Archief

Even de nadruk op een ander onderdeel leggen. Misschien maakt dat 't makkelijker...

Reeds opgelost door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen en Shajongen!

De grote tewaterlating van de éénjarige visjes. Deel 3.



"Zo'n 'tewaterlating' is wel een claustrofobische aangelegenheid hé seg?"



"Oh God, had ik maar gezwegen! Die blonde méént het! Die gaat ons echt uit ons zakske laten!!"



"Stel u voor! Binnenkort gaan we haar dikke snuit voor ons raam misschien nog missen..."



"Neenee, kom, ge moet nu niet overdrijven, laat ons dat hier eerst maar wat verkennen. 't Is precies wel mooi groot..."

Ondertussen aan de andere kant van de brug...



"Gérard!!! Uw dochter is aangekomen!"
"Mijn dochter met wie? Mijn dochter bij Martha of mijn dochter bij Juliette?"
"Maar nee, dat is zijn dochter niet! Dat is 't kleintje van Martha en Marcel!"
"Hoe? Heeft Marcel zich destijds dan ook al met Martha haar eieren bemoeid? Daar wist ik niks van!"



"Gérard probeer uw kop nu niet in de grond te steken en aanschouw de waarheid. Gij kunt toch nooit zo'n schoon wit sluierstaartje voortgebracht hebben! Gij zijt zelf begot een goudwinde!"
"Ja maar Louis gíj moet nu ook niet denken dat die ferme rode een zoon van u is want ik weet wel beter... Marcel heeft destijds serieus onder uw duiven geschoten... Ik heb dat zelf gezien."



"Bangelijk toch dat de Louis zo naïef kan zijn! En dan te bedenken dat hij zelf de eerste zoon is van Gerard en Martha..."
"Tja dat hebt ge met die inteelt hé, ze worden er niet slimmer door..."

Aan de kinderkant van de vijver...



"Heu... aangename kennismaking... 't Zou kunnen dat ik uw moeder ben..."



"En tja, we veronderstellen dat ik misschien uwe pa ben omdat ik toch ook een sluierstaart heb. Alhoewel de kleur wel niet helemaal klopt natuurlijk..."
"Komaan klein broerke, die grote vissen zijn inderdaad kompleet getikt, laat ons lekker met zijn tweetjes achter die bloempot kruipen!"



"Excuseer, u beidjes daar achter de rietpot! Hallo! Mag ik even tot bij u zwemmen daar beneden? Ik moet u iets vertellen... Maar 't is nogal ingewikkeld... misschien kan ik u alles beter duidelijk maken door een liedje te zingen... Als ge zo vriendelijk wil zijn even naar mij te luisteren..."
http://www.youtube.com/watch?v=UtAuDCLVlXg

Verschillende mensen zijn al op 't zeer goede pad, maar ze zijn nog niet aangekomen...



...Luk, Piet, Moederke Melanie en Steven echter al wel! Knap gedaan!

Aan 't meer in 't centrum van 't stadje stonden een hele nest tempels bij mekaar! En o wonder, alhoewel 't reeds valavond was waren ze nog open! Mijn alweer hongerig oog viel ondertussen op een meneerke dat popcorn verkocht maar omdat hij zo vlak naast het water zat vreesde ik dat het als visvoer bedoeld was. Al goed dat ik geen zak gekocht heb want enkele minuten later zag ik enkele gelovigen merit verdienen door de popcorn aan de karpers te geven. Ze zouden mij ook mogen voeren, ik zou hun ook wel merit geven. Een zo vaag begrip kan niet moeilijk te schenken zijn.



Het schitterende meer van Mae Hong Son...





Parels voor de zwijnen : Popcorn voor de vissen!









Dus stapten we maar zonder popcorn de tempels binnen. Ze waren gewoon goddelijk!
Schitterende grote zalen met flikkerende Boeddha's die zo uit een casinoreclame weggelopen waren. Hun aureolen lichtten op in uitdijende kringen van kleurige knipperende lampjes. De klassieke waarzegspullen waren aanwezig, het deed allemaal toverachtig Birmees aan. In een donker hoekje achteraan de tempel lag op de mooie glanzende teakvloer een monnik een sigaar te roken. Enkele anderen zaten te keuvelen op het terras. Ondertussen sleepten enkele gelovigen wat offerrandes aan. Ik voorspelde mijn toekomst met de rammelstokjes, kreeg nummer 9, maar net díe papiertjes waren natuurlijk weer op. Ik zou mijn lot dus vandaag niet te weten komen.



Boeddhabeelden met flashy aureooltjes...



De waarzegbriefjesbak.





Soezelende monnik tussen een verzameling zeer oude glasschilderijtjes.



Naast de tempelzaal hadden ze een erbarmelijk museum ingericht waar meer stof dan oudheden lagen. Maar de opschriften in een soort Thais Engels maakten de saaiheid van ’t geheel méér dan goed.





Eén van de volgende tempels spande de kroon! In Lampang hadden we achter een hekwerk al eens een reuze pot gezien waar de mensen doorheen de tralies geld in mochten mikken. Veel van de centen lagen er vanzelfsprekend gewoon naast. Maar hier hadden ze nog iets véél leukers uitgevonden!
Een houten bak, afgedekt met een glazen plaat, met daarin een draaischijf met de beeldjes van de 7 Boeddha's van elke dag. Bovenin het glas was een gleuf om geld in te steken, maar eerst moest ge met uw voet op een pedaal duwen zodat de schijf met de beelden begon te draaien en dan moest ge mikken zodanig dat uw geld bij de Boeddha van uw geboortedag viel. Dat mislukte natuurlijk altijd omdat de schijf niet op tijd afremde als ge stopte met op die pedaal te duwen. Ze stond altijd stil boven de verkeerde heilige en ge kon dus opnieuw beginnen. Héél plezant! Echt waar een kermisatrractie uit een lunapark moest er niet voor onderdoen! Nogal wat geestiger dan bij ons zo'n enge kruisweg in de kerk die totaal niet interactief is. Geloof me, deze poppenkast brengt veel meer op en er mag nog eens gelachen worden ook.
Een jonge monnik zag me bezig - ik wou net de offer-emmers met pillen en sponzen en afwasprodukt, wc-papier, pillampen, snelverband etc gaan fotograferen - maar hij lonkte me, hij wist duidelijk een beter foto-onderwerp : zichzelf! Hij ging heel trots op zijn troontje zitten poseren. Het was nog een jonge kerel dus ik denk dat hij zijn troontje nog maar pas had gekregen en daar apetrots op was. En misschien had hij de clausule in zijn monikkencontract ook nog niet gelezen dat ge geen contact met vrouwen mocht hebben… Jammergenoeg heb ik door dit intermezzo wel een foto vergeten te nemen van die zalige draaibak...



Een gelijkaardige draaibak uit de andere tempel.
Deze werkt met diertjes in plaats van "de Boeddhabeelden van de dagen van de week".



De fiere jonge monnik op zijn troontje.



Ondertussen was de schemering ingevallen en de lichtjes van de tempels werden aangestoken, toen werd het helemaal feeëriek! Die eindeloze aantallen torentjes versierd met lichtjesslingers... Terwijl wij in de tempels hadden rondgelopen was er ongemerkt rond het meer ineens een avondmarkt gegroeid. Kraampjes met koekjes, gedroogde vruchten en massa's handwerkproducten uit de regio. Vooral de t-shirts met "Chiang Mai - Mae Hong Son : 1864 curves" was een van de bestsellers. Er zijn blijkbaar nóg mensen die al eens misselijk worden op die haarspeldenweg.

Moe maar gelukkig kwamen we terug in ons bos in het Fern Hotel. Een Canadese vrouw, Diane, die we gisteren hadden leren kennen was vandaag naar het derde langnekdorp gegaan omdat het vlak naast een vluchtelingenkamp lag en ze daar familieleden van een Birmese kennis wou bezoeken. Ze had een bescheiden kamp verwacht maar tot haar grote verbazing bleken er 20.000 mensen te wonen! Jammer voor haar kende niemand de persoon die ze zocht. Ze mocht het kamp vanzelfsprekend ook niet betreden. Een Birmese vrouw vertelde haar dat ze een baby had maar dat die werd opgevoed door haar moeder, die buiten het kamp woonde, omdat haar kindje geen vluchtelingennummer had. Moeder en kind waren dus gescheiden geraakt…Dus ook hier is het toch weer dezelfde doffe ellende als in 't noorden van Sri Lanka.

Na het zalige avondmaal in ons bos, gehuld in een dikke trui en met een warme hond op onze voeten, zaten we nog even met Diane te praten. Ze vertelde dat het ook in Vancouver een uitzonderlijk strenge winter geweest.

In Amerika ook, bij ons ook, en hier hebben ze twee weken geleden een noodplan uitgevaardigd en aan de mensen die in streken wonen waar het drie dagen na mekaar minder dan 15° was dekens uitgedeeld. Ja, en van minder dan 15° kunt ge doodgaan natuurlijk... Dus overal in de wereld is deze winter abnormaal streng. En dat allemaal tijdens de opwarming van de aarde? Ge moet het toch maar kunnen. Wiens thermometer is er nu eigenlijk kapot?...

En nu is 't weeral inpaktijd, we moeten ons romantische bos met zijn klaterende beekjes en de bamboekleppers, de 20 verschillende soorten varens die hier groeien en het plezante personeel met zijn gekke hondenroedel morgen alweer verlaten...

Jammer, ik had het hier nog wel een tijdje volgehouden. Zéker in ’t restaurant…

Zo ziet de mijne er dus uit. Hopelijk die van jullie ook.



Als eerste opgelost door Luk!

De grote tewaterlating van de éénjarige visjes. Deel 2.



Irma : "Dus ge denkt heel naïef, daarbuiten in de grote vijver, rust en privacy te vinden? Laat me u dan alvast vertellen dat er in die vijver grote vissen zitten, écht grote vissen. Lastige beesten die tijdens voedertijd zwiepen met hun staarten en spetteren met water als volwassen haaien. Ge gaat er ook uw moeder en uw vader terug ontmoeten. Ge zult psychisch heel sterk moeten staan om te kunnen verwerken hoe uw familiebanden eigenlijk in mekaar zitten. Ge zult te horen krijgen dat ge verwekt zijt in een familie waar incest, polygamie, wilde spartelfeesten met groepsseks de meest normale zaken zijn. En dat is dan nog alleen maar wat er ónder water gebeurt..."



"Sorry Irma, maar ik ben eigenlijk niet zeker of we dat allemaal wel willen horen..."
"Irma : "Tuttut, ge hangt hier nu in dat plastiekzakske te acclimatiseren en ge zult luisteren. 't Is voor u eigen welzijn."



Irma : "In 't groen rond het water zitten zes katten. Echte. Over dat groot plastieken bad dat ons ma vijver noemt ligt een brug gemaakt uit latjes. Door die spijlen zult ge 12 kattenogen naar uw privé-leven zien loeren. OK, geen paparazzi's zoals ons ma want ze hebben geen cameras, maar ze hebben wel klauwen en tanden. Het is er ook een wereld vol misleiding. Op 't eerste zicht zal uw ergste gruwel Richard de krokodil zijn, maar vergis u niet, hij zal uw toevlucht worden. Richard is namelijk van plastiek en ge kunt er prima onder schuilen tegen al de opdringerige kattenpoten die door 't water roeren."



Irma : "Ge ziet mannekes, in de grote wereld is niets wat het schijnt... Allez kom hier, dat ik u nog een dikke afscheidskus geef!"



"Hoe? Nu is onze wereld nóg niet groter dan dat plastiek zakske?!!!"



"Misschien had Irma wel gelijk... en is niks hier buiten wat het lijkt..."
"Zeg begin gij nu ook niet hé! Gij zijt toch geen schaap hé kieken!"



"Zouden we nu echt onze pa en ons ma terugzien? Zouden ze ons nog herkennen?"
"Ah nee slimme, ze hebben ons alleen als ei gekend!"

Wordt vervolgd...

Het lijkt in 't begin zeer moeilijk... Toch hebben de meeste mensen dit ding in huis...



En nee, ge moet geen dingen openvijzen of kapot prutsen om dit te kunnen zien!
Veel succes maar nog veel meer plezier!

Waar zit Irma? Laat u niet misleiden! Zoek het vooral niet te ver!

















Wie mee wil raden waar Irma uithangt mag zijn antwoord hieronder zetten!
Binnenkort een uitgebreide reportage over deze fijne uitstap!

Een eenvoudige schoen. Een brave Hush Puppies dan nog wel.



Geen vetergaatjes, ventilatiegaatjes.



Nog andere schoendragers op deze wereld zijn Wim, Luk, Rudy, Kathleen, Geert, Lisette, Andromeda, Jan, Redpoppy, Vif, Mieke, Chrisje, Nadine, Ron, Fernanda, Opapat, Marleen, Kaatje en Nand!

Het is niet mijn gewoonte om veel om verjaardagen te geven, mijn geheugen is daar nooit echt voor uitgerust geweest en mijn hersenen zijn te chaotisch met cijfertjes.
Maar sinds twee weken houden al mijn hersencellentjes hun glibberige handjes in mekaar geslagen om déze verjaardag toch zeker niet te vergeten want de jarige is de sjieke madam die er voor zorgde dat mijn blog de laatste weken een flinke face-lift ondergaat!

Dus, here we go...  van harte proficiat Viva!!!!



https://blog.seniorennet.be/viva/