Versierpogingen

Een wanhoopspoging... alwéér een niet voorziene foto... want alleen Marleen, Speelster en Luk hebben het ding nog maar herkend... En dan te bedenken dat als we jong zijn we er zo gek op zijn dat we het als we oud worden ook nog niet willen weggooien... Ik ben er zeker van dat iedereen er minstens 1 in huis heeft. Komaan, gebruik uw ogen!

En stop met al die muziekinstrumenten door te mailen want hier kun je geen muziek op spelen. 

Hoewel... sommige exemplaren wel geluid maken... Het mijne niet, maar misschien dat van jullie wel?

Niet alleen binnen in de Zoo van Antwerpen zitten prachtige dieren, ook op de gevel kan je pareltjes ontdekken. Je moet alleen even de moeite doen om naar boven te kijken...

Ik zal maar een extra foto inlassen deze week want 't lukt niet al te best precies...

Trek uw oogjes nog eens goed open... Zo moeilijk is 't écht niet...

Speelster en Marleen hebben het al gevonden!

Een doodgewone meerpaal aan de Schelde in Antwerpen...

Of toch niet zo gewoon?...

Misschien als we dit onderdeel eens nader onderzoeken dat het beter lukt...

Alleszins... Speelster en Marleen hebben het raadsel reeds opgelost!

Op onderstaande link kan je met de pijl bovenaan schuiven om zo een stijgend waterpeil van 1 naar 14 meter te simuleren... Inzoomen kan ook nog met de schuif links in beeld.

Wie van ons woont er binnenkort aan de kust?...

http://flood.firetree.net/?ll=51.0759,4.1748&z=8

Deze prachtige reeks foto's werd me doorgestuurd door een Sri Lankaanse vriend. Ik heb er dus geen idee van waar ze oorspronkelijk vandaan komen. Alleszins bedankt fotograaf, wie je ook mag zijn, om dit met ons te willen delen!

Geboren zonder voorpootjes, en toch is hij in staat tot het leiden van een geweldig leven...

Je ziet, we mogen de moed nooit te rap opgeven...

Iedereen komt af met aftandse knusse zetels, heelder zolders worden blijkbaar opgeruimd, maar nog altijd heeft niemand dit geliefd voorwerp gevonden... Triest...

Nooit te vlug opgeven... En als 't mislukt... kan het zelfs nog beter aflopen dan ge verwachtte. "A serendipity" noemen ze zoiets in 't Engels.

Serendipity : "Komaan Ming, laat ons nog eens proberen... Ge zijt wel dik, maar nu ook weer niet zo vet dat ik er niet bij kan..."

Ming : "Ten eerste het antwoord is : nee. Ik wil hier alleen liggen. En ten tweede, een goede raad, ge zult nog serieus aan uw zin voor diplomatie moeten bijschaven eer ge hier vooruitgang gaat maken..."

 Serendipity : "Dát zullen we dan nog wel eens zien..."

Serendipity : "Ma-a... de Ming is echt niet lief voor mij... Mag ik hier wat op uw schoot komen slapen? Zacht en lekker warm."

Serendipity : "Joehoe! Ming!! Zie ne keer! Ik heb een stoel gevonden die warmte afgeeft, zacht is en nog streeltjes uitdeelt ook."

Een ander onderdeel dan maar om duidelijk te maken dat het zeker geen viool is zoals enkele mensen denken... Echt waar, niet iedereen heeft een viool in huis hoor, anders zou ik destijds veel meer centen verdiend hebben!  

Gewoon leuk & informatief.  Via onderstaande link kom je bij een filmpje waarop je kan zien hoe het vliegverkeer gedurende 24 uur evolueert boven onze aarde.  Indrukwekkend! (ieder geel puntje is een vliegtuig)

Merk op hoe het vliegverkeer toeneemt bij daglicht.  De Atlantische oversteek: oostwaarts bij nacht en westwaarts bij dag.

http://radar.zhaw.ch/resources/airtraffic.wmv

Ik kan me niet indenken dat niet iedereen een gelijkaardig voorwerp in huis heeft... Elke dag een nieuwe foto vanuit een andere invalshoek en 't zal jullie snel duidelijk worden welk ding je aan 't zoeken bent!

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Vlot? Nou ja, vlot. Toch zonder grote incidenten of vechtpartijen. Gewoon kleine meningsverschillen over huisregels...

Serendipity : "Pft. Zo'n stoeleke is toch maar hard en koud om op te zitten..."

Serendipity : "Das lief dat ge er een krant oplegt ma, maar echt veel zachter wordt het er niet door..."

Serendipity : "Seg Ming, gij moogt dan wel breed zijn maar ik ben nog smal. Mag ik niet bij op dat kussen komen liggen?"

 Ming : "Nee Serendipity want dan ligt ge in mijn zon."

Serendipity : "OK, dikken egoïst, dan zoek ik wel een andere leuke plek. Wacht maar af!"

Ming : "Dat heeft niks met egoïsme te maken, maar alles met respect voor ouderdom, een beetje inzicht in die huishiërarchie en gewoon gezond kattenverstand : als ík hier lig, is deze zetel op dat moment van míj. Zo simpel is 't. Trouwens die basiskennis zoudt gij als ex-straatloopster toch wel mogen bezitten vind ik."

Een van de vele "caravan"-bewonertjes die hier naast mijn vijver hun tenten opgeslagen hebben. Hun bedrijf is werkelijk een economisch meer dan gezonde onderneming. De camping staat konstant vol! Van een succesvol bedrijfje gesproken. En er wordt niet gediscrimineerd, de naaktslakken zitten onder tentjes van bladeren en de huisjesslakken liggen er knus opgerold bij. Althans toch tot er een kat voorbijwandeld...

Ik vond de eerste twee foto's echt moeilijk en toch waren er vanaf foto twee al 5 mensen die 't gezien hadden! In totaal is 't opgelost door  32 lezers, zijnde : Mirella, Fernanda, Ron, Speelster, Luk, Vif, Kathleen, Shajongen, Wim, Jan, Steven, Redpoppy, Nand, Moederke Melanie, Irene, Mieke, Clara, Rina, Geert, Piet, Andromeda, Klaproosje, Vera, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Marleen, Maria, Rikavensis, Ritje, Opapat en Nilleke!    

Dus er zullen wel meer mensen met een slakkeninvasie geplaagd worden leid ik hier uit af   

"Allo! 't Is Bernadetje! Hadt ge mij niet herkend? Ik ben het nichtje van Filomèneke, en de zus van Bertha en Arthur, de tante van Gertrude, de moeder van Fientje, Juliake, Treeske, Maurice, Theodorreke, Louiske, Bertrand en Bernardke. Ja, onze familie groeit nogal en we trekken allemaal wat op mekaar dus 't is enigzins te begrijpen dat ge niet direkt zag dat ik het was... Maar ik vond het wel wat pijnlijk dat ge mij in 't begin aanzag voor "een bolleke in diepvriessoep", "een oog", "een oude kroket met de folie er nog op die achter in de ijskast verloren geraakt was",... Dat was eigenlijk toch een beetje onbeleefd nietwaar? Ik hoop dat ge nu in 't vervolg toch wat meer respect voor onze familie gaat hebben?...""

En toen... was 't plots gedaan met fotograferen...

Serendipity : "Oh zie hier! Gíj hebt mijn slak gepakt!!!"

Serendipity : "Maar ík had die slak wel eerst gevonden! En gij hebt die gewoon afgepakt!!!"

Serendipity : "Dat vind ik nu echt niet schoon... Sorry, maar deze is dus wel van míj hé!"

Serendipity : "Want ik vind dat iets heel plezant om mee te spelen... Een bolleke dat uit zichzelf beweegt!! Als gij ook zoiets wilt hebben kom dan eens in beweging en zoek er dan zelf eentje hé! Ge kunt wel wat fitness gebruiken met uw overgewicht. Van die stomme macro-fotografie gaat ge niet vermageren. Integendeel, ik vind dat een heel gemakzuchtige sport."

Serendipity : "Klein kind! Waarom wilt ge nu persé met mijn exemplaar voortspelen? OK, als ge echt den egoïst wil uithangen, ga uw gang. Vreet ze voor mijn part op. Ik zoek er wel een nieuwe. Uwen hof zit vol!"

Neptunus : "Dat gekwebbel van die slakken hier rond de vijver..., ik word daar horendul van!"

Archimedes : "Om van dat gemekker van die katten nog te zwijgen!..."

Richard de krokodil : "Ja, en een van die nieuwe katten is onlangs op mijne snuit gaan staan omdat die dacht dat ik een eiland was en-"

Neptunus : "Richard, bek dicht, gij zijt ne plastieken, gij kunt niet spreken."

Richard : "OK ook al goed. Mij zullen die katten niet opeten... U daarentegen.. "

En morgen verse aanvoer! Nee, hopelijk niet van katten of slakken! Alstublieft niet! Wel van een nieuw fotoraadsel!

Nog enkele foto's van mijn verjaardag vorige week. 't Gaat snel! Ondertussen ben ik weeral meer dan een week ouder!!!

Laathi : "Oh en met dat lintje gaan mijn katten zo gelukkig kunnen spelen..."

Nilleke : "Een kinderhand is gauw gevuld hé..."

 De kadootjes bleven maar komen en de kaarten waren om ter grappigst...

 En toch keek het gezelschap af en toe héél ernstig...

 Nilleke ontwierp een hoogst persoonlijk kunstwerk voor mij! Een weegschaal met moodswings!!!

Er was de serieuze kant van de tafel waar heel de monetaire crisis in vijf minuten werd opgelost...

 ... en de nóg serieuzere kant van de tafel waar zo te zien totaal andere zaken besproken werden...

 Wat is het mannelijke van een heks?

 Sommige mensen proberen zich ook serieus te houden voor de foto...

... maar ge moet ze af en toe een handje helpen...

Voilà en nu stop ik met verjaren want ik ben deze week nog geen enkele avond thuis geweest en met al dat op de zwier gaan zie ik er ondertussen geen week maar wel een jaar ouder uit.

De foto van de laatste kans want zaterdagnamiddag verschijnt naar goede gewoonte de oplossing... Op dit portret wordt het toch wel duidelijk wie het is hoop ik...

Alvast herkend door Mirella, Fernanda, Ron, Speelster, Luk, Vif, Kathleen, Shajongen, Wim, Jan, Steven, Redpoppy, Nand, Moederke Melanie, Irene, Mieke, Clara, Rina, Geert, Piet, Andromeda, Klaproosje, Vera, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Marleen, Maria, Rikavensis, Ritje en Opapat!

Dat oud worden, dat is iets raars. Soms lijkt het alsof ge jaren aan een stuk dezelfde persoon blijft en dan plots - als een trap die ge afdaalt waar per ongeluk een paar treden ontbreken en ge knal ineens een verdieping lager ligt - is er iets veranderd! Opeens zijn daar een paar diepe groeven bij gekomen of is er iets verschenen wat er vroeger niet was. Soms op een paar maanden tijd! Meestal na een periode van grote stress of door veel verdriet om een verlies van een geliefde, of doordat ge te lang te veel op uw schouders geladen hebt.

Ge schrikt, maar went weer langzaamaan aan dat nieuwe zelfbeeld. Tot op de volgende trap wéér ineens een paar treden ontbreken... en er alweer een stuk van uw façade aan diggelen valt. Nee, verouderen gaat niet langzaam, volgens mij gaat het met schokken. Met alle gevolgen vandien. Want telkens ge na een zware periode eindelijk eens terug de tijd neemt om uzelf te bekijken en te verzorgen ziet ge dingen die er daarvoor niet waren. Dingen die ineens dieper zijn of lager hangen of serieus uitgedijd zijn. Ik weet niet of dat bij iedereen zo gaat maar ikzelf ervaar het althans zo. Ofwel is er nog iets anders mis met mijn ogen behalve alvast die floddervellen erboven die me stilaan de wereld beginnen te laten zien als een Brabant trekpaard.

Maar om nu verder af te dalen langs de trap van dat aftakelende lichaam... We waren dus ter hoogte van de rudimentaire vleermuisvleugeltjes gekomen die stilletjes ontspruiten uit de binnen-bovenarmen. Een trede lager komen we bij het borstenprobleem. Ik denk niet dat de woorden "borst" en "probleem" afzonderlijk bestaan trouwens. Ik vraag mij soms af of de vrouw die 100% tevreden is met haar boezem ergens rondloopt. Die met de kleintjes willen er grote en die met de grote willen er kleintjes. Erger nog, soms willen ze dat niet eens zélf maar denken ze dat iemand anders dat wil. En denken ze dikwijls nog verkeerd ook. Ik vrees dat er veel zinloos geopereerd wordt op dat gebied.

Trouwens waarom van boezem veranderen als ge zelf tevreden zijt? De goeie mannen zeggen toch altijd wat ge wilt horen! Tegen de rondborstige vrouwen beweren ze dat ze minnaars van Rubens zijn en als ge eruit ziet als een rechte lijn blijken ze plots liefhebbers van Mondriaan. De schatten.

Maar komt, wat er ook moge hangen, het zakt. Sowieso. Klein of groot, het wordt een duo zielige theezakskes of een zware rijpe tweelingvrucht waaronder de boom stilaan kreunt. Ik heb nog veel chance gehad. Mijn boezemke bestond voornamelijk uit goedaardige cysten. Als de gyneacoloog van mij een echografie neemt dan zie ik op 't scherm, naargelang hij met 't machientje heen en weer over mijn huid glijdt, allemaal grote grijze walvissen voorbijzwemmen. Ik lijk wel twee oceaantjes vol potvissen te bezitten! Mijn privé-aquariums! Soms deed zo'n potvis flink pijn en dan moest ik hem laten leegzuigen. Op zich niet zo erg want het is maar een prik, van 't leegtrekken van de cyste voelt ge niets. Tot op een keer, jaren geleden, de dokter te diep prikte en in mijn long terecht kwam met zijn spuit... 't Resultaat was een klaplong. Geen leuke gebeurtenis. (Maar wel ineens twee weken tijd om in bed boekskes te liggen lezen. "Every cloud has a silver lining"...)

Vanaf dat moment heb ik de potvissen maar rustig in mijn oceaantjes laten ronddolen. Ik bekeek ze simpelweg op een andere manier. Mijn walvissen waren mijn "natuurlijke borstvergroting". Af en toe wat pijnlijk maar wel goedkoop en natuurlijk. Maar nu heb ik sinds geruime tijd echter geen pijn meer aan mijn borsten... Verheugd deelde ik 't goede nieuws mee aan mijn gyneacoloog waarop die heel nuchter antwoordde : "Ah ja, das logisch, met de pre-menopauze beginnen die cysten te verdwijnen dus gaat ook de pijn die ze veroorzaken weg!" Stel u voor!!! Nu had ik de laatste twintig jaar toch iets dat voor een "bescheiden" boezem kon doorgaan en nu gaat mijn natuurlijke borstvergroting het opgeven!!! Ook dat nog...

Ik was altijd tevreden met mijn beperkte omvang omdat ik teveel vriendinnen heb weten lijden onder grote boezems, van nekpijn tot rugklachten die resulteerden in noodzakelijke borstverkleiningen om gezondheidsredenen. Trouwens op een grote boezem morst ge ook meer als ge aan 't eten zijt. Ik denk ook dat ge dan niet lekker op uw buik kunt slapen trouwens. En om tussen de rotsen mee te duiken en in kleine gaatjes vissen te hangen fotograferen lijken ze me ook niet praktisch. Nee ik was best tevreden met mijn 85 Beekes. Tot nu,.. tot nu mijn walvissen plots op de loop gaan!... Wat gaat er nu nog overschieten over een paar jaar? Vellen en beentjes?...

Mijn nobele streven was altijd : de boezem moest een klein beetje verder naar voren steken dan de buik. Dat was nu toch niet te veel gevraagd vond ik. Heel mijn leven was dat al dansen op een slappe koord, maar 't lukte. Vooral dankzij mijn potvissen. Het laatste jaar word ik "onverklaarbaar" dikker en buik en borstjes gaan gelijk op, dus ik kan me nog altijd in evenwicht houden op 't scherp van de snee. De boezem is nog altijd aan de winnende hand hoewel de buik aan een flinke inhaalbeweging bezig is. De strijd gaat natuurlijk maar om centimeters, dus ge moet dat goed in de gaten houden... Natuurlijk als de potvissen het stilaan opgeven gaat de buik onvermijdelijk terrein winnen en wat gaat er dan van mijn figuur overschieten?... In profiel : een neus, een buik en tenen dus. 't Zal schoon zijn, ik word geen Rubens of Mondriaan, maar een Picasso!

Maar over dat "raadselachtig" verdikken gaan we het in deel 6 hebben. Want dat mysterie moet ik zelf eerst nog eens grondig overdenken, op een rustig moment, met een pak chocolade en een tas warme chocomelk in de buurt. . Die gewichtstoename kan nu toch echt niet enkel aan de "chocolate chips cookies" liggen waar ik mij mee moet troosten omdat ik dikker wordt en ondertussen ook nog in diggelen aan 't vallen ben? Of wel?...

"Extra large" voor zij die 't kleine ding nog niet herkend hebben :

Maar 't is al wel herkend (maar daarom misschien nog niet geliefd) door : Mirella, Fernanda, Ron, Speelster, Luk, Vif, Kathleen, Shajongen, Wim, Jan, Steven, Redpoppy, Nand, Moederke Melanie, Irene, Mieke, Clara, Rina, Geert, Piet, Andromeda, Klaproosje, Vera, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Marleen, Marie en Rikavensis!

 Samen eten lukt al heel goed. Iedereen braaf aan zijn eigen potje. Naderhand worden natuurlijk alle potjes door iedereen gecontroleerd of er toch niet ergens een lekkere korrel blijven liggen is. Maar er wordt wel beleefd gewacht tot iedereen gedaan met eten heeft. Die hoffelijk geldt althans zo lang ik toezicht hou.

Serendipity : "Awel ja, nu ik erover nadenk... in een commune leven is toch zo slecht nog niet... Het levert toch dikwijls extra brokjes op..."