Archief

Zaterdag, 3 september 2011.

Le Canepière. Générac.

3. Royale dutjes.

Het franse ontbijt was heel verzorgd, maar wij zijn nu eenmaal geen zoetebekken op dat uur van de dag. Gelukkig hebben we onze eigen ijskast bij, gevuld met salami’s en kaas, waar onze Franse vrienden met afgrijzen naar kijken als we zoiets op onze nuchtere maag naar binnen zitten te werken.

Na het ontbijt was het nog een beetje grijzig dus besloot ik een tukje te gaan doen in mijn vorstelijke bed. Net na de middag brak de zon in volle glorie door en verhuisde ik van bed. Nu was eentje naast het zwembad beter geschikt. Lekker met de poezen liggen zonnen. Hopen eindelijk eens een tintje te geven aan dat spierwitte vel van me.

Heerlijk om een hele dag in de grote ommuurde tuin door te brengen en u afgesloten te voelen van al wat er zich in de wereld afspeelt. Als ik daar zou wonen zou ik net als Jacqueline niet meer op reis willen. 

Het diner was iets te rijkelijk. Het was zo lekker dat ik me schandelijk overeten heb. Ik ben dat natuurlijk niet meer gewoon om “op restaurant” te eten. Eerst een slaatje met gevulde champignons, vervolgens een flinke “loze vink” gemaakt van kippewit gevuld met tapenade en omwikkeld met lapjes spek, met aardappeltjes, vervolgens vier stukjes delicieuze kaas en daarna toen nog een mega-vullend mascarpone-dessert. Toen Jacqueline en ik ons naar onze privé rooktafel begaven wou mijn buik niet meer mee. Ik liep gewoon krom. God in Frankrijk, maar dan zwanger. Jacqueline en ik zijn vier handen op 1 buik en nu hadden we dus zeker plaats om onze handen te leggen. 

Op de glazen tafel had ze vanavond een tafelkleed gelegd om mijn oortjes te sparen, jammer genoeg hield het dorpsbestuur minder rekening met de rust. Onze oase van stilte werd geteisterd, ook hier in deze uithoek, door een boenke-boenke feest. Rond 23 uur vielen de eerste dikke druppels, het Belgische weer had ons met enige vertraging ingehaald. Natuurlijk is er geen bui te erg die ons twee er van zou kunnen weerhouden om al lachend onze sigaret te blijven zitten roken onder de parasol…

Het fotoalbum van de dag : 

https://picasaweb.google.com/laathi.webalbums/CanalDuMidiHoofdstuk3?authkey=Gv1sRgCP7izK7pheisaw#

Vrijdag 2 september 2011.

Le Canepiere. Générac.

2. Le valléant pays, qui n’est pas le mien.

Na een kort nachtje een rijkelijk ontbijt opgepeuzeld in de haast lege eetzaal van de Campanile. De akoestiek was weer gruwelijk voor me en het terras jammer genoeg gesloten. Maar de pannenkoekskes smaakten.

De eerste taak bestond uit een Aldi te zoeken waar we “une Therèse” konden kopen, anders gaan er nog veel fotokes van onze auto getrokken worden vrees ik. Een Medion GPS was nergens te vinden, dus zullen we onze weg maar traag voortzetten. Zoals gisteren, geflitst worden aan 112 als ge 110 moogt, is echt te onnozel. Ondertussen ging ik in een Gifi op zoek naar een beeldje van een kip omdat Jacqueline die verzamelt, maar ook ik kwam van een kale reis terug.

Flink dutje gedaan. Sinds we onze eigen kopkussens meenemen kan ik me een gezellig nestje bouwen op de achterbank. Rug- en voetsteuntjes en nachtkastjes genoeg. Met al de rommel die tussen de zetels staat raak ik bijna aan een tweepersoonsbed. Voor korte mensen dan wel.

Wakker geworden op de Autoroute du Soleil, en ze maakte haar naam waar. Hier was het al 32°! Hm, misschien had ik toch niet al die lange onderbroeken en damart t-shirts van de Spitsbergenreis moeten inpakken?...

Onderweg stopten we aan het monument van “la Porte du Soleil”. Een optisch heel interessant kunstwerk dat ideaal ligt aan deze autostrade van de zon. Een ronde opening in een dikke cirkelvormige stenen schijf, waar een trapje doorheen loopt, dat u naar een stenen pad leidt van waaruit ge een kolossale ronde glanzende steen ziet. Van wel 10 meter doorsnede! Naarmate ge afstand van het monument neemt ziet ge de enorme stenen zon door het gat van de eerste schijf opkomen of ondergaan. Heel knap gevonden. Over een paar eeuwen zullen ze hier wel een nieuwe Stonehenge van maken, of minstens iets dat de Maya’s hier geplant hebben om het einde van de wereld aan te kondigen.

Toch wel fijn, nu de grote vakantie en het lawaaiseizoen voorbij is, dat het mijn beurt is om mijn kop terug uit te laten. Na een doorregende zomer binnen gezeten te hebben is het zalig om tussen de rotsen te rijden, bossen en dalen te zien, en af en toe uit te stappen en een hete zon te voelen. Mijn vakantieseizoen is nu wel beperkt tot het kalme voorjaar en najaar, en het is fijn te weten dat het dan ook nog echt mooi weer kan zijn. De weersvoorspelling voor vandaag in Frankrijk was : stormen over het hele land. Nochtans rijden we al heel de dag in volle zon. Ik had dus helemaal niet zo bang moeten zijn dat mijn kop kierewiet ging worden van de knallende regen op de ruiten, het geklets van de ruitenwissers en het geraas van auto’s op kletsnatte wegen. Een mens mag al eens chance hebben.

De verwelkoming in Le Canepière door Jacqueline en Gilles was meer dan hartelijk. Hun oude poes was dit jaar gestorven en nu lagen er twee dikke bollen wol, die bij nader inzien, twee perzische poezen bleken. Coco en Chanel. Op de schaal van raskat een 10, in vergelijking waarmee onze Cadfael die we vorig jaar uit Nîmes meenamen een 1 is. Oh, wat waren dat toch zalige dagen die we hier vorig jaar met onze jonge vondeling doorbrachten…

Het voelde als thuis komen. Er logeerden twee Belgische dames uit Doornik in de kamer die we vorig jaar hadden betrokken, dus werden we nu naar de “Chambre Rouge” geleid. Prachtig! Ik voelde me Koningin Marie Antoinette! Sjieke, stijlvolle decoratie, alles in rood en beige. De bedsponde bestond uit een Thais houtsnijwerk. De aanpalende grote hypermoderne badkamer voelde zich perfect thuis in het oude zuiderse landhuis.

Hoewel het avond werd was het nog 28°, en de temperatuur van het zwembad voelde heerlijk. Na onze maanden van regen was de aankomst hier een verademing voor onze verkleumde botten. Alleen, en in een openluchtzwembad, kan ik nog goed zwemmen zonder oordoppen. Wat me in het Zwarte Woud in het binnenzwembad niet lukte vanwege de griezel-akoestiek.

Bij het aperitief zaten we allemaal samen te praten in de enorme ommuurde tuin waar de twee jonge perzen speelden en in de bomen klommen. Ook hier hebben ze kragen rond de stammen moeten aanbrengen om de poezen te verhinderen de tuin te verlaten. Echte kattenliefhebbers zijn allemaal hetzelfde, welke nationaliteit ze ook hebben.

Het diner aan de lange tafel buiten was weer heel lekker. Vijf heerlijke gangen verorberen terwijl we met zijn zessen zachtjes konden babbelen was voor mij weer feest. Alleen van het glazen tafelblad hadden mijn oren last. Maar dat zou Jacqueline morgen wel oplossen. Ze waakt over mijn oortjes als over een nest jonge katten.

Enkele foto's :

https://picasaweb.google.com/laathi.webalbums/CanalDuMidiHoofdstuk2?authkey=Gv1sRgCJXXwZr46Y2QswE#

Och, waarom alles beginnen te vertellen. Ik laat u gewoon stukjes reisverhaal lezen... Ik had ze meer als dagboek geschreven omdat ik me zo slecht voelde, maar sommige stukken kunnen evengoed als reisverhaal dienst doen.

Dus hier gaan we weer!

Donderdag 1 september 2011.

Campanile, Vandoeuvre-lès-Nancy.

1. Paintball met aardbeismaak.

Na een maand volgepropt met ellende - een poetsvrouw die 5 jaar bij u werkt en plots blijkt te stelen als de raven (als een hele vlucht raven zelfs) en die ge dan wel moet ontslagen ; de bangelijkste overstroming die we ooit al meemaakten, waarbij het water zelfs over het voetpad onder de winkeldeur binnenstroomde en die de kelder blank zette (alhoewel blank niet het juiste woord was, maar grijsbruin beter geschikt zou zijn) ; een huurder die overhaast wou intrekken nog voor de loodgieters en dakwerkers klaar waren met de renovaties ; mijn oudste vriendin die me “mijne congé” gaf omdat ik in haar ogen enkel nog een bron van ergernis en een vat vol zelfmedelijden ben ; en daarbovenop nog wat kleinere ellende - brak dan toch de lang verwachte zaterdag aan. De eerste dag zonder werkvolk, mét droge kelders én gerepareerde daken, een dag om heerlijk te rusten om zondag in te pakken en maandag, zoals al lang gepland, naar Frankrijk te vertrekken. Maar nee, er ging nog een staartje aan de miserie gebreid worden. Een poezestaartje.

Zaterdagavond in bed voelde ik tranen op mijn hand vallen, deze keer eens niet van mezelf, wel van Laathi. Dikke druppels rolden uit haar rechteroog. De volgende dag bleek het al een etterende oogontsteking geworden. De dierenarts raadde telefonisch Teramysine zalf aan, Paul rende naar de “apotheek van wacht”, en we begonnen de verzorging. Ze zou haar geneesmiddel moeten krijgen tot 3 dagen na de genezing... Wat nu?

Geen poetsvrouw meer die voor de poezen kwam zorgen, en de in nood opgetrommelde poespasser - woont achter de hoek, ziet dolgraag katten, is 100% betrouwbaar - maar… is hyper-allergisch voor katten! Hij krijgt ademnood als hij ze aanraakt. Een ware heldendaad dat die vriend ons uit de nood wou helpen. Voedstervader spelen lukt nog net, maar Laathi verzorgen zou hij echt niet kunnen zonder zelf te stikken.

Maandag namen we Laathi mee naar de dierenarts en kreeg ze gerichtere oogdruppels. Om de twee uur moest ik ze toedienen en dan zou ze op enkele dagen genezen zijn. Mijn lieve Laathi ging overal met me mee en elke twee uur liep mijn gsm af : “druppeltijd!”. Al snel was mijn schuchtere beestje aan de behandeling gewend, ze werd door al de aandacht zelfs minder en minder schuw. Maar de vraag bleef wel : wie ging haar druppels geven als ik weg was?...

We besloten de reis alvast tot dinsdag uit te stellen en haar dan bij de dierenarts in het hospitaal (een kooi in een kelder) achter te laten, om ocharme 4 oogdruppels per dag toegediend te krijgen! Geen prettig vooruitzicht om mijn meest timide diertje in een kooi te laten opsluiten in een onbekende omgeving bij onbekende mensen, dus stelden we de reis maar weer een dag uit. Ik zocht ondertussen een alternatief in mijn - sinds die hyper-acusis toesloeg - flink ingekrompen vriendenkring, maar vond niemand die de mogelijkheid zag haar voor die twee dagen op te vangen en die dagelijkse vier druppels  te geven. We besloten dan maar de hospitalisatie uit ons hoofd te zetten en pas te vertrekken als haar oog helemaal in orde was en ze nog  haar laatste 8 extra druppels had gekregen. Dinsdagnacht bood een vriendin, die erg ver weg woont, spontaan aan om ze bij haar te komen brengen, maar daar was het ondertussen te laat voor. Desalniettemin ontdooide haar vriendelijke en gemeende aanbod mijn enigszins verbitterde hart.

Om donderdag 6 uur ’s avonds konden we eindelijk vertrekken. Laathi’s oog was sinds 48 uur weer in perfecte staat, de laatste druppels waren gegeven, en mijn lieverd was aanhankelijker dan ooit. Al het picknickgerief werd ingeladen, tot en met een onderlaken voor op de matras in de boot. We waren ons stadje nog niet uit of de aardbeien vlogen ons al om de oren. Paul had twee open doosjes op de hoedenplank gezet en bij de eerste “coup de frein” veranderden die in losgeslagen projectielen (paintball met aardbeismaak), die natuurlijk eerst terug bijeen moesten gezocht worden, want aardbeien die gemalen worden door vestjes en fototassen en nog wat andere bagage op de achterbank… Nee, echt interessant zou dat niet worden. Zeker niet voor de pels van Irma.

Al vóór Hasselt noteerden we het eerste ding dat we vergeten waren : onze mobiele Trees. Om ons voor flitspalen te waarschuwen. Vervolgens hadden we harde eitjes om te knabbelen maar bleek het potje geen zoutvat maar een zoutmolentje. Probeer maar eens in één hand een ei te houden en met de andere hand aan zo’n ding te draaien. Overal verkruimeld ei en zout. Maar het gesukkel loste zichzelf snel op want na twee eitjes bleek de zoutpot al leeg.

Een beter voorteken was dat we al in Limburg een hele vlucht ooievaars over de autostrade zagen vliegen. Waarom nog verder rijden? We zouden al evengoed hier onze tenten kunnen opslaan. Maar ja, dat is waar, we hebben een bootje gehuurd en gaan op het Canal du Midi varen.

Door ons veel te late vertrek zouden we nu in twee dagen naar Narbonne moeten racen, in plaats van rustig 5 dagen langs mooie streken te rijden. Jammer, zo’n lang traject zal voor mijn kop geen pretje worden, maar de gezondheid van mijn poes gaat voor.                                                                             

We stopten in Luxemburg, Paul ging mijn sigaretten kopen en ik probeerde een waanzinnig mooie zonsondergang te fotograferen met als voorgrond… een gigantische electriciteitsmast en enkele tientallen geparkeerde vrachtwagens. Echt wel een indrukwekkende foto om de reis mee te beginnen. We zullen dit maar best niet als een voorteken zien want dan vaart onze boot volgende week tegen een zuidfranse ijsberg.

Na een uur misten we onze Trees wel degelijk want we kregen de eerste lichtflits in onze ogen… Ik vrees dat er morgen onderweg een nieuwe gaat gekocht worden.

De pas gewassen auto is vuil, kleurig vuil, van aardbeirood tot eigeel, de achterbank is al tot een chaos herschapen door het zoeken naar rondgeslingerd fruit, de eerste slechte foto is genomen. Dus… de vakantie is begonnen! En dat op de dag dat we vroeger terug naar school hadden gemoeten. Wat een luxe!

Tot onze verbazing geraakten we zelfs nog om 22h tot een Campanile hotel in Nancy. En nog beter : vlak ernaast was een Quick die nog een half uurtje open bleef en waar we helemaal alleen op het terras konden eten! Ik kon mijn geluk niet op! Eindelijk nog eens “op restaurant”, al is het dan maar een hamburgertent, voor mij is dat al feest!

Met een stoeltje voor mijn kamerdeur, in volle rust onder een flinke eikenboom, kon ik mijn eerste reisverhaaltje schrijven. Het enige dat ik hoorde was het “plop plop plop” van de vallende eikels op het gras. Een heerlijk geluid dat waarschijnlijk niemand anders dan ik kan horen. Zalig!

De zielige foto-oogst van deze dag is te zien op :

https://picasaweb.google.com/laathi.webalbums/CanalDuMidiHoofdstuk1?authkey=Gv1sRgCJewn9LruKKscw#

Morgen het vervolg!