Archief

De foto van de laatste kans! Denk eraan, ik vraag geen details hé!



Reeds opgelost door Luk, Helena, Nilleke, Ron, Klaproosje, Marleen, Lisette, Geert, Mieke, Veveke en Chrisje!

Zoals beloofd is hier de prijsvraag! Om 2 uur 's middags zodanig dat het niet enkel de nachtraven zijn die de kans krijgen iets te winnen. Het antwoord op de vraag vinden jullie in de reisverhaaltjes die in de loop van vorige weken verschenen zijn.

De eerste en de tweede prijs is een mooie kalender - om op een bureau of tafel te zetten - uitgegeven door de monniken van de Tijgertempel boordevol tijgerfoto's.
De drie troostprijsjes bestaan uit een afdruk naar keuze van een foto die ik tijdens mijn recentste Thailandreis nam. Om die te kiezen wacht je natuurlijk best tot er minstens enkele reisverhalen met foto's verschenen zijn. Misschien kies je wel een van de tijgerfoto's die ik nam toen de jongens van 18 maanden oud in de poel van de canyon aan 't stoeien waren?... Hier alvast enkele voorproefjes!







Of misschien wordt je hart gestolen door de lieve Mosja als ze uit haar bedje stapt?





Maar nu natuurlijk eerst de vraag... Ze is niet moeilijk te beantwoorden, maar je moet wel de verhaaltjes gelezen hebben natuurlijk...
"Hoeveel passagiers zaten er op de grote zeilboot waarover ik zoveel vertel in mijn Thailandreisverhaal uit 2002 ?"

(De verhalen kan je eventueel makkelijk terugvinden via mijn archief of via "Inhoud blog", beiden in de marge van mijn blog.)

De prijzen worden gegeven aan de hand van de volgorde waarin de antwoorden binnenkomen.
En vanzelfsprekend mag iedereen meespelen! Veel plezier!

Maar nee!... Het heeft echt niks te maken met citruspersen, luchtverfrissers en in geen geval met voetsteuntjes voor een franse wc. 't Is in de keuken te doen, en soms in de woonkamer, af en toe zelfs op 't terras. Maar dat laatste nu wel niet direkt.



Op hun eenzame hoogte : Luk, Helena en Nilleke!

't Nieuwe reisverhaal vergt nog teveel voorbereidingen dus eerst maar een aflevering van de jeugdherinneringen...

---------------------------------------------

39. Heuglijke gezinsuitbreiding!

De volgende grote vakantie vertrokken we - met Mireille veilig in een doos - terug op vakantie naar de stille Kempen. Mireille herintegreerde zich vlot bij de andere poezen en er brak weer een heerlijke zomer aan.

Dezelfde zomer maakte een graatmagere poeslieve rosse zwerfkater zijn intrede. Hij stond plots jankend aan de achterdeur, ik liet hem binnen en hij zette zich direkt in de enige zetel die onze keuken rijk was. Ma dacht slim te zijn en te wachten tot pa thuis kwam zodat zij me niet moest aan ’t verstand brengen dat die kat terug buiten moest, dat we qua poezen echt wel al goed genoeg voorzien waren.
Toen ’s avonds pa en nonkel die rosse bol zagen liggen, knikten ze goedkeurend : “Ah een nieuwe kostganger?” Meer werd er niet gezegd en de mannen schoven aan tafel. Dat was natuurlijk een dikke streep door ons ma haar rekening.
Maar meer goedkeuring dan die van de Heren der Schepping had ik niet nodig want het was uiteindelijk hún ouderlijk huis en niet dat van ons ma. Ah ja, van pikordes begon ik stilaan wel enig besef te krijgen!
Ik begon aan de vetmesting van het schrale beest en na enkele weken lag er een prachtige rosse kater te blinken in de zetel. Een oprecht opvallende verschijning tussen onze eigen inteelt van grijze getijgerde en zwart-witte poezen.

Mireille was ondertussen opengebloeid tot een zeer dartel en levenslustig meisje dat best geïnteresseerd was in de Kempische katers. Dus op de dag dat we terug naar huis moesten was Mireille op katertocht… 
Mijn pa zijn hart was al gebroken door ’t verlies van Sandra en nu zijn dochter helemaal poesloos weer naar Antwerpen moeten sturen was ondenkbaar. Dus stelde hij voor om die lieve rosse Ronnie mee te nemen. Die ging zich beslist goed voelen in ’t stad, want die was na zijn hopeloze zwerftocht totaal niet meer geïnteresseerd geweest om buiten rond te gaan dwalen. Hij was ondertussen inderdaad geëvolueerd tot een rasechte keukenkat, meer een zetelkat zelfs.

Zo gezegd, zo gedaan. Ronnie ging mee naar “’t stad”. Ons ma was daar best tevreden mee. Terug één enkele poes op haar appartement en dan nog een rustige gecastreerde kater zag ze wel zitten. Beter kon ze zich niet wensen. Tot de zaterdag daarop onze pa thuis kwam met een grote kartonnen doos… waarin onze Mireille zat! 
Ze was vrolijk en bevredigd terug opgedaagd na enkele wilde nachten in de Kempische weiden en achterhofkes en meer dan bereid om zich terug aan ’t rustige stadsleven over te geven. Zeker gezien haar gezegende toestand… Maar daar hadden we toen nog geen vermoeden van.

Twee maanden later kreeg Mireille haar nestje, knus in onze living. Ronnie was een prachtige peetvader en ik had ineens… zes katten! Acht zalige weken met vier baby-poezen braken aan! Ik gaf hen de namen van Indianenstammen. Cherokee stierf al vlug, het was een nakomertje en hoewel ma zelf had geassiteerd bij de moeilijke bevalling bleek snel dat het een ziekelijk en te klein diertje was dat weinig kans maakte. Maar de drie anderen groeiden als kool. In die tijd startte ik met een dagboek dat was opgedragen aan mijn lieve Cherokee, daar in de hoge poezenhemel. Mijn eerste schrijfsels zagen het licht dankzij die kleine, veel te jong gestorven, poes…

Nu vond ik pas dat er wat schot in de zaak kwam! Met vijf stuks katten zouden we wel snel aan een twaalftal geraken dacht ik zo… Maar dat was buiten de waard, zijnde ma, gerekend. Mijn wiskundige droom duurde niet lang, want eens de kleine poesjes groot genoeg waren werden ze uitbesteed aan andere mensen. Mireille zelf moest onmiddellijk “even naar de dierenarts voor een operatie” zodat er geen ongelukken meer konden gebeuren.

Dus ik eindigde met een gemoedelijke rosse Ronnie en een - na haar “operatie” - al even gemoedelijke zwart-witte Mireille. Hier zouden geen stambomen meer verder groeien. De tijd dat de bomen tot in de hemel groeiden was op de Grote Markt duidelijk nog niet aangebroken. Ons ma had ingegrepen.
---------------------------------------------
De 38 vorige afleveringen vinden jullie op http://www.bloggen.be/laathi/of door op het zwart-wit fotootje van mij met mijn gietertje te klikken bovenin de marge van mijn blog.

We zullen er eens wat meer kleur in brengen... misschien helpt dat. Alhoewel in de allereerste foto ook al kleur zat natuurlijk...



Luk en Helena beginnen zich eenzaam te voelen aan de top...

Een van mijn trouwe lezers vroeg hoe het met onze oude Ming Song Huong ging.
Net voor de vakantie heb ik hem volledig laten onderzoeken en de trillingen die soms door zijn lijfje gaan zijn te wijten aan beginnende Parkinson, beginnende Alzheimer is ook mogelijk. Zijn hart en andere lichaamsfuncties waren prima in orde. Het zijn dus gewoon ouderdomsverschijnselen waar mijn oogappel mee te maken krijgt. Nu meer dan ooit hoort hij thuis op 't seniorennet, bij zijn moeder.



Mijn poespassers hebben me verteld dat hij onder mijn vakantie meestal slecht gezind was en het grootste deel van de tijd verslapen heeft in de lekker warme chauffe-chat.
Behalve bij sneeuwweer, dan gebruikt hij de kattebak, maar bij normalere temperaturen wandelt hij helemaal via 't dakterras naar de tuin en gaat daar zijn graafwerken volbrengen. Net als in zijn jeugd.

De laatste ochtend van mijn reis is hij in de aflap gegaan met onze Mathurin en heeft daar een bloedneus aan overgehouden. Dus mijn krasse ouderling kan nog wel zijn mannetje staan.
De dag dat ik thuis kwam huppelde hij (ja, huppelen gelijk een jong konijn!!) mee de trap op om even lekker mee in bed te kruipen.

Momenteel is hij zalig goed gezind. Als ik nog maar de keuken binnen kom dan stijgt er al een gespin op van in de chauffe-chat, hij steekt niet eens zijn kop over de rand om te zien wie 't is, hij laat gewoon horen dat hij tevreden is. Wel grappig, ik ben waarschijnlijk de eerste mens met een zoet spinnende chauffage.

Bedankt om naar mijn lieve oude knar te informeren, hij laat u de groeten doen en hij hoopt nog veel te mogen figureren in kattenstrips. Bij voorkeur in de zomer.



Ming : "Oei. Mijn trap is bezet... En Phineas gaat natuurlijk weer doen alsof hij doof is..."

Tiens, nog altijd alleen maar gevonden door de Luk...
En 't komt onder zoveel vergelijkbare vormen voor en 't is zoiets dagelijks...
Doen jullie wel je ogen open als je wakker wordt?...



Kom, probeer nog ne keer!

Ik kan het niet laten, terwijl ik mijn foto's op de pc zit te laden moet ik jullie toch nog een paar heel geestige voorproefjes geven! Jammergenoeg nu eerst alweer naar een afspraak in 't ziekenhuis dus de rest zal voor morgen zijn, maar komen doen ze zeker!

De coiffeurs dezer wereld zijn unaniem... aan mijn haar moet écht dringend iets gebeuren!



Een aapje in de Khmer-ruïnes in Lopburi doet wat hij kan. Maar er zijn grotere middelen nodig...



Pep, een gigantische olifant met twee magnifieke slagtanden, besluit in de River Kwai alvast de zaak eens grondig te wassen.



Enkele dagen later neemt de kleine Mosja, in het olifantenhospitaal van Friends of the Asian Elephant, de taak over. Zij kan krulletjes leggen én ineens het haar drogen ook.
Bemerk haar afgezet voorpootje, op deze foto zonder prothese. 

Dit is de site van het olifantenhospitaal dat door de Elephant Parade gesteund werd, hier vinden jullie ook meer over de geschiedenis van Mosja : http://members.tripod.com/animom/fae.html

Euh? Ik dacht dat het heel makkelijk was... Iedereen heeft toch zoiets in huis?



Desalniettemin alleen nog maar opgelost door Luk.