Berichten van 8 november 2010 tot 14 november 2010

Een waargebeurd verhaal.

Zijn  naam was Fleming, hij was een arme Schotse landbouwer.
Op  een dag, tijdens zijn werk, hoorde hij een schreeuw om hulp die uit een nabijgelegen moeras kwam. Hij  liet alles vallen en liep naar het moeras.
Met zijn heupen tot in de zwarte smurrie, zag hij een bange jongen gillen en worstelen.
De landbouwer Fleming redde de jongen van een langzame en angstaanjagende dood.

De volgende dag kwam een koets aan bij het huis van de boer. Een elegant geklede man stapte uit en introduceerde zich als de vader van de jongen die boer Fleming had gered.
"Ik wil u terugbetalen," zei hij. "U redde het leven van mijn zoon."
"Meneer, ik kan niets aanvaarden voor wat ik deed" antwoordde de Schotse landbouwer.
Op dat ogenblik verscheen de eigen zoon van de landbouwer aan de deur  van de  boerderij.
"Is dat uw zoon?" vroeg de edelman.
"Ja" antwoordde de landbouwer trots.
"Ik wil met u een overeenkomst maken. Laat me hem van het niveau van onderwijs voorzien zoals die waarvan mijn eigen zoon zal genieten. Hij zal zonder twijfel een mens worden waar wij beiden trots zullen op  zijn."
En zo gebeurde.
 
De zoon van Fleming studeerde op de beste scholen en hij behaalde op St.Mary, de Medische School van het Ziekenhuis in Londen, een diploma, en werd over de hele wereld bekend als Alexander Fleming, de uitvinder van de penicilline.
 
Jaren later, werd de zoon van de edelman die uit het moeras was gered, getroffen door een longontsteking. Wat redde dit keer zijn leven?  Penicilline.
 
De naam van edelman?
Lord Randolph Churchill.

De naam van zijn zoon?
Winston Churchill.
 
Ooit zei iemand: "What goes around comes around"... 
Of "wat je geeft, krijg je ooit terug..."

Dit ontroerende gedicht kreeg ik van een Amerikaanse vriendin :
(waarschijnlijk nadat ze die foto van mijn twee verschillende sokken zag )

Blessed In Aging
Esther Mary Walker

Blessed are they who understand
My faltering step and shaking hand
Blessed, who know my ears today
Must strain to hear the things they say.

Blessed are those who seem to know
My eyes are dim and my mind is slow
Blessed are those who look away
When I spilled tea that weary day.

Blessed are they who, with cheery smile
Stopped to chat for a little while
Blessed are they who know the way
To bring back memories of yesterday.

Blessed are those who never say
"You’ve told that story twice today"
Blessed are they who make it known
That I am loved, respected and not alone.

And blessed are they who will ease the days
Of my journey home, in loving ways.