Archief

Nog maar eens een andere kant laten zien dan...



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François, "de Junior van Sus", Lange Lou en Dolfijn!

Nand zag gelukkig de schoonheid van dat noeste werk der natuur wél in en hij vroeg me doodleuk maar heel ijselijk kalm : "En zoudt ge die weipaal graag mee naar huis nemen?"
"Ja natúúrlijk! Ik vind dat prachtig! Maar ik kan toch zomaar geen weipaal uit de grond gaat trekken?!!! Ziet ge me morgen al in de Gazet van Antwerpen staan : "Vrouw voortvluchtig met vermolmde weipaal. Aan de achtergebleven sporen te merken is de vrouw duidelijk achtervolgd door een grote bende eenden en koeien."???"
"Maar dan ga ik dat toch gewoon aan de boer vragen! Die kan toch niks meer met die paal doen want die is te verrot om nog op zichzelf recht te staan!"
"Jamaar hoe gaat ge hier de boer van net déze weide vinden?"
"Ziet ge die meneer met zijn schop daar staan? Awel aan die meneer ga ik dat vragen. Zo simpel is 't leven."
Ik dacht : "Nu is mijne maat helemaal zot geworden, die komt van een kale reis thuis."
Dus ik amuseerde me ondertussen nog maar met wat foto's van de eendjes aan 't kasteel te nemen.



Maria : "Wow, dat is hier beneden wel de moeite hé?!"
Alberta : "Zeg dat wel!"



Marcella : "Jawadde, dat heb ik nu nog nooit gezien... Kan niet missen dat elke eend hier ondersteboven hangt..."



Gertrude : "Ja. Dit is echt iets uniek.... Zomaar op de bodem een oude tv en ze spelen juist een film over vier eenden... Wij hebben toch wel chance hé meiskes?!..."


En o wonder, opeens komt Nand daar afgestapt met die boer! Het bleek inderdaad zijn weide te zijn en met die oude rotte paal kon hij niks meer doen.



"Dus madammeke, als ik 't goed begrijp, zoudt gij mijne paal graag hebben?..."
Ik met een vuurrode kop : "Heu ja boer, eigenlijk wel, want ik vind dat echt een kunstwerk van de natuur..."
"Awel manneke, dan krijgt ge die toch! Die is moesrot! Goed dat ge er mijn aandacht op hebt gevestigd want ik moet die dringend vervangen. Maar we gaan die wel niet zo van de draad kunnen trekken want anders valt die paal helemaal in diggelen, ik zal dus efkes een tang uit mijn schuur gaan halen!"
En weg was de boer.

Ik stond daar van de hand Gods geslagen en vroeg me af wat er door die boer zijn kop ging. Waarschijnlijk zoiets à la : "Zo'n stadsmadam is toch echt wel iets speciaal". Of misschien : "'t Kan ook zijn dat dat madammeke een artiest is. Of een loslopende zwakzinnige. Uiteindelijk loopt ze met een pluchen schaap op haar rug." Mijn gedachten werden hoe langer hoe straffer... Misschien dacht die boer wel dat ik een ontsnapte uit de geestesinrichting in Geel was en redeneerde hij  : "Ik geef die hare paal dan wordt ze misschien niet gevaarlijk..."

Enfin, de boer kwam terug, bleek alle begrip te hebben voor de schoonheid die ik de paal zag, en prutste heel voorzichtig met een tang de prikkeldraad van "mijn geliefde". Niet simpel want bij elke aanraking verloor "mijn geliefde" een stukske van zijn vermolmde lichaam.
Ondertussen geraakten we gezellig aan de babbel en de boer bleek de eigenaar van de grote schuur  iets verderop. Hij had haar ingericht als museum voor oude werktuigen en er lag een mooi terras naast waar streekbieren konden geproefd worden.



Kortom "van 't één kwam 't ander" en de boer vond het fijn om enkele foto's van zijn museum te laten maken. 't Eén plezier is 't ander waard dus spraken we af de volgende week terug te komen om uitgebreid zijn schuur te komen fotograferen.



Ondertussen was de paal los. En daar stonden we nu....
Met een zeer kwetsbare weipaal - met beestjes in - in onze armen. De boer vroeg waar onze auto stond...
"Heu... onze auto staat in Hemiksem... Aan den overkant van de Schelde... Wij zijn te voet van de veerboot gekomen..."
"Pardon?!!! En ge gaat met een weipaal van 1.70m groot te voet héél die weg terugwandelen???"
"Ah ja. We zijn met zijn tweëen hé!"
"Maar madammeke, wil ik uwe paal in mijn schuur bijhouden? Ge komt volgende week toch terug om fotokes te nemen en dan komt ge met de auto tot hier, en dan kunt ge die inladen en moet ge die nu niet dragen en -"
Op Nand zijn gezicht toverde zich plots een glimlach waarbij zijn beide oren betrokken geraakten. Het leek wel de zon die doorbrak na een lange angstige mistige nacht. Onmiddellijk onderbrak hij de boer met een enthousiaste tirade :
"Ja! Ja! Dat is een héél goed idee boer! Ja! Dat voorstel nemen we zéér graag aan. Dan geraakt hare paal onderweg naar de veerboot zéker niet beschadigd! Dankuwel!!! Maar zie wel dat als hij in die schuur staat niemand hem per ongeluk in de stoof steekt als brandhout hé?"

Ikzelf was de koning te rijk en beide mannen waren ook heel tevreden.
De boer was van een oude paal vanaf en kon zijn weide-afsluiting terug degelijk versterken en hij ging een fotoreeks van zijn schuur krijgen. En Nand kon zijn geluk niet op dat hij geen kilometers lange dreef moest afstappen met een weipaal terwijl ik waarschijnlijk om de vijf meter achteloos had opgemerkt : "Schat, loop eens wat voorzichtiger want er is weer een stukske afgebrokkeld!" "Schat, pas op voor dat boebbeltje in de weg want als ge daarin trapt dan schokt ge en dat is niet goed voor mijne paal!" "Schat, zoudt ge hem toch niet beter van uw schouder afhalen en hem voorzichtig in twee handjes dragen? Ik denk dat hij dan toch minder gaat lijden... De paal bedoel ik hé."

Maar bovenal hadden we door heel dit hilarische avontuur weer een toffe mens leren kennen : Boer Jef van De Schuur.



We namen afscheid van Boer Jef, en mijn weipaal, en wandelden (Nand vooral héél opgelucht. Die danste bijna) terug langs de prachtige ellenlange dreef naar de overzetboot.







Het vervolg van het verhaal zal zich dus de dinsdag daarop afspelen. Als we De Schuur gaan fotograferen en de kleinzoon van Boer Jef leren kennen - Arne - die een getalenteerd tekenaartje zal blijken te zijn, en mijn paal gaan ophalen...
Dus het verhaal is nog verrevan gedaan! Een van de dagen krijg je dus 't vervolg!

Misschien lukt het zo beter?



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François en "de Junior van Sus"!

Irma vond aan mijn weipaal niet direkt veel aan...



Irma : "Dat is het dus? Dat stukske verval?"
Laathi : "Heu ja, als ge 't op die manier wilt bezien..."



Irma : "En zoiets vindt gij schoon?"
Laathi : "Ja. Heel schoon."



Irma : " En gij zijt dezelfde mens die staat te zagen als er een rimpeltje in haar gezicht bijkomt, of er een aderke op haar been springt?"
Laathi : "Dat is iets anders hé Irma!!!"



Irma : "Ah zo. Gij voelt u dus beter dan een weipaal. Schoner?"
Laathi : "Hm. Laten we zeggen misschien toch iets minder hol..."
Irma : "Awel, daar ben ik nu mee akkoord. Voller zijt ge. Zeker rond de taille."
Laathi : "Heu ik had eigenlijk meer gedacht aan mijn hersenpan..."



Laathi : "Irma ge zijt een barbaar. Een kunstbarbaar."



Irma : "Kan best zijn Moeder Overste. Maar ik krijg er wel véél minder rommel door in mijn huis staan."

Morgen 't vervolg waarin eindelijk kennis wordt gemaakt met Boer Jef!

Willen we het eens langs deze kant bezien?...



Toch al opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Opapat, Kathleen, Shajongen, François en "de Junior van Sus"!

Vanavond heb ik de vondeling-lapjespoes afgehaald bij de dierenarts in Edegem waar we haar alvast hadden laten steriliseren. Ze is voor de zekerheid ook ingeënt en ontwormd, maar ze is eigenlijk kerngezond. Een mooi glanzende pels en zeer slank. En een echt flodderdier!

Irma : "Moeder? De motor van uw auto maakt een heel raar geluid...
Er zit een brommetje in dat er anders niet in zit... Toch eens mee langs de garage gaan..."



De eerste wiens schoot ze vanavond wou testen was de mijne! Ik kon niet anders dan me heel vereerd voelen! Moe maar gelukkig. Als mijn andere vier katten niet zo territoriaal waren zou ik deze lieve flodder beslist zelf houden... Vervolgens werd de schoot van Luk getest en die werd onder diep gespin ook goedgekeurd.

Thuis heb ik haar momenteel ondergebracht in een kleine kamer van de winkel. Daar heb ik haar ren gezet want ze moet nog rustig kunnen herstellen van de operatie. (Alhoewel ze niet liever zou doen dan spelen, spinnen en op stap gaan...)
Jammergenoeg zijn er geen rozen zonder doornen... De poes kent (of herkent) geen kattebak...
Dus dat zal een liefdevol en geduldig baasje haar nog moeten leren.
Aangezien ze ook in een totaal vreemde omgeving zal terechtkomen moet haar nieuwe baasje haar natuurlijk eerst enkele weken binnenhouden alvorens ze de tuin mag verkennen. Anders is het risico te groot dat het dier in die nieuwe omgeving onmiddellijk verloren loopt. En nu we haar eindelijk hebben kunnen redden hebben zou ik dat vreselijk vinden.



Op deze foto zie je het kale plekje op haar buik van de operatie.
Morgen ga ik even testen hoe ze reageert op andere poezen... Wat dat weet je bij een vondeling natuurlijk nooit... kan ze omgaan met andere dieren en met honden?... Een gevonden diertje is altijd een groot vraagteken. Maar is niet elke poes dat? En maakt dát hen nu net zo boeiend?...

Zoals ik gisteren reeds schreef gaat ze morgen naar een dame hier in de Kempen. Maar dan moet ze wel willen opschieten met 4 poezen en 4 hondjes... Anders moet er een andere thuis gezocht worden. Hoe langer ik haar in huis heb hoe moeilijker het wordt om afstand van haar te doen. "Ken uzelf." 
Hopelijk kijkt deze vondeling een mooie toekomst tegemoet! Ik hou jullie op de hoogte.

(Meer foto's van haar vinden jullie door HIER te klikken!)

Een ietwat andere invalshoek!



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje en Opapat!

Na een eindeloze reeks foto's van het waterslot Wissekerke (het is een flinke wandeling als je twéé keer volledig rond de reuze vijver heen loopt omdat er een stom autoke voor 't kasteel geparkeerd stond dat elke foto verknoeide en we moesten wachten tot dat verdwenen was),...



Irma : "Hoe ver is 't nog?... Ik heb dorst..."

...het bekijken van de andere oude gebouwen in de buurt, het verorberen van een potje mosselen in de oude duiventoren die is omgevormd tot een restaurant, waren we eindelijk van plan - moe maar gelukkig - de terugweg naar Kallebeekveer aan te vatten.







Na een laatste pintje natuurlijk! Ah ja, de weg was nog lang!



Nand : "Irma heeft mijn pint weer afgepakt!!!"
Laathi : "Ge moet u niet laten doen hé jongen! Kom! Geef haar hier! Ik zal 't haar eens inpeperen!"



Laathi : "Irma! Heb ik u zó opgevoed??? Mensen hun pint afpakken???"
Irma : "Nee."



Laathi : "Ziedewel!"
Irma : "Ge hebt me helemaal niet zó opgevoed. Ge zijt me gewoon vergéten op te voeden."



Op de terugweg wou ik eerst toch nog mijn "grote liefde" - zijnde de vermolmde weipaal - aan Irma en Nand voorstellen...



Morgen 't vervolg...

Ge ziet, er werd niet op een druppeltje water gekeken...