winstoogmerk opgericht waarvan de

                statuten verschenen in het Belgisch Staatsblad van 8 december 1983 onder het

                identificatienummer 10718/83.

                ’t Seel, met maatschappelijke zetel te Leest, wou vooral jonge kunstenaars

                de kans geven om hun werken ten toon te stellen.

                De stichters waren Tony Baarendse (de voorzitter), Guy Roex (een onderwijzer uit

                Lint en penningmeester) en Karel Verelst (bediende uit Bornem en secretaris).

                Andere doelstellingen : naast de ontspanning van haar leden en de

                hulpverlening en aanmoediging van alle culturele activiteiten in de breedste

                zin van het woord, wou de vzw zich ook tot specifieke groepen richten.

                Zo wou de vzw gezellige avonden organiseren voor niet-rokers en voor mensen

                die pas gestopt waren met roken, zodat zij in een omgeving konden vertoeven

                zonder rookwolken.

                Tony Baarendse, die zelf al een tiental pogingen ondernam om te stoppen met

                roken, wou maandelijks niet-rokende vrienden uit heel Vlaanderen bij mekaar

                brengen en op die avonden diende gezelligheid te primeren.

                Steun werd ook verleend aan jonge kunstenaars door hun werken in het

                zaaltje van ’t Seel tentoon te stellen. Deze kans werd zowel geboden aan

                schilders, tekenaars, etsers als beeldhouwers.

                Als oudste van zes kinderen kreeg Tony Baarendse niet de kans om zijn

                talenten op dat vlak te ontplooien, hij maakte dat later wel goed met het volgen

                van lessen aan de Mechelse academie.

                Zijn schilderkunst koppelde hij aan het instandhouden van volkse gebruiken,

                al dan niet van culinaire of culturele aard. Zo speelde hij vooral met de idee

                om tegelijkertijd met tentoonstellingen en streekgerechten rond éénzelfde thema

                naar buiten te treden.

                De naam ’t Seel is het omgekeerde van Leest maar vond zijn oorsprong ook in

                de volkstraditie. Die beweerde dat in de hoeve van de vereniging (Juniorslaan

                114) ooit een man woonde die zijn broek met een zeel in plaats van een

                broeksriem ophield. En vandaar dat de volksoverlevering steeds sprak van “ ’t

                Huis van ’t Seel”.

                Tony Baarendse maakte van de oude boerderij een gezellig, ruim huis dat hij

                omtoverde tot “Eethuis ’t Seel”.

                Het eethuis was alleen open in het weekend vanaf 11u30 en in de week

                enkel op afspraak.

                Specialiteit was de oervlaamse keuken : stoofkarbonaden, boerenzuurkool met

                worst, pannenkoeken...en met Verloren Maandag kon men er worstenbrood en

                appelbollen krijgen.

                Een zaaltje (maximum 60 personen) werd te huur gesteld voor feesten.

                In ’t Seel werd aan kruisboogschieten gedaan, aan schaken, aan wijnmaken...

     

    Op 17 februari 1984 bracht Marc Rochtus van Gazet van Mechelen een bezoek aan ’t Seel :

    “Alhoewel we al ettelijke keren via de Juniorslaan richting Tisselt reden, hadden we aan het ‘Huis van ’t Seel’ nooit veel aandacht besteed. Nauwelijks hadden we durven vermoeden dat zich achter die Leestse grijze gevel zulke landelijke decors zouden manifesteren. Niet alleen de verbouwde schuur, maar ook de binnenplaats en de vertrekken waar we later een kijkje namen, gaven een aardig beeld hoe je een oude boerderij tot een gezellig ruim huis kan omtoveren. Een werk van jaren dat met eindeloos geduld werd opgeknapt, en waarbij het hele gezin een handje toestak.

    ‘Enkel de glazenmaker kwam over de vloer,’ vertelt Tony Baarendse, voor het overige hadden hij en zijn vrouw en de zonen haast geen hulp nodig. ‘De jongens dienden zelfs een poosje in een tent op zolder te slapen, omdat hun kamers niet klaar waren’, herinnert hij zich plots.

    Maar het resultaat is alleszins evenredig met de toen geleverde inspanningen, en dat stemt Tony Baarendse waarschijnlijk wel gelukkig.

    Binnenvaarttoerisme

    Een tweede markante doelstelling is ongetwijfeld de aanmoediging en steun aan het binnenvaarttoerisme in al zijn aspecten. Navraag bij de desbetreffende instanties leerde dat je voor de binnenvaart aan geen enkele vereiste moet voldoen of m.a.w. je kan zonder problemen een groep mensen op een boot deponeren om zo het Belgenland op een andere manier te bekijken. Met dat idee worstelt Tony Baarendse al een tijdje –hij contacteerde trouwens al enkele schippers- en als hij de nodige steun en mensen vindt zal die boottocht niet langer uitblijven.

     

    Octrooi

    Elk concreet probleem, hoe klein ook, waarmee hij in zijn dagelijks leven geconfronteerd wordt, betekent voor Tony een nieuwe uitdaging. Enkele decennia geleden , in de tijd dat er op de kampeerterreinen nog geen elektriciteit voorhanden was, stelde hij vast dat de verwarming van zijn caravan niet voldeed.. De jonge Tony vatte onmiddellijk de koe bij de horens en ontwikkelde een eigen vloerverwarmingssysteem, een uitvinding waarvan het octrooi door twee Nederlanders werd opgekocht. Waarschijnlijk hebben die heren alles definitief in de koelkast gestopt, want de jonge uitvinder hoorde er nooit meer iets van.

    Momenteel speelt de (dure) verwarming van zijn hoeve hem lelijk parten, en koortsachtig zoekt Tony Baarendse hiervoor naar een oplossing. Dat verklaart allicht zijn interesse voor ecologische studies en experimenten op dat vlak, thema’s die allen binnen vzw ’t Seel ruimschoots aan bod zullen komen. Ook computerstudies zullen van dichtbij worden gevolgd.

    Tenslotte wenst VZW ’t Seel nationale, regionale en internationale culturele en culinaire betrekkingen te onderhouden. Hiervoor zal de Leestse vereniging zonder winstoogmerk beroep doen op vrienden en kennissen uit Duitsland en Portugal. Er wordt gedacht aan een uitwisseling van tentoonstellingen, die ook de folkloristische aspecten zullen aanvoeren.

     

    Achterstevoren

    Lid worden kan, maar momenteel is er nog geen beslissing getroffen in verband met de jaarlijkse bijdrage. Aangezien de statuten bepalen dat het jaarlijks lidgeld niet meer dan 1000 frank mag bedragen, zal waarschijnlijk niemand daarover struikelen…”

     

      

    09-05-2013 om 07:10 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Geert De Bruyn met de zegebloemen van Eppegem.                   

     

     

     

    1983 – 27 april – Gazet van Mechelen : Wielrennen.

     

                Geert De Bruyn won toen hij begon te wanhopen

     

     “Aan de spurterskwaliteiten van Geert De Bruyn twijfelt ondertussen niemand meer. De man uit Leest kreeg dit seizoen nog niet dikwijls de kans om dit te tonen wanneer het om de bloemen ging.

    Vorige zondag te Eppegem was het dan zover. In de sprint voor de bloemen ging hij Dirk Van Laer en Gino Van Hooydonck vooraf.

    “In de vierde van de zestien af te leggen ronden ontsnapten er vier renners. Wij sloten aan met zeven man en meteen was de kopgroep gevormd. Er waren wel nog ontsnappingspogingen van Gino De Leeuw en anderen maar die liet ik ongemoeid. Ik wachtte mijn kans af in de sprint. Achteraf gezien mag ik nog van geluk spreken dat ik gewonnen heb want door het op gang trekken van de sprint begaven er een paar spaken in mijn achterwiel waardoor dit begon te spelen. Deze overwinning kwam voor mij net op tijd want ik begon stilaan te wanhopen”, aldus Geert.

    Van Chris Mets vernamen we dat zonder concrete afspraken het ploegenspel gespeeld werd. Hij had Gino aangeraden om te ontsnappen en zo dit niet lukte was er nog altijd de snelle Geert. Deze keer is het de mannen van VV Muizen gelukt wat in Hofstade helemaal misliep.

    Op onze vraag of Geert zijn kandidatuur gesteld had om mogen deel te nemen aan het nationaal kampioenschap van de junioren antwoordde hij : ‘Bij de nieuwelingen heb ik nog niet veel geluk gehad. In de wedstrijd in Mettet, nu twee jaar geleden, kwam ik zwaar ten val in de sprint voor de eerste plaats op honderd meter voor de eindmeet. Vorig jaar viel ik uit met een bloedneus. Mijn zinnen heb ik gezet op de Sterrit voor juniores die de dag daarvoor, op 14 mei, gereden wordt hier in Leest met aankomst praktisch voor eigen deur. Daar verwacht ik heel wat renners. Niet alleen omdat er dan niet zoveel wedstrijden zijn maar wel om de extra klassementsprijzen die er aan deze wedstrijd verbonden zijn.’

    Geert is afgestudeerd aan de Technische School te Mechelen en woont in bij zijn oom en tante aan de Dorpsstraat te Leest. Hij staat zelf in voor het onderhoud van zijn materiaal. Hij is beginnen koersen op 15-jarige leeftijd bij de nieuwelingen en won zijn eerste jaar reeds een koers.

    Het tweede jaar behaalde hij drie overwinningen.

    Vorig jaar draaide hij nog tot 17 juli mee bij de nieuwelingen en behaalde nog een achttal overwinningen. Bij de juniores kwamen er daar nog enkele bij zodanig dat Geert De Bruyn door zijn club V.V. Muizen uitgeroepen werd tot zegekoning.

    Dit seizoen nam Geert niet zo een goede start. Hij had last met zijn knie en liep hierdoor wel wat achterstand op.”

     

    1983 – 29 april tot 1 mei : Vevoc-weekend te Westende - Zon en Zee

                Prijs : min drie jaar gratis, tot 9 jaar : 500 fr./dag, plus 9 jaar : 700 fr./dag.

                (Folder Vevoc)

     

    1983 – 30 april : Huwelijksrijmelarij bij de trouw van Eddy De Smet en Patty Jacobs

                In ‘De Band’ van juni verscheen volgend rijmsel opgedragen aan de Leestenaar

                Eddy De Smet en Patty Jacobs uit Beerzel ter gelegenheid van hun huwelijk

                op 30 april :

     

    “Weinig Leestenaars hebben er op gelet

    dat de jonge Bistenaar Eddy De Smet

    zijn gedacht op Patty uit Beerzel heeft gezet.

     

    We lezen het thans met groot jolijt

    Vandaag heeft hij haar het bootje ingeleid.

    Daarom geluk en proficiat dient hun gezeid.

     

    Zelfs al wordt hun gezin een kroostrijke bond

    Eddy vervoert groenten genoeg, vers en gezond,

    Zo’n gro-O-te camion, ’t komt niet aan op een pond.

     

    Ook proficiat aan d’ ouders langs elke kant

    Z’hebben zij ook graag zo’n scheepje bemand

    Voor de ploeg Leest-Beerzel dus de vlag geplant !

     

    Schippert maar moedig zonder ’t bootje vergaat,

     Dat wensen alle Leestenaars, dik, dun, in elk formaat

    Joepie, en leve gelukkig in uw huwelijksstat !

         Avondster.”

     

    09-05-2013 om 06:58 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    08-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 14 april : Gazet van Mechelen : Duivenseizoen ’83 kan ook in het Mechelse starten.

     

    “We kunnen dus zondag  (noot : 17 april) met de duiven beginnen spelen. Gelukkig met slechts een paar weken vertraging. Sportief gezien hebben ze er niet veel aan verloren, want het kille natte winterweer van de laatste weken was zeker niet geschikt om aan wedstrijdvluchten deel te nemen.

    Oorzaak van de vertraging is de nieuwee opgedoken ziekte, het paramyxovirus bij de duif, die reeds eerder in Italië, Malta, Portugal en Spanje een zware ravage heeft aangericht.

    Midden maart werden gevallen gesignaleerd in Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Men kon zeker niet van een epidemie spreken maar toch was er opletten geblazen, want tegen deze gevreesde ziekte, is er geen afdoend geneesmiddel. Men kan wel voorbehoedend tewerk gaan. Vele liefhebbers hebben dit gedaan.

    De Koninkllijke Belgische Duivenbond verdaagde alle oefen- en wedstrijdvluchten tot 15 april.

    Op advies van de wetenschapsmensen werd de raad gegeven de duiven in te enten.

    Heel wat liefhebbers uit Mechelen en elders lieten duizenden duiven inspuiten met ‘Newcavac’ dat in Nederland geproduceerd wordt door Intervet. Dit middel op basis van dood virus heeft zijn deugdelijkheid reeds eerder bewezen en wie dit gebruikte mag het hele seizoen gerust zijn. Een klein aantal duiven werd doodgespoten. Niet door veeartsen maar door amateurspuiters.

    Versnippering

    Minder aangenaam is de vaststelling dat heel wat energie en krachtverspilling is gebeurd bij de duivenbonden uit Mechelen en omgeving.Te Mechelen en randgemeenten zijn er twintig verenigingen. Die spelen Quievain in zeven en Noyon in zes verbonden. Met een beetje goeie wil en wederzijds vertrouwen moet het toch mogelijk zijn om een paar maal per jaar echte stadsprijskampen te organiseren.

     

    De Witte Duivin Hombeek

    De Vrijheid Tisselt

    Noord-Brabant – Kapelle o/d Bos

    Recht voor Allen (Zesverbond)

    Samenspel met De Luchtreizigers (Leest), De Verenigde Vrienden (Hombeek), Het Vliegmachien (Heike), De Snelle Vlucht (Leest-Heide), De Jonge Liefhebbers (Heffen) en De Luchtklievers (Battel).

    Voorzitter : Frans V.D.Broeck.

    Secretaris : Jan Geerts.

    Kassier : Jan Geerts

    Vergezeller : V.D.Eynde – Van Dijck.

    Toegelaten afstand Quiévrain 91 km.
    Voor Quiévrain wordt ingekorfd volgens beurtrol.
    Voor Noyon wordt samengespeeld met Noord-Brabant en Hombeek.
    Inkorven bij De Laet,, Dorp, Leest van 14 tot 15 u.”

     

     

    1983 – Zondag 17 april : 1ste Nationaal Kampioenschap van Vlaanderen

                                  voor Koperblazers-Solisten en voor Kamermuziekensembles

    Door de Vlaamse Brass Band Federatie en de Brass Band ‘Union’ uit Buizingen werd een wedstrijd voor solisten en ensembles georganiseerd.
    Aan deze wedstrijd namen vier muzikanten van de Leestse fanfare deel : Johan De Win, Michel en Patrick Leveugle en Luc Vertommen.

    Degenen die het hoogste puntentotaal hadden in de schriftingsproef mochten deelnemen aan de finale.

    Guido Segers van de brass band Midden-Brabant won met 96% van de punten, voor Pascal Deveen, eveneens van Midden-Brabant (90%).

    Als derde eindigde Michel Leveugle met 88%, vierde werd zijn broer Patrick met 85% en vijfde nog een Ceciliaan Luc Vertommen met 80%.

    (‘Toeters en Trompetten’, nr.4,’83)

     

    1983 – 23 april : Jaarlijks Bal Landelijke Rijvereniging Leest

     

                                 LVR-Leest gaat er steeds  verder op vooruit

     

    “Wat prachtig is aan sommige verenigingen is de enorme onderlinge samenwerking. Van deze samenwerking kregen we dan ook reeds vele staaltjes te zien bij de landelijke rijvereniging St.-Niklaas Leest. Het actieprogramma van deze club bestaat uit de weklijkse bijeenkomst op het oefenterrein achter de reeks huizen tegenover de Kouterwijk te Leest. En hier speelt dan het verhaal van deze rijvereniging zich wekelijks af.

    Inspecteur Gerdt Geerts zorgt op deze plaats dat ruiters en amazones van een degelijke

    opleiding genieten in de ver van gemakkelijke rijkunst.

    De opleiding geldt als voorbereiding voor het zomerse toernooi-seizoen.

    Op zulke toernooien wordt dan dressuur gereden wat bestaat uit het rijden van voorbereide figuren waarbij paard en ruiter zich zo correct mogelijk gedragen.

    Eveneens op zo een toernooi vindt men het springconcours terug.

    Hieraan mag er pas worden deelgenomen als men in de categorie BII is beland.
    Wat vooral moet worden ingeoefend is het patrouille-springen. Hierbij springen drie paarden met een paard voorop, naast elkaar op hetzelfde tijdstip over één en dezelfde hindernis.

    Wat de ruitersvereniging in haar 12 bestaande jaren allemaal heeft gepresteerd is overrompelend veel.
    In 1971 werd deze club opgericht op initiatief van de Boerenbond en de twee plaatselijke amazones, Gert De Prins en de huidige kommandante Gerdt Geerts.

    Joris De Wachter werd eerste instructeur van deze vereniging en richtte hierbij nog een ponyclub op waarvan hij eveneens als instructeur fungeerde.

    In 1976 gaf Joris D.W. deze functie over aan de amazone Gerdt Geerts en de job van pony-commandant aan ruiter Wim De Wachter.

    In 1981 werden regelmatig lessen gevolgd bij een bekwaam instructeur te Grimbergen. Hier konden de Leestse ruiters erin slagen om hun springkunst helemaal op punt te zetten.

    Dit jaar heeft de club voor een specialist-begeleider in de dressuur gezorgd.

    Johan De Win komt nu regelmatig fouten verbeteren bij het berijden van het paard.

    Niet alleen in de rijkunst heeft de vereniging zich bijgeschoold, ook in het vervoer zorgden zij voor een verdere modernisatie.
    Een occasiewagen werd aangeschaft welke moet dienen voor het vervoer van de paarden naar activiteiten.

    Wat het ledenaantal betreft hoeft de club van Leest helemaal niet verlegen te zitten.

    Dertien ruiters verschijnen elke zondagnamiddag op het appél.

    Hoe prachtig het is om een club zo evoluerend zien op te groeien dient men maar aan voorzitter Walter De Prins te vragen. Hij is de persoon die dit alles zo ver heeft kunnen brengen samen met zijn bestuursploeg die bestaat uit Gerdt Geerts, Gerdt De Prins, Roland Rottiers en Juul De Smet.
    Dat de werking veel geld kost is zo klaar als een klontje.

    Om al deze onkosten te dekken organizeert deze ruitervereniging zaterdag 23 april haar jaarlijks ruitersbal in de parochiezaal aan de Kouter te Leest. (DDS)”

    (GvM, 23 april’83)

     

    1983 – 23 april : Vreugdekaramel bij de geboorte van Jetje Peters op 23 april 1983.

     

    “Vake en moeke hadden al menig pretje :

    Eerst Jantje, dan Lientje, nu Jetje.

    Welkom, lief hummeltje, in ’s werelds bedje.

    Worde uw leven een keurig operetje.

    Proficiat, dapp’re ouders, we heffen ons petje !

          Avondster.”

    (‘De Band’, juni 1983)

     

    08-05-2013 om 18:28 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 12 april : Gazet van Mechelen – Uit het Dossier Fusiegemeenten :

     

    Geen gezellig gebabbel meer in Leest.

    “Voor de fusie werd door ons regelmatig aan de stad Mechelen gevraagd om de Leestsesteenweg grondig te vernieuwen. Niet alleen de (Mechelse) bewoners, die nog steeds zonder riolering zitten, hadden hun wensen. Ook voor ons, inwoners van Leest betekent deze steenweg een hoop moeilijkheden. Het is onze enige verbindingsweg met de stad. Door de komst van de fusie hadden wij hoop dat er aan dit probleem een einde zou komen. Helaas, niets veranderde. Nog altijd moeten wij over een slecht wegdek, vol putten, bulten en bij regen is het meer varen dan rijden”.

    Dit was één van de meest voorkomende grieven die we in Leest konden optekenen. Maar er zijn natuurlijk nog andere problemen die méér met de fusie te maken hebben.

    “Deze rustige gemeente dreigt door de fusie haar landelijk uitzicht te verliezen. Wij hadden een verbetering gevraagd van sommige landelijke wegen, maar nu horen we dat er in Mechelen plannen bestaan om de Kouter volledig om te ploegen en te doorkruisen met brede banen en zelfs een verbindingsweg tussen Kapelle-op-den-Bos en de E10 te Battel. Wij vroegen geen autostrades, alleen een verbetering van sommige landelijke wegen.”

    Dat het er in Leest vroeger gemoedelijker aan toe ging mag blijken uit het volgende : “Het contact met de administratie Mechelen is bij velen van ons in slechte aarde gevallen. Vroeger ging het allemaal veel eenvoudiger. Het zijn veelal de oudere mensen die het moeilijk hebben met de Mechelse administratie. Een overdreven ‘papierwinkel’ waar ze dreigen in te verdrinken. Ook het contact met de politici is erop achteruitgegaan. Vroeger leefden de mandatarissen tussen ons : nu leven ze boven ons. Tijd voor een gezellige babbel is er niet meer bij. We krijgen ze zelfs zelden te zien.”

    Opmerkingen en klachten over de huidige financiële toestand van Mechelen waren er tientallen. En dat was niet alleen in Leest het geval. Deze problematiek bewaren we misschien beter voor een ander dossier.

     

     Frans Lauwers: ‘het kon allemaal nog slechter.’

    Zonder ooit politieke kleur te hebben bekend, bestuurde Frans Lauwers 12 dynamische jaren ononderbroken als ‘Fanfareburgemeester’ het landelijke Leest. De burgemeesterssjerp erfde hij van zijn oom en de aanhang van de lokale Sint-Cecilia was er al die tijd voldoende sterk om CVP en SP samen in de oppositie te dringen.

    Dat een gemeente als Leest besturen ook zonder politiek kan, bewees de nu 62-jarige Frans Lauwers door tijdens zijn ambtsperiode alle openbare wegenis, riolering en openbare verlichting te vernieuwen.

    -“We hadden daartoe de nodige financiële middelen zonder dat al te forse belastingen dienden te worden geheven,” zegt onze Leestse gastheer, terugdenkend aan die tijd. Menselijkerijze waren ook wij alles behalve tuk op het prijsgeven van onze autonomie. Wie was dat wel ?”

    --“Aanvankelijk geloofden we nog dat ons voorstel tot een samengaan met Leest-Hombeek en Heffen, met Hombeek als pilootgemeente, een kans op slagen had. De verrassing met de creatie van een grote entiteit met Mechelen was dus ook compleet.”

    De verklaring voor die operatie dient volgens Frans Lauwers niet ver gezocht. “Het was één doorgestoken kaart van de grote partijen en de Leestse Cecilianen waren op slag elke bestaansreden kwijt.”

    Uiteindelijk had Frans Lauwers het allemaal nog veel slechter verwacht. Vandaag blijft hij vooral waarderen dat de plaatselijke gemeentehuizen zijn open gebleven zodat in ‘zijn’ geval te Leest de Leestenaren met hun problemen bij dezelfde mensen als vroeger terecht kunnen. Positief vindt hij ook de regelmatige zitdagen van de Mechelse schepenen omdat het precies bij die gelegenheden is dat de echte noden ter sprake komen.

     

    Investeringen

    -“Leest heeft in een nog niet zo ver verleden enorme investeringen gedaan en aan de overname heeft Mechelen bijgevolg een goede zaak gedaan. Niettemin is sinds de fusie de belastingsdruk verhoogd, maar daar doe je niets meer aan.” Minder gelukkig is Frans Lauwers bij de vaststelling dat te Leest sinds de fusie geen enkele sociale woning meer werd opgetrokken. Er is nochtans een wachtlijst kandidaten. De gronden bestemd voor sociale woningbouw zijn reeds voor de fusie aangekocht en blijven beschikbaar.

    Een andere teleurstelling is de langverwachte en de reeds sinds jaren administratief voorbereide verbindingsweg met Heffen. “Nochtans gaat dit werk slechts over enkele miljoenen, een bedrag dat voor de stad Mechelen geen probleem kan zijn. Over dergelijke dingen praatten we te Leest nooit zo lang.”

    Tijdens de laatste gemeenteraadszitting voor de fusie werd het plan voor de bouw van een nieuw sportcentrum te Leest in al zijn facetten besproken. Dat centrum zou er komen tussen de Winkelstraat en de Kouter maar over het gevolg dat het stadsbesuur aan die bedoelingen zal geven tast men in het duister. “Nochtans,” meent Frans Lauwers, “als men ons plan uit de diepvries opdiept zijn alle problemen voor VV Leest van de baan.”

    Alle kans op succes is niet helemaal verkeken want de Leestse vertegenwoordiging in het stadsbestuur is van dat alles op de hoogte. Wachten dus maar tot die de Leestse koe bij de horens grijpt.

     

    De redactie van Gazet van Mechelen legde begin april 1983 (eerste publicatie : 6 april) een nieuw dossier aan, gewijd aan de ‘fusies’ of ‘de samenvoeging van gemeenten’.

    Dit ‘Dossier fusies’ was gestoffeerd met intervieuws afgenomen van de betrokken burgemeesters en ex-burgemeesters alsook met de mening van de gewone man.

    In het dossier werd ook aandacht besteed aan de mening van de Mechelaar over die fusie.

    Het feit dat het aantal inwoners van de Dijlestad in 1977 door de fusie-operatie van 63.000 inwoners naar praktisch 80.000 steeg liet hem steenkoud.

    Van de zijde van de deelgemeenten zagen de meeste inwoners er niet veel baat bij voortaan tot Groot-Mechelen te behoren. En wel omwille van de hogere belastingen welke na de perekwatie dienden betaald te worden.

    Volgens GvM veranderde er niet al te veel, althans niet de eerste jaren na de fusie, aangezien van 1977 tot 1979 de opcentiemen voor de bewoners van de deelgemeenten voordeliger uitvielen.

    Een vaststaand feit was, dat Mechelen al jarenlang de rol speelde van centrumgemeente.

    De stad beschikte over een eigen brandweerkorps, waarvan overigens het leeuwenaandeel van de kosten door de Mechelse belastingsplichtige werd betaald. Een identiek geval vormde de Stedelijke Openbare Bibliotheek die ook open stond voor niet-Mechelaars.

    De Mechelse scholen hadden eenzelfde functie. Statistieken aangelegd voor de vijf Mechelse deelgemeenten, bewezen dat 30 tot 40% van de schoolgaande jeugd uit de Mechelse deelgemeenten in één van de Mechelse onderwijsinstituten school liep.

    Parallel met de vermelde centrumdiensten was dit eveneens het geval voor de onderscheidene diensten van het OCMW, want bij de OCMW-diensten ressorteerden zowel het Stedelijk O.L.Vrouwziekenhuis als de Stedelijke Kraaminrichting, de homes voor bejaarden e.a.

    Ook de Mechelse zwembaden figureerden als een niet zomaar terzij te schuiven lastenpost op de jaarlijkse Mechelse begroting.

    Dat de stad Mechelen er na de samenvoeging van de vijf randgemeenten financieel beter uit kwam werd door de  journalist betwijfeld. 

    Volgens zijn ervaringen was de fusie door de meeste inwoners van de deelgemeenten aanvaard, of beter nog schreef hij : men heeft er zich bij neergelegd…

    Ook de eerste burgemeester na de fusie Jos Vanroy was die mening toegedaan.

    ‘Na zes jaar is de fusie algemeen aanvaard en verworven. Met dien verstande evenwel dat geen enkel zinnig mens van de ‘geannexeerde’ deelgemeenten stond aan te schuiven om méér belastingen te betalen, wat meer dan begrijpelijk is. Daartegenover stond dat de fusie met Mechelen ook voordelen aan de inwoners van deze deelgemeenten heeft aangeboden. Ik denk slechts aan de inwoners van Walem, Heffen en Leest. Zij hebben bij gelegenheid van de dijkbreuken aan de Zenne en de Dijle aan den lijve ervaren dat de fusie wel degelijk vruchten afwierp. Want deze gemeenten beschikten noch over een politiekorps, noch over brandweer. Door de fusie-operatie werd de oppervlakte van Mechelen, vroeger circa 3.000 ha., ongeveer verdubbeld. Mechelen kreeg hierbij 35 km landbouwwegen, plus kilometers dijken. Voor de fusie slechts deze van Dijle en Leuvensevaart. Er na kwamen daar gedeelten bij van de Zenne, Rupel en Nete. Nochtans is het ook zo dat wij de respectieve gemeentehuizen voor een gedeelte van hun vroegere functie lieten bestaan. Wat de administratieve aangelegenheden betreft, moesten de nieuwe Mechelaars zich slechts naar de centrale administratie begeven voor aangiften van geboorten, huwelijken en overlijdens.

    Voor de rest kwamen zij terecht in hun voormalig gemeentehuis.

    Socio-cultureel bekeken betekende de ‘annexatie’ onbetwistbaar een verrijking voor Mechelen. De stad beschikte in 1976 nog slechts over twee harmonies : deze van het Arsenaal en de Mechelse Politie. Op slag kreeg Mechelen er negen bij. En niet de minste. Er zijn harmonies bij waarvan de leden wat méér doen ‘dan noten uit hun instrument blazen’.

    Feit is dat het creatief leven in de randgemeenten veel sterker was dan wel te Mechelen. En vandaag nog. De dorpsgemeenschappen hangen meer aan mekaar, kennen mekaar veel beter dan in de Mechelse wijken. Elke deelgemeente bezit haar eigen mentaliteit, welke evenwel onderling niet zoveel van mekaar verschilt. Doch zij is toch anders dan de Mechelse. Deze mentaliteit is meer open, meer spontaan. Dat heeft de Mechelaar niet. Ook valt te vrezen dat precies deze mentaliteit welke nog heel goed voelbaar is bij de oudere generatie van de randgemeenten, mettertijd zal afzwakken en totaal verdwijnen. Met alle voor- en nadelen eraan verbonden.”

    Globaal bekeken : na zes jaar vond Jos Vanroy de fusie op administratief en socio-cultureel vlak bevredigend gelukt.

     

    De fusiegemeente Mechelen bestond reeds zes jaar toen Jef Ramaekers (begin ’83) burgemeester van Mechelen werd.

    Jef Ramaekers : “De randgemeenten bezaten en bezitten vandaag nog een uitgebreid sociaal leven. Heffen had twee fanfares. Was vroeger een uitzondering dat die twee samen speelden. Doch, rekening gehouden met het feit dat sommige gemeenten door de Zenne afgescheiden zijn van Mechelen, valt er volgens de huidige burgemeester weinig te vertellen over een toenadering van de respectieve dorpsgemeenschappen naar Mechelen toe.

    De Leestse Volksfeesten bv. zijn eenvoudig ondenkbaar in Mechelen. Te Hombeek worden er drie à vier koersen per jaar verreden. En elke gemeente heeft haar eigen voetbalploeg.

    Maar, is het nu precies noodzakelijk dat de randgemeenten naar de stad toegroeien ?”

    Persoonlijk vond hij dat deze situatie gerust zo mag blijven. “In de stad is er een opmerkelijk tekort aan solidariteit, best mag dus elke randgemeente haar eigen dorpsfeer behouden met de specifieke wegenis, het groen en de landelijke gilden. In de landelijke gemeenten hebben wij nog landbouwers met honderd beesten, amper op een boogscheut van Mechelen. Hoeveel Mechelaars weten dat ? Natuurlijk eisen zij sommige zaken, bv. op stuk van onderwijs. Maar zij die vroeger gingen wonen langsheen een landelijke weg, eisen vandaag geen macadam van 5 m breed voor hun huis. Als zij maar op het rioleringsnet zijn aangesloten.’

    Administratief bekeken ? Volgens de burgemeester zullen de veldwachters met de tijd verdwijnen en vervangen door politieagenten. Er was een plan in de maak bij het nieuw schepencollege om de Mechelse politie te decentraliseren.

    ‘De bewoners van de randgemeenten willen zich trouwens even goed beveiligd voelen als de Mechelaars, hoewel het een meer dan opvallend verschijnsel is dat praktisch alle vergrijpen, vandalenstreken en herrie zich uitsluitend voordoet te Mechelen.’

    ‘De fusie’, aldus Ramaekers, ‘heeft ontegensprekelijk ook veel voordelen opgeleverd voor de bewoners van de randgemeenten. Kijk eens, vroeger moest de gemeentesecretaris eenvoudig àlles kennen en weten. Dat is vandaag eenvoudig onmogelijk. Dank zij de fusie kan de inwoner van de bij Mechelen toegevoegde randgemeente veel meer diensten worden bewezen dan vroeger het geval was, omdat Mechelen-stad over verschillende gespecialiseerde diensten beschikt. Neem nu het ophalen van het huisvuil. Gebeurde vroeger éénmaal per week, door één man. Vandaag gebeurt dit door de stadsdiensten, tweemaal per week.’

    En de financiële kant ? ‘Voor de fusie lagen de  belastingen lager dan na de fusie. Jawel. Maar zij mogen ook niet vergeten dat zij jarenlang van de Mechelse centrumdiensten genoten hebben zonder er ooit financieel voor tussen te komen. Ergens zou het onrechtvaardig  zijn de Mechelaar in lengte van dagen alleen voor deze kosten te laten opdraaien.’    

     

    08-05-2013 om 18:01 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.

    1983 – 12 april : Overlijden van Frans Van der Taelen

    Deze Ere-Secretaris en Vaandrig van de N.S.B-afdeling Leest en oud-strijder van 1940-45

    was te Leest geboren op 21 april 1908 en gehuwd met Clotilde Hoebanckx (°Heindonk 20/5/1899, +25/3/1974). Het echtpaar bewoonde een huis in het Pensenstraatje en kreeg één dochter Aline, gehuwd met Frans Verschooten.

     

    In ‘De Band’ van december 1978 belichtte Karel Soors zijn 50-jarige vriendschap met Hendrik Spoelders :

    “Even voorstellen : Frans woont in het ouderhuis op de Dorpplaats van Leest. Frans is van 1908 en woont bij zijn dochter Aline, die iedereen wel kent.

    Henri woont op de Kouter voorbij het bos van Van den Bergh, op een boerderij van zijn broer.

    Hij is ook van 1908, zoals de Frans.

    ‘Hoe zijn jullie vrienden geworden ?’

    Frans : ‘We kennen mekaar al van in de lagere school, maar pas na onze soldatendienst in 1927 sloten wij vriendschap voor het leven. Daar denk je natuurlijk op voorhand niet aan, we houden dat nu toch al 51 jaar vol.’

    ‘Hoe doe je dat, 50 jaar een vriend houden ?’

    -Frans : ‘Wij waren thuis bij mekaar. Henri z’n moeder was een moeder voor mij en omgekeerd. We gingen samen naar het café en naar de kermis. We zaten bij Gerard of bij de Croes. Nooit alleen, altijd met twee. Zelfs toen ik ging vrijen met m’n Clothilde, Henri m’n maat was van de partij. We kwamen heel goed overeen want hoeveel kermissen we samen hebben beleefd is niet te tellen. Ik werkte in de metaal in Schaarbeek en mijn vriend Henri werkte nen tijd op de Eternit en hielp zijn broer na zijn uren. Den ene zondag zat hij bij ons, de andere kwamen we bij hem thuis. We maakten nooit ruzie, ook al was ik bij de fanfare St.Cecilia  (noot : de Blekken) en Henri bij de Sussen. De zondag was voor mij geen zondag als ik Henri niet gezien had !’

    ‘De mooiste momenten van jullie vriendschap Frans ?’

    Frans : ‘Belevenissen die ik nooit zal vergeten !  Da zijn : bezopen van de druppels van Hombeek kermis komen. Je vriend half bevroren uit de gracht halen en hem thuis brengen. Je bedrinken omdat je ’s anderendaags naar den troep moet en afscheid moeten nemen van je vriend. Opgeroepen worden met de mobilisatie, te weten dat kan oorlog worden. Je dorpsgenoot zegt : Soïke ik ga naar huis in congé. Ik bleef alleen achter. Aan de Leie moeten vechten met de 3e en 6e onderzeese jagers tegen een overmacht van Duitsers en hard gaan lopen.

    Henri Spoelders blijft nog altijd m’n kameraad en da zal nooit veranderen. Meer kan ik daarover nie vertellen.’

        K.S.”    

     

    -Frans Van der Taelen in zijn jonge jaren. (Foto : Eduard Geerts)

    -Als vaandeldrager van de Oud-Strijders. (Foto : LG)

    -Frans Van der Taelen naar een tekening van Karel Soors.

     







    08-05-2013 om 09:32 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    07-05-2013
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Gust Emmeregs omringd door enkele van zijn medewerkers.

     

     

     

    1983 – Donderdag 7 april : Persconferentie met Voorstelling Leestse Volksfeesten.

    In de bovenzaal van café ‘Royal’, bij Raymond Ceulemans te  Mechelen had Gust Emmeregs een persconferentie georganiseerd waarop het volledige programma van de Leestse Volksfeesten werd uiteengezet. Samen met zijn naaste medewerkers en Conny Neefs stelde voorzitter Emmeregs de attracties van dit jaar voor.

     

    Programma

    Donderdag 12 mei : 

    -10 uur : eucharistieviering voorgegaan door E.P.De Brabander en E.P.Rene De Laet en opgeluisterd door de Kon.Fanfare St.-Cecilia Leest en Chorus Mechliniensis.

    -10u45 : officiële opening 13e Volksfeesten en 9e Handelsbeurs.

    -15 uur : Préselectie “Ontdek uw Ster” zangwedstrijd.

    -20 uur : Show- en Dansavond met Five Pennies Band – The Strangers, Doris D and the Pins.

    -21 uur : Sluiting Handelsbeurs.

     

    Vrijdag 13 mei : 

    -Handelsbeurs van 18 tot 21 uur.

    -20 uur : spelprogramma om de Trofee Louis Neefs met 18 Mechelse verenigingen            presentatie : Connie Neefs en Rik Samijn.

     

    Zaterdag 14 mei :

    -15 uur – Wielerwedstrijd voor Juniores.

    -19u30 Paradise to Paris met Rob De Nijs. Ballet van Penny De Jager – Special Diner-Show.

     

    Zondag 15 mei :

    -Handelsbeurs van 11 tot 21 uur.

    -Van 14 tot 17 uur : Folklorenamiddag, m.m.v. Kon.Fanf.St.Cecilia Hombeek-Plein, Volksdansgroep “Korneel” Leest, Kon.Fanf. St.Petrus Zemst, Turnkring en K.Fanf. St.Cecilia uit Hombeek-Plein.

    -Van 19 tot 21 uur : finale Zangwedstrijd.

    -21 uur : Show – Zang en Dans met Will Tura en zijn Showorkest.

     

    “Na een uitgebreid programma-overzicht kwam Gust Emmeregs tenslotte nog even terug op zijn stokpaardje : het probleem V.V. Leest. Hij deelde de aanwezigen mede dat sympathisanten en bestuursleden van de club hadden beslist de terreinen op eigen initiatief aan te kopen, om het sportgebeuren in Leest voor de komende 10 jaren althans veilig te stellen. Hij betreurde nogmaals de beslissing van het Mechels stadsbestuur, die het echter wel opportuun  achtte  de terreinen van FC Muizen  aan te kopen, en ook nog eens acht miljoen in Sporting Mechelen te steken, daar waar een véél bescheidener budget VV Leest had kunnen uit de nood helpen…” (‘DMW’, 14/4/1983)

     

     

    1983 – 10 april : Plechtige communie en Vormsel

                Op zondag 17 april was het Eerste Communie.

    07-05-2013 om 14:26 geschreven door Marcel Van Hoof

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 08/07-14/07 2019
  • 01/07-07/07 2019
  • 24/06-30/06 2019
  • 17/06-23/06 2019
  • 10/06-16/06 2019
  • 03/06-09/06 2019
  • 20/05-26/05 2019
  • 13/05-19/05 2019
  • 06/05-12/05 2019
  • 22/04-28/04 2019
  • 15/04-21/04 2019
  • 01/04-07/04 2019
  • 18/03-24/03 2019
  • 04/03-10/03 2019
  • 25/02-03/03 2019
  • 18/02-24/02 2019
  • 11/02-17/02 2019
  • 21/01-27/01 2019
  • 14/01-20/01 2019
  • 07/01-13/01 2019
  • 24/12-30/12 2018
  • 17/12-23/12 2018
  • 10/12-16/12 2018
  • 03/12-09/12 2018
  • 26/11-02/12 2018
  • 12/11-18/11 2018
  • 29/10-04/11 2018
  • 22/10-28/10 2018
  • 15/10-21/10 2018
  • 08/10-14/10 2018
  • 17/09-23/09 2018
  • 03/09-09/09 2018
  • 20/08-26/08 2018
  • 13/08-19/08 2018
  • 06/08-12/08 2018
  • 30/07-05/08 2018
  • 23/07-29/07 2018
  • 16/07-22/07 2018
  • 09/07-15/07 2018
  • 25/06-01/07 2018
  • 18/06-24/06 2018
  • 11/06-17/06 2018
  • 04/06-10/06 2018
  • 21/05-27/05 2018
  • 07/05-13/05 2018
  • 23/04-29/04 2018
  • 16/04-22/04 2018
  • 09/04-15/04 2018
  • 02/04-08/04 2018
  • 26/03-01/04 2018
  • 19/03-25/03 2018
  • 12/03-18/03 2018
  • 05/03-11/03 2018
  • 19/02-25/02 2018
  • 12/02-18/02 2018
  • 05/02-11/02 2018
  • 29/01-04/02 2018
  • 22/01-28/01 2018
  • 15/01-21/01 2018
  • 08/01-14/01 2018
  • 01/01-07/01 2018
  • 25/12-31/12 2017
  • 18/12-24/12 2017
  • 04/12-10/12 2017
  • 27/11-03/12 2017
  • 20/11-26/11 2017
  • 06/11-12/11 2017
  • 23/10-29/10 2017
  • 16/10-22/10 2017
  • 09/10-15/10 2017
  • 25/09-01/10 2017
  • 18/09-24/09 2017
  • 11/09-17/09 2017
  • 04/09-10/09 2017
  • 28/08-03/09 2017
  • 21/08-27/08 2017
  • 14/08-20/08 2017
  • 31/07-06/08 2017
  • 10/07-16/07 2017
  • 03/07-09/07 2017
  • 12/06-18/06 2017
  • 05/06-11/06 2017
  • 29/05-04/06 2017
  • 15/05-21/05 2017
  • 01/05-07/05 2017
  • 17/04-23/04 2017
  • 10/04-16/04 2017
  • 03/04-09/04 2017
  • 27/03-02/04 2017
  • 20/03-26/03 2017
  • 13/03-19/03 2017
  • 06/03-12/03 2017
  • 27/02-05/03 2017
  • 13/02-19/02 2017
  • 06/02-12/02 2017
  • 30/01-05/02 2017
  • 23/01-29/01 2017
  • 16/01-22/01 2017
  • 09/01-15/01 2017
  • 02/01-08/01 2017
  • 26/12-01/01 2017
  • 19/12-25/12 2016
  • 05/12-11/12 2016
  • 28/11-04/12 2016
  • 21/11-27/11 2016
  • 07/11-13/11 2016
  • 24/10-30/10 2016
  • 17/10-23/10 2016
  • 10/10-16/10 2016
  • 03/10-09/10 2016
  • 26/09-02/10 2016
  • 19/09-25/09 2016
  • 05/09-11/09 2016
  • 22/08-28/08 2016
  • 15/08-21/08 2016
  • 01/08-07/08 2016
  • 25/07-31/07 2016
  • 18/07-24/07 2016
  • 11/07-17/07 2016
  • 04/07-10/07 2016
  • 27/06-03/07 2016
  • 20/06-26/06 2016
  • 13/06-19/06 2016
  • 06/06-12/06 2016
  • 30/05-05/06 2016
  • 23/05-29/05 2016
  • 16/05-22/05 2016
  • 09/05-15/05 2016
  • 02/05-08/05 2016
  • 25/04-01/05 2016
  • 18/04-24/04 2016
  • 11/04-17/04 2016
  • 04/04-10/04 2016
  • 21/03-27/03 2016
  • 14/03-20/03 2016
  • 07/03-13/03 2016
  • 29/02-06/03 2016
  • 22/02-28/02 2016
  • 15/02-21/02 2016
  • 08/02-14/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 04/01-10/01 2016
  • 28/12-03/01 2016
  • 21/12-27/12 2015
  • 07/12-13/12 2015
  • 23/11-29/11 2015
  • 16/11-22/11 2015
  • 09/11-15/11 2015
  • 02/11-08/11 2015
  • 19/10-25/10 2015
  • 12/10-18/10 2015
  • 05/10-11/10 2015
  • 21/09-27/09 2015
  • 14/09-20/09 2015
  • 07/09-13/09 2015
  • 31/08-06/09 2015
  • 13/07-19/07 2015
  • 22/06-28/06 2015
  • 08/06-14/06 2015
  • 01/06-07/06 2015
  • 25/05-31/05 2015
  • 11/05-17/05 2015
  • 04/05-10/05 2015
  • 27/04-03/05 2015
  • 20/04-26/04 2015
  • 13/04-19/04 2015
  • 06/04-12/04 2015
  • 30/03-05/04 2015
  • 23/03-29/03 2015
  • 16/03-22/03 2015
  • 09/03-15/03 2015
  • 02/03-08/03 2015
  • 23/02-01/03 2015
  • 16/02-22/02 2015
  • 09/02-15/02 2015
  • 02/02-08/02 2015
  • 26/01-01/02 2015
  • 19/01-25/01 2015
  • 12/01-18/01 2015
  • 05/01-11/01 2015
  • 29/12-04/01 2015
  • 15/12-21/12 2014
  • 08/12-14/12 2014
  • 24/11-30/11 2014
  • 17/11-23/11 2014
  • 10/11-16/11 2014
  • 03/11-09/11 2014
  • 20/10-26/10 2014
  • 13/10-19/10 2014
  • 06/10-12/10 2014
  • 29/09-05/10 2014
  • 22/09-28/09 2014
  • 08/09-14/09 2014
  • 01/09-07/09 2014
  • 25/08-31/08 2014
  • 18/08-24/08 2014
  • 04/08-10/08 2014
  • 28/07-03/08 2014
  • 21/07-27/07 2014
  • 14/07-20/07 2014
  • 07/07-13/07 2014
  • 30/06-06/07 2014
  • 23/06-29/06 2014
  • 16/06-22/06 2014
  • 09/06-15/06 2014
  • 02/06-08/06 2014
  • 26/05-01/06 2014
  • 19/05-25/05 2014
  • 12/05-18/05 2014
  • 05/05-11/05 2014
  • 28/04-04/05 2014
  • 21/04-27/04 2014
  • 14/04-20/04 2014
  • 07/04-13/04 2014
  • 31/03-06/04 2014
  • 24/03-30/03 2014
  • 17/03-23/03 2014
  • 10/03-16/03 2014
  • 03/03-09/03 2014
  • 24/02-02/03 2014
  • 17/02-23/02 2014
  • 10/02-16/02 2014
  • 03/02-09/02 2014
  • 27/01-02/02 2014
  • 20/01-26/01 2014
  • 13/01-19/01 2014
  • 06/01-12/01 2014
  • 30/12-05/01 2014
  • 23/12-29/12 2013
  • 16/12-22/12 2013
  • 09/12-15/12 2013
  • 02/12-08/12 2013
  • 25/11-01/12 2013
  • 18/11-24/11 2013
  • 11/11-17/11 2013
  • 28/10-03/11 2013
  • 21/10-27/10 2013
  • 14/10-20/10 2013
  • 07/10-13/10 2013
  • 30/09-06/10 2013
  • 23/09-29/09 2013
  • 16/09-22/09 2013
  • 09/09-15/09 2013
  • 02/09-08/09 2013
  • 05/08-11/08 2013
  • 29/07-04/08 2013
  • 22/07-28/07 2013
  • 15/07-21/07 2013
  • 08/07-14/07 2013
  • 01/07-07/07 2013
  • 24/06-30/06 2013
  • 17/06-23/06 2013
  • 10/06-16/06 2013
  • 03/06-09/06 2013
  • 27/05-02/06 2013
  • 13/05-19/05 2013
  • 06/05-12/05 2013
  • 29/04-05/05 2013
  • 22/04-28/04 2013
  • 25/03-31/03 2013
  • 18/03-24/03 2013
  • 11/03-17/03 2013
  • 04/03-10/03 2013
  • 18/02-24/02 2013
  • 28/01-03/02 2013
  • 21/01-27/01 2013
  • 07/01-13/01 2013
  • 31/12-06/01 2013
  • 24/12-30/12 2012
  • 17/12-23/12 2012
  • 10/12-16/12 2012
  • 03/12-09/12 2012
  • 26/11-02/12 2012
  • 19/11-25/11 2012
  • 12/11-18/11 2012
  • 05/11-11/11 2012
  • 29/10-04/11 2012
  • 22/10-28/10 2012
  • 15/10-21/10 2012
  • 08/10-14/10 2012
  • 01/10-07/10 2012
  • 24/09-30/09 2012
  • 10/09-16/09 2012
  • 03/09-09/09 2012
  • 13/08-19/08 2012
  • 06/08-12/08 2012
  • 30/07-05/08 2012
  • 23/07-29/07 2012
  • 02/07-08/07 2012
  • 25/06-01/07 2012
  • 18/06-24/06 2012
  • 11/06-17/06 2012
  • 04/06-10/06 2012
  • 28/05-03/06 2012
  • 14/05-20/05 2012
  • 07/05-13/05 2012
  • 30/04-06/05 2012
  • 23/04-29/04 2012
  • 16/04-22/04 2012
  • 09/04-15/04 2012
  • 02/04-08/04 2012
  • 26/03-01/04 2012
  • 19/03-25/03 2012
  • 12/03-18/03 2012
  • 05/03-11/03 2012
  • 27/02-04/03 2012
  • 20/02-26/02 2012
  • 13/02-19/02 2012
  • 06/02-12/02 2012

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!