Archief

De beslissing is enkele minuten geleden genomen. Ik wil geen afscheid meer nemen van mijn Wilrijkse vondeling...
Ik heb net de dame gebeld die haar eventueel wou adopteren maar ze begrijpt mijn beslissing (ze verwachtte trouwens deze afloop want het is ook een echte dierenvriend die weet hoe moeilijk het is een dier te trainen en er dan alsnog afstand van te moeten nemen.)

Ik heb deze beslissing genomen omdat mijn heerlijke poes is hier echt gelukkig is, ze loopt me achterna als een hondje en babbelt er vrolijk op los. Met haar vier collega's gaat het redelijk. De reacties lopen van een pro-forma grom tot komplete negatie. 
De poes is ook meer geïnteresseerd in binnen zitten en gezelschap hebben dan buiten rond te wandelen. Ik denk dat ze - voordat ze gedumpt werd en enkele maanden op straat ronddoolde - toch een appartementspoes geweest is. Dus dacht ik dat ze misschien zelf zou kiezen voor een thuis waar altijd iemand aanwezig is en met een kleine tuin, dan voor een groot bos met een vrouwtje dat overdag werkt. Hier moet ze het terrein ook maar delen met de vier andere poezen, en op het adoptieadres had ze moeten samenleven met vier poezen en vier honden.
Je zou aan het dier zelf moeten kunnen vragen wat het eigenlijk wenst, maar jammergenoeg kunnen ze niet spreken. Alhoewel zij toch wel heel goed van de tongriem gesneden is, soms lijkt het meer of ik er een papegaai bij heb dan een kat.

Eén ding maakt me nog altijd ongerust, tijdens haar avondwandeling kijkt ze toch nog altijd omhoog... dus heb ik gisteren een "anti-boomklim-kraag" geconstrueerd... Mijn persoonlijke Siegfried-line... Hopen dat het helpt...
Er moeten ook nog een paar struiken tegen klimmen beveiligd worden, dus er is nog werk aan de winkel, want het laatste wat ik wil is dat het lieve dier per ongeluk terug op straat zou terecht komen en weer verloren lopen.
Aangezien Paul gisteren zei om in september niet op vakantie te gaan om de poes goed te kunnen laten wennen vond ik dat bewijs te over dat ze hier echt gewenst en heel welkom is. Vandaar dat ik eerst de adoptiemevrouw het nieuws heb meegedeeld en dat ik het nu aan jullie laat weten.

De poes heeft ondertussen ook een naam gekregen... Een hele speciale... Wat hadt je gedacht?
Bij haar naam hoort een hele uitleg, dus dat verhaal is voor morgen of overmorgen!



Beveiliging tegen jonge apen...



"Maar nee!!! Hoe ziet uwe schonen boom er nu uit?! En ge hebt er dan al maar eentje! Heeft hij de prijs van "De Vetten Os" gewonnen ofzo? Of hebt ge hem "Nero" genoemd en hem ineens dan maar gekroond? Maar dat hadt ge met lauriertakskes moeten doen en niet met een wc-buis hé meiske! Persoonlijk vind ik het maar niks. Het maakt het klimmen zo lastig hé?... Maar ja, daar zult ge in uw naïeviteit niet aan gedacht hebben..."





"Hoe? Gij denkt dat ik hier zo willen ontsnappen? Welnee!!! Hoe komt ge erbij? Ik doe mijn boodschappen veel liever in een bakske dan in de vrije natuur! Een bakske is lekker droog aan de voetekes, en proper. Nat gras en vieze grond vind ik eigenlijk maar niks... Wist ge dat niet? Ge ziet er wel een slimmeke uit, maar eigenlijk zijt ge dat precies toch niet hé?... Maar das niks. Ik kan u nog veel leren."

Donald : "Zie daar! Zie hoe onnozel dat schaap daar hangt!!"
Irma : "Moeder draai u eens om! Die eenden lachen mij uit!"
Laathi : "Stil schat, uw moeder is zich aan 't concentreren..."



Donald : "En dat schaap ziet dus niks van de wereld hé!"
Irma : "Ik zie álles van de wereld! Maar daarom niet altijd de kant die ik wil..."
Laathi : "Irma zwijg en hang nu eens stil jong! Ik ben aan een moeilijke foto bezig!"
Irma : "'t Zal weer wat zijn... Eenden zullen er alleszins niet opstaan... Maar ge hebt wel gelijk dat ge die niet fotografeert. Eenden zijn stomme beesten."



Irma : "Ma ik wil hier weg. Die eenden komen dichterbij. Kunt ge u niet omdraaien? Eendjes fotograferen?... 't Zijn heel schoon beestjes... Echt waar!"
Laathi : "Nee laat maar schat, ik ben heel tevreden met dat kasteel daar aan de overkant. Babbelt gij maar voort met de eendjes. Neerhofdieren onder mekaar... dan moet ge toch op niveau kunnen converseren?..."

Een waar gebeurd verhaal (en zéker niet alleen boeiend voor mensen die in sport geïnteresseerd zijn!) :

Zegt een zoon tegen zijn vader : "Pap, wil je een marathon met me lopen?"
De vader stemt toe ondanks dat hij een hartaandoening. Ze lopen samen een marathon.
Zoon vraagt : "Pap wil je nog een marathon met me lopen?" Vader zegt weer ja.
Op een dag vraagt de zoon aan zijn vader : "Pap wil je de Ironman met mij doen?"
(De "Ironman" is de zwaarste triatlon die er bestaat (4 km zwemmen, 180 km fietsen en vervolgens 42 km hardlopen). De vader zegt weer ja.
Dit verhaal klinkt niet echt sensationeel totdat... je dit filmpje ziet :
http://www.youtube.com/watch?v=VJMbk9dtpdY
(vergeet niet je geluid aan te zetten).

Ontroering van wereldklasse...

Het tweede deel van de lapjespoes haar avonturen tijdens de eerste week bij mij...

         

Zaterdag 9 augustus:
Gisterenavond heeft de poes doodleuk mee in de keuken gezeten terwijl wij op 't terras aten en de rest van de bende zat haar te begluren, maar toen de heer des huizes - mijn dikke dove witte Phineas - haar zag (want horen kan hij dus niet!!!) "blazen" begon hij achteruit te stappen. Ongelofelijk! Den huistiran die door een graatmager kattinneke op zijn plaats wordt gezet!
Godweet... misschien breekt er hier wel een matriarchaat aan.

Vannacht heeft ze als steeds in de bench geslapen, mooi in een mandje, en ze heeft geplast in de kattebak. Ik heb die helemaal met mijn handen doorwoeld om toch maar een klompje plas te vinden en toen ik het vasthad was ik zo blij alsof ik een klompje goud gevonden had.
Misschien voelen moeders zich wel zo als hun baby voor de eerste keer op hun potje is geweest? Gaan die daar ook vanalles mee boetseren...

         

Zondag 10 augustus :
Vanmiddag heeft ze rustig heel de living verkend en heeft weer een zeer geheim plekje van Phineas ontdekt. Een uur naar haar zitten zoeken...
Nu regent het en 't enige dat 't beest wil is in mijn hobbithol zitten, lekker achter mijn schermen naar mij zitten loeren en spinnen, of boven op de hoge kast liggen. Echt een schatje. Maar zeker geen doetje.

Maandag 11 augustus :
De kattenbak is bekend terrein voor plasjes, maar het grotere werk spaart ze toch liever op voor een hoekje in de tuin. Daar sta ik dan : 's nachts met mijn pillamp gericht op de poes die haar grote boodschap zit te doen. Goed dat de buren hier niet kunnen binnenkijken want die lachten zich een ongeluk als ze me bezig zouden zien : in mijn pyama een kat in een lichtstraal staan aanmoedigen om toch maar schoon, braaf en lief - en bij voorkeur snel - een drolleke te leggen...
Er zijn al voor kleinere "defecten" mensen in 't gekkenhuis opgesloten vrees ik.
Na de boodschap stapt ze dan spontaan naar de winkeldeur en om te gaan slapen in haar bench. Ze legt zich in haar mand en begint te spinnen. Het lijkt haar privé dag-afsluiting. Heel mooi.

         

"Oei... Is er in zo'n chaos nog wel plaats voor een poes?...
Ik denk dat ik eerst wat zal moeten aan kant schuiven..."

         

"Zelfs op de kasten zal ik eerst wat plaats moeten maken alvorens ik daar op kan gaan liggen..."

Dinsdag 12 augustus :
Een week hier en ook de grote boodschappen worden al spontaan in de kattenbak gepleegd. En ze begint te spelen...
Maar de bomen in de tuin en de muren hebben hun aantrekkingskracht nog steeds niet verloren, dus haar zonder wakend oog buiten laten lopen is er nog steeds niet bij...

         

Dus dat is 't kattenverhaal tot hiertoe.
Paul zou niet liever dan haar houden, van in 't begin al. Dus ik weet nog niet hoe 't verhaal gaat eindigen.
Volgens mij zou een groot speelbos voor haar plezant zijn, maar aan de andere kant is ze precies veel meer op zoek naar een "thuis", een "binnen" en een "mens" in plaats van andere katten en bomen. Maar ja, dat kan ook zijn omdat ze zo lang rondgezworven heeft. Ze kan later weer terug zin krijgen in haar vrijbuitersleven, dat weet ge natuurlijk niet...

En 't allerlaatste dat ik wil is dat ik - door haar slecht voorbeeld van in bomen of tegen muren op te klimmen (niet al mijn muren zijn electrisch te beveiligen, sommigen delen zijn gewoon overstekende dakpannen) - mijn andere katten op slechte gedachten breng.
Mijn tuinveiligheidsmaatregelen volstaan om mijn eigen roedel binnen te houden maar deze madam is echt geen gewone, zij laat zich niet door een "kleinigheidje" tegenhouden vrees ik, das echt wel "de gladde glipper" in persoon... En ik zou 't vreselijk vinden moest ik haar midden in de stad kwijtraken want dan zijn we terug bij "af'"...
Wat een hartverscheurende keuze toch weer...

         

"Ge moet niet zo bang zijn dat ik de tuin uitglip om op avontuur te trekken. Hier is binnen nog zóvéél rommel te ontdekken..."

Iets gemakkelijks dus?... Wel dit is alleszins heel bekend, hoewel je het op dit moment niet noodzakelijk in huis hebt ken je het zeker en vast!
Zet aub je oplossing niet op mijn blog maar stuur ze per mail om de andere puzzelaars hun pret niet te ontnemen.

Veel succes, maar nog veel meer plezier, want om dat laatste is 't uiteindelijk allemaal te doen!