That 's it...

Zuslief begint gelukkig een beetje te kalmeren, ma Phyo heeft al wat gegeten, Baby K snapt nog altijd dat ingewikkelde tepelsysteem niet Nochthans heeft ze maar de keuze uit twee, rijkgevulde, stuks. Haar piepkleine slurfje doet ook nog niet echt wat ze wil, ik denk dat ze eerst de handleiding van dat rare ding aan haar snuit moet gaan bestuderen
Later op de dag wordt Dumbo in de stal toegelaten om kennis te maken met de boreling.

Enorm veel trouwe kijkers die nachtenlang zijn opgebleven (zelfs medewerkers van de Zoo) hebben de geboorte gemist omdat het kleintje er totaal onverwacht na 1 wee reeds uitviel.
Ik ben volop op zoek naar een filmpje van de geboorte...
Wie er eentje vindt, plak de link aub hieronder bij "reactie" zodat zoveel mogelijk mensen er van kunnen meegenieten! Bedankt!

De oververmoeide Moeder Phyo Phyo krijgt de tijd niet om te rusten, ze moet haar kleintje blijven verdedigen tegen haar jaloers ander dochterje van 3 jaar. De bewakers kunnen momenteel niet ingrijpen om eventueel May Tagu even uit de stal te verwijderen want de moeder zou zich tegen hen kunnen keren om haar jong te beschermen.
Gelukkig is de moeder zo verstandig haar oudste dochter trachten te troosten en te kalmeren door haar nog te laten drinken.
Baby K is nog altijd vruchteloos op zoek naar een tepel, maar ze heeft al wel een klein mestbolletje geproduceerd en staat flink rechtop.
Gelukkig steekt "tante" Yu Yu momenteel ook een pootje toe om kleine baby K te beschermen.

beelden van vlak na de geboorte op You Tube
http://www.youtube.com/watch?v=3IPhEgbAp8U

't Is officieel : 't is een meisje! Dus ze mag in de ZOO blijven!!!!!!!!!

De baby van Phyo Phyo geboren! Supervlotte bevalling. Hij is volop pogingen aan 't doen om rechtop te gaan staan! Phyo Phyo en Yu Yu Yin beschermen het tegen May Tagu die erg jaloers is en het jong wil aanvallen. Maar de moeder beschermt het zo goed ze kan door er constant kleine rondjes rond te lopen. Yu Yu Yin blijft een beetje in gebreke.
Het zijn nog zeer spannende momenten.
Het kleintje staat  ondertussen al recht. Waarschijnlijk is het een meisje!
Ga snel kijken! Je ziet haar eerste stapjes!!!

http://www.baby-olifant.be/

Nee, ik was niet op de maan geland en had per toeval mijn fotoapparaat bij. Nee 't is geen vakantiekiekje vanop melaatseneiland Molokaï. Nee, mijn zelfgebakken brood ziet er veel smakelijker uit...
Maar écht heel moeilijk was het precies toch niet deze week.
't Was niet echt groot, 't was niet echt klein... 't Was een flinke knolselder!

  

      

Proficiat voor de oplossers : Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven, Moederke Melanie, Ritje, Fernanda en Vif!
Morgen... verse aanvoer!

Breaking News!  Breaking News!  Breaking News! Breaking News!  Breaking News!  Breaking News!

Gelukkig deze maal niet bij mij thuis.

Phyo Phyo, de zwangere olifant in de Antwerpse Zoo, gaat bevallen.
Hoogstwaarschijnlijk nog vannacht of morgenvroeg.
Je kan de geboorte live volgen op http://www.baby-olifant.be/
Soms valt het beeld uit omdat er teveel mensen aan 't kijken zijn maar dat zal je voor lief moeten nemen als je dit unieke gebeuren rechtstreeks wil meemaken.



In het atelier van de kunstenaar Gerard Di-Maccio toen we "Re-Naissance" kwamen ophalen.

Wat een méér dan heerlijk toeval!!! Net op de dag dat de baby-olifant in de Antwerpse Zoo zal geboren worden ben ik in mijn reisverhaal toe aan het hoofdstuk over ons bezoek aan het olifanten-hospitaal in Thailand!!!

Voor 't geval jullie dus momenteel zitten te wachten op de geboorte en mee zitten te kijken op het live-kanaal van de ZOO http://www.baby-olifant.be/ kan je ondertussen een verhaal over een ander klein olifantje lezen...

-------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk 13.
Deel 2 : Zéér intieme momenten met een olifantje.

Na een uurtje trokken we onze schoenen weer aan, verlieten de fascinerende gebedsplaats en trokken verder. We waren hier maar 20 kilometer verwijderd van het olifantenhospitaal dat we mee gesponsord hebben door op de Elephant Parade-veiling de grote olifant “Renaissance” te kopen. Ik was al gewaarschuwd dat we goed moesten oppassen om het juiste hospitaal te vinden want oneerlijke buren hebben vlak ernaast eveneens een hospitaal opgericht om de bezoekers en de giften van het FAE,  “Friends of the Asian Elephant” van mevrouw Soraida trachten in te pikken. Ze verwijderen haar wegwijzers, hebben zelfs al een deel van haar ziekenhuis in brand gestoken en de politie grijpt niet in want de regering vindt Soraida maar een lastige dame omdat ze het land er met de neus opdrukt dat ze heel slecht met hun kostbare olifantenbestand omgaan.

Moeiteloos vonden we haar hospitaal, ze waren zelfs net een patiënt aan een infuus aan 't leggen. Nou ja, leggen... Zo'n olifant staat recht, er wordt een verrijdbare stelling naast gereden, de dokter kruipt daar op met alle instrumenten die ze nodig heeft en het infuus wordt achter het oor van het dier bevestigd. Het dier had kolieken en hij was al meer dan 60 jaar oud, het is dus niet eens zeker dat hij zal overleven.
Zo'n grappig zicht : de dokteres is een tenger meisje van amper anderhalve meter. Het contrast met de patiënt kon niet groter zijn.

We ontmoetten er ook een eigenaar en een mahout van een olifant die hun zieke een bezoekje kwamen brengen. Hun dier was enkele weken geleden gevallen en had zijn kaakbeen gebroken. Gelukkig was hij door een goede verzorging al flink aan de beterhand en mocht hij binnenkort weer naar huis om terug aan 't werk te gaan. De eigenaar had uit dankbaarheid een varken geslacht en had de kop meegebracht om te offeren in het kleine tempeltje van het hospitaal.

Wie ik natuurlijk zeker wou zien was de kleine Mosha die de aanleiding was geweest tot het starten van de Elephant Parade. Het diertje was een voorpootje verloren door op een landmijn te trappen (zoals zovele Birmese olifanten) en ze heeft als eerste olifant ter wereld een prothese gekregen.

Toen we aan haar domeintje kwamen lag ze te slapen en mocht niet gestoord worden. Als het dier zou schrikken kan ze opspringen en haar verder verwonden. We hebben dan tijdens haar dutje enkele andere patiënten bezocht. Onder andere Motala, een dier dat hier al bijna 10 jaar verblijft, die ook een stuk poot mist door dezelfde reden als Mosha en die aan de basis lag van het opstarten van dit hospitaal.



De 45-jarige Motala.

Al spoedig kwam de stichtster van de FAE aangewandeld. Mevrouw Soraida is een ranke klassedame met een wandelstok en een heel lief open gezicht. Ze vertelde ons waarom ze het hospitaal begonnen was terwijl ze met ons meewandelde naar Mosha.

Een hartverwarmende ontmoeting met Mevrouw Soraida.

In haar jeugd had ze een olifant door een truck zien aanrijden en niemand wou het gewonde dier helpen. Iets later vielen er in een nationaal park 4 olifanten van een klip en alweer kwam niemand in actie om de dieren uit hun lijden te verlossen. Al die steeds weerkeerde ellende en machteloosheid greep haar zo aan dat ze besloot een hospitaal voor deze zo misbruikte dieren te stichten. Ze zijn dan wel het nationaal symbool van haar land, maar hun verzorgen of een waardig bestaan geven is er niet bij. Ze vangen en exporteren hun olifanten nog altijd. De dieren komen dan terecht in Aziatische Zoo-tjes of bij privé-personen of bedrijven waar hun meestal een droevig lot wacht. Een olifant onderhouden is een kostelijke zaak. Er gaat 200 kilo voer per dag in zo'n beestje en ze kunnen makkelijk 70 jaar worden, dus reken maar uit. Een olifant houden is echt wel een "Bezint eer ge begint!"

Soraida vertelde hoe moeizaam het destijds gegaan was om Motala te helpen. Geen enkele dierenarts wou zich verwaardigen haar afgescheurde poot te opereren en te dichten, tot Soraida’s eigen dokter zo'n medelijden met haar kreeg dat hij voorstelde om zelf te proberen het dier te opereren. Zodra bekend werd dat een “mensen”-dokter zich inzette voor een verminkte olifant - dat het zelfs een item op het TV-nieuws werd - waren plots alle dierenartsen uit de omgeving ook bereid te helpen. Het gebeuren is zelfs nog in 't Guinness Book of Records opgenomen als “de operatie waar het meeste artsen tegelijk mee bezig waren”. Motala heeft tijdens de amputatie zoveel verdoving gekregen als nodig zou zijn om 70 mensen onder zeil te helpen…

In “het bureeltje” (alles in openlucht zoals overal) van het hospitaal hingen massa’s foto’s van allerhande olifanten die hier in de loop der jaren verzorgd waren en er lag ook een boek met afbeeldingen van de kunstwerken van de Elephant Parade in Antwerpen. Ik sla het boekje open en daar staat de foto van mijn Renaissance-ke!!

Ik werd er even emotioneel van. Zo midden in de pampa’s de foto zien van de grote olifant die nu bij mij thuis staat… Dat voelde echt heel vreemd. Ik was op dat moment nog véél gelukkiger dan ooit dat ik hem destijds op de veiling ten bate van dit schitterende hospitaal gekocht had. Mijn olifant krijgt er nu nog meer gevoelswaarde door.

Een foto van "Re-Naissance" zoals ze bij ons thuis staat...

Er hingen ook bedankingsplaatjes aan de muren met de vermelding van de bedragen die de Elephant Parades in Nederland en België opgebracht hadden. Eerlijk gezegd was dat wel een beetje teleurstellend aangezien ik wist hoeveel de veiling - al de andere merchandising niet eens meegerekend - had opgebracht. Maar ja, de pot was ook moeten verdeeld worden onder drie liefdadigheidsinstellingen en de kosten van zo’n Elephant Parade (verzekeringen, reclame, zaalhuur,…) zullen ook niet bepaald laag geweest zijn.

Officiëel heeft elke werkolifant in dit land een paspoort maar ook daar wordt mee gesjoemeld. Er was net een dier van 70 jaar oud in ’t hospitaal aangekomen dat helemaal onderkomen, overwerkt en totaal ondervoed was. Soraida was alleszins niet van plan hem te laten gaan voor hij helemaal hersteld en flink wat bijgekomen was.

Ondertussen waren we bij de wakkere Mosha aangekomen die in haar omheining aan 't ronddartelen was. Ze droeg geen prothese omdat ze uit de twee vorige reeds uitgegroeid is en nummer drie is momenteel in de maak. Ze kon zich echter prima behelpen op drie pootjes. Over de grond rollen en ravotten met haar dikke zachte matrasjes maar zo gauw ze Soraida zag kwam ze onmiddellijk aangehuppeld.

Het oneindig lief diertje - ze geeft kopjes als een poes!! - pakte me vast met haar slurfje, zat er mee in mijn haar te woelen, en bracht op de duur telkens mijn hand naar haar mond om er op te sabbelen. Een onbeschrijfelijk gevoel : een olifant die met haar tong - die dikker was dan mijn arm - aan uw hand zit te trekken en aan uw vingers begint te sabbelen!!! Een overheerlijk kippenvelmoment! Soraida en de mahout schrokken en eisten dat ze haar mond terug opende, ze waren bang dat ze zou bijten, maar dat was helemaal niet het geval. Hoewel ondertussen heel mijn onderarm in haar muil verdwenen was voelde ik niet eens veel tanden, alleen die dikke, zachte, sterke tong. Ondertussen staat ge dan ook nog oog in oog met mekaar want ze is nog maar zo groot als een mens. Echt, hier zijn geen woorden voor. Ik heb al wel wat olifanten bepoteld in mijn leven maar nog nooit of te nimmer op zo'n intense manier!





"Kijk eens! Ik heb al melkslagtandjes!!!"

Zo'n groot beest dat zó teder is dat ge denkt dat ge met een poezeke aan 't spelen zijt... Het dier zou me waarschijnlijk zonder moeite kunnen doden en toch voelt ge feilloos aan dat ze niet gaat doorbijten  en dat al dat gesabbel gewoon maar spelen is, haar unieke manier van knuffelen.

Later mocht ik haar wat banaantjes voeren. Ze nam ze aan met haar slurf en pelde ze voor ze ze opat. Maar wat ze nog veel interessanter vond was om met haar slurf te hengelen naar de volledige tros die ik net buiten haar bereik gelegd had.

Na haar maaltje begon ze een zanddouche te nemen. Ze grabbelde het zand met haar slurf en zwierde het over haar rugske, en over mijn fotoapparaat. Het dier amuseerde zich kostelijk en was duidelijk heel gelukkig. Ik had er uren naar kunnen staan kijken.





De te klein geworden protheses van Mosha.

Maar er waren nog andere patiënten het bekijken waard. Alles gebeurt hier in openlucht. De operatiekamers zijn grote overdekte hangars met stellingen en stevige palen om de patiënten aan vast te leggen. We zagen ook de enorme voedselvoorraden. Olifantengras met hopen en ladingen bananen om u tegen te zeggen. De trossen werden veilig in een gesloten hok gestapeld zodat er geen apen mee vandoor konden gaan.

Op de duur moesten we toch met veel spijt in ’t hart van Soraida en haar prachtige project afscheid nemen. Er stond ons nog een lange rit te wachten, en niet zo'n makkelijke.

Chiang Mai was inderdaad zoals gevreesd een heel grote stad (met een Carrefour, zelfs met een Makro) maar er lag een perfecte ringweg rond, dus zaten we al vlug op de kleinere weg waar onze rondrit door het noorden kon beginnen. Al na enkele kilometers zagen we de eerste Hmong-kinderen in traditionele klederdracht van school komen. Erg genoeg konden we er geen tijd aan besteden want tot Pai zouden we nog een bergweg met honderden haarspeldbochten moeten volgen en daar kruipt nu eenmaal veel tijd in want zoiets doet ge best langzaam én bij daglicht.

De kronkelweg door de bergen was nog mooier dan verwacht, alles is hier nog puur natuur op af en toe een klein dorpje na. Maar de weg is in perfecte staat. Overal waarschuwingsborden om in traagste versnelling te rijden, in de allersteilste bochten (soms hellingen van 20%!!!) zijn er vangrails aangebracht, kortom een klassebaan. Maar het blijft natuurlijk zeer geconcentreerd rijden want de Thai houden er de gewoonte op na zelfs op deze gevaarlijke wegen, waar ge meestal geen 50 meter rechte weg voor u ziet liggen, toch alle bochten af te snijden.

Het “Pai Hot Springs Spa Resort” vinden was niet zo simpel, zelfs ons Trees kende het ding niet. Maar kom, dat is niet erg, op zo’n momenten kan ik mij als convoyeur nog eens nuttig maken. Een mens zou zich nog overbodig gaan voelen met zo'n machientje. Alhoewel ik zéker niet klaag over ons Trees want nu ik niet meer moet kaartlezen heb ik alle tijd om van 't uitzicht te genieten.

De aankomst in de Lodge was niet leuk omdat we ’t nu zo lekker gewend waren om overal alleen te zijn en ineens vielen we aan de receptie middenin een groep Fransen die in konvooi (met maar liefst 13 jeep-achtigen!) achter een gids aan reden op een tocht door de bergdorpen. Ze zullen misschien wel meer afgelegen plekken zien dan wij maar ik vraag me wel af als ge als 3de in de rij rijdt hoeveel ge nog gaat zien buiten het losgereden en opgedwarreld zand van uw voorgangers, laat staan wat ge nog van de wereld merkt als ge de laatste van de rij zijt... En nooit eens op eigen initiatief kunnen stoppen om een foto te nemen of te gaan wandelen. Nee, dat systeem vind ik toch maar niks, dan liever maar wat minder zien en als eens verloren rijden. Trouwens wat is “verloren rijden”? Toch niks anders dan ongeplande dingen te zien krijgen?

Onze suite was heel groot met een gigantisch terras op poten dat uitkeek over een rivier die tussen weiden met klingelende koeien stroomde. Tot zover was alles in orde. Maar… onze privé-warmwaterbron had de geest gegeven. Het bad op ons terras was leeg en 't water dat uit de kraan kwam was koud. Ge moet het toch maar kunnen om een natuurlijke “hot spring” naar de bliksem te helpen?! Onze Thaise buurman was ook flink boos want die was speciaal met zijn lief naar hier gekomen om een weekendje romantisch met zijn lief in een warm bad te zitten. Onze reclamaties aan de receptie haalden ook niets uit want nu spraken ze natuurlijk helemaal geen Engels meer. Uiteindelijk hebben we dan Maritia opgebeld, de toffe receptioniste van Le Charme in Sukhothai en zij heeft een pootje toegestoken en belde even later terug dat onze bron morgen gaat gerepareerd zijn. We zullen dan maar even droog vanop ons reuzeterras naar de oneindige sterrenhemel boven ons kijken. Droog baden dus.

Héél veel meer foto's met uitleg - van deze voor mij onvergetelijk mooie dag - vinden jullie in mijn album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/RondreisThailand13Deel2HetOlifantenziekenhuis?authkey=Gv1sRgCJzuvoT__ITplgE#

website van het olifantenhospitaal : http://animom.tripod.com/faepage3.html

Voor wie niet buiten kan, of geen zin heeft in dit weer buiten te komen...
Een kijkje in de natuur van Haspengouw. Het album van de foto's uit het parcours van de Bloesemroute, de streek tussen Sint-Truiden en Borgloon. Misschien kunnen de fruitbomen in bloei deze druilerige dag een beetje opfleuren?...

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Bloesemroute28April2009?authkey=Gv1sRgCPL6ueLVsMK1TA#

De foto van de laatste kans!



Reeds opgelost door Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven, Moederke Melanie, Ritje, Fernanda en Vif! 

Hier een paar - esthetisch meer verantwoorde - portretjes die ik gisterenochtend nam :
De eerste poten!



"Hm. Met die pootjes kan ik mijn staart vasthouden. Zouden ze nog voor iets anders nuttig zijn ook?..."



"Eten! Laat dat eten aanrukken zodat mijn poten eindelijk ook aanrukken!



Het diner komt er aan. Hij wrijft zich al in zijn pootjes



't Is tegenwoordig druk aan 't tafel...



De eerste poging tot schoolslag.



En maar grazen, in de hoop óók snel poten te krijgen...



Van heel dichtbij zie je de vingerkootjes in het frèle pootje. Sommige diertjes hun pootjes zijn al bijna 3 millimeter lang! Anderen hebben nog een kaal, maagdelijk buikske. En 't kakelnestje van de bende heeft zelfs nog niet eens een dikke kop... Die is nu wel zeer gegeneerd.

Meer doorkijkjes in hun mysterieuze wereld in mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/DeEerstePootjes11Mei2009?authkey=Gv1sRgCNv57ZWnk7mc-gE#

Tja, aangezien "de eerste poten" dringender waren (want die gaan vanaf nu flink groeien denk ik) krijgen jullie het vervolg van het Thailandreisverhaal - met het bezoek aan het olifantenhospitaal en Mosha - morgen te zien! First things first.

't Gaat vlot deze week!
Hier nog eens een ander gezichtspunt zodat je al een idee van de grootte krijgt!



Reeds opgelost door Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare, Ingrid, Irène, Klaproosje, Yvette, Steven en een speciale vermelding voor Moederke Melanie (mijn oudste lezeres, van 84, die na lange afwezigheid wegens pc-problemen, toch alweer van de eerste keer terug bij de oplossers terecht komt! Yés!!!)

Vrijdag, 30 januari 2009.
Pai Hot Springs Spa Resort, Pai.

13. De discipline van het olifantheffen.

Ons romantisch, maar o zo donker hutje...

Ons vertrek, na een heerlijk ontbijt (zalig zoete kokospuddingskes met pijpajuin!!! En ondertussen maar nep-zoetjes in de thee doen om niet nog dikker te worden...) met alweer een uitzicht over een rivier, was heel grappig. Op gelijke afstanden van mekaar lagen tegen de struiken die de oprit omzoomden gelukzalige poezen te zonnen. Het leek wel op een rij tuinornamentjes die ons uitgeleide deed maar dan levende en likkende exemplaren. Wat in dit land zo fijn is dat al die katten hier rond en gezond zijn. Op die kortere en kromme staarten na natuurlijk. Maar ze zijn gelukkig en lief, en voelen zich totaal niet opgejaagd of angstig zoals de sukkelaars in Sri Lanka, ge kunt ze pakken en knuffelen en ze genieten daar echt van. Ze lopen hier rond tussen honden en kippen en ge ziet dat ze niets te kort komen

Na 6 kilometer waren we al aan de Wat Pra That Lampang Luang, het doel wat we dus gisterenavond rijkelijk voorbij geschoten waren toen we daar aan de verkeerde tempel midden in Lampang arriveerden. Deze tempel is volgens de reisgidsen één van de meest opmerkelijke en best geconserveerde tempels van het land.
Hij was ook echt interessant en bovenal heel geestig, letterlijk en figuurlijk. De tempel zelf was ommuurd als een versterkte Middeleeuwse vesting, de ingang werd gevormd door een lange trap met draken als reling. Op de reusachtige binnenplaats stonden diverse gebouwen waarop nog zeer oude schilderingen op de houten wanden te zien waren. Overbodig te zeggen dat ze op die antieke oude panelen wel boudweg hun elektriciteitschakelaars gevezen hadden.



De aanzet van de trapleuning.

Mensen lopen biddend enkele rondjes rond de centrale stoepa.



Prachtig houtwerk!



Eeuwenoude houtschilderingen.



Er stonden naar goede gewoonte weer overal zeer veel en zeer oude Boeddhabeelden maar wat ik het plezantste vond was dat het nog een echt religieus centrum was, de mensen kwamen er van heinde en ver om te offeren en te bidden en allerhande vreemde rituelen op te voeren.

Buiten het kaarsjes branden - waar ze eerst hun naam en het doel opschreven - en de klassieke hopen wierrookstokskes aansteken, werden er ook kunstjes gedaan met een zware koperen olifant met een handvat aan. De bedoeling was te bidden, centjes in de pot te steken en dan het gewicht zo hoog mogelijk op te heffen. Een offer aan God Fitness vermoedelijk...

Enkele meters verder speelde zich er nog een veel boeiender en mysterieuzer schouwspel af. Hier pakte de pelgrim één van de lange houten latten uit een houder en nam de stok in beide handen. Het ene uiteinde moest juist in zijn linkerhandpalm passen en vervolgens verschoof een collega dan een elastiekje totaan de plaats waar de vingertoppen van zijn rechterhand reikten. De gelovige bad vervolgens met zijn handen zover mogelijk gespreid terwijl hij de stok vasthield en na het gebed werd er dan gekeken of zijn rechterhand nu verder kwam dan het elastiekje. Ge kon dus op twee minuten uw armen laten groeien!! Ik mag er niet aan denken moest Pfizer dat trukske hier ontdekken, dan is 't ineens gedaan met Viagra in pilvorm, dan brengen ze een duur apparaatje op de markt met een latje en een elastiekje…



Het "olifantgewichtheffen".



En het hoogst mysterieuze "verlengen van de armen"-ritueel...

Een offergave bestaande uit een enorme kudde minuskule diertjes.
Het witte beeldje achteraan moet waarschijnlijk de boer voorstellen.
Een gebed voor een grotere kudde? Een vraag om genezing van de dieren?...



Het personaliseren van de offerkaarsjes.

Ik geraakte maar niet uitgekeken, het “negerke-in-mij” genoot van de duizend kleurtjes en 't geflikker en geschitter van de zon in de met spiegeltjes bezette daken. En vanzelfsprekend waren er ook de klassieke rituelen van het luidden van de diverse bellen en klokken. Eén van die klokken was een uitermate geestig model. Het was een getande cirkelvormige bel... Als ge met een ijzeren staafje over de randen van de ring gleed dan produceerde het ding een speciaal soort gerinkel-geratel. Ge kunt misschien al raden wat deze heilige bel in een vorig leven geweest was?... Een groot tandwiel, de vijsgaten zaten er nog in! Van recyclage gesproken. Zelfs voor bellen en tempelklokken gaat de regel van het karma op, beginnen als tandrad uit een camion en, op voorwaarde dat ge een braaf leven geleid hebt, eindigen als heilige bel.



De deugdzame bel.

Ik veronderstel dat ge met het luiden van deze bel God Touring Wegenhulp behaagt en autopechloze ritten afsmeekt?

Klaarmaken van verse bloemen om te verkopen als offergave.

In een van de pagodes, hoog op een trapje, was stom genoeg de toegang verboden voor vrouwen. Jammer want het moet heel grappig geweest zijn, de grote tempel werd er op natuurlijke wijze (het systeem van de camera obscura) via een piepklein gaatje in de deur omgekeerd geprojecteerd op eenwitte doek. Op het laken was dan de tempel en de gelovigen die errond hun bedevaart liepen op zijn kop te zien! Waarom deze aanblik nu persé voor vrouwen verboden moet zijn mag joost weten. Paul heeft het dan maar gefilmd zo kon ik, 't tweederangswezen, ’t toch ook eens bekijken.



Het "Verboden-voor-vrouwen"-tempeltje. Pffft.

Zoals in elke tuin neemt de heilige Bodhi-boom een belangrijke plaats in.
Dit exemplaar zijn takken worden ondersteund door talloze stokken en mooi versierde latten.
Iedereen wil een deeltje van zijne heiligheid ondersteunen, alweer, in ruil voor...

Naast dit heiligdom lag nog een rood met gouden tempel volledig beschilderd met draken en bloemen. Steek het ding in een glazen visbakske met een spiegelwand achteraan en ik pak het mee voor Petit Pois. De kitsch van de kitsch maar tegelijk ook heel sprookjesachtig.







Detail van zijwand van de gouden tempel.



En dan trokken we onze schoenen weer aan, verlieten de heilige plaats, en togen alweer op pad...

Voor de liefhebbers... meer foto's van deze tempel op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/RondreisThailandHoofdstuk13PhrathatAmpangLuang?authkey=Gv1sRgCOuEtr7h24TsuwE#


Maar morgen... morgen... of overmorgen - gesteld dat mijn puiten nog meer poten krijgen - bezoeken we eindelijk de kleine Mosja in het olifantenhospitaal!

O-o... Ik ben het te makkelijk aan 't maken precies...
Er zijn al maar liefst 18 oplossers :
Helena, Viviane, Rudy, Vera, Marleen, Chrisje, Lisette, Mieke, Nadine, Dolfijn, Lange Lou, Piet, Ann, Jan, Andromeda, Ron, Mare en Ingrid!

Maar 't is wel een plezant ding voor een raadsel, ge kunt het langs veel verschillende zijden fotograferenen en 't ziet er altijd anders uit...
Dus voor de mensen die 't nog niet geraden hebben : misschien herkennen jullie deze kant beter?

We reden verder naar het grote historische park van Si Satchanalai, een soort Sukhothai in 't klein, en daar was het helemaal heel rustig. Niets dan bossen waarin ruïnes verspreid lagen, zalig... Alweer verdwaald in Jungle Book. Ik wou dat we de tijd hadden om te fietsen want ik vermoed dat dat hier ook wel zal kunnen. Hoewel we weer geen enkele toerist zagen, op een paar monniken op bedevaart na. Wel toverachtig zo'n een paar figuren in gele, oranje en bruine pijen die tussen de bomen rondwaren.

Eigenlijk wilden we maar 1 tempel bezoeken maar ze liggen hier allemaal achter mekaar, dus liepen we toch weer van de ene naar de andere.

Een heel grote tempel stond op een sokkel van allemaal reuze olifanten. Iemand had er net aan geofferd vandaar dat er rond elk dier zijn nek een kleurige bloemenslinger bengelde. We beklommen de stenen om ze beter te kunnen fotograferen en ineens ging het "kráááááák", nee 't was geen Thaïse madam die ons noten wou verkopen, 't was Paul zijn short die de geest gaf en van voor tot achter openbarstte. Een goddelijk moment! Ik totterde bijna van de tempel van 't lachen. De sukkelaar liep echt rond in nog een paar wapperende flarden. Als hij in die klederdracht een hotel zou moeten zoeken kreeg hij misschien wel 70% korting in plaats van 40. Ofwel mochten we gewoon niet binnen, dat kan ook natuurlijk.

Echt erg was het niet want we waren er toch alleen en onze auto stond vlakbij. Tenandere 't was ook best luchtig en verkoelend denk ik, zo’n short met ingebouwde airco.

En natuurlijk is mijn berengezelschap er overal bij.
Over wie zou ik anders later de kompléét waanzinnige reisverhalen kunnen schrijven?





(Ge zat te wachten op die foto van die opengescheurde broek hé?... Zijt maar eerlijk!
Ik bezit die foto natuurlijk.
Maar die op mijn blog zetten is nog een ander paar mouwen. )

Het is hier zo stil in 't bos dat ge de reuzenbladeren van de teakbomen hoort vallen. En de broeken scheuren.

Boven op de heuvel lagen nog twee watjes, we verwachtten er ook van een mooi zicht over de rivier te kunnen genieten dus we beklommen de eindeloze trap. Op de top bleek alles dichtgegroeid dus niks panorama maar wel een mooie grote zittende boeddha die net in de bloemetjes gezet was. De gelovigen maken vaak de prachtigste draken uit gevouwen plantenbladeren. Sommige exemplaren zijn wel anderhalve meter hoog. De draak heeft rode ogen gemaakt van parels. Spijtig genoeg komt er bij al dat geoffer van planten tegenwoordig nogal veel plastic kijken. Vroeger werden alleen echte bloemen gebruikt maar nu is alles versierd met plastic topjes die in de bladeren gestoken worden. Er wordt ook niet meer genaaid maar alles is aan mekaar geniet. Zelfs de bloemenslingers zijn veelal uit plastic en na enkele weken liggen die dan allemaal "de vuilen hoop" in een hoek van de tempel te vergroten, helemaal verkleurd door de zon. Een mesthoop van plastic.

Drakenoffer, een kunstwerk volledig uit planten.



Vissend vrouwtje.
Niet simpel om op deze manier voor eten voor uw oude dag te moeten zorgen...


 

Op het heuveltje stond ook nog een piepklein tempeltje hoog op een trapje. Het had iets Guatamalteeks. Binnen was het amper drie vierkante meter groot maar het stond weer propvol offerbeeldjes. Vooral de plastic olifantjes en dansertjes zijn momenteel zeer in. Ge hebt ze in 't zwart maar de zuurstokkleurige zijn duidelijk aan een opmars begonnen. En tussen al die plastic rommel staan dan bekers met drank, kaarsen, wierookstokjes, enkele houten en stenen beeldjes, nep en echte bloemen, poppen, flessen, en jammer genoeg ook al de bijhorende verpakkingen waar al die prullen in meegebracht zijn. Kortom een vuilnishoop van jewelste maar ik veronderstel dat de god wel het onderscheid zal kunnen maken tussen afval en offer. Voor mij is 't soms moeilijk maar ik ben dan ook geen god.

Heel de familie wordt in de pick-up geladen.
 

Hoe fijn ronddwalen in dat bos ook weer was, we moesten verder anders zouden we nooit voor 't donker in onze lodge in Lampang aankomen.

Onderweg veranderde de natuur stilaan van een vlakte in heuvels en op de duur zelfs in heuse bergen van bijna 2000 meter hoogte. Hoe droog het hier momenteel ook is toch staat er nog water in de rivieren en zijn er nog watervallen. Het is hier een rijk, vruchtbaar gebied zelfs in de winter, een seizoen dat in onze ogen meer op een herfst lijkt. Een gloeiend hete herfst dan wel

De aankomst in de River Lodge was tof want het huisje dat voor ons gereserveerd was stond op palen aan een grote vijver. En toen begingen we een kanjer van een stommiteit. Ik wou van de zonsondergang gaan genieten aan een tempel op een heuvel in de buurt maar ik vond de naam onuitsprekelijk. Paul tikte dus iets onuitsprekelijks in ons Trees in maar al na enkele kilometers bleek duidelijk dat er iets mis liep. Volgens mij moesten we naar 't noorden en hadden we er lang moeten geweest zijn, Trees stuurde ons naar 't zuiden en loodste ons recht de stad in. En ze was van plan dat nog 10 km vol te houden. En Paul koos voor Trees in plaats van voor mij…

In plaats van naast een feërieke tempel ging de zon heel romantisch onder achter de zetels van onze auto en wij reden naar godweetwaar. Maar het ging beslist een tempel zijn en hij zou ook midden in Lampang liggen, zoveel was zeker. Aangezien we nu toch al zo ver verkeerd gereden waren vond ik niet beter dan Trees haar doel, waar ze als een aan de leiband trekkende dolle hond op aanstuurde, ook maar te gaan ontdekken en de tocht tot het bittere eind vol te houden.

We kwamen inderdaad aan een door de maan beschenen tempel in 't midden van de stad. Gesloten vanzelfsprekend. De nieuwsgierigheid bevredigd konden we terug héél Lampang door… in 't spitsuur. Ik wou me troosten met Ferrero rocherkes uit de 7/Eleven en Paul met een koud pintje maar we kwamen buiten met onze klassieke zak ijsblokken en hopen drinken. Tot overmaat van ramp bleek na enkele kilometers dan ook nog dat ze mijn chocolaatjes vergeten in te laden waren. Nee het zat echt niet mee. We zullen dringend eens iets moeten gaan offeren.

De gesloten tempel in 't centrum van Lampang.



Na-weeën van 't Chinese Nieuwjaar.
Een dansende draak bezoekt een winkel om het volgende jaar voorspoed te brengen.
 

Terug in ons romantisch uitziende paalhutje bleek het een heel benepen en vooral erg donker ding te zijn, maar zo'n ramp was dat niet want ’t was door onze Lampang-excapade toch al zo laat dat we onmiddellijk moesten gaan dineren. Maar dat eten,... dat maakte al het gesukkel van deze vooravond ineens goed. Het was een heus buffet want hier logeerde een buslading toeristen!! Een Thais én Westers buffet! We konden ons geluk niet op! Paul heeft van alle gerechten gegeten en die is zo uiteindelijk toch aan een gang of 12 geraakt. Gul deelde hij alles met één van de vele katten in 't restaurant maar eentje daarvan was al even gelukkig en gulzig als wij en beet fors in zijn vinger. Bloed en al, dus Paul had nu eindelijk toch ook een beet en ging hem trots naar ons kotje ontsmetten.

Zelfs de Thaise dessertjes, lekker zwaar spul van sago en gefrituurde vruchtjes, waren overlekker. Nog bolronder dan we van nature al zijn waggelden we tevreden over de hangbrug naar ons hutje. Goed dat het op stevige palen staat.



"Janssens" is al op vele manieren gespeld...
Maar "Mrs. Danssews" had ik nog niet in de verzameling.

Ja!!! Reeds 1 oplosser! En van de eerste gok juist! Proficiat Helena!!!
Ik zal het ding eens van een andere zijde tonen...

Er heerst grote bedrijvigheid in mijn dikkop-aquarium en er wordt geroddeld tegen de sterren op... Vraatzucht, jaloezie, afgunst, nijd, ijdelheid, wanhoop... Niks menselijks is hun vreemd nu ze poten krijgen!

Wie zin heeft om de conversaties te volgen...
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Kikkervisjes20090510?authkey=Gv1sRgCOrVqM2aooGnJw#

Breaking News!  Breaking News!  Breaking News! Breaking News!  Breaking News!  Breaking News!

Mijn puiten krijgen poten!!! De eerste snelle foto's! Hopelijk binnenkort meer gedetailleerde!



Deze krijgt aan 't leven enkel nog maar kop en staart...



Maar als je goed kijkt zie je naast dit exemplaar zijn poepke al verdikkingen groeien...



En deze jongen heeft al heuse pootjes! Nog heel timide naast zijn staartje gevouwen.



Die onwennige pootjes maken zelfs soms al kikkerachtige zwembewegingen!



Zelfs op deze slechte foto kan je de vingerkootjes in het achterpootje zien!
Het heeft de structuur van een menselijke hand!

Wat een ervaring moet dan zijn... door 't leven gaan enkel voortbewogen door een zwiepstaart en opeens poten krijgen! Eindelijk kunt ge u vastgrijpen aan iets en binnenkort meer kracht zetten om vooruit te komen!
Stel u voor dat wij ineens zo'n sterke kangoeroestaart kado zouden krijgen...
Wij zouden toch ook dolgelukkig zijn.
Of niet?

Donderdag, 29 januari 2009.

Lampang River Lodge.

12. De wisselkoers van de gelukskiezel.

Ik vond het best jammer om dat mooie hotel in het plezante Sukhotai te verlaten, het had fijn geweest er gewoon een dag te kunnen zitten schrijven in de rustige tuin rond het zwembad. Maar we moeten voort anders hebben we net een dag te weinig om onze rondrit in 't hoge noorden te kunnen maken.

Hotel "Le Charme"...



Afscheid van de vechtvis aan de receptie...

Bij ons laatste ontbijt waren de eieren zelfs goed gebakken. Iets op papier tekenen helpt dus. Spijtig genoeg kunt ge niet alles wat ge wilt bekomen tekenen. Ik toch niet. Trouwens ik vind pantomimes spelen om iets uit te leggen nog altijd veel plezanter.
Nadat ik één van mijn mooiste bloesjes, waar ik toch maar uit zou barsten, kado gegeven had aan de lieve receptioniste verlieten we het charmante “Le Charme”. Een hotel dat zijn naam nu eens níet gestolen heeft.
Onderweg nog eens gewuifd naar al de mooie Khmerrestjes en 't platteland ingereden. Knalgroene, bijna fluorescerende, jonge rijstvelden. Vreemd wel, sommige veldjes liggen nog braak en anderen zijn net beplant en bevloeid. Het land is kurkdroog, de gele en grijze bladeren dwarrelen van de bomen en overal staan borden met brandgevaar. En toch blijven de mensen hun veldjes afbranden, nochtans probeert de regering deze vernietigende manier van landbouw zoveel mogelijk te ontmoedigen. Veel haalt het alleszins niet uit.

Geestenhuisjes in jong rijstveld.
 

De natuur levert hier soms felle kleurencontrasten en mooie beelden op. Frisse groene velden en daarin enkele nietige maar knalrode geestenhuisjes op paaltjes. Een eendenhoeder, gehurkt naast zijn lappententje, de wacht houdend over zijn honderden diertjes die in een poel naast de baan zwemmen.

Eendenpoel.
 

Onderweg naar Si Satchanalai ontdekte Paul nog een extra Khmerruïne en een heel leuke hangbrug. Niks zo plezant als huppelend over een lange hangbrug dartelen! Vooral met Paul, als die erover begint te denderen dan zit ge precies in de cakewalk van de Sinksenfoor.

Aan het einde van de brug lag tegen de oever een onooglijk dorpje genesteld. Alle ramen en deuren stonden open, elk huishouden leefde er min of meer op straat. Er hingen wiegjes met baby’s tussen de bomen en iets verder stonden doodskisten. Weer een paar meter verder klopten enkele vrouwen de was in grote tobbes. Iedereen moet er van iedereen weten welke kleur van onderbroek ze dragen vrees ik. En of ze er een dragen.

Met zo'n wiegje kweken ze matrozen.





 Ik kocht aan een kraam een olifantje van 80 baht, ik gaf een briefje van 100 baht dus moest ik 20 baht weerkrijgen. De verkoopster kreeg de berekening maar niet gemaakt en mij wou ze niet geloven… Dus werd er een collega bijgehaald die wel moeizaam het zwaar wiskundig raadsel opgelost kreeg. Schaterlachend gaf de vrouw toe dat ze me nog 20 baht moest. Maar die had ze niet. Dus kreeg ik als pasmunt… een paar gelukbrengende kiezels! Geweldig vond ik dat. Ik zie het in België aan de kassa van de Carrefour weeral gebeuren. Vroeger heb ik In Italië regelmatig snoep of kauwgom als wisselgeld gekregen, maar gelukskiezels? Nee, dat is echt origineel.
Aangezien ik vier gelukskiezels heb gekregen moet de koers van de kiezel vandaag 5 baht zijn. Hopelijk devalueert hij niet te snel want er liggen hier wel veel kiezels en anders gaan er nóg toeristen met zakken vol keitjes naar huis gestuurd worden.

De ruïne waar het eigenlijk allemaal om te doen was bestond uit alweer zo'n mooie maiskolfvormige prang en daarachter nog een Sri Lankaanse stoepa. Het tempelgebouw was nog helemaal intact en het fronton zelfs nog beschilderd in de originele gouden kleuren. Zelfs een deel van het houtwerk van het klooster was nog authenthiek. Echt heel mooi.

Morgen, of overmorgen, het wel zéér "luchtige" bezoek van Paul aan Si Satchanalai!

Nu begint ge toch wel onbeleefd te worden! "Uw brood" als antwoord inzenden! Jamaar!
Mijn schone zelfgebakken broodjes zien niet groen hé mensen!
Iemand was ook zo leep om tussen neus en lippen eens te polsen : "Is 't eetbaar?"
Ik heb geantwoord : "Alles is eetbaar. Al is 't maar door de 'Tand de Tijds'..."
Dus, jaja, 't is eetbaar.



Reeds opgelost door : geen kip.