Archief

Veel mensen zijn al heel warm. Maar ja, dat kan ook moeilijk anders met dit weer.
Vanaf nu dus in kleur...
Maar morgen zullen hier dan zeker 10 namen staan vrees ik...



Nu slechts ééntje : Arendsoog Jan!

Deze week... nóg makkelijker!
Maar om 't toch een klein beetje moeilijker te maken beginnen we in zwart-wit...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

In de loop van de namiddag volgt de volgende aflevering van 't reisverhaaltje!

Ik ben onderweg... langzaam maar zeker!
Over een half uurtje een nieuw fotoraadsel en in de loop van de namiddag de 9de aflevering van het reisverhaaltje!

Donderdag, 10 juni.

Elzas, Ecomusée.

4. “Cigogne sauté”. Het bestaat dus.

De dag heel langzaam begonnen door twee knus dicht bij mekaar slapende slakken te fotograferen. Hoe kunt ge als fotograaf een vakantiedag stresslozer beginnen? Uw onderwerp is traag, straffer nog : het slaapt en ge kunt het benaderen tot op een centimeter.

Ze zijn zo lief meneer. En zo stil.

Het onbijt was al even rijkelijk als het diner. Een buffet, dat we misschien in België mediumgroot zouden noemen, maar wat naar Franse normen bijna een Breugeliaanse toestand was. Camembert, noten, rauwe hesp, tomaatjes, sla, en dat allemaal bovenop de gewone confituur en yoghurt spulletjes.



Irma : "Hallo?! Ma?! Gíj hebt uw ontbijt gehad, wilt ge nu aub eens aan mij denken?... Zet uw bril op ijdeltuit! Dan ziet ge tenminste dat ik niet aan die bloemekes aan kan!!!"



Irma : "Sorry. Ik heb me vergist. Ik dacht dat het er andere waren. Deze lust ik niet. Het moeten er volledig gele zijn. Laten we maar ergens anders naartoe gaan."

Onder een gloeiende zon begonnen we vol enthousiasme aan onze wandeling in ’t park. In tegenstelling tot gisterennamiddag was de rust ver te zoeken. Achter elk huisje dook wel een gillende klas schoolkinderen op. Op het markplein werd uitleg gegeven maar de kinderen die naast me zaten vonden het maar saai en ’t was veel boeiender om met hun schoenen het grind op hoopjes te duwen. Voor mij een gruwelijk geluid. Van heel de ochtend heb ik geen enkele uitleg kunnen volgen omdat het niet mogelijk was om zonder oordoppen rond te lopen. Doodvermoeiend.



Een beetje verveeld...

’t Is ook lastig. Mensen zien u intens foto’s nemen, ze willen dan met liefde en plezier wat bijkomende uitleg komen geven, en dan zien ze dat ge doppen uit uw oren haalt! Precies of ge zijt in niets van wat ze net verteld hebben geïnteresseerd! En begin dan maar zoiets waanzinnigs als hyper-acusis uit te leggen. In ’t frans. Niet dat het uitmaakt in welke taal ge zoiets moet trachten uit te leggen, er is toch geen mens die het begrijpt, laat staan die het zich kan inbeelden. Maar het brengt me wel in een lastig parket.

En er waren in de voormiddag zoveel fijne gebeurtenissen mee te maken…

Het voeren van de neerhofdieren heb ik maar overgeslagen want daar was het gejoel van de kinderen niet te harden. Ondertussen hebben we dan het huisje van de coiffeur bezocht. Er lagen tal van instrumentjes om snorren te soigneren en de oudste haardrogers leken wel monsters uit één van de eerste science-fictionfilms. De houtzagerij liet ik links liggen. Dat lawaai kende ik nog goed genoeg van in mijn pa zijn fabriek. Pa is ook doof geworden van ’t kabaal van zijn machines, dat hoef ik er echt niet nog bovenop te krijgen.

 

't Moeten niet altijd schapen zijn.

De lunchtijd van de varkens wou ik echt niet missen. Het zijn zo’n kolossale en grappige beesten. De dikke harige zwarte varkens werden met knollen gevoerd op het marktplein. Het mannetje (300 kilo?) duwde zijn ega steeds op de meest grove manier opzij om haar knollen in te pikken. Hij had echt de manieren van een varken. Onze roze haarloze zwijnen houden van modderbaden om zichzelf te beschermen tegen de zon. Modder is voor hen dus zonnecrème. Hoe meer schaduw een varken heeft hoe properder het is. We reizen om te leren…

Op de middag werden aan de versterkte hoeve de ooievaars gevoed. Ze krijgen de ééndagshaantjes, die in de kippenkwekerijen vergast worden nadat de hennetjes van de haantjes gescheiden zijn. God wat leven we toch in een gruwelijke wereld…

De jonge ooievaars kunnen nog niet vliegen dus het zijn enkel de volwassenen die al eens een haantje komen meepikken. Het jong grut wacht ongeduldig op het nest tot ma terug is en haar maag komt leeg kotsen… Heel de kroost pikt tegelijk naar haar snavel om toch maar als eerste aan de lekkerste brokjes te geraken. Echt smakelijk is het niet zeker als je bedenkt in wat voor smurrie die beesten liggen. In zo’n nest is vanzelfsprekend geen toilet… De man die gisteren de jonge vogels ringde droeg handschoenen om zich te beschermen tegen hun ongedierte. Met reden.

De nesten zijn indrukwekkend. Een ooievaar blijft maar bouwen. Het grootste nest dat ooit ontdekt is woog 700 kilo! In de samenstelling werden onder andere schoenen teruggevonden. Als ge ooit een ooievaar op uw dak wilt, zie dan dat uw dak er tegen kan. Grappig is ook dat op de meeste daken van het park een groot metalen rad bevestigd is waarop de ooievaar zijn nest kan maken. Maar net als bij mensen zijn er ook die liever zonder bouwvergunning aan de slag gaan. Op het huisje pal naast de voederweide heeft een koppel hun nest op het uiteinde van een dak gebouwd. Geen rad nodig, we fiksen het zo wel, en dan zitten we op de eerste rij voor ’t restaurant. Slim gezien.

In augustus zullen alle ooievaars vertrekken. De jongen zullen ze hier de eerste drie jaar niet terug zien, die blijven in Afrika of Spanje tot ze volwassenen zijn, dan pas keren ze terug naar de Elzas. Gesteld dat ze dan nog leven, want in Afrika wordt er volop op hen gejaagd. Van ooievaar kan blijkbaar een lekker stoofpotje gemaakt worden, en dát heeft daar nog altijd prioriteit op ecologisch bewustzijn. “Cigogne sautée” bestaat dus blijkbaar toch. Amper 1 op de 8 vogels zal volwassen worden….

De dieren nemen niet de kortste weg naar ’t zuiden aangezien het niet zo’n geweldige vliegers zijn. De spanwijdte van hun vleugels is wel meer dan anderhalve meter maar er hangt wel een brok vogel van vier kilo tussen.

Ze hebben thermiek nodig om in de lucht te kunnen blijven zweven, vandaar dat ze boven land blijven zweven en een omweg langs Gibraltar maken. Daar is de oversteek  van de zee het smalst en dat kunnen ze al klapwiekend wel halen.

Vanuit de ramen op de hoogste verdieping van de versterkte hoeve kon je recht in een ooievaarsnest kijken. Een flink zootje ongeregeld. De buiken van de jongen zijn bruin van de viezigheid. Er wordt ook regelmatig met een onhandig lange poot achter de oren gekrabt om de vlooien wat te herschikken. Gelukkig zijn hun nekken lenig als slangen, ze krijgen ze in alle bochten gewrongen om hun pluimen te ordenen en wat “ongerechtigheden” te verwijderen.



Bovenaanzicht van een nest.
Een lichtelijk groezelige bende...



Toch enkele rustige plekjes...
Tot de volgende schoolklas binnenstormde natuurlijk...



Oude schoenmakerij.



Vogelverschrikkers.

Na een paar uur werd de drukte en ’t lawaai me te veel, het licht was veel te hard om zinnige foto’s te maken en we besloten achter op het hotelterras iets te gaan drinken.

We kropen weg in het verste hoekje tot we ook daar moesten vluchten omdat er een paar kinderen met latten tegen mekaar begonnen te slaan… Dus gingen we maar even “chillen” aan onze bungalow, misschien zou het er in 't park in de late namiddag rustiger  aan toe gaan? Ik was dolgelukkig dat we hier waren blijven logeren, ik was hard aan mijn stille oase toe.



Binnenkort aflevering 10!

Tja, moet ik die laatst bijgekomen mensen nu ook 'arendsogen' noemen omdat ze goed tussen de regels kunnen lezen?
Ik vind alleszins dat ze een dikke proficiat verdienen voor doorzettingsvermogen, 't zijn alleszins géén opgevers!



Onderweg naar Frankrijk even mijn schoen uitgetrokken en een fotoraadseltje gemaakt. Ik verveel me nooit.

Dus... met veel pijn en smarten opgelost door : Klaproosje, Kaatje, Chrisje, Nand, Jan, Tineke, Lange Lou, Nand, Luk, Redpoppy, Fernanda, Veveke, Mieke, Opapat, Geert en Nilleke!

Ik leg me er straks bij. Ben dringend aan wat rust toe. Beetje te veel hooi op mijn vork genomen deze week.
Een lek in de vijver gerepareerd. Honderd kilo keitjes moeten uitscheppen om er aan te kunnen. Dan ook nog de spleet van de rolluiken dichtgefoeffeld (om lawaai tegen te houden want er staan in 't dorpje weer véél lawaai-evenementen op de kalender). 't Is een hilarisch project geworden. Veel nodeloos behang afgetrokken...   Een verhaal op zich dus. Hopelijk vind ik de energie om 't eens te schrijven.
Maar nu eerst naar een afspraak om oordoppen op maat te laten maken... Run baby run...

Zo snel mogelijk 't vervolg van 't reisverhaal van Frankrijk!

Komaan! Hoe kan dat nu toch! Nog steeds enkel opgelost door Klaproosje, Kaatje en Chrisje!'t En 't is zoiets dagelijks!!!
Ik begin stilaan wanhopig te worden... In 't Antwerps zouden zeggen : "'t is om uw schoenen van op te fretten van frustratie!"
Dit is de foto van de laatste kans... Nu moet het toch lukken?...

7. De jongste generatie ontdekt de oorsprong van melk.

Nadat we de sleutel van ons huisje hadden verkregen konden we terug ongestoord in het Ecomusée gaan rondwandelen.



Zelfs de hotelkamers zijn hier in de stijl!

Authentieke gebouwen uit de Elzas zijn hier heropgebouwd, net zoals in Bokrijk. Oude, vervallen huizen die gedoemd waren om afgebroken te worden, werden liefdevol gedemonteerd door vrijwilligers en hier terug ineengepuzzeld. Voor elk huis staat een foto van hoe het er vroeger in zijn oorspronkelijke staat en omgeving uitzag.





Kachels in alle vormen en maten...

Er is een marktplaats nagebouwd, en er zijn straten en paadjes waaraan een 70-tal vakwerkhuizen liggen. Ze worden overdag “bewoond” door diverse ambachtslui die beroepen uitoefenen uit vervlogen tijden. Een zadelmaker, een pottenbakker, een smid, een wagenmaker, een klompenmaker,… iedereen heeft hier zijn huisje annex atelier. Al die oude gereedschappen kan je bekijken en de mensen doen niet liever dan alle mogelijke vragen beantwoorden.

In de boerderij werd ondertussen aan jonge kinderen uitgelegd dat de melk van de koe voortkomt, en niet uit een brickpack, en ze keken gefascineerd en verbaasd toe hoe het dier gemolken werd.

We wipten ook even in de smidse binnen (met oordoppen op volle kracht) om de smid aan ’t werk te zien. Maar dat was voor mij weinig indrukwekkend, dat had ik mijn vader ooit nog zelf zien doen.

De bewoners dragen kledij van de vorige eeuw, wat het allemaal nog levensechter maakt. Een heel mooi moment was toen de boerin de ganzen ging voeren. Ze liepen haar na als een kleine kudde. Iets verder lag een koppel dikke zwarte zwijnen te soezen in de zon terwijl hun drie baby’s als jonge honden in de weide speelden. Ze namen stro in hun muil en probeerden het busseltje van mekaar af te pakken. Prachtig om zien! Zo’n levensvreugde! Als je dan bedenkt dat haast alle andere varkens van deze wereld op rasters staan en in metalen hokken moeten opgroeien…

Alle vakwerkhuisjes zijn deze maand versierd met bloemen en dat maakt het allemaal nog kleurrijker en fotogenieker. Maar het letterlijke hoogtepunt vond ik toch al die ooievaarsnesten op de daken.

Tijdens onze wandeling kwamen we regelmatig een man met een zeer speciale verrekijker tegen. Hij bestudeerde de vogels, zoomde in op hun poot, en noteerde alle gegevens over de status van het dier.

Tegen zes uur waren we helemaal alleen op ’t domein en konden we in alle rust naar ons bungalowtje wandelen. Zalige momenten om daar even in de stilte van de natuur voor ons deurtje te kunnen zitten schrijven.

’s Avonds zaten we met amper vier gasten in ’t enorme restaurant (het leek wel een refter, ik zou hier echt niet in de vakantieperiode willen komen als ’t hier vol zit…) en kregen een succulente streekmaaltijd opgediend. Heel wat anders dan de kale kip van gisterenavond. We zaten nog geen minuut aan tafel of er brak een daverend onweer los. Het leek wel of het plots nacht geworden was. Ik zag ons na de maaltijd al terug peddelen naar ons huisje… Maar na een uurtje werden de hemelsluizen onverwacht dichtgedraaid en werd het weer gewoon licht!





Het buitje...



... en iemand zijn uitgeregende permanent...

De ooievaars zaten als natte verfomfaaide bundels op de nokken hun pluimen te herschikken. Hier was werk aan de winkel, ze zagen er uit als knotsgekke figuren uit een Disney-film. Onder de prachtige wolkenhemel waren plassen ontstaan waar de eenden vrolijk in kwamen ronddartelen. Zelfs de koeien in de weide zagen er als nieuw uit.

Nu typ ik mijn laatste zinnen voor vandaag in de duisternis voor ons huisje, het wordt tijd om naar binnen te gaan want de muggen beginnen op te duiken rond mijn oplichtend scherm. Tijd om de verzameling nieuwe steentjes die ik vanmorgen gekocht heb te gaan bewonderen… Hopelijk weer geen uren aan een stuk…

Binnenkort aflevering 8!

Ik word stilaan even radeloos als jullie...
Zoek het niet te ver en niet te groot!



Nog steeds enkel opgelost door Klaproosje en Kaatje...

Tot hiertoe nog maar twee paar arendsogen : Klaproosje en Kaatje!
En de anderen zijn toch zo vreselijk in 't bos terecht aan 't komen... Nee, geen dweilen, verrimpelde tafelkleden, visgraten, schelpen of spek... Echt niet...
Bekijk het nog eens goed...