Oneerlijk

Ja jongens, "zand", het is inderdaad wel "zand" maar wat zag je nu precies in dat zand?...
Een schoenafdruk dus. Zoals perfekt geraden door Francois en Mare! Bravo!
Maar ook een applausje voor May, Spooky, Cooltje, Tanteke, Vifke, en al de anderen die toch ook aardig dicht in de buurt gekomen waren!





Maar wat moet ik er nu morgen opzetten?...
Iets makkelijkers? Of iets moeilijkers?...

Zo simpel was het ... : een denneappel!



Bravo Paul, Francois, Patricia, Spooky en Vera!
Aan alle anderen bedankt om mee te spelen!
Morgen krijgen jullie er een nieuwe om naar te raden!

Vandaag wonen Hanuman 8 jaar en Laathi 7 jaar bij ons.



Hanuman was een straatpoes die op het plein voor onze deur rondzwierf. Hij ging steeds, heel gevaarlijk, in 't midden van de rijweg liggen. Toen bleek dat hij van niemand was hebben we hem binnengeroepen, en hij wandelde onmiddellijk door onze deur.
De eerste week dat hij bij ons was is hij zwaar ziek geworden. De dierenarts vreesde het ergste. Ik moest hem apart van onze andere poezen houden om besmetting te voorkomen. Drie dagen en nachten heb ik in mijn bureautje bij hem gewaakt en toen werd hij gelukkig beter.
Enkele dagen later was hij opeens verdwenen. Ik dacht dat hij misschien terug naar zijn oude thuis was getrokken of heimwee had gekregen naar zijn zwerversbestaan. Ik zocht heel de buurt af maar vond hem nergens meer.
Een week later zat ik 's avonds in de zetel en opeens stond er een druipnatte Hanuman naast me! Ik was de koning te rijk. En hij blijkbaar ook want van toen af is hij bij onsgebleven. Hij had duidelijk zijn keuze gemaakt. Het was een van de fijnste momenten van mijn leven.



Een jaar later, weer op de nationale feestdag, gingen we een volwassen poes ophalen bij mensen die naar Frankrijk gingen wonen en haar niet mee wilden nemen. Toen we er aankwamen bleek de - vrij wilde - moederpoes nog 1 kleintje te hebben dat ze de volgende dag naar 't asiel zouden brengen. Terwijl we de moederpoes in de draagmand zetten was het kleintje op 't aanrecht gekropen. Ze stak haar beide voorpootjes naar me uit en begon ze gelijktijdig op en neer te bewegen. Het leek wel of ze zat te bidden! Op dat moment besloten we om de baby-poes ook ineens maar te adopteren.
Voor de moederpoes is het slecht afgelopen, het was een heel bang dier, en ondanks het feit dat we ze de eerste nacht apart in een kooi hielden om ze tijd te geven aan onze andere huisgenoten te wennen, is ze uitgebroken en hebben onze andere katten haar over de tuinmuur gejaagd. We hebben haar nooit teruggevonden.
Het kleintje is uitgegroeid tot onze lieve Laathi, die nog steeds op de tafelrand gaat zitten en haar voorpootjes gelijktijdig op en neer beweegt. Als ik haar zo bezig zie met haar "dankgebedje", zeg ik er in stilte ook eentje, want ik ben nog altijd dolgelukkig dat die lieve schat bij ons terecht is gekomen.

Als jullie geïnteresseerd zijn hoe we aan onze andere poezen gekomen zijn - dat zijn trouwens véél sensationelere verhalen - ga dan eens kijken in mijn archief naar "Het verhaal van Ming Song Huong", "Het verhaal van Tabitha" en "Het verhaal van Phineas".
Je vindt deze verhalen in mijn archief van 04-2005.
Veel leesplezier!

Als je op de verhalen commentaar wil geven mag je me altijd een mailtje sturen of je kan ook een berichtje achterlaten door rechtsonder het verhaal op "reageer" te klikken en daar je opmerking in te typen.