Berichten van 26 januari 2009 tot 1 februari 2009

Vrijdag, 8 november 2002 - 18.30u.
Khaolak Theptharo Lagoon Beach Hotel, Khaolak, Thailand.

12. Lichte doch voedzame maaltijden.

Vandaag weer prachtige zon- en zee-dag gehad. Rondgezwommen in een warme zee in een arena van de meest verschillende wolken. Sliertjes, neveltjes, bloemkolen, schapewolkskes, vanalles. Alle tinten blauw en grijs. Prachtig. Pas op, ondanks de wolken is het hier toch nog allemaal met een factor 20 te doen, anders verkoolt ge levend. Die zee hier is echt schitterend. Fijn zand, heel lang ondiep, en op regelmatige tijdstippen enkele goeie golven, zodat ge tussendoor heel goed kunt frisbeëen
Het is hier echt een zalig plaatsje. Dit komt beslist in mijn top 5 van leukste badplekjes. Die rust! Geen enkele verkoper van wat dan ook aan 't strand. Zoveel beach voor u alleen als ge wilt. Alleen stille toeristen, die ge amper ziet.

En dat eten!!! Vanmiddag een "bescheiden" lunch gesprokkeld. Eerst de meest ongelofelijke spicy seafood salad. Verrukkelluk! Trekt wat op Mexicaanse cheviche maar dan een beetje hotter! Dan de stommiteit gedaan om hen een spagetti ineen te laten draaien. (Ik word al een beetje angstig op dit moment hé, want van dat eten op die boot verwacht ik niet veel meer. Dus ik pak nu maar mijn laatste kans om eens goed door te kunnen eten. En aangezien ik de mens ben die altijd bang is dat de laatste kans zich niet gaat voordoen, pak ik ook altijd maar de voorlaatste en de kans daarvoor ook mee. Ne mens wordt van zo'n redenering wel dik natuurlijk…) Na die spagetti ben ik dan overgegaan op een chocolade- en cocos-ijsje… daarjuist gevolgd door een bananenshake. Jongens, ik moet hier weg, of ge kunt mij hier buitenrollen. Gelukkig dat ik er af en toe nog eens 100 gram afzwem.

Naast het hotel staat helemaal verborgen achter de lagune een mooi huis. Het is een zeer aantrekkelijk idee om hier te wonen… Maar als ik zie wat ze hier aan de grote baan (enkele kilometer verder het binnenland in) aan 't bouwen zijn van shopping malls vrees ik dat de rust hier ook niet echt lang meer gaat duren. Tenandere ik denkt dat de grondprijzen hier ook de lucht inschieten. Als ge ziet dat een appartement in Bangkok al minstens 25.000 fr in de maand kost, en een auto hier even duur is als bij ons. Hier is de laatste jaren ook een zeer grote rijke klasse ontstaan, als ge de advertenties met fotoos in de krant ziet voor de luxe optrekjes hier, das om van omver te vallen. Dat zijn geen villa's meer dat zijn paleizen.

Moest onze zeilboot niet kunnen uitvaren door ’t slechte weer ik zou het al helemaal niet meer erg vinden, zolang ik dan maar die week hier mag blijven zitten.
Op de middag heeft het heel efkes geregend en flink gewaaid, en dat deed wel goed moet ik zeggen. Ge voelt hier nog zo goed de kracht van de natuur (allé ja, daar hebben we in België nu precies vorige week ook niet zo over te klagen gehad…). Daarna was het weer heel de namiddag soeselweer aan 't strand. En ge ziet kilometers ver en er lagen geen 10 mensen op ‘t zand. Goddelijk.

Serendipity : "Zoetebekske... ik heb koude pootjes..."
Ming : "Mmmmm... Zzzzzzzzwablieft zzzzschat?..."



Serendipity : "Mijn pootjes krijgen niet warm..."
Ming : "Kom Poes, geef hier, ik zal ze warm wrijven..."



Serendipity : "Mag ik ze onder uw oksel steken? Daar is 't lekker warm."
Ming : "Mja, euh, ...das een beetje vervelend want ik heb mijn oksels vandaag nog niet gewassen."



Serendipity : "Das niks Zoetebek dan steek ik ze wel onder uw bil-oksels."
Ming : "Een 'bil-oksel'?
Serendipity : "Ah ja. Hoe zoudt ge dat lichaamsdeel anders noemen?"



Ming : "Pff ja, ge doet maar. Ik vind dat bij nader inzien ook wel best gezellig. Als ge wilt moogt ge zelfs een beetje dabben met uw pootjes. Daar gaan ze 't nóg warmer van krijgen volgens mij."

Donderdag, 7 november 2002.
Khaolak Theptharo Lagoon Beach Hotel, Khaolak, Thailand.

11.  Het begin van het einde.

Vanmorgen een lange strandwandeling gemaakt. De riviermonding over "gewaad", enfin "gewaad"… tot onze kin in ’t water gezakt, wegens fameuze golven en een ernstige stroming. Maar we zijn er vlot doorgeraakt, gelukkig hadden we niks bij dat droog moest blijven. Achter de rivier ligt een kleine toeristische nederzetting. Vrij primitief allemaal, maar wel gezellig. Houten hutjes tot op het strand, en veel beachbars, maar van het rustige soort. Maar ik zit toch wel honderd keer liever in ons ding. Alhoewel ik niet weet hoe lang het nog zo tof gaat blijven. Gisteren zijn de nieuwe tafels aangekomen, daarna de parasols, en 's avonds waren ze lampen in de bomen aan 't installeren, er waren zelfs enkele rode spots aangekomen, en das helemaal bad news. Rode spots brengen altijd lawaai mee… Die stagairs blijken ook geen stagairs te zijn. Het is de nieuwe lading personeel die ze aan 't inwerken zijn voor als over een maand de nieuwbouw opengaat. Er loopt natuurlijk nog gigantisch veel met mis. Die kinderen kunnen echt nog niks. Ze kunnen nog geen tafel in een keer afruimen, laat staan een bestelling opnemen… Zelfs een crème-glaceke gaat boven hun petje. Ge besteld dat bij Kling. Die knikt ijverig ja. Na enkele minuten komt Klung dan om te zeggen dat Kling het op de afstand tot de keuken (7 meter) vergeten is, en of we het nog eens kunnen herhalen. En dikwijls komt er nog een Klong aan te pas ook om de bestelling te verifiëren. Zo'n circus krijgt ge dus als ge niet rechtuit durft te zeggen dat ge een woord niet verstaat.

Ik vrees dus ook dat als het groter gaat worden, het persoonlijke gaat verdwijnen. Nu haalt ge strandhanddoeken af bij de receptie zonder pasje of kaartje, gewoon à volonté. Ge krijgt geen plastieken duivenring rond uwe pols als ge all-inclusive geboekt hebt. Voor het twintigtal gasten dat er zijn kan het personeel dat onthouden. De drankjes worden nog allemaal “vers” uit het dozeke gehaald en geserveerd (bij ons zelfs roomservice), er staan nergens automatische tankstations met goedkope brol gelijk in de all-in fabrieken van de Dominicaanse Republiek waar ge zelf uw drankje moet gaan tappen. Deze service gaan ze niet kunnen volhouden als hier honderden mensen meer rondlopen.
Tenandere de Duitsers zijn al weer goed bezig met het imperialistje uit te hangen. De sukkels hier kunnen nog geen fatsoenlijk Engels en ze zitten ze weeral Duits te leren. Ze kunnen het ook niet laten hé. Ze zullen echt geen rust hebben voor ze op heel de wereld in 't Duits hun Schweinebraten kunnen bestellen.

Bij het vallen van de avond wat fotoos gaan nemen op 't strand. Heel plezant. Het getijdeverschil is hier heel groot, dus ge krijgt een heel brede strook nat zand met plassen waar de kleuren van de zon in weerkaatsen. Haricot heeft bij het poseren ook het beste van zichzelf gegeven.

(Ik laat dit berichtje tot vanavond even bovenaan mijn blog staan. Dus als je de nieuwe berichten wil lezen scroll even naar beneden.)

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest!

Woensdag, 6 november 2002 - 18.30u.
Khaolak Theptharo Lagoon Beach Hotel, Khaolak, Thailand.

10. Ei-nstein.

Bij 't ontbijt weer geconfronteerd met Ei-nstein. De eerste dag hier was ik wat bang mijn eike te laten bakken aan het piepekleine eierbaksterke, ze zag er me toch zo weinig intelligent uit dat ik het een waar risico vond.
Vanmorgen echter had ze een collega. De Vlaamse Reus onder de Thais, maar met de blik van een achtergesteld mongools konijn. En toen was ik toch zo gelukkig dat het kleintje mijn eike wou bakken. Ge ziet alles is relatief hé. De conclusie zou dus kunnen zijn dat het belangrijkste in 't leven is : naast de juiste mens te gaan staan…

De voormiddag aan 't strand doorgebracht en goed gezwommen. Het weer is niet geweldig, redelijk veel bewolking maar geen tegen. Ik trek er me tot mijn eigen verbazing geen flurk van aan. Die knalzon hoeft voor mij precies niet zo erg meer. Zo lang lucht en zee rond de 30° zitten is 't al goed. Volgende week op de cruise zal ik wel anders piepen, want met dit armzalig licht en deze golfslag zal er onder water niet veel te filmen vallen…

Op de middag een wandeling door het hotelterrein gemaakt om wat insektjes en kikkers te gaan fotograferen. ‘t Blijkt dus 4 keer zo groot te zijn als we dachten! We waren vergeten dat wij een de luxe suite geboekt hadden, met oceanview, en dat de mindere goden achteraan zitten. Middenin de bouwwerf van de uitbreiding van dit gezellig “kleinschalig” hotel!! Aiaiaiai, zijn ze dit heerlijke ding hier gewoon aan ’t verdriedubbelen! Volgende maand is 't al zover, dan gaat er alweer een nieuw deel open. Wat jammer toch. Let wel de beach is groot en lang genoeg, zelfs al zit daar 100 man op dan ziet ge ze nog niet zitten. Maar gaat het zo rustig blijven? Of gaan ze beginnen kullen met spelletjes, aerobics en andere lawaaitoestanden? Dat zou intens zonde zijn. Want vanmorgen had ik nog gedacht dit plekje als vast strandvakantiestekje te adopteren. Nu weet ik het dus zo goed al niet meer.
Alles verandert hier toch zo rap. De drie esthetisch overhangende palmbomen die op mij stonden te wachten om vereeuwigd te worden, hebben gisterennacht tijdens de storm hun geduld verloren en zijn in de lagune getoeffeld.

Tijdens de "lichte" lunch (ja, 't is eindelijk eens gelukt!) de Bangkok Post ingekeken op zoek naar een weerbericht. Had het beter niet gedaan, want het ziet er niet goed uit. Z.O Thailand : heavy rains, thunderstorms, flashfloods, 2m waves… En dit is het vooruitzicht tot alvast begin volgende week. En ons zeilschip zou zaterdag moeten uitvaren?!…

Tussen de strandbezoekjes door gaan informeren hoe het met het internetgedoe hier staat. Maar het slaapt duidelijk weer, en straks begint het waarschijnlijk weer te regenen… Enfin, we gaan vanavond alleszins toch nog eens een poging wagen…

Dinsdag 5 november 2002 - 22.00u.
Khaolak Theptharo Lagoon Beach Hotel, Khaolak, Thailand.

9. Kwik, Kwek en Kwak luisteren de maaltijden op.

Heb vanmorgenvroeg voor ’t ontbijt nog geprobeerd de kamer een beetje op te ruimen. Het ziet er allemaal mooi uit maar het is toch zo'n onpraktisch ding. In heel het kot is geen schuif te vinden en maar 1 kast. Echt een ramp om uw rommel op te bergen.
Er zijn wel tafels in alle maten, dus daar ligt dan maar alles bovenop een beetje zoals op een markt. Maar ja als ge daar in grabbelt valt dat allemaal dooreen, en als Paul drie keer gepasseerd is lijkt dat al meer op een Turkske markt. En tegen de avond aan heeft alles het uitzicht van een containerparkske dat ontploft is.
Een bloedzuiger zou er zijn jong niet meer in vinden.

Das ook zoiets krijtelijks sè! Elke ochtend liggen hier de heerlijkste gebakken patatjes. Maar ja, bij een ontbijt kunt ge daar zo weinig mee doen nietwaar?...
En 's avonds kunt ge die dus met geen geweld krijgen! Op hun menu hebben ze op het blad van de hoofdgerechten bovenaan een soort verkeersbord gemaakt met de heerlijke tekst :

"NO! Baked Patatoes!"

Onbegrijpelijk. Precies of 's avonds zijn gebakken petatjes ineens giftig eten.
Pas op, dat kan natuurlijk, als ze die van bij 't ontbijt zouden recycleren…
Gisterenavond kwam de maître d'hotel nog heel triestig in Paul zijn bord kijken. (Hij had dus gebakken patatjes besteld en alweer fritjes gekregen.) De man knikte droevig, en haalde zijn schouders eens op : "Oh, what a pity, and again you asked for baked potatoes…" Het schijnt dus a major problem te zijn waar zelfs híj niks aan kan doen. Allemaal zeer raadselachtig, maar nog een beetje te compliqué om uitleg over te vragen vrees ik. Zal dat onderwerp nog maar efkes laten rusten. Dit kan pas als ik aan Thaïs voor gevorderden ben.

Tijdens de maaltijden spelen ze altijd een Thaïs cd'ke. Onze Paul wordt er stillekesaan groen van zien, maar ik vind het heerlijk. Ge kunt niet anders dan zitten meewiebelen. Het zijn precies de drie neefjes van Donald Duck die op potjes en pannetjes slaan en ondertussen met hun zoetgevooisde kwek-stemmekes kinderliedjes staan zingen. Zalig!
Paul begrijpt niet dat ik de "Vier Jaargetijden" van Vivaldi altijd de "hysterische violen" heb genoemd en dat ik van dit gejengel geen grijs haar krijg. Maar hij had de oplossing snel gevonden. Heel de cd bestaat maar uit 1 akkoord! Sol. (Vandaar de optimistische zonnige klank waarschijnlijk…) Dus dit is duidelijk mijn niveau van muziek.

Gisterenavond zaten er tijdens de regen een hoop brulkikkers mee te kwaken. En ik dacht natuurlijk weer dat die mee op de plaat stonden, dat dat een of ander basinstrument was. Dat het niet 100% ritmisch was had ik al wel door, maar ik dacht dat het in dit soort muziek misschien niet echt nodig was, dat zoiets wel een beetje organisch mocht klinken. Enfin, soit het zijn dus wel degelijk kleine kikkers met de kwaak van Pavarotti.
Ben vanmiddag aan de receptie gaan vragen welke cd het is die we constant horen want ik wil hem beslist kopen al is 't maar om in de auto, ver weg van Paul, te kunnen spelen. Overbodig te vertellen dat dit een ware queeste geworden is. We kregen een hoop hoesjes te zien en telkens vroeg het kieken van dienst : "Is this one?"
Het was heel moeilijk haar uit te leggen dat als ge de naam van de plaat niet eens weet dat ge hem dan ook wel niet in 't Thais zult kunnen lezen nietwaar?… Enfin, na een kwartier zijn we er uitgeraakt doordat ze de plaatjes één voor één begon op te zetten. En dan sprongen mijn Donald Ducken er natuurlijk direkt uit!

Het is toch zo'n zalig hotel! Heerlijk kleinschalig, helemaal geen fabriek, iedereen kent uw kamernummer, ge kent elke pipo van 't personeel, geen buffet, alles à la carte, ze brengen elk sapje naar uw bungalow (met de glimlach, met zijn tweëen, en meestal met ne paraplu en een pillamp) Er is niks entertainment, alleen stilte, of, in ’t restaurant, Kwik, Kwek en Kwak stillekes jengelend op de achtergrond.
Op 't strand komt ook geen mens want het hotel ligt ingesloten op enkele kilometers strand die doorsneden zijn door een riviermonding langs elke kant dus er is geen doorgangsweg.

Paul is net terug van zijn jogtour. ‘k Ga me nu aankleden. Vanavond doen ze iets speciaals. Thaïse avond met dansereske en buffet. Ben zeer benieuwd wat er allemaal gaat mislopen.
Aan de menu zal 't zeker niet liggen want daar hebben ze gisterenavond met zijn drieën aan de computer aan zitten brainstormen om het zeker foutloos te krijgen. Dit is o.a het resultaat :

- chieken satay
- beed fried squid
- Chinese sping rolls
- fresh fruit in seasons
       

21.15u

Ze waren zo lief geweest een van de beste tafeltjes vlak vooraan bij het orkest voor ons te reserveren. 't Zijn schatjes.
Proberen aan een van de trainees een appelsiensap en een watermeloensapke te bestellen. Maar dan reageren die stageairkes precies of ge hen vraagt om de ernstigste filosofische vraagstukken op te lossen. Ze zitten nog maar in de afruim-fase, en zelfs dat gaat nog heel moeizaam. Ze vragen nog altijd angstig "Kiss me?" voor ze uw leeg bord met schillen, pellen en botjes heel voorzichtig meenemen. Ge zou toch nog zo eens op de laatste moment moeten beslissen uwen afval ook beginnen op te schoeffelen…
Die meisjes kijken naar die Engelse menu en moeten echt elk woordje spellen. Kan niet simpel zijn als ge een kompleet andere schrijfwijze gewoon zijt. Omgekeerd zouden wij het er ook niet al te best afbrengen.
Alhoewel ge toch zou denken dat ze die kinderen op school een soort Engels bijgebracht hebben, kan het alleszins niet veel zijn.

Alles wat ze op hun uitgebreid buffet hadden staan was echt lekker. Veel plezante dingskes in bladeren ingepakt en klaargestoomd.
Tijdens de maaltijd speelde een soort gamelan-orkestje (meer rammel-an eigenlijk), en traden er af en toe schitterend uitgedoste dansereskes op. Gouden armbandjes, pièce-montées vol rinkelende bellekes op hun kop (heelder tempelkes eigenlijk), en aan hun achterste een stevige Donald Duck staart met in goud ingelegde flikkerende nep-edelstenen. Veel dansen is er wel niet bij. Hun ruggeske blijft stokstijf alleen de pollekes en de voetjes doen vanalles.
Een van hen verloor haar gouden gareel. Een xylofoonspeler zijn instrument viel in duigen en hij moest het tijdens de show beginnen repareren in ’t licht van zijn aansteker. Vijf minuten later gebeurde hetzelfde met zijn collega. Maar voor de rest is alles pico bello verlopen. Ik veronderstel dat ze zoiets hier een feilloos parcours noemen.

Wat het weer allemaal extra boeiend maakte is dat ik een stukske wou filmen, maar als ge in den donkere, bij het licht van 1 oliepitje, vanalles moet zitten openpeuteren dat in blaadjes klaargemaakt is, het wel niet meer zo simpel is met uw plakkepollen aan uwe camera te zitten prutsen. Ze maken er hier toch altijd wel een uitdaging van.

Na een uur kwam het gerammel anders wel onze strotekes uit. Vooral die kerel met zijn belleke. Die had ik met liefde en plezier een meter naar achter, in de lagune verplaatst.
Het was ook heel warm en dan het spicy food erbij… Iedereen zat te puffen en was met handdoekskes in de weer om het zweet van zijn snoet te vegen. En Paul was zijn Robbeke vergeten…
(Zijn "Robbeke" is een piepklein handdoekske, altijd een proper natuurlijk, waar hij sinds deze vakantie konstant mee op pad is. Ik heb het zo genoemd omdat Robbe De Hert, de Antwerpse cineast, ook altijd met een handdoek rond zijn nek rondloopt.)

Enfin 't was geestig, ze hebben weer echt hun best gedaan, maar 'k ben toch blij dat we weer uit het gerammel uit zijn. Lekker tukje doen nu.

Maandag, 4 november 2002 - 22.00u.
Khaolak Theptharo Lagoon Beach Hotel, Khaolak, Thailand.

8. Reddingsaktie.

Internetdag vandaag. As usual een slopende bezigheid.
Hier in ’t hotel was naar goede gewoonte het ding alweer kapot, maar het ging na de middag zéker werken… We weten ondertussen dat de kwaliteit van hun glazen bollen die van het internet overtreft.

In de voormiddag heerlijk op 't strand gelegen. Zon afgewisseld met wolkskes. Ideaal. De zee is ook echt zalig. Warm en zinnige golfkes. Maar helemaal niet helder, om in te snorkelen zou het maar niks zijn. Dat zou wel eens kunnen komen door die depressie die hier blijft hangen.

's Middags besloten een kleine, lichte lunch te nemen… Is niet gelukt.
Ik dacht de schade te beperken met eerst een garnaalcocktail te nemen en dan een club-sandwich… Dat laatste geval waren dus zes bokes op mekaar met tussen elke laag iets anders, kip, ei, tomaat, kaas, noem maar op. Tot daartoe niks abnormaals. Maar dat waren ten eerste grooote boterhammen, en ten tweede lag daar nog een nest rauwe groenten bij en … een volwassen portie friet…

Paul zijn licht lunchke bestond uit een schotel gewokte groenten, en een visgerecht op een hete plaat klaargemaakt. Hier laten ze dat dan ook echt zien hoe ze dan klaarmaken. Levensgevaarlijk! Een garconneke gaat als de David van Michelangelo midden op het terras staan met in zijn ene hand die gloeiende plaat en in de andere een potje met het visgerecht. Hij kiepert dan heel de bazaar op die plaat en dat stoomt, en rookt en spettert en spat, en ondertussen blijft die mens stoïcijns voor zich uit kijken (zijn ze hier héél goed in) ondanks het feit dat hij helemaal onder de spatjes tomaat en sojasaus begint te zitten. Mijne serieux is op zo'n momenten weer ver te zoeken. Ik gibber dan maar wat op zijn Aziatisch, ik heb ontdekt dat dat mijn slappe lach vrij goed camoufleert.

Na de middag is de "koloniale drache" direkt op onze kop gevallen, en aangezien het internetgeval van den buro hier het nog altijd niet deed ("Is normal. Internet never works when it rains") maar de shuttle naar het dorp een kwartier verderop genomen. Die kwibo van een chauffeur dropt ons nota bene aan een internetcafé  dat buiten werking is omdat vlak ernaast een grote boom door de storm (het was ook echt wel griezelig aan ‘t onweren) geknakt was en de electriciteitsleidingen kapotgetrokken had. Stonden wij daar, in de gieeeeetende regen, in een dorp zonder elentrik, en die kerel was terug de pist in. Jonges was ik efkes nijdig! Hebben daar dan maar een uur rondgelummeld, gelukkig gingen er een paar winkelkes open. Heel boeiend om in den donkere in een souvenierwinkel zitten rond te neuzen… "Ah nee, dit beeldje heeft geen slurfke, 't zal een nijlpaard zijn denk ik. Voelt gij eens?", "Mja, die rode pareo zou wel bij mijn bikini passen, zal hem buiten eens gaan bekijken… Nee madam, ‘k ga hem toch niet kopen want 't was gene rode, 't is ne knaloranje…". Echt geen groot succes op die manier gaan winkelen.

De chauffeur die ons terug kwam oppikken was een vriendelijke oudere mens en ik dacht daar moet ik mee kunnen klappen. Dus het probleem uitgelegd en die man was zo lief om mee op zoek te gaan naar een internetspul in een zone van ‘t dorp waar de electriciteit niet uitgevallen was. Echt een slimme mens, en nog vol goeie wil ook.
In een supermarktje heeft Paul dan een dik uur bezig geweest op een Thaïse computer en flink zijne pere gezien. Alles staat er dus in hun spijkerschrift op, gelukkig bevindt alles zich wel op dezelfde plaatsen op ‘t scherm als bij ons en kon Paul zijn plan trekken. Onze chauffeur was daarna heel blij met zijn extra cent, maar vooral … met zijn “negerkessleutelhanger”! (Een zware metalen sleutelhanger met een ketting aan waaraan allelei prulletjes bengelen. We hebben er al gidsen en chauffeurs over heel de wereld gelukkig mee kunnen maken.)

Naar huis gesopt en gezellig ons mailkes eens overlezen die Paul met pijn en smarten toch allemaal op een disketje had kunnen foefelen. Ondertussen nog een waske gedaan, want al die natte kleren beginnen hier wel weer fijne aroma's te verspreiden. Alles terug droog krijgen is het probleem van de volgende dagen waarschijnlijk…

Vanavond tijdens het diner kwam het brein van de receptie heel serieus bij ons aan tafel staan en een mail die Luk naar het hotel gestuurd had "vertellen". Echt jongens, een kiss-o-gram had er niks aan! Prachtig, prachtig!
 
"You know a company named Loek? Company sends you mail!" 
"No, it must be a mistake the name of our company is Limit, not Loek." 
"Oh? You sure? Loek and vanneaining? Don't know?"
Waarop onze Paul deze keer de reddende engel was, en zei “Begot een mail van de Luk Van de Heyning!” Ik vond dit behoorlijk slim van hem.
En toen begon die mens stralend te vertellen dat de company Loek "In big letters wishes you a very good holiday" had geschreven. Goddelijk vind ik zoiets. Hij las dat voor van een papierke waarop hij dat schoon van het scherm had overgeschreven. De control p-toets zal hij nog niet gevonden hebben. Ofwel werkt de printer niet als ’t regent. Goddank dat Luk niets in ’t Nederlands had geschreven want dat zou pas een schone voorstelling opgeleverd hebben!

Aangezien zijn toverdoos dus vanavond blijkbaar werkte zijn we er na het eten dan maar direkt naartoe getrokken om nog wat dringende zakelijke mails te doen. Grappig wel, hoe wij ineens hun bureau hadden overgenomen. Paul zat aan de hotelcomputer, en ik aan ons Pandorake. En wij maar typen. Spijtiggenoeg is die van hen een qwerty en haal ik daar geen snelheid mee. Maar het leek wel net echt. Limit Overseas Unlimited.

De trainees hebben vandaag uniformkes gekregen. Ge zou moeten zien hoe fier ze zijn! 't Zijn echt allemaal heel vriendelijk meiskes die duidelijk geselecteerd zijn op hun aantal hersencellen. Met meer dan drie komen ze er onherroepelijk niet in. Maar er loopt toch zo'n schoon meiske tussen… Echt om een fotomodel van te maken. Donker, lang, lenig, slank (ow, moet oppassen, ben bijna een bloedzuiger aan 't beschrijven) met zo'n lieve, serene glimlach. Als ik hier als man alleen was wist ik het wel, ik zou haar direkt proberen te exporteren.
Maar Paul denkt dat zo'n wicht heel rap begint te vervelen omdat die geen weerwoord geven. En misschien is dat wel zo. Alhoewel ik denk dat ge zo'n meisje wel alles zou kunnen leren. Enfin, hij zou er liever een uit Cuba gaan halen. Zogezegd omdat die "intelligenter" zijn (die lezen de Playboy ook voor de interviews waarschijnlijk). Volgens mij gewoon omdat de Thaïs panlat-vormig zijn, en de Cubaantjes s-vormig. De boezem steekt rechtevenredig uit met de poep (maar dan langs den andere kant natuurlijk), en ik denk dat dat een groot kenmerk van intelligentie is…

O ja, nog bijna vergeten te vertellen! Vanavond zie ik in het restaurant een arme kever liggen (formaat dubbele meikever) die ik efkes wil redden want hij had zich blijkbaar suf gevlogen tegen een lamp. Ik pluk hem van het buffet, en de kok komt op mij af :
"We can fly!"
"Yes I know he can fly. But now he's hurt and he musn't fly in the restaurant, I'll put him back in the jungle."
"No,no! We can fly!!"
“???” (ja jongen, gij misschien wel als ge nog een pint meer uit hebt maar ikke niet zenne.)
"We eat!!!"
"Kiss me?! Ooooooh you fry them?!!! I see!.. But not this one!!! You’re not going to fry this one! This one 's mine! I'm going to put him back in the jungle right now."

De conversaties die ne mens hier voert jongens…