Tja,... ge moet het maar kunnen... Middenin uw pre-menopauze zitten en toch in blijde verwachting raken. Mij overkomt dus zoiets. 
Enkele maanden geleden adopteerde een goede vriend van ons een poes uit het asiel. Een week later kreeg hij van de dokter heel slecht nieuws te horen waaruit duidelijk werd dat hij waarschijnlijk niet lang voor zijn dier zou kunnen zorgen. Hij vroeg ons raad over wat hij zou doen. De poes terug naar het asiel brengen of ze toch zo lang mogelijk bij hem houden? We zijn toen overeengekomen dat hij het dier zou houden zolang zijn gezondheidstoestand het zou toelaten, en dat indien nodig, wij het beestje tijdens zijn ziekenhuisopnames zouden opvangen, of in 't ergste geval het desnoods zouden adopteren.
Onze vriend was door dit voorstel gerustgesteld en besloot dan ook te poes te houden zolang het voor hem nog mogelijk zou zijn. We zijn dan stilaan begonnen met een training en hebben het beestje regelmatig mee naar ons thuis gebracht om het ook alvast hier te laten wennen. Eerst hebben we hem bij de dierenarts laten "chippen" zodat, moest hij per ongeluk bij ons buiten slippen (want het is een snelle), hij makkelijker terug zou te vinden zijn.
Als wij thuis waren lieten we hem bij de andere poezen in de keuken (met de kattendeur gesloten) zodat ze mekaar konden leerden kennen, onder ons wakend oog. En als we even weg moesten sloten we hem apart op om zeker geen risico's te lopen dat hij zou weglopen. En zo kwam hij dus af en toe even logeren en dat verliep eigenlijk onverwacht vlot.
Uiteindelijk is het onvermijdelijke gebeurd en is onze vriend onlangs overleden dus woont zijn poes nu definitief bij ons. Ik wou het dier niet direkt op mijn blog zetten zolang het nog niet mijn eigen poes was, en er zeker niet onmiddellijk gekke strips over beginnen maken, maar nu denk ik wel dat dat stilaan kan. Zijn baasje zou hier zelfs heel blij mee zijn want hij wist dat de poes later deel zou gaan uitmaken van mijn gekke kattengezin.
Hoezeer ik ook altijd gezworen had : "Na mijn pensioen nooit geen 6 katten meer in huis want dan gaan we veel reizen!" hebben wij dus toch weer net als vroeger een 6-katten-gezin... Het lot is ondoorgrondelijk. Maar dat neemt niet weg dat we vergelukkig zijn met de dartelste en meest uitbundige kater van West-Europa : onze Mathurin...
Paul met Ming op schoot en zijn - ondertussen zeer geliefde´- Mathurin.
Mathurin en Serendipity. Op deze foto niet te zien, maar dat is 't enige koppel dat niet echt goed met mekaar kan opschieten. Dipy is een zeer kalme gemoedelijke poes die van rust houdt, en Mathurin is een raket op pootjes. Sneller dan zijn eigen schaduw - en de andere katten hun schaduw - rent hij achter hen aan, springt op hun rug en begint er mee te rollebollen.... Niet tot ieders groot genoegen. Maar niet slecht voor hun conditie. 
Mathurin zorgt voor leven in de brouwerij, soms ziet de brouwerij er wel een beetje afgebroken uit maar dat moet je er bij nemen. Wij zijn ook jong geweest nietwaar? 
Voor wie zich afvraagt waar de franse naam Mathurin vandaan komt... "Port Mathurin" is het hoofdstadje van een piepklein eilandje, Rodrigues, diep in de Indische Oceaan. Het ligt net als Mauritius en Réunion parallel aan de kust van Kenia, maar veel oostelijker. Een héél stil, rustig eilandje. Deze kater heeft zijn naam dus wél gestolen.
En die kat kwam weer...
