Berichten van 12 januari 1995 tot 13 januari 1995

Het dertiende uittrekseltje uit mijn reisverhaal.
Zaterdag, 18 november 2006.

Een kamer én een buitenverblijf.

Toen we opstonden was de lucht bewolkt en de zee vrij wild zodat we maar besloten om niet mee te varen naar Koh Rok Nok. Vier uur van de dag spenderen op harde houten banken naast een brullende motor van een longtailboat wilden we onze poepkes en onze zenuwen besparen. Tenandere we hebben twee jaar geleden Koh Rok Nok nog bezocht en 't is er inderdaad prachtig onder water maar hier is 't ook onbeschrijfelijk mooi. Dus waarom 't nog verder gaan zoeken? Ja, ik word lui op mijn oude dag.

We zijn op de pier de viskes gaan voeren met onze overgebleven toast van gisterenmiddag en zij blijken even enthousiast over mijn lunchkes als wijzelf.
Honderden geel en wit-gestreepte sergeant-majorkes en enkele papepaai-vissen kwamen afgespurt op de stukjes brood. Soms leek het of er een fractie van een seconde een hoop vissen bovenop de zee gestapeld lag! Een wild geworstel en gespartel van jewelste.

Het ontbijt was lekker, ze hadden een buffetje gezet omdat het weekend is en er veel Thaise gasten zijn. Er stond onder andere een kom met lekkere, heel fijne noedels. Ernaast stonden talloze potjes kruiden en groentekes - look, korreltjes look gebakken in olie, gember, pijpajuintjes, koriander, pepers, soyasaus, en nog een boel ondefiniëerbare dingen om de dunne sliertjes mee te veredelen. Zalig!

We hebben direkt pogingen ondernomen om de naam te weten te komen van dit gerecht zodat we dit ’s avonds ook zouden kunnen bestellen. Het bleek heel simpel, we moesten gewoon vragen naar “Fried Noodles Thai Style in Soy Sauce”. We denken dat vanaf nu onze avondmaaltijden gered zullen zijn. Want hun kok kan dus heus wel iets lekkers bereiden. We moeten alleen zien duidelijk te maken wat we écht willen krijgen…

Van goed eten word ik goed gezind. Dat merkt ge hé

We mogen de sleutel van het strandhuis ook overdag houden (ze krijgen onze waterleiding toch niet gerepareerd, er komt nog maar een straaltje van 2mm uit ons kraantje) en das wel leuk want dan kunnen we van dat luxeterras gebruik maken wat plezanter is dan aan ’t zwembad liggen zonnen. Met enkele strategisch geplaatste stoelen waarover ik wat grote strandlakens drapeer creëer ik zo een plekje waar ik lekker in mijn blootje kan gaan liggen. Het luxeverblijf ziet er dan ineens wel een beetje uit als een zigeunerkamp maar ’t is het comfort dat telt, niet hoe ’t er uit ziet.

Het terrasje aan onze boomhut heeft geen zon omdat wij helemaal tussen de boomkruinen zitten en ’t is wel eens een fijne afwisseling om gewoon thuis te kunnen liggen zonnen. Nu niet dat ik dat langer dan een half uur volhoud, maar kom, een beetje bruin worden hoort toch ook bij vakantie. ’t Is grappig, dit is de eerste keer dat we een hotelkamer én een buitenverblijf hebben.

Toen het bakken me teveel werd zijn we wat tussen de rotsen gaan wandelen om naar de kleine fijne dingskes die daar leven te gaan kijken. De plekjes zijn niet altijd even simpel te bereiken. Poseren, foto's nemen, en zelf rechtop blijven staan in die gevaarlijke rotsspleten is ook geen sinecure.

Gewacht tot het tij op zijn laagste was om naar de twee rotsen aan de zuidpunt bij de Goddess Of Mercy te zwemmen. Het is een prachtsnorkeltje geworden! Dit is toch echt wel een van de schoonste en gevarieerdste huisriffen die ge u kunt voorstellen.



Paul op pad naar onze favoriete rotsen.

Anemonen in soorten, met hun bijpassende viskes; bruine, oranje en knalgele ragfijne waaiers – precies kantwerk in steen; witte koraalslierten die een meter lang kronkelig uit de zeebodem steken; zachte broccoli’s in fluo-kleurtjes; vazen en breinen en reuzeschalen; gedetailleerde lila takjes met nog fijnere purperen  begroeiïngskes op; slaperige anemonen in hun fuchsia pyjama-zakken (een middagdutje veronderstel ik?) waaruit nog enkele tentakels in de stroming staan te wiegen waarboven hun huisvis verweesd rondzwemt; en daartussen massa’s vissen in alle soorten en maten!! Ook de trouwe steenvis zat op zijn zelfde plek op een rotsrichel.






Voor 't geval jullie hem niet zien liggen heb ik lijntjes rond zijn
onderdelen getrokken. Ja, ik weet het, hij is niet makkelijk te zien.
Waarom denkt ge dat hij "steenvis" noemt?



Dit is een vooraanzicht van zijn lieflijk gezichtje.
Maar nu moeten jullie maar zelf zijn twee ogen en zijn mond
zien te vinden Ik ga 't u niet allemaal met de paplepel serveren hé!
Ik moet hem ook altijd onder water zien te ontdekken,
dus doe ook maar eens uw best!

Clownsvisjes boven hun anemoon.



De witte sliertkoralen.







Zachte roze koralen die wuiven in de stroming.



Giftige gele zachte koraaltjes.



Een prachtig ros waaierkoraal naast een knalroze zachte koraal.



Het fijne witte slakje naast een donkerpaars koraal.



Ros en geelgroen waaierkoraal met visjes.

Meer dan twee uur hebben we rond die rotskes gesnorkeld. Zelfs weer zo’n wit-zwart slakje gezien met die vertakte antennekes, en nog een heel grote steenvis, (een voorarm lang!!!) die parmantig op een halfrond koraaltablet dat uit de rotswand stak roerloos lag te poseren. Wat een zicht! En dat allemaal in volle zon! Sommige foto’s zijn dan ook zo goed dat ze bijna in een onderwatermagazine zouden mogen. Ik ben er toch zo blij mee!!

Natuurlijk zijn die foto’s nog altijd voor verbetering vatbaar want het is wel een beetje sukkelen met mijn slechte ogen. Als ik mijn lenzen in heb dan zie ik van dichtbij geen steek. Dus ik moet voor elke foto de afstand en de belichting goed vooraf inschatten, de camera zo goed mogelijk instellen en dan hopen dat de foto haarscherp gaat zijn  want ik kan dat onder water dus onmogelijk controleren op dat kleine schermpje van mijn T-1tje. Uiteindelijk is mijn fotoapparaatje even klein als een pakje sigaretten, dus het scherm kan ook onmogelijk groter zijn. Heel ambetant. Maar moeilijk gaat blijkbaar ook, want als bij wonder heb ik nog niet 1 op de 10 foto’s moeten wissen achteraf. Ik was zo blij als een klein kind met mijn fotootjes!

 

Lees verder : 14. "Spartelen, dabbelen en verdrinken voor de goeie zaak." 
Klik hier.

Hier volgt het twaalfde uittreksel uit mijn reisverhaal.
Vrijdag 17 november 2006.

De dagelijkse hoge verwachtingen en diepe desillusies.

"Pandorake" zit in Bangkok! Via Keulen, Dubai, Pampanga, Singapore, Bangkok en Hat Yai zal ik mijn geliefd laptopke binnenkort dus toch in mijn armen kunnen sluiten!
Ze heeft al een flink stukske meer van de wereld gezien dan wij. En ze is nog zo jong… Amper een half jaar geleden werd ze geboren in den Aldi

Aan ’t zwembad waren twee stompstaartpoezen een poging aan ’t doen om klein poezen te fabriceren. Maar de kater had er helemaal geen kaas van gegeten. Hij beet het kattinneke volgens de regels van de kunst in de nek, sleepte haar bij haar nekvel zelfs voort over de grond, maar van de eigenlijke aktie kwam niet veel terecht.

Soms stond hij met allebei zijn poten aan de ene kant, dan weer kroop hij erover en stond hij aan haar andere zijde te koekeloeren, soms stond hij er diagonaal over. Hij wist duidelijk de klepel niet hangen. Of toch niet wat hij met zijn klepel moest doen.

De beste momenten waren als hij er helemaal bovenop klom en hij met zijn achterpoten balancerend op haar rug stond. Misschien heb ik het verkeerd begrepen en was ’t geen paringsgedrag, maar gewoon een Thaise massage.

"Ligt nu eens stil seg!!! Zo kan ik niet mikken!
Ik heb geen ogen op mijn gat zenne!"



"Meiske, schuif eens een beetje naar mij toe
want zo gaat dat lukken zenne!"



"Ah,... nu gaan we er geraken denk ik..."



"Oh, gij zijt een echte macho! Gij zijt toch zóóó goed in bed!
Sorry, zóóó goed op de vloer!"
Het zeer happy kattinnetje ligt na de paring - of wat er voor moest
doorgaan - te rollen over de grond.
Sommige vrouwen zijn toch rap content hé?...

Ge zoudt nu toch denken, als ge alletwee zo’n kort stompeltje staart hebt, dan moet die activiteit toch vlotter verlopen dan bij onze poezen waarvan die lange staart altijd in de weg steekt. Maar nee, zelfs die korte staart maakt het voor een Thaise kater nog altijd niet makkelijker. En ’t meiske was toch zó gewillig. Ze lag te koeren en te kirren en kroop op haar buikske achter hem aan over de grond. Terwijl ’t beestje nog maar net een nestje op de wereld had gezet want haar tepeltjes waren nog heel groot. Ja, een echt taai Thaike.

Het piepsignaal van de zwembadpomp is ondertussen terug in gang geschoten. Toen onze Paul er nog eens een opmerking over ging maken kreeg hij te horen :

“Many tourist complain. But must let "beep" from manager. Is Thai technology. You not understand.”

Misschien was dat dekgedrag van die kater ook wel “Thai technology”, een fenomeen waar wij westerlingen niks van snappen?

Vanmorgen lag er een breedpoepig donkerhuidig madammeke aan ’t zwembad met een roze zwembroek waarop vanachter de tekst “Billobang” gedrukt stond.

Weer een van die schone Aziatische misdruksels. Het had natuurlijk “Billabong” het Australische surfmerk moeten zijn. Maar “Billobang” was voor deze bilpartij inderdaad beter van toepassing. Spijtiggenoeg kreeg ik niet de kans om daar een fotoke van te nemen. Ik kon toch moeilijk vragen : "Madam can I take a picture of your lovely poepke?"...

Net toen we helemaal klaar waren om te gaan snorkelen kwam de receptioniste achter ons aangehold!

Er was een fax van UPS Bangkok aangekomen met de vraag hen direkt op te bellen. Bleek dat er 4000 baht (zo maar even 100 euro) “importtax” moest betaald worden om "Pandorake" te krijgen. Puur losgeld in feite, want het was gewoon ons eigen ding dat over een anderhalve week mee terug naar België ging genomen worden, het was toch geen produkt dat hier ging verkocht worden! Enfin, keuze hadden we niet, dus dat kon er ook nog wel bij.

Eén telefoon later bleek dat de 4000 bath al naar 5000 bath was opgelopen en dat we een fax moesten ondertekenen en terugsturen waarin we ons bereid verklaarden dat geld op te hoesten. Aangezien ’t nu vrijdagnamiddag was en mijn laptopke nog naar Hat Yai zou moeten gevlogen worden, en UPS in ’t weekend niet werkt, zou ze hier dan woensdag aankomen. Alweer een dag later! Stel dat ze hier woensdag ook niet is dan hebben we wel een probleem want het hotel in Krabi is geboekt en vooruitbetaald, dus daar moeten we echt wel naartoe. Jacky, de lieve "sales manager" van 't gedoe hier, heeft alleszins al gezegd dat we ons geen zorgen moeten maken, dat waar we ook heen trekken, hij er wel voor gaat zorgen dat hij ze ons opstuurt zo snel ze in zijn kantoor in Trang aangekomen is. Dat is wel een geruststelling maar ’t neemt niet weg dat ik me door heel die zaak en ’t vreselijke tijdverlies elke dag heel ongelukkig voel.

Geprobeerd de zaak te bespoedingen door onze snorkeltrip te laten vallen en aan de receptie te gaan zitten wachten op die madam haar fax. Om ’t uur belde ze zelf op dat we hem elk moment konden verwachten. Uiteindelijk kwam na twee uur en een half haar faxke en had ze er nog 200 bath extra kosten voor “overtime” (overuren!!!) bijgerekend.

Soit, door deze verloren namiddag gaan we mijn bereisd laptopke nu toch zeker aankrijgen alvorens we hier weg moeten.

Maar voor al dat geld dat dit avontuur gaat kosten (UPS, al die internationale telefoons, en nu die importtax er nog bij) had het veel goedkoper geweest om gewoon in de taxfree van Zaventem een nieuwe laptop te kopen...

Ik wou toch zo dat ik toen niet dat zot idee van dat opsturen had gekregen. Maar ja, toen we in Zaventem naar die kwiet van UPS belden beloofde hij dat hij haar binnen 6 dagen  hier ter plaatse ging krijgen. En dan zou ik er toch nog twee weken plezier van gehad hebben. Want de helft van de fun van een reis zijn voor mij om verhaaltjes te kunnen schrijven. Op een gemiddelde vakantie van drie weken produceer ik meestal een dikke honderd bladzijden tekst...

(Enfin, door deze gemiste snorkeltrip hebben jullie het geluk om wéér geen eindeloze reeks doopvontschelpen te moeten bekijken. Ge ziet, "den ene zijn dood, is den andere zijn brood.")



Goddank ben ik iemand die zich in de meeste omstandigheden nog weet te amuseren, en heb ik daar niet veel nodig. Geef me enkele kiezels en een takske en ik maak er wel iets mee. Moest ik die gave niet hebben dan denk ik dat ik nu zot werd.

We zijn weer naar de zonsondergangplek bij de Goddess of Mercy gaan kijken.

’t Was niet zo’n mooie zonsondergang als ik verwacht had toen ik overdag die super bloemkoolwolken zag, maar ’t is toch wel een indrukwekkend plekje om ’s avonds alleen op zo’n rots te staan in dat prachtige avondlicht. ’t Is de klimpartij ruim waard.

Onze waterleiding is nog altijd een beetje kapot dus hebben we voor vannacht al een heuse beachbungalow gekregen. ’t Wordt elke nacht sjieker! Maar echt gaan slapen doen we er niet, we douchen er gewoon en kruipen dan lekker in onze eigen hut in bed. Veel gezelliger. No place like home. Lekker bij de grote beer die ik in Bangkok gekocht heb en Ngai genoemd heb. “Prinses”. 

Wee, ons kamermeisje zet hem elke dag anders, heel mooi op een stapel kussens.

Ngai ligt te zonnen... Ze wordt veel rapper bruin dan ik.
 

De vorige nacht zijn we wel beneden gaan slapen. Moet wel een grappig zicht geweest zijn toen ik in nachttenue met mijn grote, dikke beer onder mijn arm heel de tuin doortrok op weg naar mijn nieuwe slaapkamer. Maar zelfs de receptionist heb ik al in zijn pyama door de receptie zien lopen, dus vind ik dat ik dat ook maar moet kunnen
Het is hier een zalige huiselijk eiland. I love it!

Lees verder : 13. "Een kamer én een buitenverblijf."
Klik hier.