Archief

Nee, het zijn niet "mijn hersenen op sterk water" 



Reeds opgelost door Nand, Ron, Wim, Piet, Vera, Walter, Geert, Mare, Kathleen en Luk!

Iets wat vooral de Antwerpenaren aanbelangt... maar ook leuk kan zijn voor iedereen die in de loop der weken de stad bezoekt.

Momenteel loopt tot 21 juni te Antwerpen aan 't Steen (aan de cruise-terminal onder de hangars) een mooie tentoonstelling : "Kaailand".
De bedoeling is dat de inwoners van de stad medezeggingschap krijgen in de heraanleg van de 7 kilometer kaaien die de stad rijk is.
Laten we nu niet dezelfde fout maken door pas te reclameren als alles al op papier staat zoals met de Lange Wapperbrug gebeurd is en nú ons zegje doen. Alle ideeën zijn blijkbaar welkom, dus gebruik jullie fantasie.

De werken aan de kaaien zijn vrij dringend ten eerste omdat de kaaimuren aan vernieuwing toe zijn en ten tweede omdat de waterkeringsmuur, het verweer tegen mogelijke overstromingen, met één meter moet verhoogd worden en men ten allen prijze wil vermijden dat er stomweg een hoge muur wordt gebouwd die de stad van haar rivier afsnijdt.
Deze werken zorgen voor een ideale kans om het "waterfront" opnieuw mooi aan te leggen na een verwaarlozing van meer dan een eeuw.

Op de tentoonstelling zie je een knap foto-overzicht van hoe de kaaien in de loop der eeuwen geëvolueerd zijn. Een ander zeer boeiend facet is dat je er een massa voorbeelden te zien krijgt hoe ze in andere riviersteden, met doordachte architecturale ingrepen, hun oever en hun stad harmonisch bij mekaar gebracht hebben.
Buiten een schat aan oude foto's kan je er ook films bekijken over de geschiedenis en over de toekomst van de kaaien, een toekomst die nu mee in de handen ligt van iedereen die bereid is mee te denken.
Een tentoonstelling die inspirerend werkt en de moeite is om eens te gaan bekijken.









Voor wie de Scheldekaaien enkel uit de film "Loft" kent hier enkele foto's...



De oude hangers aan de Schelde naast het Steen.



De helling aan het begin van de wandelterrassen.



Wandelterras dat leidt naar het Steen.



Verzameling oude kranen naast het Loodswezen.



Moderne gebouwen op de kaai.



En de kathedraal... zij zag dat het niet goed was...



Irma : "Dus Antwerpenaren : later niet komen zeuren als ge nu niet meedenkt en mee ideeën aanlevert! Op naar die tentoonstelling en uw stem laten horen! Nu!"



Irma : "En suggereer ineens maar om die meerpalen met kussens te bekleden zodat ze wat zachter liggen."

Meer info : http://www.kaailand.be/

Ik vind het deze week niet makkelijk...
Ik denk wel dat ge 't allemaal kent maar niemand zal het in huis hebben vrees ik.
Ik heb het natuurlijk wèl in huis, maar ja, dat wil niks zeggen, de ballekes van Mathurin staan hier ook in een potje in de kast nietwaar?...



Komaan, doe uw best, moeilijk gaat ook!
Veel succes maar nog veel meer plezier!
En geloof me het gaat een uiterst boeiende week worden want dit is een héél speciaal fotoraadsel!

Wat je hier te zien krijgt is nog heel wat anders dan de tijgertjes waar ik mee gespeeld heb...
De kruising tussen een leeuw en een tijger! Ongelofelijk!
Als ik dát beestje toch maar eens zou mogen wassen...

Ik was al heel blij met het antwoord : "een veiligheidssluiting van een fles" maar sommigen wisten me zelfs te vertellen dat het een flacon plantenvoeding was! Wow! Dus toch weer een beetje te makkelijk gemaakt door de kleuren te laten zien? Ik had beter de eerste foto's alleen in zwart/wit getoond verdorie... Ge ziet ik leer ook elke keer bij.

Proficiat Kathleen, Gerda, Leentje, Marleen, Opapat, Nilleke, Geert, Fernanda, Steven, Vif, Klaproosje, Piet, Nand, Jan, Ron, Andromeda, Viva, Ritje, Vera, Maria, Lange Lou, Dolfijn, Mieke, Luk en Nicole!



Mathurin : "Allez moeder?! En gij organiseert dat spelletje zogezegd om senioren te entertainen?... Dit was nu toch echt wel onbarmhartig moeilijk!"



Mathurin : "Kom doe dat weg en toon wat eerlijke schaamte dat ge al die mensen deze week zo getreiterd hebt. En gij vindt uzelf dus een entertainer? Tja, misschien dat die met zijn snorreke onder zijn neus uit de tweede wereldoorlog, dat van zijn opzichters in zijn kampen ook vond natuurlijk..."

En morgen... is er verse (héééééééééééél verse!) aanvoer...

Hoofdstuk 8.
Deel 2. Méér hapklare brokken voor Hanuman...

Aan de overkant van de straat en de rotonde (waar de trein gewoon dwars door rijdt...) stonden drie grote overgebleven torens van Khmertempels en daarop zaten tientallen aapjes. Zo rap ge er enkele opgemerkt had zag ge ze overal, heel de straat, alle gevels, de electriciteitsdraden, de daken, álles maar dan ook alles, tot zelfs auto’s toe, zaten vol aapjes! Honderden beestjes! Zóveel had ik er nu ook weer niet verwacht. 't Waren gelukkig kleintjes, helemaal niet de grote monsters uit Sri Lanka. Maar echt gerust voelde ik me toch niet, zeker niet nu 't er zoveel waren dat ge ze onmogelijk allemaal in de gaten kon houden.



De straten van Lopburi, in de buurt van de aapjesruïne...



Die bewoner zal ook wel spijt hebben dat hij 't raam heeft laten openstaan...



Ik wandelde nog geen vijf minuten rond de ruïne en ze begonnen me al te bespringen. Ik schudde ze van me af, maar iets verder stonden enkele toeristen en die waren ze aan 't voeren (triest genoeg allemaal ongezonde spullen) en zij hingen ook vol beestjes. Het bleek hier dus de geplogenheid te zijn...





Ik had veiligheidshalve totaal niets van eten bij, zelfs niet eens de obligate koekskes voor mezelf, want ik vind apen voeren een heel gevaarlijke bezigheid. Mijn voorzichtigheid mocht niet baten want die beesten waren het gewend om eten te krijgen dus die bleven maar op me springen en ik bleef ze maar van me af duwen tot er eentje een stevige knauw in mijn arm gaf. Gelukkig werd het enkel een bloeduitstorting en was ‘t geen open wonde. Maar leuk was anders.
Ik heb medelijden met de diertjes, al dat ongezond eten, de verwondingen die ze oplopen door bange, boze mensen die hen trachten te verjagen, en echt "hygiënisch schoon" kunt ge de diertjes ook niet noemen. Ik vind het zielepootjes. Jammer dat ik ze nog niet gezien had voor "het interview" werd afgenomen anders had ik 't zeker voor 't lot van die aapjes opgenomen.



"Kom eens hier dat ik iets aan uw rampzalig haar doe...
 Want zo kunt ge in mijn schone ruïnes niet rondwandelen..."



"Maar mens toch, wat is dát voor een coiffure waar gij mee rondloopt?... Daar is werk aan..."



"Ja natuurlijk doe ik u pijn!!! Ge moet braaf stilzitten als ik u aan 't verzorgen ben hé seg!"



"Ondankbaar mens! Trek u plan, ik ben al weg!
Betaal u een échte kapper! 't Zal u aardig wat meer kosten dan peanuts!"

In het binnenste van de tempel mochten geen apen komen, alle ramen en deuren waren met hekwerken dichtgemaakt. Wij wandelden door de duistere gangen terwijl de apen zich langs buiten aan de tralies vastklampen en naar binnen keken. Gordijnen van levende apen… Het was de omgekeerde wereld, eindelijk zat de mens in een kooi en hadden de dieren de vrijheid.
Het moet vreselijk zijn om als beest in een Zoo naar de wereld buiten te kunnen kijken en daar al dat vrije, vrolijke rondgedartel te zien zonder zelf in vrijheid te kunnen bewegen en aan de pret deel te nemen.

Terug buiten bleek de zon door de wolken gebroken en wou ik nog een paar apenportretjes nemen. Ik vond een heel mooi apenmannetje dat in tegenlicht lag te slapen, de zon streelde door zijn hoofdhaartjes. Ik stond geconcentreerd te wachten op 't juiste moment toen plots een babytje in de lus van mijn fotoapparaat sprong. Het diertje gebruikte de lus als schommel maar op die manier kunt ge natuurlijk niet meer scherpstellen. Dus ik schudde de jonge speelvogel van mijn riem… Maar ondertussen was de moeder mij langs achter genaderd en die zag me haar jong wegjagen dus vloog ze me aan en zette haar tanden in mijn rechterarm. Ze was dan ook nog zo onbeleefd om niet direkt te lossen… Deze keer bleek het wel een open wonde verdorie. Ge kunt blijkbaar niet altijd geluk hebben. Na mijn portretreeks van pa aap afgemaakt te hebben wou ik aan de ingang aan 't loket een beetje ontsmettingsspul gaan vragen maar dat bleken ze niet eens te hebben, daarvoor moesten we terug naar de andere tempel. Toch wel straf, er moeten hier per dag toch wel minstens een paar mensen gebeten worden?



Maar ik ben wel echt tevreden over mijn portretje van pa aap...



... en zijn lieflijke familie...



In de andere tempel was er een ventje dat een souvenirstalletje open hield en die bezat een rudimentair EHBO-doosje. De eerste beet was ondertussen ook al een veelkleurige bloeduitstorting geworden en nu alles bruingeel onder de Isobetadine zat zag ik er helemaal smakelijk uit...
Ik zie er nu, na amper een week reizen, al zo gehavend uit als anders na een paar weken snorkelen... Op mijn dij en mijn zitvlak twee tijgerbeten en wat krabben en op allebei mijn armen een apenbeet. Maar ik zal 't maar positief bezien : al een chance dat die olifant van gisteren me niet gebeten heeft. En och, ik zie die beten toch zelf niet want ze bevinden zich allemaal aan mijn achterkant.



Tja, er staan overal waarschuwingen...
Dus er zullen hier nog wel mensen de weg naar de Isobetadine gevonden hebben zeker?...

De straten rond de tempel krioelden letterlijk van de aapjes. Ze slingerden aan de electriciteitsdraden, kropen in de masten en lantaarnpalen, beten op loshangende kabels en probeerden het weinige wat nog enigszins vast hing ook los te sleuren. De straat vormde een heuse speeltuin voor die dieren. Op het voetpad liepen we soms tussen wel 10 beestjes! Ze variëerden van 15 centimeter tot een dikke halve meter, vrouwtjes met hangborsten, mannetjes met dikke rode poepen en heelder kuddes baby's en speelse tienertjes, 't was prachtig om te zien.





Metalen afschermingen voor de terrassen. Niet echt gezellig. Wel noodzakelijk.

Meer "aapjes kijken", beten zoeken, en door ruïnes kuieren kan in mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Thailand2009Hoofdstuk8Deel2DeAapjesVanLopBuri?authkey=Gv1sRgCLuo-cudqPTIZQ#

In de volgende aflevering wandelen we door de winkelstraten van Lopburi en bezoeken we de ruïnes van het gigantische koninklijke paleis...

De foto van de laatste kans... En denk er aan ik ben al tevreden met een heel "algemeen" antwoord, staar u niet blind op de kleuren!



Reeds opgelost door Kathleen, Gerda, Leentje, Marleen, Opapat, Nilleke, Geert, Fernanda, Steven, Vif, Klaproosje, Piet, Nand, Jan, Ron, Andromeda, Viva, Ritje, Vera, Maria, Lange Lou, Dolfijn, Mieke, Luk en Nicole!

Een stukje meer. Staar je niet suf op de kleur want dit ding bestaat in alle mogelijke kleuren.



Reeds opgelost door Kathleen, Gerda, Leentje, Marleen, Opapat, Nilleke, Geert, Fernanda, Steven, Vif, Klaproosje, Piet, Nand, Jan, Ron, Andromeda, Viva, Ritje, Vera, Maria, Lange Lou, Dolfijn en Mieke!