Zaterdag 21 augustus 2010
27 jaar... op een plastic bordje...
Eergisteren waren we 27 jaar samen... Vroeger - voor ik met mijn surrealistische ziekte opgezadeld zat - zouden we dat uitgebreid gevierd hebben in een goed restaurant, bij voorkeur in een tropisch land...
Nu gaat het er enigszins anders aan toe. Het wordt wel heel letterlijk "vakantie in eigen land", nog smaller zelfs : "vakantie op eigen terrasje"...
Maar mijn echtgenoot doet zijn uiterste best er toch nog iets van te maken!
Met afhaal-Japanner! Eten uit plastic bordjes met houten stokjes, stiller kan haast niet...
Maar toch, écht op restaurant gaan heeft bij sommige gelegenheden toch een feestelijker cachet...
Phineas : "Wat is dat nu weer voor flauwekul?! Geen feestelijk cachet? Rauwe vis!! Zoiets niet feestelijk durven noemen! Draai uw rug maar eens om en ik zal u eens laten zien wat feesten betekent!..."
We zijn maar niet op zijn voorstel ingegaan, hebben onze rug niet gedraaid, en hebben het merendeel zelf opgesmikkeld.
(Er schoot nog meer dan genoeg over voor onze viervoeters want eigenlijk was het gewoon niet te vreten.
)
Maar kom, niet getreurd, zo'n stilte-feestje thuis heeft ook enorme voordelen die in geen enkel ander restaurant mogelijk zouden zijn...
Natafelen met uw oudste lieverd op schoot...
Dát is pas geluk!
Normaal had ik dit weekend in Antwerpen tussen de reuzen gezeten, om me te buiten te gaan aan 't nemen van honderden foto's en van terraske tot terraske te zwerven. Dat kan natuurlijk niet meer. Tussen duizenden mensen en hun gejoel - en geluiden die onverwacht van alle kanten kunnen komen - is rondlopen onmogelijk geworden. Dus nee, geen foto's van de reuzen op mijn blog... Jammer maar helaas.
Gelukkig zal ik er toch van kunnen genieten via de foto's die mijn vrienden gaan nemen.
Vanavond krijg ik een kado waar ik 8 maanden geleden 1 (of misschien zelfs 2, als ik dat fysiek had kunnen waarmaken) meter voor omhoog gesprongen zou zijn van puur geluk. Nu ligt ook dat weer enigszins anders...
Alleszins, ik ga mijn kado "in ontvangst" nemen. Met angst in het hart, heel mijn assortiment oordoppen in mijn zak, en mijn fotoapparaat in mijn hand...
Als ik het overleef lezen jullie er binnenkort wel meer van!
Nu gaat het er enigszins anders aan toe. Het wordt wel heel letterlijk "vakantie in eigen land", nog smaller zelfs : "vakantie op eigen terrasje"...
Maar mijn echtgenoot doet zijn uiterste best er toch nog iets van te maken!
Met afhaal-Japanner! Eten uit plastic bordjes met houten stokjes, stiller kan haast niet...
Maar toch, écht op restaurant gaan heeft bij sommige gelegenheden toch een feestelijker cachet...
Phineas : "Wat is dat nu weer voor flauwekul?! Geen feestelijk cachet? Rauwe vis!! Zoiets niet feestelijk durven noemen! Draai uw rug maar eens om en ik zal u eens laten zien wat feesten betekent!..."
We zijn maar niet op zijn voorstel ingegaan, hebben onze rug niet gedraaid, en hebben het merendeel zelf opgesmikkeld.
(Er schoot nog meer dan genoeg over voor onze viervoeters want eigenlijk was het gewoon niet te vreten.
)Maar kom, niet getreurd, zo'n stilte-feestje thuis heeft ook enorme voordelen die in geen enkel ander restaurant mogelijk zouden zijn...
Natafelen met uw oudste lieverd op schoot...
Dát is pas geluk!
Normaal had ik dit weekend in Antwerpen tussen de reuzen gezeten, om me te buiten te gaan aan 't nemen van honderden foto's en van terraske tot terraske te zwerven. Dat kan natuurlijk niet meer. Tussen duizenden mensen en hun gejoel - en geluiden die onverwacht van alle kanten kunnen komen - is rondlopen onmogelijk geworden. Dus nee, geen foto's van de reuzen op mijn blog... Jammer maar helaas.
Gelukkig zal ik er toch van kunnen genieten via de foto's die mijn vrienden gaan nemen.
Vanavond krijg ik een kado waar ik 8 maanden geleden 1 (of misschien zelfs 2, als ik dat fysiek had kunnen waarmaken) meter voor omhoog gesprongen zou zijn van puur geluk. Nu ligt ook dat weer enigszins anders...
Alleszins, ik ga mijn kado "in ontvangst" nemen. Met angst in het hart, heel mijn assortiment oordoppen in mijn zak, en mijn fotoapparaat in mijn hand...
Als ik het overleef lezen jullie er binnenkort wel meer van!
