Archief

Ge maakt het allemaal veel te moeilijk... 't Is echt iets overbekend...



...en toch hebben enkel  Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn en Rita het nog maar opgelost.... Ge ziet het toch ook weer allemaal zo groot.

De hoofdpersonages van mijn verhalenbundels - héél even - strak in 't gelid.

Nadat ik sakkerend alle beren én hun hond én de weggewaaide mutsjes én de sjaaltjes eenmaal terug van tussen de rotsen en struikjes verzameld had spurtte ik naar de oever waar de zodiacs lagen te wachten. We kregen zwemvesten, helmen, laarzen en roeispanen en de kleine rubberboten werden naar ’t water gedragen.
Toen we hierboven aangewandeld kwamen was het windstil geweest en de voet van de gletsjer lag amper 200 meter verder dus we zagen onmiddellijk dat het een makkelijk roeitochtje, en geen brute rafting, zou worden. Echt iets voor oudere, bezadigde toeristen. Fijn, konden we even relax op ’t meertje dobberen, ondertussen rustig genieten en om ons heen kijken naar al die ongeëvenaarde natuurpracht.  Dat ging op een comfortabele manier mooie foto’s opleveren.
Maar dat was buiten de waard gerekend.



Het spiegelgladde water begon plots flink te kabbelen...

Enkele minuten voor we in onze rubberboot krabbelden was dus plots die felle wind opgestoken die mijn beren weggeblazen had. Die begint blijkbaar steeds te waaien op warme dagen op ’t moment dat de zon boven de gletsjertop uitpiept en daar de koude lucht opwarmt. De vrieslucht boven het ijs komt dan in conflict met de opstijgende warme lucht van de fjord beneden en dan breekt een enorm natuurgeweld los. Dat hadden we natuurlijk niet verwacht.
Bleek ook nog dat in elk ander vlot maar liefst 13 volwassenen zaten en in ons bootje amper 9 mensen waaronder 2 kinderen. In tegenstelling met op ons cruiseschip waren we dus deze keer grondig onderbemand. ’t Is zo eens iets anders.



Ons onderbemand bootje...

Als je nog nooit geroeid heb is dat in ’t begin een chaos, zeker als de bestuurder achterin de boot het ritme niet aangeeft. Het leek wel of we allemaal in een grote pot soep zaten te roeren. De roeispanen kletterden tegen mekaar en we raakten geen meter vooruit, integendeel, door de sterke stroming die vanonder de gletsjer uitkwam en door de felle windstoten dreven we hoe langer hoe meer af naar achter, naar waar het meer zich in de kolkende rivier stortte. Het zag er niet echt veelbelovend uit…

Gelukkig nam een stevige Russische dame die vooraan in de boot zat doortastend het voortouw en begon de maat aan te geven. We roeiden als gekken om toch maar wat vooruit te komen. Al de andere bootjes lagen al lang vlakbij de gletsjertong terwijl wij met ons ordeloos geplons maar bleven vastlopen tegen de bergwand. Al goed eigenlijk want op dat moment dreven we dan tenminste toch al niet achteruit. In zekere zin boekten we dus winst.
Uit volle borst begonnen Paul en de Russische “We are the champions! No time for losers!...“ te brullen en dat gaf onverwachte moed. We peddelden als een vlot vol gekken. Het zal er ook zo wel uitgezien hebben, een paar lunatics met oranje reddingsvestjes en veel te kleine pothelmpjes op hun kop, die probeerden te ontstnappen op een plastic vlot.



De collega's zijn al aan de voet van de gletsjer geraakt...





Voor onze half lege boot was er nog veel werk aan de winkel...

Na veel afzien en kletsnat worden - doordat de kinderen meer ijskoud water opspatten met hun spanen dan de boot vooruit te helpen - raakten we stilaan aan de voet van de gletsjertong. Dichterbij komen mocht niet want het was de laatste dagen zo warm geweest dat er grote stukken ijs afkalfden. Jammergenoeg smolten ze haast onmiddellijk dus van de beloofde ijsschotsen waar we tussen gingen roeien was niet veel te merken. Het leek meer of we tussen de ijsblokjes in een glas blue curacao rondpeddelden. Maar kom, veel tijd om te kijken of fotograferen hadden we niet want als we ook maar even ophielden met roeien dreven we aan een rotvaart terug naar die gevaarlijk kolkende rivier af.



Eén van de weinige, snel genomen, fotokes van de gletsjertong...



Pompaf onder de pothelm.



En eentje die heel content was dat hij 't eindelijk eens warm gekregen had...

Na drie kwartier zware fitness stonden we uitgeput terug aan land. Ik rukte de hinderlijke zwemvest van mijn lijf en haalde dat idiote en veel te kleine pothelmpje van mijn kop. Blij dan toch eindelijk wat zinnige foto’s vanop vaste grond te kunnen nemen viel ik in mijn haast, en door die veel te ruim bemeten rubberlaarzen, ook nog over een rotsblok. Gelukkig zonder al te veel schade. Dat nieuwe fotoapparaat is echt wel een geschikt ding voor een mens als ik. Ik zag er veel slechter uit dan hij. Gelukkig maar.

In de volgende aflevering 't vervolg van de wonderlijke Kalvarietocht...
want hij is nog verre van ten einde.

Verschillende zoekers zijn "warm". En dat is toch ook al iets deze dagen.



Maar nog steeds enkel opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn en Rita!

Hoofdstuk13.
Deel 2 : Wandeling zonder woorden.

Voor sommige zaken bestaan geen woorden. De pracht van de natuur spreekt hier voor zich.
Dit stukje reisverhaal bestaat dan ook alleen uit foto's.
En om heel eerlijk te zijn : we hijgden ook te fel om nog tijd en energie over te hebben om te praten.







Misschien wel een wandeling zonder woorden, maar zeker niet zonder zweet.



We naderen... maar we zijn er nog niet...



Als je even achterom kijkt zie je dit...
Je hebt hier zes paar ogen nodig om al dat moois te bekijken.
En een reservepaar om niet telkens te vallen terwijl je al rennend loopt te fotograferen...



Wolken tussen de ijsmassa's boven op de bergen.



Toch al eens een foto met de telelens nemen...
Hoe ver stappen is dat nu eigenlijk nog?...



Nog ver.









Ongelofelijk! We zijn er! De voet van de gletsjer en het bladstille water van het meer...

Nu kan het verhaal - en wat voor eentje - beginnen. Maar dat is voor de volgende aflevering.

Dit zou het véél duidelijker moeten maken...



Reeds opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand en Renée!

Vorige week liep er op straat een poes achter mijn vriendin aan. Ze aaide haar, zette haar veilig op de stoep en ging verder. Later zat de poes in mekaar gedoken verstopt achter haar fiets. Duidelijk een verloren gelopen dier. De kinderen wilden niet liever dan de poes "even thuis laten logeren", maar wij waren hen te slim af. Het diertje droeg een halsband dus we zouden wel eens eerst kijken of er geen adres op stond...



"Toe... Mag ze echt niet een tijdje blijven logeren?..."
"Nee, want haar baasjes zijn nu misschien op zoek naar haar en hebben verdriet."

Gelukkig konden we aan de binnenzijde van de halsband een ietwat uitgelopen woord en een getal ontcijferen. Het woord deed me aan de naam van een sportclub of een café denken dus hebben we dat even op Google ingetikt. Ondertussen vertroetelden de kleine meisjes de poes, hielden haar apart in de badkamer en gaven haar eten en drinken. De "grote meisjes" zorgden voor het nodige speurwerk.
Al snel vonden we via 't internet een café met die naam maar de eigenaars wisten niets over een poes, gelukkig maakten ze er ons wel attent op dat, een flinke kilometer verderop, een woonwijk ook die naam droeg. Om kort te gaan : met zijn vijven hadden we het binnen 't uur klaargespeeld om het lieve dier weer bij een heel dankbare bompa, bomma en twee dolgelukkige gehandicapte kindjes af te leveren.
Vreugde voor iedereen.



Het was dan wel een korte vakantie, maar ze had zeker niet te klagen over de verzorging.



Zowel van 't oud als 't jong, van 't vrouwelijk als 't mannelijk personeel.

De poes is nog geen twee dagen zoek geweest maar heeft wel een heel drukke autostrade overgestoken dus heeft ze veel geluk gehad dat ze haar uitstapje overleefd heeft. Zonder het cryptische adres en enig zoekwerk was ze nooit meer terug thuis geraakt en misschien één van de vele zwervers geworden.
Haar baasjes waren net vanuit een andere provincie in 't Antwerpse komen wonen en hadden het dier reeds van de eerste dagen in haar nieuwe huis in de tuin laten lopen. Vanzelfsprekend gaat zo'n nieuwsgierig dier als een poes dan op avontuur om alles te verkennen... en raakt soms verloren.

Dit verhaal is gelukkig goed afgelopen, maar beter is toch dat als je verhuist je poes 4 à 6 weken binnen houdt, zodat ze de geur van haar huis grondig leert kennen, en haar daarna pas af en toe, en onder toezicht, buiten te laten. Het dier kan dan rustig wennen aan de nieuwe omgeving, en als ze dan toch plots schrikt van een onverwacht, onbekend geluid ben je er snel bij om te zien waar ze naartoe gerend is.

Makkelijker dan een vaag adres aan de binnenkant van een bandje te schrijven is een plaatje met je telefoonnummer te laten graveren en dat stevig aan de halsband te bevestigen. Of een klein plastic hangertje (vergelijkbaar met de grotere die je aan sleutelbossen hangt) waar je een tekstkaartje in kan steken. Die van het merk Pedigree zijn heel handig. Hoewel mijn poezen in principe niet uit mijn afgesloten tuin kunnen dragen mijn twee onstuimige jongsten toch een fluobandje met een kleine - aan twee zijden doorzichtige - hanger. Aan de ene kant staat : "Ik ben verloren gelopen. Help aub en bel..." En aan de andere kant mijn gsm-nummer.



Mathurin met zijn bandje.

Je kiest best een bandje met een plastic clipsluiting, want de nieuwe bandjes zonder clips of zonder ceintuursluiting (dus zonder een pinnetje) trekt een poes zo weer uit. Er moet ook een kort stukje elastische stof in de halsband verwerkt zitten om verstikking te vermijden Een fluokleur (zilver) is mooi meegenomen als je poes 's nachts op straat mag komen. Het bandje mag niet te strak zitten, je moet er moeiteloos twee vingers tussen kunnen steken. Als de poes nog groeit moet je uiteraard af en toe testen of 't niet te strak zit. Best is ook af en toe te controleren of er geen insecten (zoals teken) of vuil onder zit, vooral voor poezen die in bossen ravotten is dit wel aangewezen.



Dit kleine dametje is gelukkig terug thuis terechtgekomen dankzij haar halsbandje "and a little help from her friends". Nu alleen nog hopen dat haar baasjes haar een tijdje binnenhouden om haar te laten acclimatiseren en de kans te geven te wennen aan haar nieuwe omgeving...

En misschien, heel misschien, heeft dit verhaaltje - dit druppeltje op de hete plaat - toch weer 't verschil gemaakt voor een of andere poes. Een dier dat nu bij een verhuizing een bandje om wordt gedaan en eerst een aanpassingstijd binnen krijgt en dus niet verloren zal raken... Zeker nu de vuurwerkperiode weer voor de deur staat en vele dieren in paniek op de loop schieten en de weg naar huis niet meer terugvinden.
Voorkomen is beter dan genezen. Een oud spreekwoord dat zijn wijsheid als vaak bewezen heeft.

Nog even met een detailfoto proberen, morgen krijgen jullie veel meer te zien!



Reeds opgelost door Kathleen, Shajongen en Nand!

Vorige twee weken was 't blijkbaar moeilijk, nu gaan we dus voor iets makkelijkers...
Iedereen kent het!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Woensdag, 22 juli 2009.
Costa Luminosa, Olden.

13. Bergen als neergestreken vlinders...

Snel ontbijten en dan op weg met een excursiebus. Aangezien we een vrij hoge berg gingen beklimmen en daarna zouden gaan raften op een meertje aan de voet van een gletsjer had ik me weer met vele laagjes aangepelsd.





Even de temperatuur checken...
Oooooch... zie al die bussen weeral klaarstaan...
...we gaan ons weer niet eenzaam voelen vandaag. Hoe weids de natuur ook mag zijn...

De bus reed vanuit Olden langs de oever van de prachtig smalle langwerpige fjord tot aan het begin van de wandeling naar de Briksdalgletsjer - een zijarm van de Jostedalgletsjer, de grootste van Europa - de achterzijde van diegene die we in Geiranger hadden kunnen bewonderen enkele dagen geleden.





Tijdens de rit waren de zichten al spectaculair. De bergen weerspiegelden zich haast perfect in het gladde groene fjordwater. Het leken wel opengevouwen vlinders of Rorschach-testen. Het ene waanzinnig mooie zicht volgde het andere op maar we kregen ocharme amper 1 fotohalte… De rest van de foto’s moesten dus weer door de getinte en weerspiegelende busruiten genomen worden. ’t Zal weer heel wat photoshopwerk geven achteraf…







En dit zal ik van dichtbij gaan bekijken?!!! Ongelofelijk...
Ja, daar wil ik straks wel even voor gaan wandelen en wat klimmen
en roeien en wat er nog allemaal voor nodig is...
Dat wil ik beslist gezien en gevoeld hebben...





Af en toe doken we tunneltjes in die speciaal bleken aangelegd om de lawines te snel af te zijn die in de winter op vaste plaatsen voorkomen. Ze geven hier hun lawines zelfs namen! ’t Zijn echt oude getrouwen, ge kunt er op rekenen.
Op het einde van de fjord stapten we uit in een stralende warme zon en besloot ik al diverse laagjes kleding in de bus achter te laten.



Welgemoed begon de tocht...

Het werd een prachtige, zonovergoten wandeling langs bospaden, langs nevelige watervallen overkoepeld door regenboogjes, langs kolkende beken tussen reuze bergtoppen. En plots werd dan achter de laatste bocht die blauwe gletsjer zichtbaar! Een onvergetelijk beeld hoe zo’n ijsmassa onmerkbaar naar beneden schuift in een meer dat zich aan de voet gevormd heeft. Keer op keer bleven we staan om te fotograferen en te filmen en repten ons dan om de groep weer in te halen, het was een vermoeiende bezigheid.



Een bos vol regenbogen.

De eerste blik op de gletsjer van dichtbij is voor volgende aflevering...