Archief

Dit is een filmpje waarin je een man, Lorenzo, leert kennen die in de Camargue in perfecte harmonie leeft met zijn paarden. Hij treedt ook op met de dieren en zijn vertrouwen in hen is echt grenzeloos. Hij oefent met hen op 't strand en in zee. Op een bepaald moment ziet ge hem zelfs in zee het spoor van een "L" nalaten, de eerste letter van zijn naam, "gewoon" door met zijn dieren door 't water te galopperen. Je ziet hem met zijn paarden spelen alsof het hondjes waren. Heel mooi...

Als eersten (en dan ook nog met hun allereerste gok!) opgelost door Kathleen en Rudy!



Zo, deze foto maakt het alweer een heel stuk makkelijker.

Klaproosje had me enkele weken geleden getipt dat het Hallerbos zo mooi in bloei stond. Toen ik toch in de buurt van Brussel op tandartsbezoek moest gaan heb ik het nuttige aan 't aangename gepaard en het prachtige bloemenbos bezocht. Weliswaar 's avonds en bij regenweer, maar het was nog steeds toverachtig mooi... Bedankt voor de tip Cécile want het leverde een reeks dromerige foto's op.
Hier alvast een eerste reeksje!

         

Een waar tapijt van boshiacyntjes.

         

Zo zien de kleine boshiacyntjes er van dichtbij uit. Heel zelden zie je er ook een wit tussen staan!

         

         

         

Maar vier kleuren : groen, ros, bruin en paars... En toch oneindig veel tinten...

         

         

Met zijn voeten in het zachte mos...

         

Irma : "En met mijn poep in 't natte mos ja! Trouwens, moeder! Weet ge nu nog altijd niet dat ik geen purperen bloemen lust! Ik wil géle bloemen! Paarse blijven op mijn maag liggen. Trouwens ik verteer geen hiacynten. En wat zit ik hier eigenlijk weeral op die zompige boomstronk in de regen te zitten?! Leg me dat eens uit!"
Laathi : "Irma, niet alles op de wereld moet eetbaar zijn. Er zijn ook gewoon mooie dingen! Dingen die prettig zijn om naar te kijken! Ge moet niet alles tussen uw kiezen willen steken of in uw zakken proberen te proppen."
Irma : "OK. Maar kunnen we dan niet gewoon naar die stomme bloemen op een of ander blog gaan kijken? Dan zien we ze toch ook? En dan zit ik droog."
Laathi : "Tuurlijk schat! Daarvoor maak ik deze foto's toch! Om ze op ons blog te zetten! Dan kunnen we ze daar zien!"
Irma : "Moeder. Zíjt ge nu gewoon zo stom? Of wílt ge me gewoon niet begrijpen?"

         

Over enkele dagen - als Irma wat gekalmeerd is - nog een reeks over 't Hallerbos!
Maar morgen eerst het interieur van het Kasteel van Le Paige in Herentals.

(Deze strip had ik al wel gemaakt voor Darwin stierf natuurlijk... )
De laatste week is er flink gewerkt om ons dakterrasje weer in een zomers kleedje te steken.













Onze Ming is al even goed in mediteren als ik...
Bij mij eindigt het ook altijd op dezelfde manier

Ik zal mijn gemakkelijk raadsel maar wat gemakkelijker maken zeker?
Allez vooruit, hierop ziet ge de textuur toch al beter...



De oplossers tot hiertoe : ... geen kip...

Erg, erg, erg... Bij de oplossing van 't vorige raadsel was ik zo maar even drie winnaars vergeten te vermelden. Mijn geheugen is niet meer wat het geweest is... Nu niet dat het ooit zoveel was, maar kom, toch meer dan nu.

Een paar dagen geleden heb ik wel mijn eigen record verstrooidheid gebroken :
Ik moest dringend weg. Prop snel alles in Irma. Mijn portefeuille, mijn sleutels, mijn sigaretten (ja, ge leest het goed spijtiggenoeg...), de hoofdpijnpillen, kortom alles behalve mijn gsm, want die vond ik niet.
Ondertussen ben ik wel met de mens waar ik naar moet vertrekken aan 't bellen om nog vanalles te regelen. Zodat ik zeker niks vergeet mee te brengen enzo.
Alles wat ik nodig had zat dus op de duur in Irma, behalve mijn gsm. Onvindbaar. Naar boven gaan zoeken, Irma terug uitgeladen, beneden gaan zoeken, Irma nog eens uitgeladen, in de ijskast gaan kijken (daar heeft hij al eens gelegen), en ondertussen maar tegen mijn kameraad zeggen dat ik echt wel op punt sta om te vertrekken maar dat ik nog iets aan 't zoeken ben. Hij vraagt wat dan wel zo onmisbaar is en ik zeg hem dat ik die rottelefoon toch wel nergens kan vinden zeker! Waarop die goede mens vraagt : "Maar met wat zijt ge dan nu naar mij aan 't bellen?" In totale verstomming breng ik mijn hand naar voren en kijk als een koe op een frikadel naar mijn gsm die ik natuurlijk heel die tijd aan mijn oor had gehouden...

En dan zal ik het er nog niet over hebben dat ik een half jaar geleden, voor de eerste keer in mijn leven, een ladyshave gekocht had waar ik sindsdien echt niet tevreden over was. Hij schoor heel slecht en liet vooral krassen op mijn benen achter. Tot mijn echtgenoot me er eergisteren per ongeluk mee bezig zag en opmerkte : "Amai das een tof apparaatje, daar schijnt een lichtje in zodat ge altijd ziet waar ge moet scheren!" Waarop ik doodserieus antwoord : "Tja, maar dat trekt op niet veel zenne want dat staat op de onderkant dus ge ziet altijd wat ge geschoren hebt maar niet wat ge nog moet doen. Trouwens 't is echt geen goed ding want de aan-en-uit-knop staat ook heel onhandig op de onderkant, en het ding maakt voornamelijk krassen in plaats van dat het scheert."
Paul : "Das jammer want het zag er echt iets handig uit, zo van ver gezien toch althans."
Waarna ik het spulletje toch eens grondig bekijk... en tot de ontstellende constatatie kom dat ik dat ding dus heel de tijd ondersteboven heb gehouden...

Wel, met zo'n mens vind ik dat ge geduld moet hebben, en er zeker vergiffenis aan moet kunnen schenken als hij eens een paar namen vergeet te vermelden bij 't oplossing van 't fotoraadsel.

Grote en kleine werelden...



De maan gisterenavond.

Hanuman's oog daarnet.

Om de oververhitte geesten maar niet te veel te vermoeien zullen we 't maar simpel houden deze week. Dus fotografeerde ik iets dat garandeerd iedereen, van klein tot groot, van jong tot oud, zeker bezit...



Het antwoord niet op mijn blog plaatsen aub, maar per mail versturen. Veel succes maar nog veel meer plezier. En ja, elke dag een ander gezichtspunt van het ding. Beloofd!