Berichten van 24 december 2012 tot 30 december 2012

Bedankt voor de info Klaproosje! Ik probeer het een keer met Tinypic. Over welke vink ge het hebt weet ik niet, ik ben niet zo gespecialisseerd in vogels, meer in katten.
Dus ik kon die bewuste vink dan ook niet vinden, noch een gierzwaluw, nog een spreeuw, dus probeer ik maar eens zonder vink

<a href="http://tinypic.com?ref=2nkrvhi" target="_blank"><img src="http://i46.tinypic.com/2nkrvhi.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a>

Hm, niet direct een foto wat we hier te zien krijgen. Ik vrees dus toch dat ik die vink zal moeten trachten te vangen...
Patience dear.




Begot!!! Ik heb de vink verschalkt. Ze woont in het vierkantje naast "brontekst". Een mens is nooit te oud om te leren!
Dus nu is het aan u om frans te leren. Ik heb mijn portie hersenactiviteit van de dag alweer gehad.

Plezant wel, ik ga het onmiddellijk met nog een foto proberen. (Nu ik nog weet hoe )



Hier is hij in zijn volle glorie! (De short bedoel ik natuurlijk.)
Oh yes!! Het werkt! Wacht er komt er nog eentje!


Raar, ik probeerde eens een onverkleinde foto op te laden, er verscheen een tekst met een uitroepteken "click here!!!", dus ik dacht die gaan mijn foto te groot vinden en zullen mij eens rap gaan uitleggen hoe ze te verkleinen. Maar ik kwam ineens op een site terecht waar ze mij sympathieke fransen mannen wilden aanbieden. En ik kon ze goed bekijken want het waren arme sukkelaars, ze hadden amper kleren aan.
Maar enfin, ik ben niet op zoek naar mannen, ik wil foto's posten. (Ik zal die site zeker en vast later nog wel eens "per ongeluk" aanklikken nietwaar?)

Nee, die grote foto was geen succes. Mijn blog werd opeens zo breed als ons dorpspleintje. Ik zal ze dus toch eerst in Photoshop moeten verkleinen. Shit, dat vind ik toch zo'n rotklus...
Even geduld dus. (Na een jaar geduld, zal dat kwartiertje er ook nog wel bij kunnen zeker?)

Ook tot in dit onooglijke gat geraakt de spam. Deze prachtige mail is echt hilarisch! Ik moet hem delen. Geen idee van wie hij afkomstig is maar 't is weer de moeite!

Gesteld dat er iemand zich geruineerd heeft bij het kopen van kerstcadeaus... Hier dus een jobaanbieding...


Geachte

zou u kunnen vinden een paar uur voor een geode salaris en u salaris tot 2-3 keer te vergroten? ...U hoeft geen geld te beleggen!

Er is geen misleiding of truc in dit voorstel, en een honderden mensen hebben zich al aangesloten bij onze organisatie, en verdienen elke week waardig beloning. Dit voorstel is geen de financi.le Schema, en geen marketing, in een van zijn verschijningsvormen.

In onze bedrijf we spreken over het uitvoering van toegankelijke instructies, die niet de fundamenten van moraal te schenden.
Er wordt van U verwacht zulke kwaliteiten als oplettendheid alle andere factoren, zoals geslacht leeftijd, beroep worden niet in aanmerking genomen.

Aanvankelijk u krijgen de gelegenheid deeltijd werken en combineren met overige activiteiten, maar na sommige tijd, u, zoals velen van ons vertegenwoordigers van het bedrijf, ga naar de werk volledig.
Ons team professionele zal houden nodige oefeningen met U, om verwijderen ale angsten.

Wij willen U voor te stellen worden als Regional Manager. In hoofd manager verantwoordelijkheden zullen worden bevatten vertegenwoordiging buitenlandse ondernemingen in hun regio.
Bijvoorbeeld, zijn adres geven voor correspondentie, evenals toezicht op transacties tussen organisatie en de client.

Wij kunnen meer informatie over de e-mail aanbieden, als U ons schrijft.
Zou bij voorkeur, dat u toevoegen het aanvraag formulier, hierdoor hebt u meer een mogelijkheid naar werkgelegenheid.
Binnen 1-2 weken na uw antwoord, ontvangt u omstandig verduidelijking.

Met vriendelijke groet,
Cami Burrows

Wat is het toch een rijkdom om vrienden te hebben...
Mijn maatje maakte me er op attent dat "mijn vuilbakken" per ongeluk waren buitengezet, en Viva toverde mijn leven terug van zwart naar grijs Merci Viva, ik ben blij dat ik weer mijn mooie blogachtergrondkleur heb. (Onthou dat woord, heel winstgevend in Scrabble!!)
En mijn artikeltje stond nog maar twee dagen op mijn blog en er hadden al vijf mensen gereageerd!
Allemaal zo hartverwarmend.

En morgen verjaart mijn echtgenoot. Ik ben in dit gat aan geen zinnig kado geraakt. Ik kon hem toch moeilijk een schaap geven? Ik ga hem dus om middernacht iets anders rampzaligs geven. Benieuwd of hij er mee gaat kunnen lachen...Toen ik het ding een hele tijd geleden kocht vond ik het heel geestig... Het is een schort met een grappige tekst over hoe druk het leven van een gepensioneerde is. Maar die tekst is ondertussen nogal héél realistisch geworden.
Alleszins ik probeer hem het ding te laten dragen en er een foto van te maken. Dat wil ik jullie zeker niet onthouden.
Nu alleen nog terugvinden hoe ik foto's op een blog plaats.
Soms lijkt het wel of ik mijn geheugen heb vergeten mee te verhuizen ;-)

Wish me luck met mijn "kado"... ;-)

Lieve vrienden,

Ge hebt per ongeluk "mijn vuilbak" over u heen gekregen.
De berichten die hier verschenen zijn waren mijn kladblok. Het was een hoopje rommel dat ik al jaren geleden had bijgehouden onder de datum van "december 2012". Het stond daar lekker uit de weg, en als ik er ooit nog iets van nodig had kon ik het daar vinden... Dom natuurlijk. Ik ben in geen tijden op mijn blog geweest en was kompleet vergeten dat ik nog ergens "een vuilbak" had staan. En nu is die per ongeluk buiten gezet.
Gelukkig waarschuwde een vriend me en heeft hij die berichten alweer netjes verwijderd.

Tot mijn verbazing waren er al mensen die op die artikeltjes gereageerd hadden!!! Jullie zijn me dus niet vergeten. Ik jullie ook niet. Ik denk dikwijls aan jullie. Ik was zelfs van plan om met kerstmis een kerstwens te plaatsen maar het is er niet van gekomen. Door wel 7035 omstandigheden.

Eén daarvan is dat Laathi, de poes, op sterven ligt.
Sinds twee maanden weet ik dat ze een tumor heeft en hij valt niet te opereren. Ik probeer zoveel mogelijk tijd bij haar door te brengen en haar te verwennen. Ik vrees echter dat ze het nieuwe jaar niet meer zal halen.
Het diertje dat me per toeval mijn nickname gaf toen ik mijn blog startte gaat me dus verlaten.
Ze is sinds het jaar dat ze in Frankrijk woont helemaal open gebloeid, van een timide poes was ze plots heel zichtbaar en sociaal geworden. Ze heeft hier enorm genoten. Zelfs nu nog, nu ze enkel nog een skeletje met een dikke bobbel op haar schouder is, leeft ze nog heel graag. Ze wil nog spelen, ze gaat soms nog even op het terras in de zon zitten, en ze geniet eindeloos van over haar buikje kriebelen. We halen al het geluk dat er te halen valt uit de laatste dagen die ons nog samen  gegund zijn.

Maar er zijn nog vele andere redenen - waarover ik onmogelijk kan uitweiden - waarom ik op dit moment niet op mijn blog kan schrijven.
Hopelijk zal het over een half jaar anders zijn en kan ik jullie terug laten delen in mijn belevenissen. Ik hou nog dagelijks mijn dagboek bij. En het is er een héél dik aan het worden. Niet altijd plezant, maar toch veel dat ik met jullie zou willen delen. Maar niet nu dus.

Met mijn gezondheid gaat het nog altijd ongeveerd hetzelfde. De tinnitus is en blijft er (maar die stoort me niet) en de hyper-acusis is lichtjes verbeterd. Het leven is hier voor mij veel makkelijker. Alles is hier op de boerenbuiten zo heerlijk stil! Onze streek is heel dun bevolkt en zelfs in de supermarkten (die niet vlak bij ons dorp zijn) is het heel kalm. Ik kan er zelfs mijn boodschappen doen zonder oordopjes!!! Er gaan hier soms weken voorbij zonder dat ik mijn dopjes moet dragen.

We zijn nog altijd bezig met het interieur van ons huis te veranderen. Er bleek nogal veel niet waar te zijn van wat ons beloofd was... De verwarming bleek totaal onvoldoende. Vorige winter vroor het in sommige kamers... Dus hebben we, ongepland, een boel isolatiewerken moeten uitvoeren. De schouw van de kachel kwam plompverloren (en levensgevaarlijk) op zolder uit, we hebben dus schouwen moeten laten steken. En dit is nog maar een fractie van de haast eindeloze reeks "verborgen gebreken".

Maar niet getreurd, we steken onze handen uit de mouwen, en we zullen ze nog lang niet in onze zakken kunnen steken. ;-)
Ondanks de vele tegenslagen wonen we hier altijd nog dolgraag en hebben we nog geen moment heimwee gehad naar het drukke Herentals. De mensen zijn hier zoveel vriendelijker, en iedereen heeft hier nog tijd voor een babbeltje of een grap. Ik ken hier al meer mensen dan ik op de 25 jaar in België heb leren kennen. In een kleine gemeenschap, zonder veel voorzieningen, zijn we ook op mekaar aangewezen en dat is een heel fijn gevoel.

De werken waar we mee bezig zijn zijn vrij zwaar, en ze gaan langzaam vooruit, we zijn dan meestal ook maar met zijn tweetjes om alles aan te pakken. Hoe graag ik ook altijd geklust heb, met die hyper-acusis is het lastig. Als er met machientjes moet gewerkt worden moet ik mijn doppen dragen en word ik gek van de tinnitus. Gelukkig zijn er ook veel klussen die ik in stilte kan doen. Er is werk genoeg. Ik heb al onder de struiken gekeken of er geen kaboutertjes wonen die een pootje zouden kunnen toesteken maar zonder resultaat. It's just the two of us, en de katten steken geen poot uit, die worden alleen maar dikker.

Hanuman is ondertussen al meer dan 17 jaar en nog altijd in grootse form. In België was hij zwak en graatmager, sinds hij hier woont is het terug een stevige rakker geworden.
Cadfael en Phineas wegen, tot mijn groot spijt, elk bijna 6,5 kg. Niet slecht, want als ze allebei op mijn schoot zitten kan dat zeker niet slecht zijn voor mijn buik. Voor mij is zo'n schoot-avond een alternatieve vermageringskuur en krijgt mijn lichaam terug een "slankere" vorm denk ik maar.

Ik heb heel veel te vertellen en hopelijk kan dat binnen "afzienbare tijd" terug.
Ik laat alleszins iets weten hoe het met Laathi gaat en zal proberen nog een paar recente foto's van mijn lieverd te posten.

Ik wens jullie, mijn ongelofelijk volhardende en trouwe bezoekers, een fijne kerstvakantie.
Veel liefde, een goede gezondheid, geluk met de huisdieren, geen of vlotte verbouwingen, en veel plezier. Als een moment echt tof is vergeet dan zeker niet er bij stil te staan en er tenvolle van te genieten. Verspil geen enkel geluksmoment, alles kan toch zo snel veranderen... En voor wie met moeilijkheden te kampen heeft : geef niet op, blijf vechten voor uw ideaal, het tij keert ooit wel, blijf daar in geloven. Ik doe dat ook. Het is niet altijd makkelijk, maar het gaat. Als ik het kan, kunnen jullie dat ook.

Hele lieve, welgemeende, groeten. En bedankt dat jullie er blijkbaar toch nog altijd voor me zijn...

Laathi.

PS. En ja, mijn blog ziet er afschuwelijk uit met die zwarte achtergrond. Ik weet niet hoe dat gekomen is en ik weet ook niet hoe het op te lossen. Hopelijk is mijn tekst leesbaar...