Tall Ships deel 5
Ik hou enorm veel van boten, vooral van oude zeilschepen. Iets wat ik duidelijk van mijn pa geërfd heb. Zijn grootste plezier was om 's zondags op de Scheldekaaien te gaan wandelen en naar de boten te kijken.
Met die stomme ziekte dacht ik deze keer de Tall Ships niet te kunnen bezoeken, maar toen maandag het vuurwerk zo goed was meegevallen ben ik dinsdag toch naar de Sail Out gaan kijken.
Even een foto van Google "geleend"...
De rode cirkel geeft aan van waaruit ik mijn foto's nam.
De Sluis rechts van de cirkel is de Royerssluis,
waar de boten uitkwamen voor de parade begon.
Onderaan rechts het stadscentrum met de kathedraal.
Linksboven vloeit de Schelde richting zee.
De witte strook rechttegenover de rode cirkel : St. Anneke Plage.
Op rechteroever vonden we een plek met een goed zicht naar beide kanten en 't werd allemaal nog véél plezanter toen we begonnen te verbroederen met enkele omstaanders. Op de duur werd er veel meer plezier gemaakt met onze gekke opmerkingen dan met de botenparade. 't Was ook soms lang wachten tot de volgende voorbij kwam. En dat in die warmte, al rechtstaand, uren aan een stuk...
was 't wel heel fijn om goed gezelschap te hebben. Voor mij was het zalig om nog eens spontaan sociaal contact te hebben. Met die oordoppen is 't gewone leven soms moeilijk aan 't worden. 
Een deel van 't onverwachte vrolijke gezelschap.
Aangezien we zo lang moesten wachten gingen op de duur de gesprekken enkel nog over dorst of drank. Jeanine, een dame van ons spontaan ontstane gezelschap, trok er op uit om drinken te zoeken. Ze had enkele honderden meters verder een kraampje gevonden, 20 euro op de toonbank gelegd en gewoon gezegd : "Doe dat zakske maar vol drinken madam". En binnen 't half uur kwam Jeanine met haar kostbare lading terug bij ons groepke, dat haar overlaadde met dankbetuigingen. 't Wachten op de boten kon er alleen maar nóg plezanter door worden.
Voor de fotografen was 't soms moeilijk, er stond al eens een struik in de weg, er vaarden moderne bootjes tussen de elegante oude zeilschepen, naast de kathedraal stonden een paar lelijke oranje kranen op bouwwerven. Kortom het zicht werd regelmatig door vanalles verstoord.
Dus gingen we plannen maken wat we volgend jaar allemaal zouden meebrengen om het ons wat comfortabeler te maken.
Ons lijstje, dat eerst uit een koelbox met drank en enkele stoeltjes bestond, groeide langzaam maar zeker. Het werd al een bolderkar vol drank. Uiteindelijk een koelwagen, daar konden we dan ook ineens de tafel en stoelen in kwijt. Vervolgens ging er ook een zaagmachine meegenomen worden om wat in de weg staande bomen en struiken uit ons beeld te verwijderen. Aangezien we die lastige moderne bootjes ook zouden moeten trachten te kelderen gingen we nog een aanhangwagentje achter de koelwagen hangen met een bazooka erop gemonteerd.
Kortom, als de boten ooit één van de volgende jaren terugkomen gaan we flink geladen zijn. 
Het was heerlijk om te kunnen lachen en dollen. Stom genoeg kon het niet zonder oordoppen (bij elke zeilboot die uitvaarde weerklonk een kanonschot als eerbetoon, er vlogen constant helicopters over ons hoofd, en achter onze ruggen fietsten nijdige wielertoeristen die maar met hun bellen bleven rinkelen om al de boten-kijkers uit de weg te krijgen). Veel delen van de gesprekken heb ik dus weer moeten missen, maar niet getreurd, ik was al heel blij met wat me ten deel viel.
Het is een heerlijke namiddag geworden. Met dank aan dit zalige gezelschap! Hopelijk komen we mekaar nog eens ergens tegen!
Even verliet ik 't gezelschap om een beetje verder - iets struiklozer - te kunnen gaan fotograferen.
En ondertussen gebeurde er dit...
Irma : "Ik word zo plakkerig van die cola van ons ma..."
Tante Jeanine : "Kom hier arm schaap, hier is iets veel gezonder!"
Irma : "Dank u, Tante Jeanine. Ik mag u toch al Tante noemen hé? Ik ken u uiteindelijk nu toch al bijna een uur?"
Tante Jeanine : "Tuurlijk schat. Kom drink maar eens goed door, want gij hebt nog niet veel plezier aan uw dag beleefd denk ik zo..."
Irma : "Ge weet het dan toch, Tante Jeanine. Merci!"
En zo vond ik haar dan een kwartiertje later terug...
Irma : "Ik wil de zzzzzzzzzeeeee zzzzzzzien! De zzzzzzzeilbootjessssss! De zzzzzzzon zzzzzzzzien zzzzzzzzakken in de zzzzzzzzeee..."
Irma : "Oooooooooh! Hoe ssssssschóóóón! Twwwweeee zzzzzzzzzzevenmastersssss..."
Zie ik daar schuldige gezichten tijdens 't opruimen van onze rommel?...
En toen verdwenen stilaan de laatste schepen richting zee...
Van een contrast gesproken...
De oude zeilschepen temidden van de schoorstenen van de moderne olieraffinaderijen...
Héél blij dat ik uiteindelijk toch naar de Tall Ships ben gaan kijken.
En dan nog in zo'n prettig gezelschap!
Vrolijke Tall Ships-vrienden, stuur me maar een mail, ik heb nog een paar toffe portretjes van jullie klaar liggen!
En bedankt Nand voor de zotte foto's van Irma!
