Archief

Als troostprijs...omdat mijn nieuwe reisverhaal - door allerlei omstandigheden buiten mijn wil - maar niet op mijn blog raakt, heb ik het Elzasverhaal netjes bij mekaar gezet, en het zo mogelijk gemaakt om het hele verhaal in één stuk te kunnen lezen of bekijken.

Je kan het vanaf nu steeds terugvinden door op de foto in de marge te klikken waaronder "Een autotocht door de Elzas" staat.

Een autotocht door de Elzas...

Alweer een paar droevige dagen achter de rug...
Mijn beste kameraad zijn poes was stokoud en deze week zagen we haar einde naderen.
Na 18 heerlijke jaren was Lady totaal opgeleefd.
Gisteren nam ze - net zoals Ming twee weken geleden op zijn eigen domein gedaan heeft - afscheid van alles.
Ze maakte een volledige toer door mijn vriend zijn tuintje, ging alles nog eens goed bekijken waar ze heel haar leven zoveel plezier aan heeft gehad.
Haar vijverke, haar viskes, haar favoriete slaapplaatsen...
Het lijkt wel een typische eigenschap van gelukkige katten om een afscheidtoer te maken...












Gisterennamiddag nog dapper op pad,... en toch, amper 12 uur later, is ze heel zacht in ons beider armen mogen inslapen. Zonder pijn.
Na een wake van 7 uur - gevuld met zachte woordjes, lieve aaikes, gedempt licht, op een zacht kussen - stapte ze in vrede de regenboogbrug op.
Een prachtig lang en geborgen leven met een mooi teder einde. De cirkel is rond.
Maar zo triest voor mijn kameraad die nu, na 18 zalige jaren van "Lady-op-de-schoot", bij thuiskomst alleen in zijn zetel zal zitten...

Ik denk dat onze Ming daarboven pittig gezelschap heeft gekregen.
Twee hoogst eigenzinnige katten bij mekaar... Daar moet wel een "kattenvriendschap" van komen. Misschien zelfs een hemelse romance.

En voor onze bedroefde "mens-vriend" zullen wij, "mens-vrienden", wel zorgen.

En mag er nu even rust komen?... Heel even niets... Zodat ik eindelijk aan mijn vrolijk Irma-reisverhaal zou kunnen beginnen?... Please...

Enkele foto's van de bewoners van het kattenopvangcentrum "Allemaal Poezen" die ik een paar maand geleden nam.
Jullie kunnen de poezen en hun leefomgeving live gaan bewonderen nu zondag 3 oktober op de Opendeurdag!
Een ideaal moment om uw petekind te zien of een peterschap aan te gaan!
En dat alles met een hapje en een drankje!















Alle info kan je vinden door op onderstaande button te klikken!



Haast alle bewoners kan je zien in mijn fotoalbum :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/AllemaalPoezen#

Allez komaan?! Wat bracht Mozes nu mee van de berg! Toch die "stenen tafelen" zeker!!!
Maar die tip hadden Klaproosje, Yvette, Veveke, Lou, Chris en  Marleen alvast niet nodig.
Wow! Mijn reisverhaaltjes worden wel grondig gelezen zo te zien! Dat is plezant!



De krat openen was nog niks... Maar die tafel naar boven zien te krijgen...
Ik had verwacht een plat pakket te ontvangen. Blad en poten, niet gemonteerd.
Ik had beter moeten weten, dit is geen Ikea-spul, hier heeft een houtbewerker zijn ziel ingestoken en die neemt dan niet het risico dat eender welke prutser de poten onder zijn kunstwerk gaat vijzen.

Vier sterke muzikanten hebben zwetend en zwoegend het "keukentafeltje" naar boven gezeuld.
(Delicate affaire, die ge zeer diplomatisch moet aanpakken. Ge kunt niet zeggen : "Wilt ge na de repetitie een stenen tafel van een kilo of honderd mee naar boven dragen, in 't zweet uw aanschijns - en waarschijnlijk nog wat bloed ook - omdat ge aan de ijzeren reling zijt blijven hangen met uw elleboog toen ge klem zat in de bocht van de trap en ge niet meer voor- of achteruit kon met die tafel in uw handen, en pas ook misschien op voor een verschot in uwe rug?". Nee. Ge vraagt : "Zoudt ge seffens eens even mee ons nieuw keukentafeltje naar de eerste verdieping kunnen dragen?")

En zo kwam onze honderden miljoen jaren oude boom dan boven terecht.
Mathurin was onmiddellijk enthousiast. Die ligt altijd op het kleine stenen salontafeltje en vindt dit formaat nog veel toffer!



Mathurin : "Bedankt ma en pa, dat ge mijn noden zo goed aanvoelt. Inderdaad, nu ik sinds drie maanden toch weer een kilo ben bijgekomen vind ik dit wel een veel geschiktere tafel om op te liggen. Hierop kan ik me eens lekker keren en draaien en ik zal er niet zo rap af donderen. Zal ik ze alvast voor u uitpakken? Met mijn nagels raak ik goed door die plastic en dan hoeft ons ma geen oordoppen in te doen voor 't geluid van die kraakplastic?"



Nemuri Neko : "Goed idee Mathurin, pakt gij 't tafelblad uit, ik doe de poten."
Serendipity : "Maar nee jongens!!! Toch niet met uw nagels!!! Ge gaat dat hout beschadigen!!!"
Mathurin : "Allez Dipity! Dat ding heeft miljoenen jaren getrotseerd, dat gaat toch wel twee jonge katerkes van twee jaar kunnen weerstaan?!"
Hanuman : "Snotapen! Dat blad is van versteend hout, dát kan tegen alles tegen. Maar de rand en de poten zijn uit jong hout gemaakt! Die poten zijn geen krabpalen!"
Laathi : "Oh oh... Als ge díe poten als krabpalen gaat gebruiken dan zult ge ons ma nogal horen denk ik! Dan steekt ze eerst haar doppen in maar daarna brult ze wel dat ge 't tot op 't einde van de Kempen hoort. Daar kunt ge zeker van zijn."



Mathurin : "OK! OK! Al goed!"
Nemuri Neko : "Dan niet hè seg! Dat ze ze zelf uitpakken. Dan wil een kater al eens behulpzaam zijn..."



Hanuman : "En ik vind ook niet dat het gepast is dat ge op zo'n miljoenen jaar oud kunstwerk van de natuur uw achterwerk zit te wassen Mathurin."
Mathurin : "En waarom niet? Mijn achterwerk is ook een kunstwerk van de natuur!"
Nemuri Neko : "Mathu jongen, trek het u niet aan. Laat die ouwe brompotten toch zagen. Dat is nu eenmaal hún natuur."



Hanuman : "Zó. Aan een tafel zit ge zó. Op een stoel."

Morgen, of overmorgen, zo snel ik me iets beter voel, "Irma aan de kastelen van de Loire".
En nee, wees gerust, we hebben geen kasteeltje besteld dat ze hier over drie maanden gaan komen afleveren.

Ik moest het eerst helemaal verwerken eer ik er over kon schrijven.
Ming's heerlijke leven en zijn tedere afscheid maakten een mooie begrafenis belangrijk voor me om het verlies te kunnen verwerken. 16 jaar deel uitmaken van mekaars leven - dag in, nacht uit - dat is lang. Ge zijt dan een stukje van mekaar geworden.

Wij begraven onze poezen altijd in oude notenkistjes in de tuin onder een grote struik. Zonder grafsteentjes of monumenten, gewoon in de aarde. Laat de natuur tot de natuur terugkeren.

Toen Tabitha 3 jaar geleden stierf moest alles haastig gaan, en was er amper tijd om te rouwen, omdat we toen midden in de uitverkoop van onze winkel zaten. Nu was er tijd genoeg en hebben we die ook gebruikt om ons verdriet een plaats te geven.
Tijdens de nachtwake voor Ming zijn dood, had ik me helemaal aan hem gegeven. Ik zette bewust mijn verdriet opzij om  kalm te zijn en hem zo goed mogelijk te kunnen begeleiden en gerust te stellen. Achteraf krijgt ge dan een lawine van pijn over u heen, maar dat is niet erg als ge een manier en de tijd vindt om het allemaal een plaats te geven.

Ming zijn favoriete plek was een hoekje onder een struik op de vlonder, de plaats waar de eerste zonnestralen vallen. In de zomer moest en zou hij om zes uur opstaan om toch zeker geen straaltje te missen! Heelder seizoenen heeft hij daar van zijn zonnebad genoten. Ik heb hem dan ook na zijn dood even op zijn lievelingsplek gezet zodat de andere poezen desgewenst eens konden komen snuffelen en ook afscheid nemen. In hoeverre een dier besef heeft van de dood weet ik niet, maar ik merkte de volgende dagen wel op dat Serendipity, klaaglijk miauwend, overal naar hem op zoek was.

Wie niet graag de foto's ziet doet nu best het blog dicht.





Ming voor de allerlaatste keer onder zijn lievelingsstruik.



Phineas...



Mathurin...



Hanuman...



En ten lange leste, zijn beste vriendin, Serendipity, kwam heel voorzichtig kijken.
Laathi liet het liever aan zich voorbijgaan.

Met takjes van zijn struik versierde ik zijn kistje.



Vooral zijn lieve, korte, kromme, stompe staartje wou ik goed laten uitkomen.









Mijn jongste jongens zien dat het goed was.
Wat zou er op zo'n moment in zo'n kattekopje omgaan?...






Het takje dat onder zijn snuit lag nam ik terug weg.



Dat hoort vanaf nu bij "het blaadje van Tabitha".



Dat, helemaal verdroogd, nog altijd in mijn kast ligt.



Uiteindelijk zat er niets anders op dan de put te graven...



Nemuri Neko blijft in de buurt. Onze jongste en onze oudste.
Tien dagen ervoor lagen ze nog lekker tegen mekaar aan in de zon...



Alhoewel het wezen van mijn beestje dan al lang in "mijn hartemandje" zit, zijn dat toch moelijke momenten.



Toedekken voor het slapengaan...









Het was een regendag, en de donkere wolken waren nooit ver weg, maar tijdens ons afscheid scheen de zon. Ming zou dat heerlijk gevonden hebben.






En daarna blijft 1 eetplekje leeg...



En Serendipity zoekt, waar Ming naartoe is...
Zelfs zijn etenspotje is weg, alleen zijn matje ligt er nog...
Ze begrijpt het niet...



Ming zijn lievelingsplek zal niet lang leegblijven...

Voor wie "mijn hartenmandje" niet kent - mijn manier om mijn poes voor eeuwig in mijn hart te bewaren - , of voor wie zich het verhaal van "het blaadje van Tabitha" niet meer herinnert...
Via onderstaande link kom je terug bij dat verhaal :

http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186437601&stopdatum=1186524001


En vanaf morgen komen er terug totáál andere verhalen op mijn blog!
(Alhoewel mijn avontuur in 't ziekenhuis vandaag ook niet zo'n prettig einde had. Maar dat verhaal stel ik met plezier even uit.)