Zondag 6 november 2011
Duiventoren
De zon gaat onder achter onze duiventoren.
Voor de jongeren... pure Harry Potter...
Voor mij... een schilderijtje van Magritte...
Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Berichten van 31 oktober 2011 tot 6 november 2011
De zon gaat onder achter onze duiventoren.
Zaterdag 5 november 2011
De cirkel is rond.
Het leven zit toch wel gek in mekaar. Vanochtend gingen we bankpapieren in orde maken en waar gebeurde dat?... Op de plek waar wij vroeger onze eerste winkel hadden! Er is sinds 20 jaar een nieuw gebouw gezet en daarin bevindt zich onder andere een bank. Het was er groot en we werden in een kamer links achter ontvangen. Toch wel nét op de plek waar vroeger onze winkeltoog stond zeker!!! Wij zaten daar papieren te ondertekenen op exact dezelfde plaats waar we vroeger onze eerste centjes zo moeizaam verdiend hadden. Het was echt een surrealistisch gevoel. Mijn eerste reactie was naar het plafond kijken of het hier ook overal zou binnen regenen, maar dat was natuurlijk te gek want dit was een nieuw gebouw.
Door de behandelingen die ik in Frankrijk ondergaan heb is mijn "ongeneeslijke" ziekte een beetje verbeterd... Ze beweren dat ze me helemaal goed gaan krijgen. Dat zou pas een wonder zijn, maar kom, wonderen bestaan.
Ik heb nooit van mijn leven nog maar in de verste verte overwogen om in Frankrijk te gaan wonen, en toch, op vier dagen tijd was de beslissing om het huis te kopen genomen en hadden we het compromis ondertekend. Zonder naar iets anders te gaan kijken.
Het was allemaal stomweg begonnen op ons boottochtje op het Canal du Midi. Ik was heel triest. De platanen aan de oevers zijn ziek en moeten grotendeels gerooid worden. Het is het laatste seizoen dat ze er nog allemaal staan en ik wou ze per se zien. Maar het is enorm droevig om die prachtige oude bomen met geverfde cirkels rond hun stam te zien staan. Hun terdoodveroordeling af te lezen aan een lik rode verf. Ik voelde me net een plataan. Ik was van plan te sterven met hen.
De weken voorafgaand aan dit tripje waren heel ellendig geweest.
Mijn poetsvrouw, die meer als een zus voor me was, en mijn totale toeverlaat, was hier onder andere de oorzaak van.
Ze had de sleutels van ons huis, ze deed alles, ook voor de poezen zorgen als we weg waren, kortom ik vertrouwde haar voor 1000%. We hadden haar zelfs geld geleend om een tweedehandswagen te kopen, maar... ze kocht een nieuwe. Och, ik gunde haar dat van harte. Dan zou ze er alvast geen problemen mee krijgen. Plots ging ze op reis om haar oude moeder te bezoeken. Ik vond dat heel fijn voor haar, en heel lief dat ze zo om haar ma bekommerd was. Maar nog geen maand later boekte ze alweer een reis! Een all-in reis naar Spanje met haar kleinkind.
In de vijf jaar dat ze bij ons werkte had ze nooit vakantie genomen dus ik vond het prima. Ze moest maar wat van haar leven genieten.
Naïeve trut die ik ben.
Paul en ik kregen de laatste maanden regelmatig ruzie omdat we geld "verloren". We beschuldigden mekaar van onachtzaamheid, oud worden, vergeetachtigheid....
We vertrokken op weekend naar Duitsland, wisten dat er 500 euro in de portefeuille zat, en bij het eerste tankstation bleek er nog maar 200 in te zitten... Weer vielen er woorden over slordigheid. We vertrokken naar Spitsbergen, weer met 500 euro cash op zak, en in Zaventem wilden we iets te drinken kopen en alweer... nog maar 200 euro op zak. Om de reis niet te vergallen spraken we er verder maar niet meer over.
Naderhand thuis raakte er wéér geld zoek. Ik kon echt niet meer bedenken hoe zoiets mogelijk was! We waren zo oplettend geworden! En er kwam hier niemand anders dan onze huishoudster in huis en dat was als een zus voor me! Die kwam zelfs niet eens in aanmerking om te verdenken. In míjn ogen althans.
Paul had al langer zijn bedenkingen maar die had me dat, toen in Zaventem, niet willen vertellen omdat hij wist dat ik dan stante pede terug naar huis zou rijden omdat ik dat mens geen 10 dagen in meer in mijn huis zou willen.
Op haar poetsdag zette hij, zonder dat ik het wist, hij een val op. Hij ging naar de bank, haalde 5 briefjes van 100 euro. Fotografeerde ze. Stak de biljetten in zijn portefeuille, stak die in zijn jaszak en hing de vest over de burostoel waar hij altijd hangt. Hij ging boven eten, en zij ging ondertussen beneden het bureau stofzuigen. Toen ze beneden klaar was kwam ze naar boven om een sigaretje te roken op het terras en vertelde honderduit over haar geweldige vakantie! Nog nooit zo'n luxe meegemaakt, en zo'n lekker eten!... Inderdaad ze was bijgekomen want bij het binnenkomen had ik haar ook geknuffeld en gezegd dat ze er zo stevig en gezond uit zag. Paul aanhoorde heel het verhaal en ging toen naar beneden. En inderdaad 3 van de 5 briefjes waren uit zijn portefeuille verdwenen.
Hij riep haar erbij maar ze viel uit de lucht, tot ze uiteindelijk toch de opgefrommelde briefjes uit haar zak te voorschijn toverde, en inderdaad de nummers van de biljetten klopten met die op de foto...
's Avonds kwam ik terug thuis en moest hij me het droevige nieuws wel vertellen. Ik was er kapot van. De wereld viel in stukken uit mekaar.
Vanzelfsprekend vond ik het erg van het geld, maar wat ik veel en veel erger vond was dat de vrouw die ik altijd verwend had als een zus, kadootjes voor haar verjaardag, centen met Nieuwjaar, alle mogelijke kleding gegeven had, haar het geld voor een auto geleend had, dat uitgerekend zíj me zo bedrogen had. En god weet hoe lang al...
Maar wat ik nóg erger vond was dat ik nu geen hulp meer had... Niemand meer om op het huis en de poezen te letten als we er eens met de auto op uit trokken, niemand meer die zelfstandig het huis aan kant kon houden. Ik was er kapot van. Mijn leven was al een zielig zooitje en dit maakte het er niet beter op.
Maar alles kan altijd erger.
Nog geen twee weken later liet mijn oudste schoolvriendin me vallen. In een zatte bui kreeg ik aan de telefoon midden in de nacht te horen dat ik toch maar een waardeloze vriendin was, die alleen maar medelijden had met zichzelf en geen recht had zich te beklagen omdat ze toch maar lekker de centen had om op reis te gaan...
Op reis?... Naar bed and breakfasts in de buurlanden zodat ik kon picknikken omdat ik niet meer in restaurants kan eten, of naar hotelletjes waar ik buiten kon eten. Op reis met mijn eigen auto-diepvriesje en handdoeken om aan de rand van een beek te picknikken. Op reis zonder in steden te kunnen komen. Welja, echt iets om jaloers op te zijn als ge heel uw leven gewerkt hebt, geen kinderen gemaakt hebt en zuinig geleefd hebtmet als doel later alle uithoeken van de wereld te kunnen gaan bekijken...
Ik heb uiteindelijk gezegd dat als ze mijn kop wou overnemen ze al mijn centen kreeg. En dat was het dan.
Het allerlaatste waar ik zin in had was om in deze stemming die boottocht op het Canal du Midi te gaan maken. Een vertrouwensbreuk met mijn huishoudster, mijn oudste vriendin kwijt, de hele zomer geen mens gezien op twee vrienden na... Nee, ik was niet echt "in the mood". Maar de boot was al maanden geleden geboekt en betaald dus vertrokken we toch maar...
De ten dode opgeschreven platanen maakten me alleen nog droeviger. Ik had echt geen zin meer om nog verder te leven.
En toen nam alles ineens een andere wending... Het vergde 1 telefoontje...
Maar dat verhaal is voor een van de volgende dagen!
Dinsdag 1 november 2011
over katten gesproken...
Schitterende film over" Cat House on the Kings". Een opvangplaats in de buurt van Los Angeles voor poezen en honden. Ze gaan er gewoon op pensioen en worden niet gedood. Het is echt een geweldig project!
Maandag 31 oktober 2011
Groot nieuws!
Lieve vrienden,
Allereerst bedankt voor de verjaardagswensen!
Het laatste jaar is niet zo fijn voor me geweest en ik had nog maar weinig te vertellen.
Ik heb niet zoveel meer geschreven behalve een gedichtje dat ik niet durfde te publiceren omdat ik vreesde dat ik sommige mensen een hartstilstand zou bezorgen.
Mijn leven heeft sinds anderhalve maand een totaal onverwachte wending genomen en ik heb nu terug goede vooruitzichten. Vandaar dat ik onder dit artikel het gedichtje toch maar ga posten.
De laatste maanden waren eenzaam. Het slechte weer van deze zomer maakte het zelfs niet mogelijk om met ons fotogroepje af te spreken om in de stille natuur te gaan wandelen. Er was alleen maar natte natuur en warme café's waar ik niet meer in terecht kan vanwege mijn hyper-acusis.
Ik heb me dan maar geamuseerd met on-line social games te spelen zodat ik al chattend toch direct contact met mensen had, op een geluidloze manier. Die contacten hielden me in leven. Via een blog heb je nooit echt instant contact met mensen en deze virtuele spelwereld werd voor mij echt een verademing. Er kon gelachen worden, verteld, getroost, gespeeld, geholpen en ik kreeg altijd direct respons. Het was als praten zonder te praten.
Vanzelfsprekend vervangt dit het echte leven niet. Maar het was voor mij wel een heel fijne noodoplossing.
Na onze laatste "grote" reis, met een ijsbreker rond Spitsbergen, ben ik heel ziek terug gekomen vanwege het geluid van het vliegtuig en de oververmoeidheid van elke dag lange wandelingen te maken en bergen te beklimmen. Ik wou het leven weer eens tot op het bot uitpersen en ik ben er lang niet goed van geweest.
Gedaan met vliegreizen dus. Zelfs korte. In het najaar reden we naar Zuid Frankrijk om met een bootje het Canal du Midi te gaan afvaren. En daar zijn enkele wonderen gebeurd.
Om een heel lang verhaal kort te maken : we hebben op vier dagen tijd beslist een lieflijk huis midden in Frankrijk te kopen. Midden in een prachtige natuur, op een halve kilometer van een onooglijk klein dorpje. Het was liefde op het eerste gezicht.
De stilte is er te drinken! De lucht zo zuiver als glas! Het zit er vol dieren! In mijn bos wonen uilen en spechten en als ik voor mijn dakraam zit dan hoor ik in de verte, om het half uur, beneden in het dal, het lieflijk klokje van de dorpskerk.
Het is een waar paradijs voor me. Ik kan er buiten leven en de natuur is zo weids dat de geluiden zich verspreiden, dus kan ik terug met mensen praten!
Ondertussen zijn we er al 10 dagen geweest om kattenomheiningen aan te leggen. First things first. We hebben ook al vaste een vaste telefoonaansluiting en internet. Ook niet onbelangrijk als ge wegkruipt in het diepste putteke van Frankrijk.
Momenteel zit ik in België begraven tussen kartonnen dozen... Lege, halfvolle en volle. Niet zo prettig, maar het vooruitzicht om tussen de planten en de dieren te kunnen gaan leven maakt dat allemaal meer dan goed.
Bedankt aan mijn trouwe lezers die hier toch af en toe nog kwamen kijken. Het zullen er niet veel zijn, maar jullie worden ten zeerste gewaardeerd. Nogmaals, dank hiervoor.
Ik zal zeker nog van me laten horen!
Hieronder het gedichtje dat ik niet durfde te laten zien omdat het euh, "nogal somber", was. ;-)
On. Begrijpe. Lijk.
Ik leef niet.
Ik overleef niet.
Leven is geven. Er is niets meer te geven.
Leegte kun je niet geven.
Mededelen. Wat “delen”? Wat “mee”-delen? Met wie?
Deelnemen. Nemen? Als je niet kan mee delen…
Geen woord. Een hoofd als een verloren oord.
Woorden worden niet geboren zonder bevrucht te zijn.
Leegte. Vibrerende, sidderende, suizende “niet-leegte”.
Stille, stomme, eenzame, on-stilte.
- Alleen. Met een soundtrack. -
Een film zonder plot, met alleen geluid.
Het omgekeerde van een stomme film.
Een stom leven. Stom. Leven. Leven?
Een oorverdovend stom leven.
Zonder te begrijpen, zonder te verstaan, en zoveel te horen.
Zo vol geluid. Niet te vatten geluid. “Bruitage”.
Van overal. Maar zonder boodschap. Zonder verhaal.
“Uit de ellendigste gebeurtenissen, komt later nog altijd een goed verhaal voort.”
In welk leven was deze onzin mijn devies?
Om te lachen.
Er is geen verhaal te delen. Onmededeelzaam delen. Van wat?
Van een allesomvattend, chaotisch niets?
Geen geluid van “niets”. Een geluid van “iets”.
Een onbegrijpelijk iets. (Ik mis het verhaal.)
Een onbestaand iets. Onmeetbaar. Onbewijsbaar. Ongeloofwaardig. Maar zo aanwezig. Immer.
Leven. Beven. Beven van woede, rillen van angst, sidderen van onmacht.
Voor een toekomst. Een onbegrijpelijke eenzame toekomst.
In een weerkaatsende kerker. Aan rinkelende ketenen.
Ze snijden niet door mijn polsen. (Deden ze dat maar.)
Ze doorkerven mijn oren. En mijn hoofd.
De schakels, schakelen niet. Ze splijten. Mijn bestaan.
In horen, en in niet verstaan.
In niet begrijpen, en niet begrepen worden.
In woorden en in zijn.
Onbeschrijflijk. Voor mezelf. Onuitlegbaar. Aan anderen.
Levend sterven. Als iedereen. En toch anders.
Die op het einde aan mijn bed zal zitten zal ik horen. Maar niet verstaan.
Niets zal nog begrijpbaar zijn. Als het dat ooit al was.
Mijn geliefde boom ratelt me oorverdovend in slaap in de stormnacht.
Een beminde ochtendvogel krijst mijn brein terug wakker.
Zacht. In stilte inslapen. Een droom die nooit meer uitkomt.
Zelfs sterven zal niet stil zijn.
Zal hierna stilte zijn? De langverwachte, verhoopte geluidloosheid?
Is dood stilte? Over de rijstpap maak ik me al lang geen zorgen meer.
28/7/2011
With special thanks to my dear Australian game mate Andrew, who gave me the courage and the energy to write again.