Dinsdag, 21 november 2006.
De offergaven voor "God Stofnest”.
En elke ochtend vertrek ik weer altijd hoopvol uit onze boomhut op weg naar 't ontbijt...
Op ’t ronduit zielige ontbijt stonden vanmorgen weer de twee potten met confituur. Ze worden belegerd door insecten en niemand van de gasten wil er nog van eten. Dat is 't personeel blijkbaar toch opgevallen, want ze hebben er niet beter op gevonden dan permanent een meisje naast die potten te zetten met een lepel. Telkens er een beest in valt schept ze het er uit en smeert ze het netjes naast de pot. Maar eerst probeert ze wel te verhinderen dat er slachtoffers vallen door over die potten heen en weer te staan zwaaien met een plumeau! Smakelijk wel.
Een klein vliegennetje over die schaaltjes zou wonderen doen, maar begint ze zoiets maar uit te leggen… Maar kom, die oplossing zou toch niet geaccepteerd worden want dat zou waarschijnlijk geen “Thai Technology” zijn…
Het Franse koppeltje dwaalt op de meest hulpeloze manier door Thailand rond. Het meisje spreekt geen woord Engels, en de jongen snapt geen snars van Thai-Engels. Het is een hopeloze sukkelreis voor die mensen. Ze vonden vanmorgen ook weer niets zinnigs bij ’t onbijt en Paul stelde hen voor om “Verloren Brood” te bestellen. Gebakken boterhammekes in eikes gedompeld. Dat is hier best eetbaar. En ja, zij lustten ook heel graag “Pain Perdu” maar ze hadden dat hier nog nooit op een menukaart zien staan. Ah nee, natuurlijk niet! Dat noemt hier “French Toast”! Het kind plooide bijna dubbel van ’t lachen. Hadden ze door dat stomme misverstand al heel hun reis hun favoriete ontbijt gemist. “Mais enfin, pourquoi appellent-ils “Pain perdu” “Toast à la Française?!!!" gierde het meisje.
Als ge uw talen niet een klein beetje beheerst moet reizen inderdaad geen simpele onderneming zijn, ge loopt zelfs verloren in menukaarten, wat moeten zo’n mensen niet meemaken in busstations of luchthavens?…
Maar blijkbaar spreek de modale Fransman alleen Frans, de Amerikaan enkel Engels en de Japanner slechts Japans. ’t Zijn alleen de inwoners van relatief kleine landjes die de moeite nemen om zich te leren behelpen in verschillende talen. Al de toeristen uit de Scandinavische landen weten zich in haast perfect Engels te redden.
Tijdens ’t ontbijt werd de stookolie voor de hotelgenerator geleverd. (Toch weer zo zonde voor ‘t milieu dat ze hier geen gebruik maken van zonne-energie!) Allemaal olievaten die per boot aankomen en dan met een jeep 200 meter de berg opgereden worden tot aan het generatorenafdak, door de enige auto op ’t eiland en over de enige “weg” die hier ligt. Er werd zeer slordig mee omgesprongen, ik hoop van harte dat hier nooit een vat olie kapot valt op de steiger want dan kunnen ze hun huisrif wel vergeten.
Paul vond dat het nu toch wel hoog tijd werd dat ik eindelijk eens aan een schijfje citroen geraakte voor in mijn thee. Hij zag een Thaike dat bezig was met vers fruit en verse groenten netjes op een schaal te ordenen en ging er op af. Gelukkig dat zijn euroke rap viel en dat hij niets van die schaal pikte, want het betrof de offergaven voor het Chinees Godje dat hier in een hoekje op de grond in een huisaltaar staat. Het zou weer een schoon godslasterend incident kunnen opgeleverd hebben!
Die arme God heeft tenandere al pech genoeg want al ’t vuil wordt in hoekskes bijeengekeerd en zijn tempeltje staat op een zeer ongelukkige plek. Maar misschien hoort het zo en is ’t God “Stofnest” en is dat weer iets dat Westerlingen met hun beperkt bevattingsvermogen niet begrijpen. 't Zal wel zoiets zijn.
Misschien richt ik thuis ook wel een altaarke op voor "God Stofnest". I
k denk dat die zich hier bij momenten heel gelukkig zou kunnen voelen.
Zou er geen "God Kattenharen" bestaan?...
Aangezien de onderwaterfoto’s van mijn lievelingsrots zo slecht zijn wou ik het nu eens anders aanpakken. Ik ging haar filmen! Ik legde eerst mijn schone grote schelpen die ik op 't strand gevonden had op zijn plaats, propte die vol toast in de hoop zo vissen te lokken, maar tegen dat ik dat allemaal gedaan had dreef alles vol zand en opgelost brood zodanig dat ik weer niets dan troebel water overhield. Ondertussen was de camera dan ook nog aangedampt en heb ik het project maar stopgezet. Tijdens al dat gesukkel was ik er dan ook nog in geslaagd om Paul zijn snorkelpijp te verliezen, maar goddank werd het vloed en vond ik ze iets later aangespoeld terug. Ja, iets "in scène" proberen te zetten onder water is iets waar ge beter niet aan kunt beginnen. Dat hebben we dan ook weeral bijgeleerd.
Hier probeer ik nog heel naïef grote schelpen in rotsen te plaatsen
om eens een romantisch decor te maken...
Een noodlottig plan dus. Een mens mag niet aan de natuur zitten prutsen 
Verbeteren kunt ge ze toch niet.
Ik was heel zenuwachtig tegen dat de boot van 1 uur ging aankomen dus besloten we om maar even te gaan snorkelen om onze gedachten te verzetten. De boot kwam echter een kwartier te vroeg dus ben ik maar direkt volle gas van ’t rif naar ’t einde van de steiger gezwommen om te zien of mijn "Pandorake" meegekomen was. En ja!!! Ze sleepten meerdere dozen aan land en daar zat een grote kartonnen doos op met “Fragile” en onze naam erop! Ik had kunnen dansen!!! De bootsjongens snapten er niets van. Ik heb dan geduldig gewacht tot ze haar op een karretje naar de receptie reden want ik wou hun niet - in bikini, drijfnat, en met mijn snorkelgerief onder mijn arm - die doos gaan afpakken want hoe had ik dat in boedhasnaam weer moeten gaan uitleggen?…
Gelukkig stond er in grote letters diverse malen
"Fragile" en "Handle with care!" op de doos...
De lieve blije receptionistes!
Aan de receptie was iedereen dolblij! Paul en ik kregen de doos overhandigd, maar wat bleek… die doos rammelde… Op van de zenuwen maakten we haar open en tot onze ontzetting bleek Pandorake daar los in te zitten. Geen isomo-korreltje of plastic luchtzakje of propje krantenpapier om haar tegen de schokken van de reis te beschermen!!! Weer bijna een hartaanval! Paul heeft haar terplekke aangesloten om te zien of ze nog werkte, ik trilde zo hard dat ik zelfs haar deksel niet openkreeg.
En o wonder - de batterij viel er weliswaar, boenk, direkt uit - maar nadat die terug geplaatst was ging haar lichtje branden en lichtte haar scherm op! Ze had die wonderlijke tocht langs 7 luchthavens overleefd!!! Zaventem, Keulen, Dubai, Pampanga, Singapore, Bangkok, Hat Yai, én een speedboattrip, in die gammele doos en ze werkte nog!!! Van een mirakel gesproken!
De mensen van ’t hotel stonden in volle bewondering mee naar de foto’s van onze poezen thuis te kijken. 
We zijn er dan mee naar onze hut gegaan en daar heb ik een massieve huilbui gekregen. Een ontlading van de spanning, de UPS-miserie van de afgelopen twee weken en van het schrikken van haar zo hulpeloos slecht ingepakt te zien aankomen.
Hoe kunt ge nu zo’n kostbaar ding waar mensen zoveel moeite voor doen om haar te laten nazenden zo zorgeloos inpakken? Al het materiaal om haar degelijk in te pakken lag in onze winkel voor ‘t grijpen! Ik was er zo van aangedaan dat ik bijna stikte in mijn tranen. Ik had op ’t eerste beste vliegtuig willen springen om de dader van deze misdaad de nek om te gaan wringen.
Ik was zo overstuur dat ik efkes moest gaan liggen.
Kwaad, maar tegelijkertijd heel gelukkig. Niet simpel zenne
Met moeite een beetje eten door mijn keel kunnen wringen en dan gaan snorkelen.
De zee stond zo laag dat er delen koraalveld boven water uitstaken. Het was een prachtig zicht! Al die uitstekende puntjes met daarachter de vier eilanden waarvan er twee verbonden waren door een regenboog!
Regenboog die ontspringt achter Koh Ma.
Laat de natuur maar zijn eigen decors maken, die zijn al mooi genoeg...
We zwommen naar onze rotsen maar ’t viel tegen, de stroming was heel sterk omdat het tij juist aan ‘t keren was. We gingen eens achter de hoek van ons eiland kijken, aan de voet van de Goddess of Mercy om te zien of daar ook mooie koralen groeiden maar er was niets te zien. Al ’t moois situeert zich duidelijk aan onze twee rotsen. Waarschijnlijk tieren al die planten daar zo welig omdat ze twee keer per dag een flinke stroming over zich heen krijgen.
Even opgedoken op aan de voet van de Goddess of Mercy.
Hier zien jullie de witte linten die de mensen er rond komen binden
als offer voor vruchtbaarheid.
Groene koraalpotjes.
De grote steenvis zat weer op zijn uitstekende schaal van koraal.
Die mannen schijnen dus echt op vaste plaatsen te wonen. 
Rechtsonder boven het roze koraal zien jullie hem liggen als je goed kijkt...
Hier zien jullie de zogenaamde "steenvis", die in feite, volgens de boekskes,
een "schorpioenvis" is, van dichtbij!
Maar ja, ge kent mij en namen van al die onderwaterdinges...
We vonden ook een magnifiek fijn groen koraalbosje waar minuscule harige bruine krabbetjes in huisden. Ze waren amper te onderscheiden want ze waren nog geen twee centimeter groot, maar ’t waren wel perfecte krabben met alles erop en eraan. Het was onmogelijk om er een goede foto van te nemen zonder ’t risico te lopen de plant te beschadigen dus hebben we dat maar wijselijk zo gelaten.
De foto is onduidelijk, maar de twee bruine harige dingen
met de spierwitte oogjes zijn de krabbetjes.
De stroming was zo hevig dat ge, als ge het rotsje waar ge u aan vastgeklampt had om een foto te maken, 1 seconde loste, 10 meter verder gesleept werd. Heel vermoeiend en hopeloos om in deze omstandigheden zinnige foto’s te maken. Het was echt alsof ge door een wervelstorm moest zwemmen.
We hebben de zonsondergang met zijn prachtige bewolking van in zee meegemaakt en bij ’t terug naar huis zwemmen waren de zeeëgels al op pad en begonnen de anemonen zich “op te zakken”.
Lekker moe in ’t restaurant een poging gewaagd om ’t zelfde gerecht als gisteren te pakken te krijgen. You can but try, nietwaar? Het was een moeilijke bevalling want ik had wat last toen de kelner zijn vraag “Noedeu with kettibeu?” zong. Maar dat lag aan mijn eigen domheid want de mens vroeg gewoon “Noodles with vegetables?”
Ja schat, noedels met groenten is heel goed, dat klinkt heel veilig, zolang er maar niet ineens een vissekop tussen de slierten onderuit komt piepen ben ik al lang tevreden. En moge god verhoeden dat er ook niet van die zwammen tussen zitten -gelijk eergisteren - waarvan ik nog altijd niet weet of het inderdaad wel paddestoelen waren of dat het ingewanden van een rubberachtig beest waren of een vreemdsoortig zeewier dat ik toen onverrichterzake toch maar naar binnen gespeeld heb…
Maar kom, de bestelling viel mee, ’t was niet direkt wat ik verwacht had, maar zolang ge er niet te lang bij stilstond wat sommige ingrediënten moesten voorstellen, of wat ze in een vorig leven geweest waren, was ’t best eetbaar. Verteerbaar zelfs.
Een pas aangekomen groepje van 5 Zweden nam volle 20 minuten van de garçon in beslag om hem met hand en tand uit te leggen wat ze nu in feite écht op hun bord wilden krijgen. Dappere mensen die Zweden. Beetje naïef ook wel.
Ze wilden persé als voorgerecht (dus zo’n bord dat ge in normale landen krijgt alvórens dat ge de rest van uw eten op tafel gesmeten krijgt) twee "springrolls". Twee porties dus. Dit alleen al zorgde voor een Babelse spraakverwarring want de garçon bleef bij hoog en laag beweren dat op een bord springrolls altijd 4 stuks lagen. Maar aangezien zijn klanten er blijkbaar twee wilden was hij, zoals elke behulpzame Thai, best bereid om de portie te halveren en er in plaats van vier, twee te geven. Twee mini-loempiakes voor een tafel van 5 grote Zweden… Terwijl die mensen dus probeerden te bereiken dat ze twee porties bestaande uit 4 springrolls gingen krijgen. Acht in totaal dus, en zeker geen twee.
Alleen al om dat voorgerecht besteld te krijgen zijn die volle 5 minuten bezig geweest. En zo is dat de rest van hun bestelling verder gegaan. Ik heb het restaurant verlaten voor ze hun eten kregen, dus ik weet niet hoe ’t afgelopen is. Maar goed kan dat niet gegaan zijn.
Thuis gekomen ben ik dan voor ’t eerst op "Pandorake" beginnen typen. De grote inhaalbeweging kan nu beginnen. En ik weet op dit moment echt niet hoe…
Moet ik nu alles van de eerste dagen beginnen overtypen - dan kom ik nu weer hopeloos achterop - of begin ik over de dag van vandaag te schrijven?... Ik heb dan maar voor ’t laatste gekozen, en besloten om per dag te proberen 1 oud reisverhaal op Pandora over te typen én dat van de dag zelf. Dan kan ik vanaf morgen beginnen met het verhaal van dag 1 te versturen. ’t Is wel spijtig want mijn vrienden thuis gaan dan altijd "Vijgen na Pasen" opgediend krijgen. Maar kom, das toch nog altijd beter dan een vissekop met vettige noedels. 
Vanaf nu is 't dus gedaan met mijn onleesbare gekribbel in mijn notaboekskes!
Hoera!
Lees verder : 19. "God schept den dag (én het getij). En moeder de soep (de rauwe ajuinsoep)."
Klik hier.
