Fotoraadsel 141 - oplossing

De allerlaatste kans... Deze foto zou nu toch heel veel duidelijk moeten maken...



Reeds opgelost door Meermin, Luk, Speelster, Redpoppy, Jan, Lange Lou, Dolfijn, Andromeda, Mare, Ann, Ritje, Cooltje en Vif!  

Wil je heel mijn fotoalbum van het Hallerbos bekijken? Klik dan hier :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/AlbumHallerbos29April2008?authkey=m596IwS1kGQ

De laatste foto's van het Hallerbos in bloei...

Het begint stilaan te lukken. Maar deze foto zal ook nog wel een handje helpen...



Ondertussen lopen Meermin, Luk, Speelster, Redpoppy, Jan, Lange Lou, Dolfijn, Andromeda, Mare en Ann  er al netjes bij!

Moeilijk te vinden precies hoewel de meeste gezinnen het toch in huis zullen hebben...
En nee alstublief : blijf met dit ding uit uw haren!!!!



Alleen nog maar gevonden door Meermin, Luk, Speelster en Redpoppy!

Speciaal voor mijn mannelijk publiek : enkele sjieke danseressen van het Songkran-feest...





Het land van de eeuwige glimlach?...
Deze madam heeft er zo precies toch haar bedenkingen bij....





Dit meisje heeft het kostuum voor de "Hanengevecht-dans" aan.
Daar krijgen jullie binnenkort een fotoreeksje van te zien.







"En als 't mij niet aanstaat... Ik kan nog iets heel speciaal met mijn middenvinger ook..."



"Wat is er nu zo speciaal aan Aziatische madammen?
Een Belgisch schaap kan toch ook knap zijn?
OK, ja... Mijn middenvinger opsteken kan ik niet, maar ik kom wel goed uit mijn woorden."

"We zijn weer op de lappen geweest gisteren!
Kunt ge raden waar we gezeten hebben?...
Schrijf uw antwoord maar onder reacties!"

Onderstaand berichtje vond ik onlangs in mijn gastenboek. Het stond er naar aanleiding van een artikel dat ik bijna een jaar geleden schreef, toen onze poes Tabitha stierf, en waarin ik uitlegde hoe ik met het verlies van een geliefd wezen om ga.
--------------------------------------------
Eigenlijk zou ik moeten slapen gaan, maar nog heel heel eventjes een blog aanklikken....
Het is nu vier uren of zo later..
Dank je, Laathi voor je prachtige verhalen!
Heb tranen met tuiten gehuild bij de dood van Tabitha en de witte kater.
Maar heb nu ook het plekje onder mijn sleutelbeen gevonden voor alle dieren die ik heb zien komen en gaan.
Heb nu toch twee heerlijke katten. Gestreepte Mike en zwarte Moira.
Dus nog eens, zo dank voor je verhalen.
Met een extra aai voor elk van de poezen.
En een live groet voor hun mama en papa.

Meermin.
------------------------------------------------------

Dit berichtje deed me zoveel plezier omdat er dus nu nog altijd mensen een manier vinden om door het maken van "het hartenmandje" beter te kunnen omgaan met het verlies van hun huisdier. Toch fijn, dat een tekst die ik in augustus 2007 geschreven hebt nu nog impact heeft en mensen gelukkiger kan maken...

Voor wie het nog niet weet : ik heb een trukje om mijn verdriet te verlichten als ik van een van mijn geliefde huisdieren afscheid moet nemen. Mijn overleden dieren zitten in een mandje in een plekje onder mijn hart. Tot hiertoe stond daar in mijn verbeelding alleen een mand met mijn poezen. Maar aangezien ik aan de vis Darwin toch ook zo gehecht was ben ik er in geslaagd ook voor mijn vissen een plekje te maken. In de fantasie van mijn hartenmandje ligt nu rond die mand een klein vijvertje, en van daaruit zie ik mijn oude Nautilus, en Darwin, en alle andere vissen waar ik ooit aan gehecht rondzwemmen. Als ik ze voor mijn geestesoog oproep zie ik ze met hun kopje boven water komen en breed naar me glimlachen.
Wat een beetje fantasie al niet vermag. Het kan het leven zoveel mooier en troostrijker maken.

Wie het verhaal van mijn hartenmandje niet meer kent, of wie net een geliefd huisdier verloren is en ook wat troost kan gebruiken kan door op onderstaande link te klikken lezen hoe je zo'n "hartemandje" maakt. Het kost je enkel wat tijd en fantasie. 
 http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186351201&stopdatum=1186437601

----------------------------------------------
Bedankt "Meermin" om dat bericht in mijn gastenboek te plaatsen. Je ziet, je hebt me geïnspireerd om weer iets te schrijven. Dit is weer het levende bewijs dat mensen mekaar nodig hebben om mekaar te stimuleren en verder te geraken in 't leven.

Met de vierde foto moet ik toch zeker aan minstens vier oplossers komen???

Ik heb er al drie : Meermin, Luk en Speelster!

Een ander onderdeeltje :

Komaan er moeten toch meer mensen dan alleen Meermin en Luk dit nu al kunnen vinden?!

Alle dierenliefhebbers kunnen hun hartje gaan ophalen op de site van Bieke!
Er is verse aanvoer! En ze kunnen allemaal spreken
Hoe zou dat nu toch komen?....
Klik maar snel! En verwittig mogelijk geïnteresseerde poezenvrienden!
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend/

Net geplant! Rap op 't kaartje gekeken. Nu weet ik de naam nog. Volgend jaar natuurlijk niet meer.
Waarschijnlijk volgende week al niet meer.
Het zijn dus : "Kentish Bell" Abotilons.















Ik dacht, ik zal er maar rap een paar foto's van nemen nu ze nog "nieuw" zijn, want om mijn "groene vingers" ben ik nu niet bepaald vermaard...

Nog geen enkel goed antwoord ontvangen, dus laat ik maar al iets meer zien...

--------------
Oef! Dankzij deze foto heeft toch één iemand het al opgelost gekregen!
Proficiat Meermin!

Alles kan altijd nog erger...
http://www.dumpert.nl/mediabase/103111/683fb9eb/hoeveel_eieren_gaan_er_in_een_dozijn_.html

Nog zes pareltjes voor "De Groote Stommiteitenverzameling"!
(Ik zal de nieuwe inzendingen telkens vooraan in dit bericht zetten dat leest makkelijker voor jullie.)

Ik denk hier nog juist aan een goeie die ik zelf ooit begaan heb!
Toen ik 18 jaar was was ik nogal avontuurlijk aangelegd. Ik wou alles eens proberen. De contactadvertenties in 't krantje "De Antwerpse Post" staken mijn ogen uit. Dus ik zou daar eens op antwoorden.
In de ene rubriek werden "relaties" gezocht en in een andere "reisgenoten". Ik besloot ineens maar op verschillende advertenties te antwoorden om toch zeker minstens 1 antwoord te krijgen.
Na een week kreeg ik twee dikke, grote, bruine enveloppen in de bus van "De Antwerpse Post" met allemaal brieven van mensen die gereageerd hadden. Uit die chaos viste ik er twee uit en sprak met die jongens af.
Op de eerste afspraak zat ik daar - stoer in mijn jeans en trui - maar door te ratelen tegen die jongen over verre landen en avontuurlijk reizen... Maar dat bleek een timide huismus, een laborant, die precies niet echt in 't ontdekken van de wereld geïnteresseerd was... Vreemd wel. De afspraak werd geen succes.

Maar geen nood, de volgende dag had ik al een afspraak met een andere, een héél schoon ventje. Ik dacht ik zal me deze keer maar wat inhouden over reizen en avonturen en rustig over mezelf vertellen en me wat vrouwelijker aankleden met een rokske en nylon kousen.
Maar dit manneke (een verpleger) was helemaal niet geïnteresseerd in mij, die wou persé zijn safari-uitrusting laten zien en foto's van zijn trektochten. Ik snapte er niks van. Vond die mij dan geen aantrekkelijk meiske? Wou die alleen maar bluffen als een macho over zijn reizen of hoe zat dat nu? Overbodig te vertellen dat ook die afspraak geen succes werd, ik voelde mij echt miskend in mijn vrouwelijkheid...
Later thuis bekeek ik die enveloppen nog eens en wat bleek... ik had de twee categoriëen verwisseld...
Die laborant zocht een braaf lief, en daar had ik me aan voorgesteld als de grote avonturier.
En die verpleger zocht een reisgenoot en daar had ik als een sjiek madammeke met een rokske gezeten...
Ge kunt u niet indenken hoe idioot ge u daarna voelt. De rest van de brieven heb ik maar niet meer beantwoord.
-------------------------------------------
Hier nog een recentere van mezelf!
Mijn kameraad moest opgenomen worden in het ziekenhuis en ik probeer toch altijd een leuke kant aan de dingen te zien. Dus ik zou een fotoreportage maken van zijn ziekenhuisperiode, gewoon voor ons privé-prikbord. Ik wil dus beginnen met een portret van ons samen bij aankomst in zijn kamer te maken.
Ik zet de camera (op automatische tijdsafdruk) op een tafeltje en kruip snel mee in bed. We wriemelen tot we allebei met ons achterste op het hoofdeinde zitten en leunen achterover tegen de muur, mooi glimlachend tegen dat het fotoapparaat automatisch gaat afdrukken.
En opeens, heel langzaam beginnen wij weg te zakken. Tot we met een doffe knal op de grond terechtkomen! Met bed en al! Alleen het achtereind van 't bed stak nog in de lucht. Op de foto stond niets op natuurlijk. Ah ja, wij waren ondertussen uit het beeldvlak verdwenen...
Daarom heb ik het later nog eens over gedaan maar dan met de patiënt alleen.
Ongelofelijk maar waar, er is niemand van 't ziekenhuispersoneel op die harde bonk op af gekomen....

         

         

Dus als ge zoiets wil doen denk er dan aan dat de achterste poten van een ziekenhuisbed niet helemaal achteraan staan zoals bij een gewoon bed. Die stomme poten staan ongeveer in 't midden!! En daarom raakt zo'n ding dus uit zijn evenwicht als ge er ongewone kunstjes op probeert te doen.
Ge zou door zo'n stommiteit nog in 't ziekenhuis belanden verdorie
-------------------------------------------
En nu laat ik de collega's weer even aan 't woord. Anoniem vanzelfsprekend, of ze moeten nadrukkelijk vermeld hebben dat ik hun naam erbij mag zetten :

Kan  natuurlijk niet  achterblijven  voor  je  reeks  stommiteiten  hé.  Alhoewel  een stommiteit  zou ik het  niet  noemen.

Wel, als hij thuis is gekomen (want er waren toen nog geen gsm’s) heb ik heel veel rare woorden moeten aanhoren en daarna is 't een stille avond geworden. Amaai, was die vies gezind op mij! En het ergste was nog dat ik de slappe lach had.
-----------------------------------------

Komaan collega's, mail de stommiteitenverhalen maar door! We kunnen er beter samen om lachen, dan er alleen droevig om zitten wezen!

Net van een kameraad gekregen : een (Engelstalig) filmpje (van 6 minuten) hoe je met een minimale kost zelf een electronisch schoolbord kan maken! Iets voor de electronica-specialisten onder ons!
Maar de demonstratie zelf is toch ook wel indrukwekkend voor mensen die nog nooit een digitaal schoolbord gezien hebben!
http://www.ted.com/talks/view/id/245.
Misschien ook een oplossing om de klasjes te troosten die het Sanyo-schoolbord niet gaan winnen?...
In elke klas zal toch wel een papa zitten die iets kent van electronica en pc's?