Er kan bij mij eindelijk nog eens een snipperdagje af om met Linda te gaan wandelen. Van onze voordeur tot Herentals station is nauwelijks een uurtje reizen. Toch hebben we er dan al twee treinritjes opzitten. Ons eerste wandeluurtje wordt ingevuld door de Streek-GR van de Kempen. Los door de Looyse stad tot standbeeld ‘Potteke Vol’ en het kasseitje in het begijnhof. Strookje bos nu tot de vistrap op de Kleine Nete. Vervolgens langs ziekenhuis en watertoren naar de volgende groene strook. De klim van de kruisweg tot de Toeristentoren die liepen we al tientallen keren. Het is opletten voor de markering maar we komen er feilloos doorheen en stappen monter door de Kempense bossen in noordelijke richting. Denken we toch … want we spelen de roodgele markering even kwijt. Kunnen ze invullen met de pijlen van de Herentalse Wandelclub, onze gastheren voor vandaag. Zij blijken trouwens verderop netjes aan het handje van de GR route te lopen. Het terrein wordt meer open, landerijen eigenlijk, doorkruist door zandpaden. We stappen middels een bruggetje over rivier de AA. Duiken verderop de Kempense sparrenbossen in tot de Heggekapel en zijn bidweg. Startzaal De Kouter ligt dan vlakbij, we zijn anderhalf uur onderweg.
Uit informatie die we onderweg van wandelaars oppikten hebben we al een kleine helft van de 10 km lus afgelegd. De tweede helft sparen we op voor de terugweg. Rest dus twee lussen van respectievelijk 7 en 5 km, zoals door de parkoersmeester aangeboden. Wij pikken er eerst de 7 km uit. Na de dorpsachterafjes stuurt onze gastheer ons richting Heikant en Lille. Elke hoeve heeft hier zijn naam, Willaerthoeve, Hessehoeve etc.. Blijven vertedert in het landelijke staan bij een pasgeboren kalf. Schattig toch, die prille natuur ! Na de akkers en weilanden volgen stille straten, de werkmens is niet thuis. Landelijke lentegeur prikkelt onze reukorganen. Bij de dorpskerk van Poederlee weten wij de pauze vlakbij. Wegenwerkers zijn vriendelijk maar we hinderen elkaar, ik meld het aan de organisatie, die meteen op pad gaat voor de nodige aanpassingen aan het parkoers.
Hoog tijd voor een soepje. Komt Jeroen daar niet aan, heeft net als ik een goed gekozen snipperdagje. We gaan samen op pad tot de splitsing van 5 en 7 km. Bij Schrieken ‘genieten’ we nog eens van de landelijke geuren. Leuk kort lusje trouwens met heel wat groen en onverhard. Het kan hier.
Tijd voor de terugweg met de groeten van Jo en Lowie. Bij haast zomerse temperaturen stappen wel langs het voetbalterrein richting sparrenbossen. Het terrein gaat over in tarmac en landelijk. Bij een steenweg zoeken we rivier de AA op. Ruilen hem in voor jong bos, Den Haert genaamd. Op de velden laat de boer zijn beer los. Ploegend door de diepe voren getrokken door zijn tractor houden wij de adem in. Paadjes langs rossige grachten sturen ons het open land in. Tarmacjes volgen langs enkele huizen tot het volgende bos. Ik herken plots de GR route van Lichtaart naar Herentals en dus pikken wij deze op. Kruisen nog een paar keer de wandelroute maar volharden langs de spoorbaan en de chalets van het Hermelijnpad in onze boosheid. Komt dus goed. We ‘pakken’ de bulten rond de Toeristentoren, dalen af bij de Kruisweg en doen een terrasje in centrum Herentals. Omstreeks 18:00 zijn we terug in Hemiksem na een heerlijke haast zomerse wandeldag.
Zomeruur of niet, wij laten ons door bus en premetro reeds om 07:00 afzetten op Linkeroever. ‘de parking’ zeggen rasechte Antwerpenaren oneerbiedig en de Stroboeren zullen ook vandaag hun ongelijk bewijzen. De temperatuur scheelt met vorig jaar zo’n 20 °C, de dikke sneeuwvacht is vervangen door prachtig in bloei staande paasbloemen. Van een contrast gesproken. Ondanks het vroege uur heerst er een gezellige drukte in de ruime startzaal. Wij gaan vandaag nog eens uitrukken voor een marathon. Ik heb er zin in na een dagje binnen zitten tijdens de open deur dagen van de baas.
De langste afstanden zonderen zich al meteen na de koffie af van de anderen. We stappen voorbij de flats van de Charles Decosterlaan en andere brede wegen richting Van Eedeplein en zijn Sint-Annatunnel. Voor het eerst mogen we tijdens deze tocht 31 meter onder ’t Scheld door wandelen tot bij de rommelmarkt van Sint-Jansvliet. Kiezen er voor de nog stille Kloosterstraat en zijn antiek- en meubilair winkeltjes tot bij de Vlaamse Kaai. Uiteraard geen foorkramer te bespeuren en de restaurantjes zijn ook nog gesloten. Linea recta lopen we naar en voorbij de Waterpoort. Dokkeren langs de kasseitjes van de oude Schelde kaaien tot de andere, kleinere voetgangerstunnel. Trappekes af en door de witte pijp met het geronk van koning auto die door de Kennedytunnel raast als achtergrond. Jef ‘sneus’ uit Wilrijk komt met de fiets, is op weg naar de start. We nemen samen de lift tot de begane grond bij ’t Galgenweel. Blijkbaar lopen heel wat wandelaars hier fout wegens een 1x en 2x. Misschien wat dun bepijld maar voor ons wel duidelijk. Gewoon de steenweg af tot de eerste huizen van Sint-Anneke en dan door stille straatjes tot de eerste rustpost. We hebben een lekkere aanloop van zo’n zeven kilometer in de kuiten.
De tweede etappe loodst ons over de Blancefloerlaan en zijn weelderige paasbloemen. Langs wat volkstuintjes gaat het naar korfbalclub Sikopi, waar de kortere afstanden rust hebben. Samen gaan we de erg ruime hondenweide op richting Middenvijver. Patje en zijn Denise stappen met de clubmaatjes een kortere afstand vandaag. Hangen een verhaal op van de zware tocht in Treignes gisteren, met afpijling en kilometers die erg relatief waren. Het zal ons later bevestigd worden door Kathy & Hans. De Middenvijver dus, één van de meest recente parkcreaties van ’t Stad. Vorig jaar in de sneeuw, nu met een reeds broedend waterkieken. ’t Kan verkeren. Bij ‘de Frut’ (Gazet van Antwerpen) pikken we de brede steenweg op die ons aan de overkant van de expresweg afzet. Bij een fitness centrum gaan we met z’n allen ’t Rot in. Voor slechts een klein stukje dit jaar want de parkoersmeester stuurt ons over het Vredespad, langs pril bloeiende fruitgaarden, richting Zwijndrecht. Een prachtig ommetje langs kerselaars in witte bloei, we bereiken De Trechter en de tweede pauze na net 15 km wandelgenot.
Heel veel bekenden hier met zelfs een ruime delegatie uit Waalwijk en dat vinden wij super leuk. Na het soepje en de boterham vervolgen wij onze weg door een witte wijk en een steenweg langs nog meer zurig geurende fruitbloesems. We stappen over een landdijkje voorbij de terminus van tram 3. Weten dat deze etappe wat minder zal zijn. De Fortstraat slingert zich tussen spoorbanen door de polder, grondgebied Melsele. Opmerkelijk veel paardenbloemen zorgen voor een helgele achtergrond. Snelstapper Rudy raast ons voorbij. Wij volgen hem langs vele achterafjes door recent gebouwde wijken van Zwijndrecht, nieuw voor ons. Bij het station kunnen we een terrasje doen in café Borrelbabbel, uitnodiging waar alle wandelaars gretig op ingaan. We zijn net over halfweg.
Moeten nu langs burgerhuizen met allen platte daken tot bij het sportcomplex van Turk Sport. Kunnen vervolgens opnieuw genieten van een strookje natuur tot de spoorweg die Antwerpen met het westen verbindt. Trappekes op en trappekes af, we lopen traditiegetrouw naar de bedrijfsgebouwen van de Baarbeek. Twee tunnels veder wacht een waterzuiveringcentrale en het Burchts Weel. De langere afstanden maken er een lange omzwerving langs schorren en slikken, de getijden van de Schelde ter wille. Pauzeren doen we zoals altijd in de hondenclub. Het aangeboden Patrache biertje vindt er gretig aftrek. Wij wachten nog een beetje voor het sterke vocht, hebben nog 13 km voor de boeg.
Stappen opnieuw het Burchts Weel binnen, kuierend over een zandpaadje met opvallende duinplanten, messcherpe doornen incluis. Achter het hoekje wacht een verweerd betonbaantje langs het prachtige Galgenweel. Het uitzicht over de witte bebouwing van St-Anneke en de torens van de Koekenstad is er fenomenaal. Telkens weer is dit mateloos genieten ! We stappen terug tot de GVA en wandelen nog een stukje Middenvijver en hondenweide. Dolen nog wat door de straten aan de overkant van de Blancefloer en pauzeren een laatste keer onder de moderne kerktoren.
Linda mag dan wel moe zijn, ze zal de volle afstand uitlopen op karakter. Ik heb verrassend veel energie vandaag, van de rugpijn is niks meer te merken. Zoeken nu meteen de Scheldedijk en zijn kasseitjes op in de buurt van de Sint-Annatunnel. Kunnen nog eens genieten van het magistrale uitzicht over Boerentoren, OLV toren, MAS en andere. Zelf lopen we gewoon rechtdoor langs de jachthaven tot de windmolen. Linksom wacht het Sint-Annastrand. De terrasjes zijn er beter bezet dan de opgespoten zandbank. We laten het gewoel achter ons en lopen door tot clubhuis Sint-Anneke met uitzicht op de petrochemie aan de overkant van ’t water. Terugkeren doen we door een strookje Sint-Annabos tot een immense speeltuin ingepalmd door de gekleurde medemens en zijn barbecue stellen. Nog even en we bereiken de finish … waar we nog net de laatste Duvelkes kunnen inpikken. 3653 wandelaars, tja die hebben dorst bij zo’n prachtig lenteweertje.
Bij wijze van afscheid weet voorzitter Ludo ons te vertellen dat hij zo blij is dat we samen huiswaarts keren. Laat ons hopen dat hij zulks binnen een maand in Maria-ter-Heide ook kan zeggen …
Ondanks een paar regenbuitjes verliep de verkenning van de IJsetrippers Paasmaandagtocht vanuit Ottenburg in de beste stemming. Gewoontegetrouw is Nathalie het centrum van de plaagstootjes. Ze laat het zich welgevallen met giechelende lach en geveinsde verontwaardiging.
Vandaag zijn we terug gewoon te gast bij wandelvrienden. Ondanks lichte rugklachten kies ik voor Paradijske Bertem. Lang geleden, makkelijk bereikbaar en altijd leuk. Vanaf Berchem station is Jefke onze gezel en dan worden er heel wat nieuwtjes uitgewisseld. Het wat aftandse startzaaltje is goed beklant met ondermeer heel wat IJsetrippers onder aanvoering van Lydie. Is haast een thuismatch voor ze.
De 30 km bestaat uit twee lussen. Wij vatten eerst deze van ruim 9 km aan. Eén straat ver dienen de eerste golvende akkers zich al aan. Witte bloesems zorgen voor kleur, het is fris maar zonnig deze ochtend. Kort door een recente woonwijk, we zoeken de eerste kinderkopjes op. Prachtige holle weg meteen, stevig klimmend tot de radar bakens van luchthaven Zaventem. Op het plateau prachtige vergezichten bestaande uit akkers en plukken bos. Voorbij een speeltuin in en van puur natuur lopen we langs een beukenbos met bloeiende anemoontjes. Hun hartjes zijn nog gesloten, het is een te frisse ochtend voor uitbundigheid. Wij vinden het heerlijk verderop door akkers te wandelen, als een gras corridor tussen stroken donker bos. Ruiters remmen hun beestjes en stappen rustig de wandelaars voorbij, joggers vormen een kleurrijke bende, sportend Vlaanderen is hier wel degelijk actief. Vele zangvogels zorgen voor een spetterend lenteconcert, wij zijn in onze nopjes. Het parkoers golft pittig op en neer. Bij Bovenberg even een paar woningen, dan wenkt het bos terug en voorbij een steenweg randje Veltem het volgende kasseibaantje. We stappen stevig door voorbij de Watertoren en het Boshuisje. Krijgen nog een schitterend vergezicht cadeau bij het uitkomen van het bos. Stilaan dalen we terug af naar de vallei en de startzaal. Prachtig toch deze lus rondom Bertembos !
Na de koffie trekken we met de andere afstanden mee. Meteen weer de rosse kassei omhoog van een holle weg. What goes up must come down, denk Piet, en hij stuurt ons meteen terug de vallei in. We moeten onder de E40 door en gaan dan een half betonbaantje lopen richting stemmig dorpskerkje. Wilgenbeemden en helder, klaterend riviertje de Voer liggen op ons te wachten. Stroomopwaarts gaat de reis tot het kasseitje bij het prachtige kasteel van Leefdaal. Wandelaars die hier voor het eerst komen staan vol bewondering voor het monumentale gebouw. We lopen door de dreef die kasteel en kerk verbindt, even verder wacht de rust in een zaaltje dat wij niet kennen, het Pallekeshof.
Claire & Roland weten te vertellen dat de lokale lus de moeite loont, we hadden niet anders verwacht. De Nollekensstraat is een betonbaantje dat ons tergend traag klimmend hoog in de heuvels voert. Het keerpunt biedt meteen het zoveelste fantastische vergezicht over de Brabantse heuvels. Door een deels holle weg zakken we naar de Voer … om meteen weer te klimmen tot het kapelletje van Puttebos. We zijn in Vossem, er komt weer kassei aan te pas. Twee wandelaars voor ons lijken het zwaar te hebben in de holle weg. Meteen het sein voor Linda om ‘vol gas’ te geven. Moet de eerste keer zijn in tien jaar dat ze mij klopt op dit terrein ! Lachend monsteren we vanaf de top het vergezicht dat reikt tot de Leuvense woontorens. Over onverhard golvend terrein zetten we onze weg verder door de zonovergoten akkers. Bij de Voer weten we de rustpost nabij. Het is er al erg rustig rond de klok van 15:00.
De laatste etappe loodst ons dwars door de Leefdaalse dorpskern. Een holle kiezelweg zet ons af in de akkers. Als een slang slingeren de wandelaars zich door de nog maar deels bewerkte velden. Het is een lekker weertje, zonnig, koel, ideaal wandelweer. Stilaan komen er donkere wolken opzetten, het lijkt niet meer dan een plagende dreiging. In de verte ligt enerzijds Leuven, aan de andere kant de militaire mast van Duisburg en de Bertemse radars. We duiken onder de autobaan door bij de splitsing E40/A2. Mogen dan een laatste keer het kroosrijk en helder water van de Voer volgen. Een kort en nijdig klimmetje brengt ons naar de finish. Ja ik haal er mijn gram ! Met clubmaatjes uit het Brusselse drinken we een glas en dan … komt busje zo, al laat het op zich wachten. Tijdens de terugrit langs Gasthuisberg, hevige regen en hagel. Pakken ijs druipen van de ruiten, je voelt de koude binnen komen. We zijn net op tijd voor het moderne boemeltje terug naar de Koekenstad. Hebben vandaag een prachtige tocht gelopen – ja het was Paradijske wandelen in Bertem !
We zijn naar onze normen vroeg op pad vandaag. Ik wil toch nog eens zo graag 40 lopen bij Adje. Vanaf Turnhout volgen we netjes de oranje omleidingspijlen over Oud-Turnhout naar Retie … om na een kwartiertje weer op de brug in Turnhout uit te komen ! Verdomde rot Belgische signalisatie ! Ik rij door naar Kasterlee, pik er de N123 op die ons over Retie en Postel naar Weebosch loodst. De kerkklok slaat er net 08:00 als we een verdoken parkeerplaatsje vinden.
Hennietje vormt ons ontvangstcomité. Zij brieft over wie er zoal weg is op de 50 & 60 km. Haar eigen Theo natuurlijk, maar ook de Wilskes, Jacqueline en zowaar Colette & Alain uit het verre Waalse Durbuy. Mijn pr activiteiten lonen, ben benieuwd naar hun reactie later op de dag. Klokslag 08:30 gaan we op pad. Het eerste tarmacje loodst ons meteen het dorp uit langs typische streekboerderijen naar de eerste berken & sparren. De zandgrond ligt er opvallend droog bij. Stormschade is duidelijk zichtbaar. De Kempen noemt dit gebied hier. Enkele ‘bumps’ loodsen ons naar een open plek met rustende heide en droog strootjesgras, altijd een lust voor het oog. Vrij snel bereiken we de eerste wagenrust, zeg maar tentrust. De legendarische Olat boterhammetjes gaan vlot van de hand. Ik geef even uitleg aan dametjes uit Diepenbeek die hier voor het eerst lopen. Wij zijn weer thuis !
De tweede etappe loodst ons naar de Cartierheide. Lopen met een weidse boog om het open terrein waar meeuwen in de verte krijsend ‘bal populair’ houden. Ik ben dol op die prachtige vergezichten met wuivende gele gras, glimmend witte berken en donkergroene grillige naaldbomen. Stilaan stappen we richting E34 bij afrit Reusel. Lopen parallel met de snelweg en merken een ziekenwagen op het zandparkoers. Een medewandelaar heeft hartfalen. Wij kennen hem niet, hij lijkt mij stabiel en rustig, we laten het medische team zijn werk doen en lopen stilletjes door. Zijn toch wel onder de indruk, een beetje van de kaart. Wandelen verder door de bossen met opvallend veel jonge den en fel groene mossen tot de tweede pauze, tevens de soeppost. Een Olat wandeling die smaakt altijd …
De langere afstanden nemen de brug over de autobaan, we lopen er even parallel mee. Stappen vervolgens door het bos rond een vakantiepark. Tussen bos en grasland wordt de route verder gezet. Even wat bebouwing en dan wacht het dijkje langs de Goorloop. Wij delen Adje’s voorliefde voor waterloopjes. Landgoed Ten Vorsel komt nu aan bod, nog meer hooiland en bossen met spar en jonge den prominent aanwezig. Ook de ‘klokkebeesen’ staan al volop in het frisse groen. Bij een langgerekt ven moeten we een fietspad op. Hardlopers doen er hun ding over 21 km in omgekeerde richting. Jong en oud geeft ook bij deze sporters het beste van zichzelf, zwoegend of soepel, elk naar eigen inzicht en vermogen. Anderhalve kilometer verder zijn we weer alleen in het groen. Er daagt een uitkijktoren voor ons op. De eerste caférust wenkt, wordt een terrasje voor ons samen met Anneke en Rudy van wijlen het Palmclubke.
We zullen een eindje samen lopen tot 30 en 40 km uiteen gaan bij weer zo’n prachtige open ruimte met hoge gele grassen en afgeplagde percelen. Voorbij de Reuselse kei, eeuwenoud, passeren we akkers en hoeves. Steken de Postelsedijk over en lopen winters ogende bossen in. Moeten rond de moerassen van de Reuselse Moeren. Dat doen we aanvankelijk door een gracht te volgen, daarna ook een strook steenweg in aanleg, in grintvorm eigenlijk. Even enkele meter Olat pad, lees zompige grond, dan wordt het weer zachte, onverharde ondergrond langs schrikdraad. Linda vind de vooropgestelde 9 km extra lang, ik merk niets bijzonders. Adje stuurt ons letterlijk door de boer zijnen akker richting rustpost bij de Postelsche Hofstee. We spreken er een laatste keer de Olat ‘bammetjes’ aan.
Een strookje steenweg loodst ons terug over de snelweg. Zo snel mogelijk kiest Ad voor een karrenspoor, door bosbouwers getrokken in de sparrenbossen. Het zet ons af bij een monument uit WO II verwijzend naar een gevallen Lancaster 1. We trekken de weidse akkers in over stoffige paden. Stroken bos begrenzen de vergezichten. De volgende bosstrook zet ons af bij een café pal op de grens. We doen er een, zei het fris, terrasje. Moeten lachen met het mini thuishondje dat zijn territorium beheert en beheerst als een grootmeester tegen alle mogelijke indringers die veel groter zijn dan zij. De loebassen wijken zowaar ! Het laatste uurtje wandelplezier blijft bosrijk, met talrijke ‘bumps’ om de laatste jus uit de kuiten te persen. Met een merkwaardige natuur speeltuin ook. Bij een voetbalveld weten we de strijd gestreden. Een paar drukke straatjes en we staan bij kerk en zaal. Hennie wordt ons maatje, geduldig wachtend op Theo. Zijn verbaasd ook Iris nog eens te kunnen ontmoeten, uiteraard de Wilskes maar ook Bea & Jerome, onze nieuwbakken Antwerpenaren. Zouden ze wat heimwee hebben ? Colette & Alain vallen binnen, krijgen ons in de mot en zijn wild enthousiast. In geuren en kleuren bewieroken zij de organisatie, parkoers, markering en catering. Ja, dit vonden zij een voltreffer. Mijn dag is goed, Olat heeft er weer wat vriendjes bij die vast en zeker hun verhaal gaan vertellen in Wallonië. Voldaan rijden we terug naar huis, zonder omleidingen die volgens Rudy pas morgen maandag van kracht gaan. Olat, het blijft een feest !!
De veelvuldige werken aan het spoor maken onze keuze moeilijk. Finaal gaan we voor een makkelijke oplossing zijnde Oostkamp en de startzaal 1 km van het station. Google Maps leert ons dat we richting Moerbrugge en zijn kanaal dienen te stappen en niet naar Oostkamp zelf. Onze Turnhoutse gezel op de trein zweert bij station Brugge en bus 20. Wij kiezen voor Gent-St-Pieters, een Einstein koffietje en het boemeltje over Aalter. Het witte duo uit Holsbeek deelt onze mening. Vanaf station Oostkamp trouwens meteen marspijlen, tien minuutjes en we staan in het kleine startzaaltje van Cultureel Centrum Zuidleie.
Kennen al een paar jaar de andere tocht van deze organisatie maar dit wordt nieuw. Langs Lettenburg stappen we over slingertarmac het polderlandschap in. Wilgen zuigen het overtollige water uit de landbouwgrond. De boer parfumeert zijn akkers, de meeuwen kunnen er genieten van een uitgebreid ontbijt. Bij de kapel van Beverhout gaan we onverhard. Lange rechte dreven loodsen ons door het graasland. Dra volgen ook grachten en een vettige strook tussen verdroogd riet. Verrassend mooie strook parkoers in de Assebroekse Meersen. Rond de kerk stappen we een alleraardigste bidweg. Steken het kerkplein met zijn vele paasbloemen over. Even verder, midden een werf ligt zaal Patria. Het eerste wandeluurtje wist ons zeer te bekoren. Lut is er zonder Luc, die de administratie van de Globetrotters probeert onder controle te houden. Antwerpse Ivo en Marleen hebben een lusje voorsprong op ons, zijn zeer te spreken over het geboden en we kennen ze als betrouwbare waardemeters.
Stille werkmanstraatjes loodsen ons naar onverharde achterafjes. We komen uit bij Gemeneweide Zuid. De naamgeving doet oude gemeenschappelijke weilanden voor het vee vermoeden. De parkoersmeester geeft ons gelijk. Bij een frêle zonnetje zwerven we over graspaden door weilanden, langs wilgen en waterpartijtjes. Heel leuk biotoop dit. Er volgt een uitgedund speelbos, enkele villa’s ook. De volgende onverharde dreef zet ons af in de polder, bij landduin Schobbejakshoogte en Domein Ryckevelde. Langs akkers in bewerking zoeken we opnieuw zaal Patria op, net voorbij een mooi opgeschilderd kapelletje. Ik heb er zin in, ondanks de vermoeidheid van drukke werkweken. Stel Linda voor de lus een tweede keer te lopen, idee waar zij volmondig mee instemt.
Temperatuur en klimaat zijn echt ideaal voor een stevige wandeling, wij genieten met volle teugen van het mooie werk van de bevlogen parkoersmeester. Terug in Patria is ook autochtoon ‘speedy’ Monique aanwezig. Ze zal een tijdje voor ons uit lopen. De terugkeer loodst ons gedeeltelijk over een eerder gelopen GR-pad richting half verharde fietspad achteraf het Sint-Lukas hospitaal. Langs bosjes en weilanden zetten we terug koers richting Moerbrugge & Oostkamp. Dat we daarbij over enkele honderden meter een drukke baan dienen te volgen deert ons allerminst. De vaartdijk komt aan de beurt tot Moerbrugge brug. Aan de overkant pauzeren we een laatste keer in schooltje De Vaart. Hebben nog een uurtje stappen voor de boeg.
Het eerste lusje van ruim drie kilometer stuurt ons langs de spoorbaan. Voorbij een buxus kwekerij terug het onverharde op tot de kanaaldijk en langs het water weer naar De Vaart. We lopen gelijk door voor de ‘grote finale’. Aan de overkant van de steenweg wachten de Warandeputten. Een heerlijk wandelfestijn van moerassen, vlonders, witte bloesems, vrolijke zangvogels. Ja, deze apotheose mag er best wezen. We stappen dan ook met een meer dan voldaan gevoel het zaaltje van Zuidleie binnen. Hebben ruim de tijd tot de trein. Feliciteren de organisatoren met hun prachtige prestatie. Noteren alvast in ons wandelboekje : ‘keernekiwere’.
NMBS en De Lijn respecteren de theoretische rijtijden en zodoende zijn de korte pauzes van 6 en 8 minuten voor ons voldoende om vanaf 08:22 de Kempense koude te trotseren. Want fris is het als we vanaf de kerk van Dessel langs de stille straten van Heide naar Bivak Catico in Witgoor stappen. We zijn te dun gekleed voor deze gure maartse ochtend, mikken op de lentezon.
Het is opvallend stil in de tot zaal omgebouwde stalling. Het wandelgild reageert teleurgesteld bij de vaststelling dat de beloofde 27 km max. er slechts 21 blijken te zijn. Wij passen daar een wandelmouw aan, vertrekken na de koffie eerst voor een lokale 7km. Duiken vrijwel meteen de zanderige sparrenbossen in. Suskewiet is onze trouwe gezel. Draaien weg van de grotere afstanden en zoeken een pad op tussen bos en veld. Aan de overkant van een steenweg een recent geopend kerkhof en dan wacht een eerste keer De Gracht. Inderdaad een diepliggend waterloopje afgezoomd met aan weerskanten een wandelpad en een bomenrij. Moeten weg van het water en door de stille straten van Heide. Hierna volgt halfopen gebied, akkerland en sparrenbosjes. We zijn er moederziel alleen. Pikken De Gracht terug op voor een heen en weertje, met uitzicht op wit glimmende berken. De boer parfumeert zijn akkers en laat onze reukorganen mee genieten. Voorbij grappige, kleine hangbuikzwijntjes lopen we terug naar Catico. Hoog tijd voor een tas warme soep.
De zon komt stilaan door het grijze wolkendek piepen als we aan de 21 km beginnen. Terug het sparrenbos in en zijn zandpaden. Voorbij een rietven wachten wat akkers en dan gaat het richting kanaal. Merkwaardig dat wij sneller lopen dan een zwaar met grind beladen rivierboot. Leo (Mieke Pap) stoomt ons voorbij een landdijk op. Hij is al haast aan onze blik onttrokken als we een lange dreef tussen akkers aansnijden. Opnieuw bereiken we De Gracht en even verder de ons onbekende rustpost van Goudkarper. Vele bekenden hebben er al een etappe voorsprong. Zo ook de ‘op rust gestelden’ van de IJsetrippers Peter & de Jakke.
Na het aangenaam terrasje bij de visvijver snijden we de lus van net geen 8 km aan. Langs een veld van siersparretjes gaat het richting bewoning van Branddonk. Zoals we het gewend zijn beperkt wsv Mol het tarmac tot het minimum. We duiken speelbos Hodonk binnen, blijkbaar grondgebied Retie. Een ander grachtje zet ons af bij weilanden en berken die naar blad hunkeren. Het Warme Netepad, lezen we als we weer langs De Gracht lopen. Ettelijke kilometer deze keer tot voorbij Camping Berkenhof. Dan weer oogt het water bruin van het vergaande eikenblad, dan weer hel groen van het eendenkroos. Variatie zit er wel in en wij houden van natte biotopen. Even weg van het water voor een pad tussen berk en spar. De Gracht is dominant, loodst ons vanaf de Buizerbrug terug naar de rustpost waar we kort bijpraten met Jo (Globetrotters).
De laatste etappe begint, hoe kan het ook anders met De Gracht, deze keer langs en ook rond het Campinastrand. Een Nederlander sjokt voor ons uit, zwaarbeladen trainend voor zijn Compostella beproeving. Hij lijkt ons nog werk aan de winkel te hebben. Vanaf het kerkhof lopen we een tweede keer de lus van de 7 km. En dan … dan wacht den Duvel ! Nemen nog de tijd voor een babbel met ‘pannenkoeken’ Miel. De terugweg verloopt even vlekkeloos als de heenweg. Hebben een leuke, zonnige lentetocht in de kuiten zitten. Mooi werk toch weer van wsv Mol.
Het zat al weken in mijn hoofd, dit weekend zouden we wat extra kilometertjes wandelen. Is vandaag ook makkelijk, zijn nauwelijks drie kilometer van de startlocatie verwijdert. Jan Van Eyck moet ons dan wel naar de overkant van de Schelde brengen. Ja we wandelen ‘euver ’t woater’ in Oost-Vlaanderen. Stellen met plezier vast dat in de Potpolder de kasseibaantjes in ere hersteld zijn en ons dus toelaten vlotjes naar kasteel Wissekerke te wandelen. Starten in de gewelfde kelders van het prachtige gebouw is toch een luxe ! Krijg een berichtje van Martin. Hij heeft een etappe voorsprong en gaat voor de 50 km. Wij mikken op 40 km en spreken af bij rustpost 4 in Haasdonk.
De eerste etappe houden we kort. Door Bazelse straatjes en de wilgen van de Molenkouter zijn we binnen het halfuur bij rustpost Krinkelding. Wat dollen even met Marij & Willy, lopen gelijk door. Stappen voorbij café ’t Hoekskenaf een lange steenweg op. Straks heeft hier een wielerwedstrijd plaats, de terrassen worden klaargezet. De Noenstraat voert ons het open veld in, weilanden en rijen wilgen. Patje Kloek wordt onze gezel, ambiance verzekert ! We lopen Steendorp binnen via het kasseitje van Hemelrijck. Aan de overkant van de drukke steenweg wachten smalle paadjes hoog boven de vijvers van ’t Fort. We moeten ze delen met horden mountain bikers en dit doen we allen zeer hoffelijk. Duiken nu de brousse in van verwilderde oude kleiputten, een prachtig biotoop. Even verder een heuse wagenrust. Drie helpers bij een tafeltje met rozijnenbrood en chocomelk. Prachtig vinden wij dat ! De 50 km telt slechts een veertigtal deelnemers. Begrijpelijk na de Klijpetocht van gisteren maar toch wel jammer van al dat werk.
Patje zet het letterlijk op een lopen, wij stappen rustig verder. Mogen een heuse omzwerving maken door het Fort van Steendorp, zeg maar ruïne die terug door de natuur wordt ingepalmd. Even huisjes kijken en dan wat akkers. We bereiken de rand van Temse. De Hollebeek en omgeving vormen een lange omzwerving door woningen allerhande, kilometers vreten tot afspanning Lindenhof. Wordt onze eerste echte pauze na zo’n 15 kilometer. Kunnen er een terrasje doen, binnen is het wel erg luidruchtig. We zetten onze weg verder over veelal betonwegen met af en toen een strookje onverhard en wat koolzaad voor de kleur. Moeten de E17 over bij de mooi zwart & wit geschilderde Waterlandhoeve. Blijven tarmac lopen langs Haagdam, weg van de drukke autobaan en langs knisperende hoogspanning. Pff toch wel saai dit ! Er komt verandering in als we onverhard een diepe, smalle gracht volgen. Is een verademing. Nog een steenweg tot het centrum van Haasdonk. We bereiken net voor Martin de rustpost, Just in Time.
Langs de prachtige kerk en zijn kerkwegels stappen we de gemeente uit. Een kasseitje zet ons af bij het Fort van Haasdonk. We stappen vervolgens richting brug over de E17. Nemen even Clement en vriendin mee in onze slipstream, er zijn wat pijlen weg maar ik kwam hier al eerder. Gaan weer polderen ondermeer langs de werf van gasleidingen in aanleg. Dwars door een maïsveld slingert de Barbierbeek zich een weggetje. Wij mogen het wandelpad in aanleg inaugureren, over de stoppels lopend. Dit wordt een leuk weggetje. Terug het tarmac op nu, richting appelboer en zijn hangars. Rilden helpers en wandelaars hier vorig jaar haast uit hun broek van de kou, nu doet iedereen er een zonnig terrasje. Het kan verkeren zei Bredero ! De 50 km heeft nog 11 km te gaan. Martin vindt het intussen na zijn 60 km van de Klijpe welletjes. We kiezen voor de vlucht vooruit, 7,2 km tot de finish. Gaan weer ruim 5 km zwerven over tarmacjes door de polder tot we randje Kruibeke de Potpolder kunnen opzoeken. Onderaf de nieuwe keerdijk en langs landdijkjes koersen we onverhard richting Bazel. Een laatste prachtige dreef. Wie staat daar uitbundig te zwaaien ? Is warempel ons aller Hennie, terug voorzichtig eerste stapjes aan het zetten. Ze wacht op Theo die zijn vijftiger aan het uitlopen is. In het kasteel kunnen we zowaar een terrasje doen met uitzicht op de vijver, uniek ! Het is dan ook al 18:20 als we afscheid nemen van onze Nederlandse maatjes. Gaan lekker over de kasseitjes en bij een fraaie ondergaande zon terug naar ’t Callebeek en de veerboot. De kilometers zitten in de kuiten zoals gepland, het parkoers loste niet helemaal onze verwachtingen in. Maar het was zomers en heeft ons deugd gedaan. Dinsdag trekken we naar Witgoor Dessel en Milleke Mol.
Linda kan mij gemotiveerd houden om ook op zaterdag vroeg uit bed te stappen. In de mistige ochtend reppen we ons over de A12 richting Brussel. Het openbaar vervoer is geen optie vandaag vanwege te lange wachttijden onderweg. Ontdekte deze week dat de nieuwe secretaresse van de Trekplosters een Vanderstukken blijkt te zijn. We zijn slechts familie uit het zevende knoopsgat, zijn wel afkomstig uit dezelfde streek rond Diest. Stilletjes voel ik aan dat we op dezelfde manier graag praten en initiatief nemen, ja ik merk familietrekjes.
Maar we zijn hier om te wandelen vandaag. Bouwen zoals elk jaar ons eigen parkoers dat net 35 kilometer lang zal worden. We duiken voorbij het plein een steegje in. Zakken onverhard een verdiepje met de woonkazernes van het Fabiolapark als achtergrond. De zon is al prominent aanwezig, ik betreur al meteen mijn jas met lange mouwen. Dit moet morgen anders ! Lopen de brug van de E40 over en recht naar het kasteel van Groot-Bijgaarden met zijn ruime hoevegebouw. We dokkeren over de kasseitjes richting dorpscentrum en koersen vervolgens door ondermeer de Kloosterstraat richting Dilbeek. Duiken een vettig wilgenpaadje naar beneden voor een strookje natte Wolfsputten. Zijn een klimmetje verder bij de eerste rustpost op de Ketelheide, in een ons onbekend cafeetje. Clubmaat Jack passeert voor een korte babbel, heeft er zin in en loopt gelijk door.
Wij volgen even later langs Hof Ter Smissen en het nog winters ogend Rondenbos. Trekken vervolgens het open akkerland in. De eerste kieviten voeren hun halsbrekende vluchten uit boven weiland en verharde maïsstengels. Sint-Martens-Bodegem komt in zicht met zijn mooie kerkgebouw. We verslikken ons haast in goedbedoelde maar verwarrende markering van de rustpost. De groene letters ‘na’ hadden we niet opgemerkt bij een eerste lezing en we zullen de enigen niet zijn. Terreinkennis helpt ons naar het station en even verder rustpost Castelhof. We hebben er een ruime 9 km opzitten.
Lopen intussen mee met de 42 km. Er wacht een pareltje van een pad langs een vrij diep ingesneden beek om Bodegem uit te lopen. Onderweg een eerste nest klein grut, Barberie ganzen. Worden afgezet in open veld met een weids uitzicht over geurend en bloeiend koolzaad, een heus Van Gogh landschap de eerste dagen van maart ! Er volgen tarmacjes langs weilanden en hoeves op grondgebied Schepdaal. We stappen onder vernieuwde spoorbruggen door en een heuveltje op tot het Trammuseum. Aan de overkant van de Ninoofse Steenweg wacht de verste rustpost in een voetbalkantine. Ondermeer Jacqueline & Xavier maken er hun opwachting. We zullen ze niet meer terug zien vandaag.
De terugkeer begint met een moerassige Wereweide tot die drukke Ninoofse Steenweg. Aan de overkant weer een zee van koolzaad in bloei. Prachtige vergzichten ook over het Zuidwesten van Brussel, Molenbeek en Altitude 100. Met uitzicht aan de andere kant op Wambeek (Ternat) duiken we weer een verdieping lager. Lopen zowat parallel door de velden t.o.v. het eerder verlaten van Bodegem. Het Speeckaertwegje voert ons stilaan richting station en Castelhof. Hebben zo’n 20 km in de kuiten.
Laten Bodegem nu voorgoed achter ons. Gaan parallel lopen met de valleien. Tussendoor al eens een klimmetje om in Sint-Ulriks-Kapelle te geraken. Het parkoers oogt anders dan de vorige jaren. We lopen achterlangs bij een kasteel, door een bosstrook met al prachtige bedden van bloeiende anemoontjes. Krijgen nog een leuke strook langs een bosrand cadeau en gaan dan klassieker koers zetten over een tarmacje langs het spoor tot het centrum van Groot-Bijgaarden. Vanaf Don Bosco is het even pittig klimmen, een medewandelaar komt er zichzelf tegen. We volgen nu een verweerde kloostermuur richting witte wijk. Nog wat achterafjes en de laatste pauze in Collegium Groot-Bijgaarden wordt bereikt. Pff, was een lange 9 km zo laat op de wandeldag.
Uitbollen nu met een kleine 5 km tot de finish. Een strookje geknotte bomen en dan opnieuw de E40 over met uitzicht op de Basiliek van Koekelberg. We stappen nu door het speelbos van het Fabiolapark. Bewonderen er prachtig houtsnijwerk in gesneuvelde boomstammen. Dan gaat het dwars door wat voor een winkelcentrum moet doorgaan tot de finish … en de Duvelkes. Hebben een leuke lentewandeling gemaakt. Een heel ander parkoers dat zelfs zonder de Wolfsputten de stempel ‘geslaagd’ verdient. We komen zeker nog terug hoor Nelly !
Houden het vandaag bij twee busritjes met een ochtendlijk koffietje tussenin ‘oep de Rooseveldploatsj’. Huiveren als we er om 07:00 in de ochtend de Duvelkes al vlotjes over de toog zien gaan. Maar wij reizen sober naar Zoersel. Is heel lang geleden dat we nog eens bij de Natuurvrienden gingen stappen. Het is behoorlijk druk in de ruime startzaal, Herman is ook al van de partij, nam de eerste bus. Wij gaan op pad voor 30 km. Aanvankelijk door villawijkjes in het groen. Het is frisjes maar helder weer, een verademing na het grijs van gisteren. Aan de overkant van de steenweg wachten prachtige dreven en een eerste doorkijk over de imposante gebouwen van Abdij Westmalle, in een nieuw kleedje. We lopen met z’n allen richting Molenbos en zijn ranke sparren. Opnieuw begeleiden de vogels ons met hun mooiste liedjes. Al horen daar ook een stevig borende specht en een spottende gaai bij. De eerste rustpost na een kleine 7 km is er eentje die kan tellen. Is namelijk in de gerenoveerde kapel van de Nonnetjes op de terreinen van Sint-Jozef. We vergapen er ons bij het soepje aan prachtige glasramen en muurschilderingen. Hier blijf je met plezier wat langer zitten !
Maar er moet nog gewandeld worden. We zwerven door het domein van het ziekenhuis richting sparrenbos. Dra komen de prachtige dreven rondom de Abdij weer aan bod. De paters boeren duidelijk goed, hebben van het ganse domein een prachtig nieuw bedrijf gemaakt met ruime stallingen en brouwerij. De langere afstanden gaan hun eigen weg voor nog meer bos en een vettig paadje langs een heldere gracht. Bij een stralende hemel met witte wolken gaan we lange zandwegen volgen zoals de Heidemolenbaan en de Oude Lierse Baan. Tussendoor ook stroken van het Molenbos met z’n sparren en rododendrons. Pauzeren doen we in de hangar van bedrijf Luyckx, welbekend in wandelaars milieu. Leek ons een lange 8 km dit, bevestigt door menig ander stapper.
Maar niet gezeurd er wacht nog meer fraais. Een pittig windje begeleid ons over brede zand- en grintpaden. Boswegels liggen er dan weer vettiger en natter bij. Aan de onverharde Sint-Joblaan en zijn rododendrons lijkt geen einde te komen. We ruilen het in voor paden die we recent ook liepen vanuit Sint-Job. Staan de tochten van Zoersel voor ons historisch synoniem met slijk, we worden op onze wenken bediend. Gaan met z’n allen over een paar kilometer zigzaggen rond enorme plassen en soms ook wel onvermijdelijk door de zwarte blubber. Linda lijkt in haar nopjes te zijn, houdt het tempo strak. Ik moet even naar mijn tweede adem zoeken, een beetje de teugels vieren. Bij de chalets van het Schildense Rinkven ben ik weer bij de les. We komen zodoende gelijktijdig bij de laatste rustpost aan. De meeste wandelaars doen er een terrasje op de ‘pelouse’. Jefke en Rudy lopen de 24 km, onze maatjes uit Polderstad net als wij de 30 km, Denise en Patrick dapper de 40 km. Allen met een extraatje op de teller.
Samen met Jefke lopen we opnieuw de bossen in. Dra scheiden onze wegen. We maken een laatste keer een lange omzwerving door beuken- en sparrenbossen. Lager gelegen weilanden lijken wel vijvers. Bij domein ‘De Dennen’ pikken we kortere afstanden op. Als in een processie loopt de stoet door achterafjes en wat straten van Zoersel. Een klein hondje maakt de baan vrij voor zijn baasjes. Wij pikken handig aan en kunnen zodoende lekker tempo maken, menig stapper van kortere afstanden voorbij. In de zaal heerst een drukte van belang. Zoersel wist 3340 wandelaars te strikken vandaag. Zelfs Colette en haar ventje zijn van de partij net als Kristel & Jeroen. Het moet gezegd dit parkoers en de toch wel uitgebreide catering verdienden dit succes. Een beetje moe maar tevreden reizen we super vlot naar huis terug, naadloos van de ene bus in de andere stappend. Volgend weekend plannen we de klassiekers Zellik & Bazel.
Rudy heeft tijdens de treinreis tot Gent zijn bedenkingen bij onze keuze. Hij houdt het bij een toch wel complexe reis naar Mater. Wij gaan een zwarte vlek op onze wandelkaart opvullen vandaag. Ik was ooit een keer in Waregem, Linda nog nooit. Het zwerk oogt er grijs, de stationsbuurt grauw. Door stille straten reppen wij ons naar Bilkhage en zijn buurthuis, het startlokaal. Het is er stilletjes, we worden verrast door de aanwezigheid van een paar gouwgenoten.
Het parkoers van 34 km valt uiteen in twee lussen. De eerste van 5 km loodst ons terug naar de achterkant van het station. Is een kortere weg dan hetgeen Google Maps ons voorschotelde. De Slekkeput stuurt ons langs de spoorbaan, vrij snel over onverhard. Lager liggende weilanden laten een verzopen indruk. Maar de lente komt in ’t land. De eerste blaadjes en bloemetjes zijn er, vogels zingen hun mooiste liedjes. We volgen een oude spoorberm, uitgebaat door Natuurpunt. Het paadje wordt smal en bijwijlen glad. Leuk stukje parkoers dit tot het oude station van Sint-Eloois-Vijve. Terugkeren naar Bilkhage doen we door een villawijk, het stoort ons allerminst.
Na de koffie beginnen we aan het grotere werk. Stappen bij nauwelijks 5°C door een industrieterrein en langs een rustige straat recht naar het centrum van Sint-Eloois-Vijve, voorzien van een prachtige kerk en al even mooie horeca zaak. Lopen dan gelijk een Leiebrug over en volgen even de rustige waterloop. Wordt tarmac lopen dan, tussen bebouwing en weilanden recht naar het volgende dorp zijnde Wakken. Passeren daarbij een waterloop, naar ik vermoed de Mandel. Het dorpscentrum oogt wat groezelig. Wij koersen naar de volgende gemeente Markegem, ook wel historisch Uilegem genaamd blijkbaar. Hebben er onze tweede pauze na 12 km.
Zullen vanaf dit nette zaaltje twee lussen lopen. De eerste, van 6,8 km voert ons langs de kerk het dorp uit. De ellenlange, rechte Kouterweg loopt door open veld. We mogen het tarmac af voor een alleraardigst pad afgezoomd met wilgen langs waterloopjes. Blijkt ook een geboortepad te zijn a rato van één boom per maand, opgestart einde 1998. We komen in Dentergem aan. Weer een lange kaarsrechte weg, Dreve genaamd, die langs een pracht van een vierkant pachthof leidt. In een weiland onze eerste lammetjes van het jaar, meteen drie ravottende snotneuzen. Een glooiend tarmacje voert ons terug richting rustpost. Hoog tijd om de innerlijke mens te versterken. We krijgen intussen het gezelschap van een paar ons welbekende West-Vlaamse koppeltjes.
Het zwerk wordt echt wel donker als we op pad gaan voor onze tweede lus van 6,2 km. Langs fruitgaarden en weilanden koersen we naar de N327 en zijn meelopende rivier. Krijgen nog meer prachtige hoeves in het vizier. Weg van de drukke baan ook weer ons waterloopje en weidse fruitgaarden. Waar wandelaars kruisen dient de Baliekouter zich aan. Prachtig nat gebied, vrij goed begaanbaar dankzij graspaden. Toch even ploeteren door het laagst gelegen gedeelte. We merken op dat elk lusje zo wel zijn natuurgebiedje heeft, een verdienste van de parkoersbouwer. Vergezeld van een buitje reppen we ons naar de rustpost. Ontsnappen aan het natste moment. De wandelaars rondom ons merken op dat deze lus toch wel elastisch bemeten was. Tja, wij deden er ook 1:20 over, zal dus wel gul aan kilometers geweest zijn.
Hebben nog 9 km voor de boeg tot de finish. Het zal de ganse tijd af en aan druilerig zijn. Lopen zowat de omgekeerde weg tot waar we daarstraks de Baliekouter indraaiden, maar over grote plaveien nu. Gaan dan de Moerdijkstraat in Wielsbeke volgen. Lange rechte wegen door kale akkers en weilanden worden ons deel tot in Sint-Baafs-Vijve. We lopen er even fout omdat een jongedame net op het voor ons slechte moment voor een pijl stond. Ons strookje natuur bestaat deze keer uit het Schoondalbos, in feite een langgerekte vijver de oevers begroeit met riet. Nog 800 meter tot de theoretische finish zegt een medewandelaar. Kan niet kloppen want dan komen we pas bij de Leiebrug uit. Moeten opnieuw door Sint-Eloois-Vijve en naar de drukke steenweg. Het extraatje voert door achterafjes terug naar het station van daarstraks. Nog en kwartiertje villa’s kijken en we bereiken de eindmeet. Liepen met z’n allen twee uur over de 9 km ! En zeggen dat ook de wandelaars van de 14 km dit traject dienden af te leggen.
De parkoersmeester heeft geen oren naar onze opmerkingen. Zou dat de reden zijn voor de toch wel lage opkomst van net geen 500 wandelaars vandaag ? Je kan beter naar Zingem komen zegt Anita plagerig, al is zij dan inwoonster van Waregem. Een uur later dan gepland nemen we de trein terug naar huis. Moeten tussen Lokeren en Sint-Niklaas op een overvolle bus wegens werken aan het spoor. Tja, mijn eerste wandel zaterdag sinds een maand werd er eentje met extra’s.
Hans had mij overtuigd, we zouden de Nationale Wandeldag 2014 beleven in Deinze. Makkelijke treinverbinding trouwens, zo’n 10 minuutjes voorbij Gent-St-Pieters. Groene pijltjes loodsen ons vanaf het station naar de immense startzaal Brielpoort. Het is er al gezellig druk om 09:00 in de ochtend. Jeannine (Oudenaarde) is dan al vrolijk op pad, in de juiste stemming gebracht door een jeneverke van gekende stokerij. Lut & Luk voeren de Brugsche Globetrotters aan. Incognito zijn we vandaag alweer niet !
We hebben onze zinnen gezet op de maximale afstand van 35 km, die er bijna 36 blijken te zijn. Schuiven stilletjes aan voor de drankjes en de vitamientjes bij de start. Ik krijg een doosje toegestopt met pilletjes voor mannen +50, je wordt ouder papa ! De vlierjenever maakt mij dan weer vrolijker. De langere afstanden beginnen aan de Tolpoort met hun eerste stukje Leie en Leie-arm. Worden dan richting station en spoorbaan geloodst. Hier zagen wij vanochtend een bosje liggen en daar gaat het ook naartoe, zij het na een woonwijkje en een eerste geklasseerde hoeve. Goed te Parijs blijkt de omgeving hier te noemen, een leuke groene strook. Ze voert de wandelmeute naar Astene en zijn kleine rustpost. We begroeten er Marij, uiteraard met een lusje voorsprong op ons lopend.
Hebben nauwelijks 5 km op de teller staan en wandelen dus gelijk door. Goed te Parijs wordt nu uitgebreid verkend. Eerst opnieuw langs het verlengde van de prachtige dreef van daarstraks. Dan even een doorsteek door een stille wijk alvorens weidse landerijen te bewandelen. Hof van Parijs, Oud Goed van Parijs, dit alles hoorde in vroegere tijden vast en zeker aan een rijke familie toe. Pas aangelegde wandelpaden maken het ons aangenaam. Een tarmacje loodst ons finaal terug naar het centrum van Astene en de nu druk bevolkte rustpost. Tijd om de innerlijke mens te versterken na een kleine 11km stappen. De Nederlandse wsv De Gondeliers zijn talrijk vertegenwoordigd. We komen ze zowat overal in Vlaanderen tegen.
De ganse meute doorkruist aan de overkant van een drukke steenweg een wijk van recente signatuur. Bij het Oude Sashuis op de Leie verlaat de 15 km ons. Wij lopen even stroomafwaarts en gaan dan een alleraardigste landdijk op richting domein van Graaf ’t Kint de Roodebeke. Heerlijk wandelen is het hier door bosdreven die luisteren naar namen als Jean, Henry, Baudouin en Juan. La Famille parle français n’est pas ! Toch met dank van de vele wandelaars voor het openstellen van hun prachtige domein. Haast ongemerkt komen we zo uit bij het monumentale kasteel van Ooidonk en even verder de ook al zalige kasseidreef die naar de kerk van Bachte-Maria-Leerne loopt. Tegen de kerkmuur de begraafplaat van de familie de Roodebeke. Even verder wenkt voor ons de derde rustpost. Binnen is het te druk, met velen doen we een terrasje op de speelplaats van de dorpsschool. Het is lente !
De lokale lus voert ons bij Sint-Martens-Leerne even de bebouwing uit. Annie & Willy hebben een uurtje voorsprong, voorspellen ons wat komen gaat. Aan de overkant van de Leie liggen Deurle en Sint-Martens-Latem en dan weet je het wel. Audi, Mercedes, Range Rover, ja zelfs een zwarte Ferrari horen hier op stal te staan. We doorkruisen één van de rijkste omgevingen van Vlaanderen, denkelijk nog mooier als de vele beuken in het blad staan. Nu toch wel een beetje saai, op het auto’s en huizen kijken na dan. De volgende pauze in Bachte komt er niks te vroeg. We kunnen er even bijpraten met immer goedlachse Sabine en minzame Freddy. Gaan weer op pad met de parkoersmeester van wsv Wetteren. Hij zorgt er voor dat de wat flauwe, landelijke betonwegjes aan ons voorbijgaan zonder dat we het beseffen. Heeft veel te vertellen ! Na een landdijkje bereiken we de Leiedijk en haakt onze gezel af. Het wordt druk langs het water, zeker als de kortere afstanden aansluiten. Het lijkt wel een heuse processie die op weg gaat naar de laatste pauze in het VTI.
Opnieuw doen wij er een geïmproviseerd terrasje, Krijgen Kathy en Hans in het gewoel niet te zien. Lopen even mee met Linda & Dirk langs een oud zusters klooster. Komen op de Markt uit die we in de lengte aflopen tot de prachtige OLV-kerk. Zijn op nauwelijks honderd meter van de start maar … we gaan nog niet naar huis ! Lopen met z’n allen achter de sporthal langs, het parkoers van de 5 km volgend. Even een likje Leie en daar duiken de Brielmeersen op. Doorkruisen uitgebreid het dierenpark met ondermeer een prachtig koppeltje sneeuwuilen en een schitterende kolonie, denkelijk overwinterende, ooievaars. De sierlijke hoogpoten trekken zich geen ene moer aan van de vele kijklustigen en doen hun ding, foerageren en nesten bouwen. Afsluiten doen we met een laatste strook langs een Leie-arm. De zaal zit stampvol, we beginnen er niet aan. Keren terug naar het marktplein en gaan ons Duvelke drinken in een Shoarma zaak, de kelner verbaast over de grote toeloop.
Om 17:00 gaat onze trein, moeten een tweetal uurtjes reizen tot Hemiksem. Ondanks een wat minder middenstuk kijken we terug op een aangename wandeldag. We konden door de verstandige parkoers opbouw van De Natuurvrienden heel lang uit de drukte blijven en genieten van de zonnige lentedag. Bedankt Hans voor de gouden tip !
Ondanks de vermoeidheid van mijn tweede zesdaagse op rij zich nog laat gevoelen maak ik Linda toch zachtjes om 07:30 wakker. Martin verwacht ons in Geel-Bel. Op de autobaan spelen we een paar keer haasje-over, nemen ook een verschillende afrit en parkeren aan weerszijden van de startzaal. Zo zijn we hé ! Ondanks twee verschillende startplaatsen is het behoorlijk druk in de zaal. De Wilskens vormen ons ontvangstcomité. Na de koffie en de knuffel aan wandelmama Jeanneke gaan we op pad. Beginnen met een lokaal lusje van een kleine 7 km. Het voert ons voorbij de stemmige dorpskerk richting Bruul. Het landschap varieert van halfopen met weilanden tot paden midden de statige sparren. Even wat villa’s kijken ook nadat een omvangrijke groep joggers ons vrolijk lachend voorbij gelopen zijn. Een breed zandpad loodst ons langs opengemaakt terrein. Sparren moeten plaatsmaken voor het herstellen van stuifduinen, lezen we op het infobord. Dwars door de volgende bosstrook komen we bij het geïmproviseerde parkeerterrein en de intussen bomvolle zaal. Kunnen nog net een plaatsje bemachtigen om even te pauzeren.
Lopen nu de andere kant op, dwars door de stoppels van geoogst maïs. Een kort heuveltje op, koning spar domineert weer. Voorbij een jeugdhuis wacht opnieuw de open ruimte. Gaan zwerven door de Netevallei richting Scherpenbergen en De Hutten. Bekend terrein dit. Aan de overkant van een steenweg even wat ploeteren door zwarte smurrie. Pauzeren doen wij in de voetbalkantine van De Zonnekloppers. Gaan vervolgens toeren rond het Meerhoutse centrum. Landelijk langs Gebergte, zo vlak als een pannenkoek overigens, en door het nog jonge Fabiolabos (1991). Komen bij voetbalterreinen uit en stappen door een recente woonwijk stilaan richting Volkshuis en volgende rustpost. Onderweg kijken we verbaasd naar een grasveld vol margrietjes, half februari nota bene. De rustpost zit overvol en het is er veel te warm. We doen zowaar een terrasje in de blakende zon !
Hebben ook hier een lokaal lusje voor de boeg. Een kasseitje voert ons naar de Prinskensmolen en even verder een moderne watertoren. We lopen wat landelijke achterafjes, zelfs door een korte holle weg. Vanaf het kerkhof pikken we opnieuw de nieuwe wijk van daarstraks op en dan gaat het linea recta terug naar het Volkshuis. Gerda en Mon komen er, in ’s zondagse outfit, een pintje drinken. Waar is de tijd dat wij samen Waalse en andere Olat tochten onveilig maakten. Jammer toch dat zij er de brui aan gegeven hebben. Wij hebben nog een uurtje stappen voor de boeg. Achterafjes voeren ons terug naar de Grote Nete en het, inmiddels gesloten, café bij de watermolen. We duiken terug de bestoppelde maïsvelden in. Een breed halfverhard pad voert een laatste keer naar de Nete. Wij verlaten het water voor een donker sparrenbos. Een pad in de open ruimte en langs een gracht ligt er dan weer vettig bij. Kan Martin meteen zijn nieuwe sloffen ‘dopen’. Het is overigens heerlijk wandelen door het niemandsland van weilanden onder een heerlijk zonnetje. Er wacht nog een laatste strook spar en dan kan den Duvel aangesproken worden. Ook Eddy Wils trakteert zijn gasten op een rondje.
En dan is het weer tijd om, bij een prachtige zonsondergang, ons karretje op te zoeken. We zijn de laatste op de wei. Bij de rotonde van Geel Punt is het even zoeken naar de juiste insteek richting Antwerpen. Verder verloopt onze reis vlekkeloos. Hebben weer een leuke dag achter de rug, een aangenaam weerzien bij de Bavostappers ook. Volgende week trekken we denkelijk naar Kathy & Hans in Deinze en zijn prachtige Leie vallei. Tot dan …
Na een zesdaagse werkweek kom ik met tegenzin uit bed op zondagmorgen. Maar Linda heeft gelijk, ik zal en de beentjes strekken en een frisse neus halen. En fris is het inderdaad, de auto heeft de neiging te gaan slingeren bij de rukwinden op de E34. Met een ongewild ommetje langs Vosselaar bereiken we Merksplas. Belgische wegsignalisatie op zijn best. Beetje vreemde startplaats ook, de kouwelijke gang van een splinternieuw sportcomplex. We warmen ons dan maar figuurlijk op aan het gezelschap van wandelmaatjes uit Hoboken en Schelle.
Weer of hondenweer, we zullen onze 30 km lopen. Stille straatjes loodsen ons de dorpskern uit, de weidse velden in. Grote naaldbomen liggen er verpakt bij, klaar voor transport. Lievekenshoek klinkt zelfs niet schattig bij het gure winderige weer en de vele tarmacjes. We naderen een omgeving met vele serres. De pauze is voorzien bij Diary Farm Quirynen, net naast de stal met kalveren. Het kleine zaaltje zit bomvol. Alle wandelaars passeren hier dan ook 2 en 3 maal.
Koekhoven, zo noemt de landbouwersstraat van de rustpost. We lopen hem af voorbij nog meer breed uitgesponnen serres richting bosstrookje en eenzame kerk. Onder een paraplu duiken twee goedlachse wandelaars op. Annie & Willy hebben gisteren genoeg slijk gehad in Clermont, houden het vandaag netjes. Ze kondigen ons een mooie lus aan van net geen 9 km. We draaien inderdaad meteen een bos in. Passeren een scholengemeenschap en wandelen vervolgens een zompig graspad op afgezoomd met rododendrons. De 30 km mag een pracht van een vijver rondden, puur natuur. Daarna volgen de heerlijke groene dreven van het Graafsbos. We zijn in onze nopjes. Nog wat achterafjes met chalet bebouwing en we staan weer bij de kerk van het begin. Geheul noemt het hier en het wordt een ware gesel van regen en wind. Jacqueline komt ons tegemoet, heeft een halfuurtje voorsprong en begint aan lus 2. Na enkele honderden meter knokken tegen de vijandige elementen is een kom hete, verse soep meer dan welkom.
We zijn klaar voor de tweede etappe van 9 km. Bij Berkshoeve draaien we een lang breed pad met rode ondergrond op. Zullen het een paar kilometer linea recta volgen door halfopen terrein. De wind luwt, de regen maakt plaats voor een flauw zonnetje. Dit wandelt al beter. Bij een ven ontwaren we een zeldzame witte reiger. Wie zei daar ook weer dat afstandenstappers niks zien ? Moeten rechtsom een tarmacje op en knokken pal op de wind. Linda duikt achter me, ik probeer haar er plagend af te lopen. Bij de volgende bocht hap ik naar adem, ben even heel diep gegaan. We vervolgen onze weg over graspaden, verderop weer over brede langgerekte zandwegen, half verhard. Ik herken dit van eerder gelopen Streek-GR van de Kempen. Bij natuurgebied Zwart Water keren we stilaan op onze stappen terug. De parkoersbouwer heeft nog een verrassing in petto zijnde de Hoogmoerheide. Piet Konijn schiet schichtig weg, vrijwel voor onze voeten lopend. Wij genieten van een prachtig heideveld, vennetjes en grillige sparren. De laatste pauze bij Quirynen wenkt, maar eerst nog even de wind zijn zotte fluit overwinnen.
Hebben nog een uurtje voor de boeg. Tussen muren van glas stuurt een tarmacje ons richting Merksplas, de kopwind moeten we er voor lief bijnemen. Worden beloond met een zanderig pad dat naar een slingerende beek voert. Overstromingsgebieden liggen er dicht begroeit bij, een prachtig biotoop. Ook de jeugd denkt er zo over en houdt een heus moddergevecht in het nat. Vader mag straks de hoogdruk reiniger bovenhalen om zijn kroost terug te fatsoeneren. We wandelen nog door een prachtig park met waterloopjes en schitterende strooien figuurtjes. Onze tocht zit er op. Kan de parkoersbouwer gerust stellen. We hebben vandaag enkele ons totaal onbekende en prachtige stukjes Vlaanderen ontdekt. Onze terugrit naar Hemiksem verloopt vlotjes. Linda slaapt er zich doorheen, de niet aflatende storm heeft haar diep in het krachtenarsenaal doen duiken. En ik, ik heb mijn gedachten weer eens verzet, kan maandag terug het gevecht met de tandartsen aan.
Als ik om 08:00 uit bed kom is Linda al op zoek gegaan naar splitsingsbordjes.
We kunnen vanaf onze eigenste dorpel vertrekken, zegt ze triomfantelijk. Wij zijn trouwens niet een klein beetje fier vandaag dat voorzitter Wilfried de IJsetrippers uitgenodigd voor een Promotocht in ons dorp. We zullen er meerdere tegen komen zoals Ghislaine, de Jakke en zijn Jeannine, den Tast, Viviane & Danny ook.
Maar we vertrekken dus van thuis uit. Volgen de 7km 2 x langs de visput van Terlocht. Zijn er nog gans alleen en verstoren een paar reigers tijdens hun ontbijt. Stappen door een wild bosje bij Callebeek en vervolgens langs de Schelde, stroomopwaarts. De lucht is staalblauw, de zon zet de ganse omgeving die tot Bazel en Wintam reikt in stralend licht. Heerlijk wandelen is dit. Langs de Sint-Bernardus abdij stappen wij voor het eerst tot onze nieuwe feestzaal Depot De Luxe en hij heeft zijn naam niet gestolen. Natuurlijk botsen we er meteen op vele bekenden, Diane & Rudy, de thuislopers, maar ook Jefke en zowaar Freddy Persoone in goede doen ! Nog 12 keer slapen en die verkast weer naar zijn tweede vaderland.
We gaan op pad richting brandweer kazerne en zwemdok. Aan ’t Kerkeneinde kiezen de langere afstanden voor een strookje Vliet en vervolgens over het tarmacje van het Cleydaelbos. Voor het tweede jaar op rij mogen met het prachtige gelijknamige waterkasteel bezoeken alvorens richting Groenenhoek te stappen. Wat villaatjes verder staat de poort van de Witte Hoeve wagenwijd open. Een zeldzaamheid dat we het domein van de vele kastelen mogen betreden. We pikken de kortere afstanden terug op en zwerven met z’n allen over moszachte paden langs de rododendrons. Wat een prachtig stuk parkoers is dit ! Langs stille Hemiksemse straatjes lopen we naar de eerste rustpost in de Lindelei, we zijn haast terug thuis.
Doen we natuurlijk niet, we duiken de Putteman in en zetten koers naar het onverhard van de Moerelei en het Mastenbos. Bij het permanente zigeunerkamp stappen de langere afstanden de prachtige platanendreef in richting Macadammeke en Hoboken. Aan de overkant van de drukke steenweg wachten algauw de terreinen van honkbalclub Pioneers en de vijvers van fort VIII. We pauzeren er in de mooie gelagzaal van de vissersclub. Bij het verlaten ervan verwarring onder het wandelgild. Zij die 21 km lopen staan na 5 minuten terug bij de rustpost ! Wij geven wat advies maar snappen niet echt wat er gaande is. Hebben zelf een Hobokense lus te goed. Ze voert ons langs zwembad Zorgvliet naar het gelijknamige park. We gaan wat dolen langs rododendrons en statige beuken. Moeten goed opletten want de pijltjes hangen soms op onverwachte plaatsen. Slaan er ons netjes doorheen en stappen door het kleine parkje richting Kioskplaats en tram terminus. Moeten nu even wat stille straatjes lopen om bij de spoorweg en Umicore uit te komen. Aan onze kant ligt een leuke bosstrook en daar maken ‘die van Schelle’ al enkele jaren dankbaar gebruik van. Ook de vinken genieten van de stralende dag en verwennen ons met hun hoogste lied. Langs voetbalvelden stappen we naar Villa Marina en snappen waar het voor velen fout liep. Het parkoers kruist en je moet even met je hersenen wandelen om de juiste richting aan te houden. Terwijl we tussen de woonkazernes doorlopen fluiten we enkele wandelaars terug op het rechte pad. Nog even en we pauzeren weer bij de vissers, in het gezelschap van Yvette & Albert (Borgerhout).
Wandelen zelf nu ook voorbij het heikele punt van daarstraks. Moeten lachen als de dame voor ons manlief prompt terug roept, de verkeerde richting uit. Eigentijdse Adam en Eva zeg maar. Wij houden ons aan de overigens duidelijk gepijlde route en stappen de paden van Fort VIII binnen, met zijn grillige platanen. Zwerven tussen waterpartijen en spoorlijn door tot we de steenweg bereiken. Aan zijn overkant pikken we terug de dreef naar het zigeunerkamp op. Komt een man met zonnebril op zijn gemakje aangewandeld. Ons aller Kim natuurlijk, die komt uitlopen van een zware Euraudax in Jambes op zaterdag. Een korte, vrolijke babbel en we vervolgen onze weg. Mogen naar goede gewoonte nog eens door het kasteeldomein Klaverblad, bosrijk gebied. Achterafjes zoals de Koekoekweg zetten ons tenslotte terug af in de Lindelei. Het is er al heel wat rustiger, de helpers ogen een beetje moe, het is een drukke dag geweest.
Lopen een tweede keer door onze straat, ronden de visput en wandelen een meer uitgebreide versie door het wilde speelbos. Langs de Schelde-oever en achterlangs het vroegere Bekaert gaat het terug naar St-Bernard. Bea & Jerome achterna lopen we een prachtig extraatje, heen en weer langs de diep ingesneden Beneden Vliet. Bij de finish wachten onze Borgerhoutse maatjes en … den Duvel. Kim vervolledigt ons clubje, M & M komen even langs. Voor wij het goed beseffen is de zaal leeg gelopen en zijn wij de laatste tafel. We begeleiden Kim tot de bushalte en stappen het valse plat op tot de Karel Debackerstraat. 1.800 deelnemers kregen wsv Schelle vandaag over de vloer, denkelijk hun record en meer dan verdient. Hoorde ik daar de voorzitter niet spreken over volgend jaar een marathon tot in Polderstad ? Zal voor zij die de Nationale Wandeldag hier meemaakten als muziek in de oren klinken. Voor wie het toen niet meemaakte, het gemis kan worden opgevuld. Wij kijken er alvast al naar uit …
Ik excuseer mij bij voorzitter Wilfried voor de kampioenenviering in Overijse op vrijdagavond. Zie stilaan de bodem van mijn eigen energietank. Toch kom ik om zes uur uit bed, ondanks een bar en boos weer. Een klein groepje reist met de trein naar Olen. Een koppeltje vraagt of wij de weg kennen naar de startzaal. Het hoeft niet eens want Gedoviba zorgt voor een perfecte bepijling vanaf het station. In de ruime tent heel wat bekenden, zelfs vanuit Waregem en Deinze komen ze aangerukt. Ivo heeft er duidelijk geen zin in, Marleen is echter net als Linda niet te verwurmen. Hij rekent zich dan maar bij ‘de zotten’.
Plezierig is het inderdaad niet, door niet aflatende regen het parkoers opgaan. De langere afstanden worden het Doffenpad opgestuurd, de weilanden in. Is tevens de naam van deze wandeltocht. Verhard wordt onverhard aan de overkant van een steenweg. Slingerpaadjes sturen ons de modder en de plassen in. Toch blijft het geheel begaanbaar, zij het soms voetje voor voetje. We komen bij het Albertkanaal uit, waar rivierboten zachtjes een sluis binnenvaren. We stappen, luid taterende Marion achterna, langs een windmolen uit 1938 en verder richting autobaan en Olen-centrum. Na wat straten volgt domein Teunenberg en zijn sparrenbossen. De eerste rustpost wenkt na een klein uurtje nat, nat, nat. Het kleine zaaltje van I.P.A. is druk beklant, te meer daar de stoere stappers van de 42 km er al een extra lus hebben opzitten. Soepketel en koffiepot dampen, we worden verwend.
Danny, Frans, Patrick en Jefke lopen voor ons uit de sparrenbossen in. Linda wandelt behoedzaam richting autobaan. Zij is geen fan van gladde omlopen. Stilaan wordt het parkoers halfopen en beter begaanbaar. We duiken weer onder de autobaan door in Oevel en stappen langs Hoogbuul over het kanaal. Aan de overkant ligt het ruime en moderne Olense Shoppingcenter. We worden er door de organisatie gewaarschuwd voor een onverlaat die steeds weer de pijlen blijkt te verwijderen. Komen vlotjes door het sparrenbos heen en vervolgen onze weg verhard richting Verbrande Kant. Wandelen tenslotte door de nieuwe wijk van Langepad tot de kerk van Onze-Lieve-Vrouw-Olen en de tweede rustpost. In de prachtige zaal hangt een groot scherm. Kunnen we bij het genieten van een lekkere kom soep met brood volgen hoe onze jonge jongens het wk cyclocross naar hun hand zetten.
Even een babbel met Claude en we gaan weer op pad. Stappen voorbij het Olense station een straat in met vele gelijkaardige residenties. Het daagt ons als we voorbij Umicore Research lopen. De wijk van daarnet was denkelijk in vroegere tijden bedoeld voor het kaderpersoneel. Een betonnen afspanning van het fabrieksterrein is prachtig beschilderd met vele taferelen, het heeft iets. In een tweede mooie zaal, in Sint-Jozef, pauzeren we slechts kort. Ik neem net de tijd om even met Jefke te babbelen, het was te lang geleden dat wij hem nog ontmoet hadden. Steken een kanaal over en lopen voor een lange zwerftocht langs zijn oever. Verlaten het water voor de Geelse Mosselgoren. De parkoersbouwer verwent ons met een uitgesponnen lus over zompige graspaden, langs prachtige rietvelden, net niet gladde vlonders (dankzij de kiekendraad) door een moerassige strook. Dit is genieten en we doen dat samen met ondermeer Milleke Mol. Stappen over een meccanobrug naar de overkant van het kanaal. Volgen zijn oever maar korte tijd en gaan nog even door een bos van spar & berk dwalen. Dirk (Nijlen) loopt met ons langs een paar hoeves en door de Olense straten tot we opnieuw de rust van Sint-Jozef bereiken.
Hebben nog zo’n 8 km voor de boeg. Volgen nog eens het kanaal en zijn winderige open ruimte in de andere richting dan daarstraks. Lopen vervolgens door zand en langs grillige sparren richting Nete. Laten Bobbejaanland achter ons. Het Olens Broek dient zich aan, opvallend minder nattig dan verwacht. Toch met vele vlonders uiteraard. Maken dan een lange omzwerving door de weilanden van Langendonken tot het Albertkanaal. Laten water en spoorweg achter ons en duiken een laatste bosstrook in. Aan zijn overkant wacht halfopen Gerheze tot de finish. De tent zit nog vol wandelaars en niet-wandelaars die zich te goed doen aan pannenkoeken en een stevige pint. Linda blijft trouw aan haar Duvel, ik laat mij de Hopus van ’t vat smaken.
En dan wacht de trein. Bij een uitklarende hemel en invallende duisternis stappen we de 2 km terug naar Olen station. Zijn er al even als Peter voorbij holt, hij moet de andere richting uit. Met een tevreden gevoel reizen we terug naar Hemiksem. Het uurtje ochtendlijke regen zijn we alweer vergeten. Gedoviba zette nu al voor de zevende keer een prachtprestatie neer. Dat hebben wij vandaag geleerd.
Ik heb weer een emotioneel loodzware week achter de rug. Op het werk heeft de muis de kater er toe gedwongen haar schriftelijk vrij spel te geven over zijn poes. Het klinkt hilarisch maar de realiteit is het heel wat minder. Wanneer het privé leven van de directie verweven geraakt met het beroepsleven gebeuren er heel onprofessionele dingen. Zaterdag ging Linda alleen een toertje wandelen door het Rivierenland. Ik moest samen met de maatjes afscheid nemen van de oprichtster van ons dagelijks treinclubje. Ghislaine werd 56 jaar en dan geveld in een ongelijke strijd tegen de gevreesde ziekte van deze tijd. Intriest om zo afscheid te moeten nemen van een immer vrolijk dametje.
Maar zie, vandaag ben ik weer paraat, zei het dan snipverkouden (dat ook nog !). Een groepje van een tiental wandelaars wacht op de Antwerpse Rooseveltplaats tot bus 600 er klaar voor is. De meesten komen van ‘euver ’t woater’, Patje Kloek en wijzelf vertegenwoordigen de Antwerpse provincie. Vragen aan de buschauffeur een seintje te geven bij halte Sint-Job Kruispunt. Zo’n 1700 meter gaat het dan in groep linea recta tot het Goorhof en de kleine, knusse startzaal waar Olympic Deurne ons vandaag uitnodigt. Herman is ook al present, nam een bus vroeger en neemt ruim zijn tijd om te starten. Nog aan het verteren van het clubfeest gisteren ?
Het parkoers van de 30 km is verdeeld in twee lussen. We pikken eerst het kleintje mee van 7 km. Heel bekend terrein meteen met de bossen van De Poppelaer, achter de gebouwen van Kristus Koning. De paadjes liggen er erg nattig, modderig bij. Nochtans kunnen we vrijwel overal handig rond de plassen laveren. Halfopen terrein vervolgens met heel wat paardenweiden. Ook het zwerk trekt half open, het wordt vast een aangename wandeldag. Het parkoers loodst ons voorbij een blauw beschilderde kapel, over slingerpaadjes langs rododendrons ook. Een vennetje ligt er roerloos bij, er is geen zuchtje wind. Dwars door de vele gebouwen van scholengemeenschap Kristus Koning lopen we terug nar de start voor ons koffietje of tas soep.
De grote lus vatten we aan bij een fris windje. Gaan prachtige dreven lopen dwars door en rond het lokale golfterrein. Zelfs in de winter komt menigeen hier een balletje slaan. En vriendelijke goedemorgen kan er meestal ook af. Sportmensen onder elkaar dus. Na een volgend modderpaadje komen we bij het antitank kanaal uit. De 30 km loopt een extraatje rond het bruine stilstaande water en zijn bunkers. Van de overkant roept ‘Hollander’ Jerome een vriendelijke goedemorgen. Bij de beroemde kolonie haantjes komen alle afstanden terug samen. We flaneren door een prachtige dreef richting weelderige bebouwing van ’s Gravenwezel. Nog een ommetje door een bosje met BLOSO parkoers, de rustpost wenkt. Het is binnen veel te druk en te warm. Wij doen zowaar een terrasje.
Zijn halfweg onze 31 km en hebben nu een lus van 8,4 km voor de boeg. Een kasseitje zet ons af in het dorpscentrum. We moeten aanvankelijk wat huisjes en villa’s lopen maar daar komt dra verandering in. Een eerste dreefje met heel wat klimop loodst ons naar een steenweg. Aan zijn overkant wacht een winters bos. Prachtige beuken flankeren een moderne kasteel constructie. We dwalen verder door het immer groen van hoog opgeschoten rododendrons. Villa’s kijken dan, langs de Boterlaarbaan. Kwestie van wat variatie in het parkoers te brengen. Het Schildewandelpad ligt er prachtig bij. Rechts weilanden en woningen als achtergrond. Links een donkere gracht en opnieuw die rododendrons, zo massaal aanwezig ten noorden van Antwerpen. We worden afgezet bij een pracht van een kasteel in gele kleur en met heel wat franjes en diverse torens. Mooi toch hoe we hier vandaag weer een inktvlekje op onze wandelkaart opvullen. Stille straatjes en achterafjes voeren ons terug naar de nu wat rustiger controlepost. Zijn we dan een beetje moe, we genieten wel van het verrassende in deze wandeling.
De terugtocht brengt ons aanvankelijk langs bekend terrein. Het merkwaardige kerkhof van de nonnetjes en de hun kloostergebouwen. De Botermelkbaan over de Kleine Schijn in Schoten. Het tarmacje door het groen en de vele paardenweiden, hier liepen we vaker. Stilaan komt een regenzone opzetten terwijl wij dieper de bossen in mogen langs de Krommedreef. We sluiten het groen af met een vettig paadje tussen de rododendrons. Vanaf een voetbalterrein resten ons enkel nog wat straatjes tot de finish. Raken bij ons Duvelken aan de praat met … mensen van ‘euver ’t woater’ waaronder één van de parkoersbouwers. Het één verklaart het ander. We kunnen hen naar waarheid vertellen dat wij van deze tocht genoten hebben. Olympic Deurne is ons dan wat minder bekend, ze hebben ons binnen het halve jaar al twee keer verrast met mooi uitgebalanceerde parkoersen en een prima verzorging. Met Rudolph (rendier) en zijn maatje vatten we de terugreis aan. Linda valt zowaar in slaap op de bus. De reis naar Hemiksem verloopt vlotjes. We zijn weer blij erbij geweest te zijn. Volgende week wachten de klassiekers in Olen en Hemiksem.
We kregen vrijdagavond een e-mail. Of we de koosnaam Nederbelgen nog wel waard waren ? We nemen vanochtend de uitdaging aan, zetten over Breda en Tilburg koers naar het ons onbekende dorp Esch. Ligt net ten noorden van Boxtel en Adje blaast er verzamelen, kan dus niet fout gaan. Het is even zoeken, wegens gebrek aan naamborden, om het dorpscentrum te vinden, langs ondermeer een on-Ollandse brokkenweg door bos. Parkeerwachters wijzen ons de weg naar een weiland achter nieuwbouw. Het startzaaltje valt wat klein uit voor de toeloop. Ons aller Hennie pikt ons zo uit de meute. Ze ziet er wat pips, bleekjes uit, vergeet zelfs mij op de kast te jagen. Wandelen lukt nog niet maar ze is onder het volk en ook dat is belangrijk in haar genezingsproces. Martin laat nog even op zich wachten. Heeft vast zoete dromen denken wij dan.
Toch slagen we er in om als trio op pad te gaan, achter een vrij grote groep Waalwijkers aan. In de frisse morgen lopen we langs natte akkers richting Eikenhorst. Een fietspad zet ons af bij een winters ogend bos met een ondergroei van rododendrons. Ook de eerste waterpartijtjes komen er aan te pas. We stappen door een parklandschap, langs een kasteeltje. Hier is of was rijkdom. Olat bedenkt een leuk plaatsje voor de eerste wagenrust. Boterhammetjes eten in een mooie dreef.
Gesterkt gaan we weer op pad langs prachtig wisselende laantjes, dan weer breed met loofbomen, ook wel donkere spar. Ze zetten ons af bij de immer drukke spoorbaan en recreatieve plas De Lange Spier. We rondden het water verhard terwijl een waterzonnetje door het zwerk komt piepen. Camping Dennenoord wordt onze tweede rustpost. Niet te doen vanwege de immense drukte, we lopen gelijk door. Ad stuurt bij Tongeren de langere afstanden de AAbroeken in. Lekkere zompig grasland langs de Kleine AA. Aan de overkant van een steenweg lonkt iets heel anders … de Kampina ! Aanvankelijk wandelen we er over brede zandpaden dwars door de sparrenbossen. Stilaan wordt onze ondergrond ook groen van korte grassen en mossen. Martin verlaat ons, wil de 40 km lopen, wij gaan voor 30 km. Stappen recht naar de open ruimte en een zee van droog pijpenstrootje, met her en der een eenzame grillige naaldboom. De stilte is er oorverdovend, wij genieten van dit wonderlijke paradijs. Lopen door naar stilaan meer bebost bij het Belversven en riviertje de Rosep. Adje laat ons nog wat rond hossen door de Oisterwijckse bossen alvorens een derde rustpost aan te bieden. De Posthoorn heeft verse snert in de aanbieding en daar kunnen we niet aan weerstaan. Hij smaakt overheerlijk maar stelt onze spijsvertering toch wel op de proef. Dirk (Nijlen) komt trouwens tot dezelfde conclusie, vindt zijn ritme niet terug.
Innerlijk voldaan stappen we verder langs de Nemelaerweg, weer de pure natuur in, wit en groen tegemoet. Een prachtige, haast dichtgegroeide beek, vinden we geweldig. Merkwaardig ook hoe ons pad dwars over de spoorbaan loopt. Langs het gemaal stappen we een eerste keer over de Essche stroom, een vrij brede rivier die aan de Dommel doet denken. We maken een zeer gesmaakt ommetje rond kasteel Nemelaer om dan echt de Essche Stroom op te zoeken. Adje plaagt ons even met een tunneltje voor dwergjes, kop in kas dus, zelfs voor Linda. Schitterend toch, al die variatie in één tocht, zeg ik tegen Leo (Poppel). We verlaten het water, samen met de wandelaars van de 20 km. Moeten dwars door een ingezaaide akker en zoeken vervolgens brede zandwegen op. Weilanden en plantenkwekerijen (buxus) lossen elkaar af. Stilaan komt de menselijke aanwezigheid weer op ons af. Zandwegen naar vogels genoemd herbergen tientallen chalets, blijkbaar toch vaste bewoning. Ook hier vindt Olat een leuk hoekje voor de soeppost. Linda’s maag kan het nog niet aan, ik laat mij niet pramen.
De laatste etappe lopen we met Nicole (Wils). Een leuk dijkje langs een beekje dwars door de akkers. De onverharde Esschebaan en nog een strookje langs de stroom. We zijn voor ons doen erg vroeg binnen. Botsen op Peter Heesakkers en Noud wiens uitgaansvergunning blijkbaar erg kort is. Een korte babbel en ze gaan er vandoor. Komt François de l’Acier daar aan, een man van Staal ! Hij daagde ons uit en tekent netjes present. Het doet ons zo’n plezier de ouwe gabber terug te zien in ‘good shape’, daar moet op geklonken worden ! Binnen de tien minuten zwelt ons drietal aan tot een groep van meer dan 10 wandelaars. Hij kan het nog, het wandelvolkje aan hem binden. Linda & ik moeten en zullen een Duvel drinken, hij weet hoe zijn maatjes te verwennen. Met spijt nemen we afscheid van het groepje, hebben nog een uurtje rijden voor de boeg. Op de terugweg moet ik toch wel even slikken, wat was dit weer een mooie dag. Olat is steeds pure verwennerij naar parkoers en naar sfeer, naar kameraadschap onder de wandelaars. Daarom zijn wij nog steeds Nederbelgen Frans. Graag tot ergens te velde en tussen pot en pint.
Marketeers lijken neergestreken op de wandelwereld. VOS Schaffen presenteert de 1e Hugo Bonnyns tocht. Onze immer charmante super wandelaar ontvangt zijn gasten met open armen en gulle lach. En of de wandelwereld hem waardeert ! Met meer dan 2.000 zijn we om hem te feliciteren en ook wel te bedanken voor die vele leuke uren en jaren die we allemaal met hem samen doorbrachten. Eén man ontbreekt er in het rijtje, Jefke was er niet in Berchem Statie, zou ie ziek zijn ? Het is een tocht die hij voor geen geld ter wereld wou missen. Wordt vast en zeker vervolgd.
Krijgen Rik uit Bornem als treinmaatje en vanaf Aarschot een Scherpenheuvelganger uit Beernem wiens kleren nog nooit een wasmachine hebben gezien. Maar hij is vriendelijk en dat scheelt hem een hele slok op de borrel. Stappen bij wijze van opwarming langs ’t Schunaar van Diest station richting startzaal. Het is er inderdaad berendruk. Voor mij als vroeger bestuurslid natuurlijk nog erger. Ik ken er zowat iedereen en laat mij domineren door de toeloop. Martin zit op ons te wachten in een hoekje en bekijkt het gebeuren met een monkellachje. Finaal raken wij toch aan de koffie en zelfs op pad. De 30 km krijgt een lusje van zo’n anderhalf uur rondom de startzaal aangeboden. We trekken de weidse velden in met prachtige vergezichten. Koolzaad staat langzaam te vergaan, natuurlijke meststof. De zon is van de partij, vinken zetten alle zeilen bij en zingen hun mooiste liedje. Heerlijk wandelen is dit, het lijkt haast prille lente. We duiken een bos in met zijn diep ingesneden holle wegen en rotsen van ijzerzandsteen. René Smets wordt onze gezel. Moet wat calorietjes kwijt alvorens vanavond de voetjes onder tafel te steken in Diepenbeek. Voorbij het voetbalterrein van Kelberg wandelen we langs een groots bemeten zone zonnepanelen en vervolgens door een bomenkwekerij. Een aantal exemplaren worden vakkundig uitgegraven en verpakt in linnen, klaar voor transport naar hun finale bestemming.
Het is nog steeds berendruk in de startzaal, ik verdwaal haast tussen de bekende wandelaars. Maar toch geraken we weer op pad. Traditiegetrouw volgen we de Postbaan tot de bossen van Hezerheide. Spar vormt hier de hoofdmoot. We wandelen netjes de heuvel over tot aan de Zwarte Beek. Moeten vervolgens richting drukke spoorbaan en verderop naar het centrum van Zelem. Ook hier is het rustpunt te klein voor de toeloop aan stappers. We versieren een plaatsje op het podium. Moeten opnieuw een ruime lus maken. Passeren in de eerste honderden meter de Donkelhoeve, wereldberoemd in Vlaanderen dankzij Wij Heren van Zichem. Gaan dan tarmacjes lopen langs de Sint-Jansberg en duiken bij Linkhout onder een drukke baan door. Nog wat achterafjes en we mogen heerlijk slingeren door weer een ander sparrenbos. Terug onder de steenweg door, er langs en dan onverhard langs weilanden en bosjes richting spoor. Linda en ik hebben zoiets van, dit is anders dan anders.
Het is al wat rustiger bij de rustpost al ken ik er nog steeds heel wat wandelaars. Na de koffie stappen we langs kerk en kiosk de Pastorietuin in en terug naar de Zwarte Beek. Een breed zandpad loodst ons langs Hezerheide. Moeten wat straatjes lopen en zelfs een klimmetje verwerken om bij een boomkwekerij te geraken. Even wat ploeteren door de zware grond en vervolgens genieten van een heerlijk vergezicht met de Schaffense vliegplein en tot voorbij Tessenderlo. Opnieuw hebben we het gevoel van … dit is nieuw. Nog wat, ons onbekende, achterafjes , een leuke holle weg, we zijn weer bij de Postbaan. Even verder lonkt de eindmeet en den Duvel. Ik interpelleer onze gastheer over het parkoers. Kris en ik zeg ie zachtjes. Tja, goede wijn behoeft geen krans, we hadden onderweg al een vermoeden.
Martin brengt ons naar het station in Diest. Onderweg pikken we Herman op. Moeten hollen tot de trein naar Antwerpen. Onze vriend, met wapperende lokken, valt haast op de schoot van de dame naast hem. Wij kunnen onze lach nauwelijks onderdrukken … een mooier voorbeeld van ‘la belle et la bête’ maakten wij zelden mee ! We stellen de chique Madame gerust, Herman is best wel een lieve kerel.
Toch kiest ze het zekere voor het onzekere en verhuist naar een vrij bankje in Aarschot. Tja, een wandelaar maakt wat mee …
De chauffeur van De Lijn doet in Hemiksem een ‘NMBS-ke’ deze morgen. Komt een kwartiertje te laat en maakt geen haast tijdens zijn rit tot de Antwerpse Rooseveltplaats. Resultaat, we zijn onze verbinding met de snelbus naar Turnhout kwijt en wij niet alleen. Tja, was duidelijk Afrikaans uur deze morgen ! Een halfuur later komt de gewone lijnbus die ons mits ‘sight seeing tours’ ook tot Beerse brengt. Zijn zodoende een klein uurtje kwijt maar ons goed humeur niet. Tussen de vele bekenden in de startzaal ook Diane & Rudy die komen uitwaaien van hun clubfeest. Zoals gewoonlijk vertrekken wij toch alleen. Het opwarmertje bestaat uit park De Echelpoel bij het gemeentehuis van Beerse. Moeten vervolgens een straat en drukke steenweg (fietspad) volgen om een villawijk in te duiken. Stappen daarna langs enkele mooie sparrendreven om een eerste keer te pauzeren in het Gielsbos. Het zaaltje zit overvol, gelukkig vinden we buiten een plaatsje ‘onder zeil’ bij de hondenvrienden.
De lokale lus stuurt ons aanvankelijk de sparrenbossen in. De zon is volop van de partij. Warmt zo goed ze in deze wintertijd kan het bevroren land op. Een lange Boskant loodst ons door de bebouwing van Vosselaar. Aan de overkant van de snelweg zijn we door onze beproeving heen. Domeinbos Grotenhout is een zaligheid met zijn prachtige lanen en ruime plas. De zon strooit kwistig met lichtbundels tussen de ranke sparren door, heerlijk ! Daarna wordt landelijk tarmac langs ondermeer het kapelletje van Het Laar ons deel. Bruggen en tunnels loodsen ons terug voorbij de snelweg en naar een strook sparrenbos. De drukte in het zaaltje van Gielsbos lijkt wat afgenomen. De helpers happen er naar hun tweede adem, hebben het moordend gehad.
Wij hebben een lange etappe naar de tweede rustpost voor de boeg. Duiken de sparrenbossen van ondermeer het Lijsterpad in, mij bekend van het Sniederspad. Lopen in een weidse boog om de camping van de Lilse Bergen heen tot bij de snelweg. Bergen en dus krijgen wij ook een heuveltje en wat zanderige ‘bumps’ te verwerken. Vanaf het Lilse golfterrein gaan we brede zandpaden bewandelen. Zij voeren ons het bos uit naar het tarmacje van de Lilsedijk. We lijken kortere afstanden op te pikken bij de bossen van Edelaar Schrieken. Gaan heerlijk meelopen met riviertje De Laak aan de bosrand. Bij een nieuwbakken KMO zone weten we de rust nabij. De politie, onze vrienden, loodsen ons veilig de drukke baan over tot de rustpost. We komen er M & M tegen, die het hier blijkbaar ook naar hun zin hebben.
Pauzeren doen we buiten op een bankje. Zelfs uit de zon is het best aangenaam, midden januari nota bene ! Hebben een lusje van ruim 5 km voor de boeg. Rondden de KMO zone om weer in De Schrieken te belanden. Prachtige Kempense zandbossen toch weer. Tot onze verbazing mogen we ook ettelijke honderden meter ploeteren door stuk gereden zand/grint paden, dankzij de bosbouwers. We slaan de pauze bij de KMO zone over. Lopen gelijk door voor de laatste 2500 meter huisjes kijken. Hebben nog ruim de tijd voor onze Duvelke, een tweede is er niet meer beschikbaar. Meer dan 2200 wandelaars vandaag, toch wel een mooie beloning voor de organisatie. De Lijn brengt onze deze keer wel klokvast terug naar Hemiksem. De batterijtjes zijn weer geladen voor een als pittig aangekondigde week bij de baas …
Het kappersbezoek noopt ons tot het zoeken naar wandel alternatieven. Gauw gevonden deze keer. We nemen de trein tot Aarschot en gaan dan knooppunten wandelen tot de ‘officiële’ tocht in Herselt. Komen Jefke tegen in Berchem station en zo hoort het ook. Hij reist naar dezelfde wandeling maar dan over Herentals en dus met de bus vanaf dat station. Een optie die mij compleet ontgaan was. Tussen Aarschot en Herselt bedraagt de kortste afstand zowat 16 km, spek naar onze bek toch. Beginnen er aan met een prachtig uitzicht over de Demer en de ’s Hertogenmolens. De zon is al volop van de partij als we de Demer verder stroomopwaarts volgen tot het kerkje van Langdorp, ruim 4 km verder. Moeten dan een deels beboste heuvel over tot het … station van Langdorp ! Kiezen er letterlijk het Hazenpad richting sparrenbosjes en even verder de kerk van Gijmel. Door het kiezen van de kortste weg moeten we nogal wat beton verorberen zoals de slingerende Loopgatstraat. Het weze zo. Bij Langdonken volgen we onverhard langs beek en dwalen vervolgens door het witte pijpenstrootje in het moeras. Dan komen de slingertarmacjes terug aan bod tot de bebouwing van Herselt. We kruisen het wandelparkoers van de Lustige Stappers, althans de lus van de 11 km. Onze naamgenoten uit Halen zijn er al op pad. Het Orgelstraatje zet ons af in het dorpscentrum en even verder de druk beklante startzaal. Hoog tijd voor een pauze en het versterken van de innerlijke mens. Zijn intussen al zo’n drie uur onderweg.
Mama Jeanneke tekent present, wordt morgen 82. Gelukkige verjaardag en dat we je nog dikwijls ‘tegen ons gilée’ mogen trekken ! De langste afstand lopen we vandaag niet, interfereert te veel met de tocht van vorige week. Bij een zure hemel gaan we op pad langs Het Rot voor een lusje van 8 km. Vuldershoek stuurt ons naar meer bebost gebied. We doorkruisen verhard en onverhard langs spar en rododendron tot het Roofvogelhof. Brengen een bezoekje aan deze wel bijzondere plaats met zijn vele vogels. Een muisgrijze uil met grote natuurlijke ‘bril’ trekt mijn aandacht. Helaas, telkens ik zijn prachtige kop op een foto wil vastleggen draait hij zijn ogen van mij weg en laat een schril ‘i-hi-i-hi’ horen. Tot viermaal toe daagt hij mij uit om net voor het afdrukken zijn show op te voeren. Linda giert van het lachen … ik wordt hier voor ‘uil’ genomen ! We wandelen verder nagenietend van deze toch wel bijzondere ervaring. Langs veldwegen, sportterreinen en een witte wijk bereiken we opnieuw de zaal. Tijd voor een pauze en een babbel met Ilse & Kris. Tot volgende week bij de Hugo Bonnyns tocht !
We lopen als afsluiter het lusje van de 5 km. Aanvankelijk uiteraard huisjes kijken langs ondermeer de Sint-Servatius kapel (1823). Toch ook nog met een mooie strook natuur langs weilanden en wat bosjes tot we opnieuw de sportterreinen bereiken. Hebben nog tijd voor een paar Duvelkes en een babbel met Karmijn tot de bus. Geen probleem deze keer met de trein in Aarschot, hij rijdt volgens het boekje tot de Koekenstad. We zijn weer een ervaring rijker en morgen weer paraat.