Donderdag 15 december 2005
kerstverhaal
Ik kreeg dit aangrijpend verhaal aan van een kameraad. Ik zet het even op mijn blog want 't is waar gebeurd en de moeite om eens te lezen.
"Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen.
Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier véél tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden".
Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvroeg of de kinderen er echt zouden mee spelen.
Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was.
"Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen.
Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier véél tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden".
Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvroeg of de kinderen er echt zouden mee spelen.
Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was.
Vervolgens draaide de kleine jongen zich om naar een dame die bij hem was: "Tante, ben je zeker dat ik niet genoeg geld heb?" De dame antwoordde hem wat ongeduldig: "Je weet het dat je niet genoeg geld hebt om ze te kopen."
Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok.
De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.
Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven.
"Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de kerstman ze haar zou brengen".
Ik zei hem daarop dat de kerstman ze haar misschien zou brengen. Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen."
Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven."
Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongentje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegd dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan."
Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil.
Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn?"
"Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben."
Ik voegde onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen.
Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over.
Zachtjes prevelde het jongetje: "Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven hebt!"
Dan keek hij me aan en zei: "Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen."
Enkele minuten later kwam zijn tante terug en liep ik weg met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was.
Ik kon het jongetje maar niet vergeten.
En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze afgekoppeld zou worden van het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen?
Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was.
Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatste keer kon zien.
Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de pop en de foto van het jongetje in de winkel.
Ik heb het mortuarium al wenend verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen.
De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk.
En op een fractie van een seconde heeft een dronken bestuurder hem alles afgenomen.
Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent.
Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer te rijden als hij alcohol gedronken heeft."
Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok.
De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.
Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven.
"Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de kerstman ze haar zou brengen".
Ik zei hem daarop dat de kerstman ze haar misschien zou brengen. Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen."
Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven."
Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongentje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegd dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan."
Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil.
Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn?"
"Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben."
Ik voegde onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen.
Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over.
Zachtjes prevelde het jongetje: "Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven hebt!"
Dan keek hij me aan en zei: "Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen."
Enkele minuten later kwam zijn tante terug en liep ik weg met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was.
Ik kon het jongetje maar niet vergeten.
En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze afgekoppeld zou worden van het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen?
Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was.
Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatste keer kon zien.
Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de pop en de foto van het jongetje in de winkel.
Ik heb het mortuarium al wenend verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen.
De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk.
En op een fractie van een seconde heeft een dronken bestuurder hem alles afgenomen.
Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent.
Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer te rijden als hij alcohol gedronken heeft."
Geschreven door Laathi om 21:39
Reageer op dit bericht
5 reacties op dit bericht
mooi blog en prettig weekend
Tranen
Hallo Laathitje,
Ik kan dit verhaaltje ook niet lezen zonder krop in de keel. Vorige week zette Fernanda het ook op haar blogje en ook toen vloeide een paar traantjes. Vandaag de dag der tranen voor mij want Dréke is ziek. Morgen wordt er een echo genomen. Ik hoop dat het niets erg is.
Liefs van Viva xxx
mooi verhaal
ik kan het niet met droge ogen lezen.
het is zeer aangrijpend geschreven en nog elke dag realiteit. je hoort niet met alcohol achter het stuur NOOIT EN TE NIMMER!!!!!!!
groetjes Jenny
Inderdaad
FANTASTISCH ! ! !
Ik weet nog (altijd) niet of toeval bestaat, maar DIT is wél een ongelooflijk verhaal, Laathi !!!
Ik kan goed geloven dat dit je zéér aangegrepen heeft. Hoe droevig ook : voor JOU is het een positieve ervaring geweest. Soms heeft een mens eigenlijk zoiets nodig...
En, weet je , ik kwam hier op dit blog eigenlijk/feitelijk RECLAMEREN omdat mijn naam niet tussen de juistraders staat. Ik ga dit dus NIET doen !
Dank je voor de les, Laathi.