Ondertussen heb ik al bijna 12 dagen kunnen acclimatiseren, het bruin is er al wat af, de koude voeten zijn terug dagelijkse kost, maar de reisverhalen beginnen vanaf vandaag te verschijnen. Misschien kunnen we ons daar wat aan opwarmen?... Veel plezier, ik hoop jullie een kleine virtuele vakantie te bezorgen!
-----------------------------------
Zondag, 18 januari 2009.
In ’t vliegtuig.
1. Varkensvis.
Serendipity : "Néééé. Ik wil niet dat ge weg gaat! Ik woon zelf nog maar pas bij u en nu bolt gij 't af!!! "Verlatingsangst "noemde Freud dat! Nee, niet weggaan! Dan zet ik me in uw valies en neemt ge maar mee."
"En als ik nu héél lief kijk? Blijft ge dan niet thuis?..
Of ga ik een positievere respons krijgen door eens in de gordijnen te vliegen?...
Ge kiest maar hé. Ik ben bereid tot alles."
Het vertrek was veel minder stressy dan vroeger toen we de winkel nog hadden. Het gaf ook een goed gevoel dat nu we twee poezen meer hebben - de roedel bestaat uit zes stuks - ze ook drie personeelsleden krijgen. Hun hofhouding zal bestaan uit maar liefst drie poespassers! Een halve dienaar per kat, niet écht een slechte service vind ik persoonlijk. Ik heb ’t in sjieke hotels al met veel minder moeten doen. ’t Feit dat betrouwbare mensen op mijn geliefden gaan letten geeft een goed gevoel om te vertrekken. China Airlines gaat dat gevoel niet zo echt geven...
"Poespassers! Poespassers! Hallo?! En wij? 't Is niet omdat wij in de minderheid zijn
dat we geen recht hebben op een even goede verzorging!
Wij zijn met 5, dus wij eisen 2 en een halve vispasser!"
De trein naar Schiphol viel reuze mee. Vorige keren was dat maar een akelige ervaring maar deze keer zaten er allemaal normale mensen op, weliswaar van allerhande rassen, maar de weirdo’s, junkies en griezels waren thuisgebleven. Omdat het voormiddag was? Omdat het zondag is? Geen idee maar ik zie die toch ook niet direct in de kerk zitten. Misschien steken die nog allemaal uitgeteld in bed? Laat ze daar maar blijven dan moet ik niet konstant met argusogen al de bagage in de gaten zitten te houden.
Op Schiphol laadden we onze zes stuks bagage uit – als altijd 6 stuks – om geen vergissingen te maken en niks te vergeten. Het “Vergeten-Pandora-avontuur” van enkele jaren geleden zit in onze genen geëtst.
Op de roltrap ging het even mis, onze kar bleek geen remmen te hebben. Niet zo simpel om op een helling een kar met 60 kilo bagage proberen omhoog te houden zonder zelf naar beneden te glijden. Maar ook die opdracht hebben we volbracht, zij het niet zonder de slappe lach.
We reden dartel rond tussen de winkeltjes, ik tikte nog een warme poncho op de kop in de solden want het witte vestje dat ik op de valreep wou inpakken zat vol vlekken, dus nu heb ik een waardige opvolger van mijn vuil vestje en dan nog in een veilig donkere kleur. Smos-proof.
Ik vond zelfs een supermodern rookhok : een “Smoke and Go”. Een modulair systeem in glas met allemaal statafeltjes en een suberbe afzuiging. Een rookkot een mens waardig. Ze zijn zeldzaam. Aangezien ge in Holland zelfs nergens meer in café’s moogt roken mag het in de drankgelegenheden van de luchthaven zeker niet. Ik stond buiten - in de wind, in de regen - te praten met een vrouw en die vertelde dat ze zelfs niet meer voor de deur van een discotheek mogen roken. Ze kunnen ook niet op de stoep gaan staan want dan krijgt de eigenaar van de zaak een boete. Dus gaan ze 20 meter verder, maar als ze dan hun pintje meenemen zijn ze ook weer strafbaar. Die vrouw had dus een boete wegens openbare dronkenschap aan haar been gewoon door op straat een sigaret te gaan roken met een glas bier in de hand… Straf toch dat Nederland in dit geval nog bangelijker is dan België.
De ultramoderne "Smoke and Go" van Schiphol.
Ondertussen hangen we al volop in de lucht dus we mogen zeker nog niet klagen. Toch loert er ergens achter een vleugeltje een snuifje amateurisme. De bordjes om bij ‘t boarden de weg te wijzen bleken zelfgemaakt, niet eens met een stift op een papierke geschreven, maar door met een stylo letteromtrekken vol te kleuren. God as a child trying to make a ‘bordje’.
Met het eten gaan ze ook zeker niet in de Gault Millau komen. Ik had puree met kip, maar begin zo’n beest maar te snijden in een plastic bakske met een plastic mes… Paul had een visgerecht waarbij op de verpakking duidelijk vermeld stond : “Asian catfish. No pork!!” Alsof er varkensvis zou bestaan…
De broodjes van de midnight snack waren echter niet te versmaden. En dat heb ik dan ook nadrukkelijk niet gedaan. Heb ze dan maar als ontbijt aanzien zodat ik kon ontsnappen aan de plastieken omelet. Maar tot mijn verbazing heb ik nu twee ontbijten binnen gespeeld! Want buiten het klassieke plastieken ei was er nog keuze uit een vermicelli met gedroogde champignons en stukjes beef, ge miste wel wat sausjes maar kom ’t was te eten. De eerste pogingen tot het naar beneden halen van de cholesterol van 320 en van het starten van een licht dieet om die 10 kilo die er ’t laatste jaar zijn bijgekomen er weer af te halen zijn dus enigszins mislukt. Elke eerste stap ik moeilijk.
De rest van de zombies begon vervolgens te genieten van een wazige sciencefiction film met Chinese ondertiteling maar ik heb een flink dutje gedaan. Meer dan vijf uur liggen knorren in een vrij comfortabele zetel met voetsteun. Ik voel me dus nog redelijk. Hoewel ik er zeker zo niet uitzie. Het was behaaglijk warm in ’t vliegtuig dus ik heb haast onmiddellijk 5 lagen kleding kunnen afpellen. Ze verkochten aan boord ook een bloeddrukmeter dus heb ik die maar ineens aangeschaft, dan weet ik tenminste op voorhand wanneer ik ga ontploffen.
-------------------------------------------------
Morgen : de aankomst op Suvarnabumi, de enorme nieuwe luchthaven van Bangkok,
en het fotoalbum van de eerste dag in Bangkok!
:-)))))
