Archief

Dinsdag 8 juni.

Elzas, Le Relais De Brunstatt.

Om 8 uur werd ik wakker. Vanuit mijn dakramen kon ik niet zien wat er gebeurde maar het leek wel of ze ergens heipalen in de grond aan ’t rammen waren. Ik wou buiten, op ’t binnenkoertje achter het hotel, wat knus gaan zitten schrijven maar wat bleek… er stond een container, en daar knalden ze vanop ’t dak de oude dakpannen in. Ze zaten hier volop in een verbouwing…

Thuis zijn ze al een jaar de omliggende straten van ons huis aan ’t openbreken, met geweldig veel lawaai, en nu was ik hier ook in een bouwwerf terecht gekomen… Doppen in dus.



Surprise! Alweer een bouwwerf!

In de ontbijtzaal zaten we alleen en was het stil. Een frans ontbijt is natuurlijk altijd een mager beestje, maar hier kenden ze, buiten een stukje stokbrood met confituur, toch ook al kaas, yoghurt en ontbijtgranen.

We vergaten onze “rustige” voormiddag in ’t hotel en repten ons zo snel mogelijk naar ons doel : het atelier van de versteende bomen van Danièle en Philippe Goldstein. Tot mijn grote vreugde waren we er helemaal alleen! We wandelden met de eigenaars door de tuin waar de onbewerkte bomen lagen te wachten op hun behandeling.



Een brokje boom van 4000 kilogram....



Ruwe brok versteend hout.

In het atelier kregen we te zien hoe de enorme blokken steen verzaagd en gepolijst werden. Indrukwekkend. Het zagen gebeurt door een getande metalen lus van 100 meter lang. Het ijzeren lint loopt door een trog met pasta en word dan door de steenbrok getrokken, onmiddellijk daarna wordt de draad onder stromend water gepoetst. Dit allemaal aan een snelheid van 50 kilometer per uur. De machine waarrond het lint draait staat helemaal achter in de tuin zodat het lint telkens droog en afgekoeld is als het terug aan de steen komt. Een flinke brok doorzagen kan uren duren, soms wel een dag als het een harde boom is. Heel belangrijk is dan ook een zaaglint te nemen dat niet gaat versleten zijn alvorens heel de boom doorgezaagd is. Dit werk vergt een enorme nauwkeurigheid, een goede inschatting. En veel ervaring.

Het was enorm boeiend om zien, om te horen ook natuurlijk, maar met de doppen tot zo ongeveer in mijn hersenen gepropt was het haalbaar om wat foto’s te maken.



Links op de achtergrond het wiel waar het zaaglint rondloopt.
Bovenaan de foto zie je het zaaglint van en naar het atelier lopen.



De boom wordt stevig vastgecementeerd alvorens gezaagd te worden.



Metalen "zaaglinten" in diverse stadia van slijtage.
Met de oudere linten kunnen nog bomen van een kleinere diameter
doorgezaagd worden. Niets wordt verspild. Hier wordt ecologisch gewerkt.



Polijstmachine. Met diamantschijven.

Danièle en Philippe waren onmiddellijk verliefd op Irma, en ik op hun geweldige golden retriever Eldo. Een reuze beest dat toch nog zijn puppy-tederheid en manieren bewaard had. Een knuffel van formaat die nog altijd liefdevol met “mon petit chien” betiteld werd.

 
Danièle laat Eldo kennismaken met Irma. Of vice versa.

Aangezien het opendeurdagen waren stonden er veel schijven uitgestald. Ik keek mijn ogen uit. Ik had minstens 10 paar ogen te weinig. Elke minuut dat je naar zo’n plaat staart ontdekt je nieuwe details. Ik denk dat je na jaren nog nieuwe ontdekkingen zal doen.



Schijf van ongeveer 80 cm doorsnede.
Die toen nog niet wist dat ze hier nu bij mij aan de muur zou hangen.



Enkele details...

We voelden ons onmiddellijk comfortabel bij mekaar omdat we dezelfde ecologische levensvisie delen en, ongelofelijk maar waar, omdat Philippe ook tinnitus en hyperacusis heeft.

Op de middag lieten ze pizza’s halen, iets wat je lekker met je handen kan eten en waar geen bestekgerammel aan te pas komt. Ik voelde me helemaal thuis. Ik heb zelfs het dessert links laten liggen omdat ik toen al weer lang en breed voor die schijven steen lag. Minutieus bestuderen haalt niets uit want je blijft details ontdekken. Er gingen letterlijk werelden voor me open. En steden, en bruggen en bossen en draken en onweerswolken en schepen en watervallen en cactusvelden en weiden en meren en stromen… Mijn fantasie schoot op hol. Zelfs Danièle die al 30 jaar in deze branche zit had er nooit al die dingen in gezien. Ik kroop van schijf naar schijf in opperste vervoering. Als weegschaal ging dit wel een héél moeilijke keuze worden…



Na het eten, popelend om terug foto's van de stenen te kunnen gaan nemen...

We zijn dan ook 7 ½  uur ter plaatse gebleven. Babbelend, kijkend, dollend met Irma en Eldo, mijn blog bekijkend, hun ecologisch project bewonderend… Van alles wat verkocht wordt gaat een deel naar hun goed doel : een mangrovebos dat ze in Indonesië heraanplanten, nadat het door de tsunami vernietigd was, zodat de mensen terug vissen en krabben kunnen vangen. En dan vertelden wij weer over ons dorpje in Sri Lanka dat we een beetje uit de nood waren gaan helpen door ter plaatse waterpompen, kippen en draad te gaan kopen om de boeren te helpen. (De vissers kregen na de tsunami van iedereen hulp, maar de landbouwers niet.) Kortom, we hadden 1001 zaken om over te praten.

Aangezien Philippe aanvoelde dat ik even verliefd was op zijn 200 miljoen jaar oude boomschijven, kreeg ik een massa informatie. Hij haalde er een vergrootglas bij (bijna een microscoopje) en leerde me hoe ik de fijnste details kon opzoeken. Zo toonde hij me zelfs de cellen van de oorspronkelijke boom. Uniek!!! Het lijken wel plekjes kikkerdril. Soms groen, soms geel, dan weer rood. Ik wou snel een plakkertje kleven op dat plekje om het later terug te vinden, maar al gauw had ik de techniek te pakken om zelf die cellen te ontdekken. Je krijgt het gevoel alsof je door een enorme wereld waart met een piepklein verlicht vergrootglasje. De tocht eindigt niet, je dwaalt en verdwaalt en dwaalt af, en ontdekt elke keer een andere kleur en tekening, of brokjes agaat die diep in de steen onder een doorschijnende laag verborgen zitten. Je komt dan terecht in meertjes waarin je een heus onderwaterleven kan onderscheiden. Met mijn fantasie toch.

 

Ik kan hierover blíjven vertellen, maar dat is voor een volgende aflevering.
Op het einde van het reisverhaal maak ik, voor de liefhebbers, ook een uitgebreid fotoalbum!

Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Klaproosje en Marleen!

Vandaag weer naar het ziekenhuis voor, onder andere, een tDCS-onderzoek. Aflevering zoveel...



Gelukkig moest mijn maatje vandaag ook voor een onderzoek komen zodat het nog gezellig werd.
Bij hem gingen ze op zoek naar zijn hart, bij mij naar mijn brein. Ze hebben beide gevonden.
Maar dat is dan ook alles.

Het ziekenhuis is de hel voor mij, ze zijn daar al jaren aan 't verbouwen, en van achter elk hoekje kan er plots een metalen kar vol ijzeren bouwmaterialen gedenderd komen. In de doolhoven van gangen en wachtzaal heerst soms het lawaai van een goederenstation. Vreselijk. Zowel voor de patiënten als voor de mensen die al jaren in deze chaos moeten werken.
Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik hun verbouwing ga overleven, aangezien ze nu toch al een tiental jaartjes bezig zijn en 't eind nog totáál niet in zicht is.

Buiten drapeerde ik me even in de zon op een bank die voor een dikke haag stond. Even ontspannen... Het genoegen was weer van korte duur : in de haag zaten twee hanen. En dat zou ik geweten hebben. Ik donderde bijna van de bank van het plotse gekraai achter mijn rug. Nu heb ik dus niet alleen krekels in mijn kop, ze hebben 't gezelschap van kraaiende hanen gekregen.

Maar ik ken het er ondertussen zo goed dat ik tijdens langere wachttijden mijn stille plekje op zoek. 't Is even lopen, maar het is een ideale plaats om terug tot rust te komen en wat te zonnen. Een zo geheim plekje dat ik 't alleen wil delen met andere mensen die aan hyper-acusis lijden.



Altijd het nuttige aan 't aangename paren.

Bij 't instappen in de auto zat er een lieveheersbeestje op het dashboard. Dat heb ik dan maar ineens mee naar huis genomen om het in mijn tuin een feestmaal aan bladluizen voor te zetten...



En nu smullen maar! Ik hoop dat hij ze lekker vindt want ze mogen op!
En nog liefst zo snel mogelijk.

Toch een vruchtbaar resultaat van deze dag vind ik : een bruin snuitje en een bladluizenvretertje.
OK. Ik hoopte op iets totaal anders... Maar ge kunt niet alles hebben.

Hopelijk morgen tijd en energie voor de tweede aflevering van : "Met de krekels naar de krekels!"...

Vandaag is 't weeral ziekenhuisdag, dus even geduld voor 't reisverhaal...
Maar 't fotoraadsel geef ik zo rap niet op natuurlijk. Jullie toch ook niet?



Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid en Klaproosje!

Ik zou het toch met deze foto proberen op te lossen want hierna gaat het wel heel gemakkelijk worden. Dus geniet nog even deze uitdaging.

Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet en Nand!

Ongelofelijk!!! Er zijn al drie mensen die het van hun eerste poging goed hebben!
Welk merk van ogen hebben die? "Super-Owl" ofzo?...
Hele dikke proficiat Luk, Jan en Nilleke!

En nu gaan we verder voor de mensen met de normale ogen.

(De eerste aflevering van 't reisverhaaltje komt er straks aan. Door die vier dagen "fun" ligt mijn kopke nu wel weer even in de lappenmand en gaat "het geknoei van het foto's opladen" veel trager dan gehoopt...)

Elzas, Brunstatt, Le Relais De Brunstatt.
Maandag 8 juni.

1. Drie vrouwen wijzen de weg.

Het nemen van de EEG op maandagmiddag was een groot succes. Ik had mijn ogen zelfs zo goed stil gehouden tijdens ’t eerste deel van het onderzoek, dat het tweede deel - waarin mijn ogen open moesten blijven - niet eens meer nodig was. De man die me behandelde wist ook heel goed waarover het ging. Hij stelde zinnige vragen. Eindelijk. (OK, de klassieke vragenlijst - die ik nu voor de derde keer moest invullen, of ik nu al dan niet zelfmoord van wanhoop ga plegen enzo - moest ik ook weer invullen natuurlijk. Het wordt saai.)
Maar met deze mens kon je zinnig praten. Hij was ook heel eerlijk. Ze hadden nog niemand met hyperacusis genezen. Ook de oorzaak was niet bekend. Maar er was hoop. Bij de echte pechvogels verergert het, bij anderen blijft het hetzelfde, maar bij sommige mensen verdwijnt het. Waarom? Joost mag het weten. Hopelijk hoor ik bij die laatste categorie.

Ik durfde het zelf al niet meer te vragen, maar deze mens stelde spontaan voor om volgende week een half uur vroeger te komen om een bijkomende test te doen in verband met mijn nek. Het was duidelijk dat hij snapte waar het over ging. Eindelijk verliet ik eens een ziekenhuis met wat hoop.

En toen begon ons “vakantie”-experiment…

Maanden geleden had ik op de Cocoon-beurs in Brussel een stand gezien met versteend hout. De exposanten hadden toen voorgesteld om eens naar hun atelier in de buurt van Mulhouse te komen, om hen te bezoeken tijdens de opendeur-dagen. Een uitnodiging die ik toen gretig had aangenomen. Vorige week viel, totaal onverwacht, hun brief in de bus.

Het leek een ideale gelegenheid om eens 4 dagen met de nieuwe auto (“My little tank”, dus) naar Frankrijk te gaan om te zien of ik zo'n tripje nog aan kan. We vroegen aan de eigenaresse van het versteende bomen-atelier om in hun buurt een héél stil hotel voor ons te boeken. En, o mirakel, bleek haar man óók aan tinnitus en hyper-acusis te lijden! Dus die mensen wisten alles van stille hotelletjes en restaurants.

Maandag pakten we dus ons boeltje in en reden onmiddellijk na het onderzoek (met een vettig kopke van het EEG-plaksel nog in mijn haren), richting Elzas.

De Vel Satis, hoe lelijk hij dan ook moge zijn (dat poepeke!! Niet te geloven! Die ontwerper moet op dat moment echt zat geweest zijn om zoveel schuine en scheve lijnen aan mekaar te breien), rijdt heel stil, is enorm comfortabel en heeft een glazen dakje. De zetels zijn breed, je kan ze in alle mogelijke en onmogelijke standen zetten en vindt er altijd wel je draai.



Van mijn chauffeur mag ik geen kwaad woord meer zeggen van "My little Tank"
want hij is er dolgelukkig mee. Hij vind hem zelfs mooi...



De rit viel reuze mee. Door het glazen dak zag ik de prachtigste wolkenpartijen. Mijn favorieten : schapenwolkskes. Ik lag heerlijk weg te dromen en me te verliezen in al hun vormen. Ik zie daarin altijd heelder werelden, en dieren, en wezens... Prachtig. Alles ging zo goed in mijn kop dat we zelfs stilletjes konden meezingen met liedjes op onze favoriete CD. Vanaf het moment dat we de Franse grens overschreden begonnen we de liedjes zin na zin in ’t frans te vertalen. Hilarisch! En een ongelofelijk goede training om de taal wat bij te werken. Natuurlijk werden sommige zinnen ineens vertaald als : “J’ai pas compris”, maar wel gezongen op de juiste toon natuurlijk. Kortom, ’t was geestig. Net een echte reis.

De Vel Satis heeft een geweldig goede ingebouwde gps, maar echtgenoot had er nog zijn eigen losse gps boven gezet omdat die de flitspalen aangeeft. Op de duur moesten we even de autostrade verlaten om te gaan tanken en voerden we “benzinestation” in in die laatste. Vanaf dan begonnen ons twee Hollandse madammen door mekaar te praten. Madam Vel Satis probeerde ons krampachtig te bekeren om terug te rijden en onze route verder te zetten. Ons Trees sprak haar constant tegen in een poging ons naar dat tankstation te krijgen. Het leek wel of we ineens met zijn vieren op reis waren.

Modern times. ’t Is toch wel speciaal.

De auto bleek dan nog relatief weinig te verbruiken ook. Weeral een meevaller. Na het tanken snoerden we Trees de mond en mocht Madam Vel Satis ons terug op ’t juiste pad leiden, wat ze ook feilloos deed. Alles ging prima.

Totdat we twee uur later onderweg aan een parking met franse toiletten stopten. Ik hurkte neer boven het gat in de grond en tot mijn onstelling begon er ineens water te spuiten. Met volle kracht. Ik zat precies boven de Niagara! Machteloos met mijn broek op mijn knieën. In wankel evenwicht… Probeer dan maar uw vingers in uw oren te steken, want uw oordoppen uit uw verfrommelde broekzak peuteren gaat op dat moment helemaal niet…
Ik had nog nooit zo’n hypermodern “gat-in-de-grond” gezien! In de achterste muur bevond zich blijkbaar een electronisch oog dat het commando “spoelen” geeft zo snel het iets ziet. Mijn poep dus. Wie komt op zo’n idee?!! Een toilet moet spoelen ná de werkzaamheden, toch niet terwijl ge bezig zijt! Het water stroomde rond mijn schoenen! Ja, van “Modern Times” gesproken…

Ik kwam de toiletten uitgestrompeld met natte voeten en een kop vol gedaver en geruis. De hel was weer losgebroken. Vanaf dan werd de reis jammer genoeg voortgezet met doppen in de oren. Ik was van dat stomme onverwachte watergeluid kompleet dol gedraaid en kon niet eens meer tegen het lawaai van de auto op de autostrade. Wezenloos heb ik de rit uitgezeten. Triest.



Electriciteitspylonen als dreamcatchers...
Maar mijn droom was voor vandaag alweer gevangen...

Bij valavond kwamen we in onze Auberge bij Mulhouse aan. Een rustig hotelletje waar we zelfs het geluk hadden dat er die avond Thaise gerechten op de kaart stonden. Het begon hoe langer hoe meer op een echte reis te lijken! Onze stille kamer bleek een suite onder de nok van het dak. Knus maar zonder veel daglicht.

Tijdens het aperitief zaten we op de binnenkoer nog even in een tuinsalonnetje in het gezelschap van een schitterende poes, Chanel. Ik voelde me al direct thuis. Het lieve dier kwam knuffelen en flodderen. Toen kwam er een meisje aangelopen dat met de poes wou spelen, maar omdat het beestje niet direct reageerde, grabbelde ze in haar handtas, haalde haar sleutelbos boven en begon de poes te lokken met het gerinkel... Hier moesten de doppen dus alweer totaal onverwacht bovengehaald worden. Het leven van een hyperacusis-mens zit echt wel vol verrassingen. Meestal geen prettige.



Het avondmaal viel goed mee. Een klein restaurant met haast geen gasten en heel zachte muziek. Zalig. Ik plantte me strategisch in een hoek zodat ik mogelijk gekletter kon zien aankomen. Mijn dopjes binnen handbereik. En dan maar hopen dat, als er zich plots lawaai aandient, ik niet in mijn haast de kurk van Paul zijn wijnfles in mijn oor prop. Ik heb dat namelijk per vergissing als eens met een sigaret gedaan. Gelukkig met de filterkant.
Na een lekker diner genoten we nog even op het terrasje met een feeëriek zicht op een kerktorentje waarnaast twee ooievaars nestelden. Prachtig. De Elzas ten voeten uit.

Het bedje bleek heerlijk en het werd een stille nacht.

We dachten te ontwaken door het sprookjesachtige geklepper van deze ooievaar. Maar dat loopt enigszins anders. Dat lezen jullie wel in aflevering twee...

Haar eerste buitenlandse reis...



Waar heeft Irma nu gezeten?....



En wat zijn ze in 's hemelsnaam met die ooievaar van plan?...



En hoe oud is deze boom, euh steen, euh...? En wat is daar nu zo speciaal aan?....



Wat gebeurt er hier toch allemaal?...



Welk een wondere wereld gaat hier open?...



Dat zult ge in de komende afleveringen van mijn mini-reisverhaaltje (24 A4-tjes ofzo )
"Met mijn krekels naar de krekels!"
te weten komen!

Hier ben ik weer! Ik hoop dat jullie er ook zijn?...



Iedereen kent het. Wees gerust!

En straks heb ik een verrassing!
Ik begin een piepklein reisverhaal... want... ik heb gedurende vier dagen... mijn krekels naar de krekels gebracht! Met vanzelfsprekend de nodige avonturen tot gevolg.

Vannamiddag of vanavond begint er dus een reisverhaaltje waarin ooievaars en versteende bomen de hoofdrol spelen. Of nee, dat is eigenlijk niet waar. Het was Irma haar eerste "buitenlandse" reis. Dus zal zij wel de hoofdrol opeisen vrees ik.