Herfst...

Weer een stukje meer duidelijkheid...



Reeds opgelost door Luk, Viva, Ron en Speelster!

Een kijkje op de kijkdag voor de veiling van de Elephant Parade...
Afscheid van de olifanten die zo lang onze stad sierden... Wat is het nu plots leeg op sommige pleinen en straten, nu ze allemaal samen in de Elisabethzaal naast de Zoo van Antwerpen staan.
En wat lijken ze plots klein, hoewel ze toch anderhalve meter hoog zijn.
Tot donderdagavond kan je er rondwandelen in dit bos van olifanten...





Wachten op hun baasjes.





Zij weten reeds wie dat gaan zijn want zij werden allemaal ingekocht door hun sponsors.



Maar mijn geliefde Geisha en haar maatjes zitten nog allemaal in 't ongewisse...



Zij weten nog niet bij wie ze de tuin of het huis gaan mogen sieren...



Maar ik denk niet dat ze zich daar veel zorgen over maken, zolang ze maar goed veel opbrengen om de olifantenziekenhuizen in Thailand te steunen.



Het pronkstuk van de Elephant Parade. Haar verhaal kun je lezen op de site van de Elephant Parade.
Een mooi waargebeurd verhaal over hoe het allemaal ontstaan is door een olifant die op een landmijn trapte, haar voorpoot verloor en waar men een vervangpoot voor ontwierp...



Eva en Anja Frenaij, twee kunstenaressen bij één van hun olifanten.
Zij waren het die vandaag , met veel geduld en liefde, de talrijke kleine beschadigingen aan de kudde retoucheerden.



Meer foto's van deze namiddag kan je bekijken op mijn album :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ElephantParade11November2008?authkey=8J3lTnZPtpc#

O zo velen zijn zo dichtbij... en toch nèt niet...
Kijk nog eens goed!



Reeds opgelost door Luk en Viva!

Enkel Luk heeft het raadsel nog maar opgelost, maar deze foto gaat het veel makkelijker maken...

Met een lapjespoes krijg je er eigenlijk twee voor de prijs van eentje. Elke gezichtshelft is anders...

Ming : "Toen uw pa en uw ma u maakten wisten ze dus niet goed of ze een rosse, een zwarte of een witte wilden? Kwamen daar dan verschillende vaders aan te pas en hadden die ambras ofzo? Want gij ziet er toch echt wel vreemd uit hé Serendipity...

Serendipity : "'t Is ne schone die het zegt! Kijk eens in de spiegel! Een lik zwart erbij en ge zou sprekend op mij lijken verdorie! Zelfs langs achter. Want uw ballekes zijt ge toch al lang kwijt..."

Twee mensen zitten al aardig dicht bij de waarheid, maar nog niemand heeft het raadsel correct opgelost. Niet wanhopen want elke dag verschijnt er een gedetailleerdere of iets grotere foto! Hier is alvast de eerste!

Deel 2 : de detail-afwerking van de poezenspeeldoos.

Mathurin : "En die is dus echt helemaal voor mij? Voor mij alleen? En ik mag die ook kapot maken enzo? Ge zijt toch zeker hé? Want als ik in de zetel bijt dan mag dat níet... Dus om alle miserie op voorhand al te vermijden : dit ding mag ik lustig mishandelen? Ja? Ja, ik weet het, ik zet graag even alles op een rijtje, maar dat is bij u ook nodig want uw opvoedingsmethoden laten wat te wensen over, ge zijt niet altijd konsekwent hé madam! En goeie afspraken maken goeie vrienden."

Mathurin was zo enthousiast dat mijn doos ineens uit zichzelf op de loop ging!

 Hij kon ze, door er met volle geweld in rond te springen, zelfs rechtop zetten!!!

Mathurin : "Niet slecht, niet slecht voor een beginner, maar er mankeert toch nog wat afwerking. Ik zou bijvoorbeeld graag wat koordjes hebben en misschien een belletje?..."

 OK, koordjes dan maar. Je maakt twee gaatjes en steekt er een kort touw door. Aan beide uiteinden maak je knopen.

 Als de poes aan 't ene eindje trekt dan schuift het andere eindje met het belletje automatisch naar boven. Een heerlijk speeltje.

Mathurin : "Ja, dat kan... Dat is al een heel goed begin. Maar ik zou toch maar een kartonneke onder dat koordje plakken want anders gaat dat rap kapot scheuren. Ik ken mezelf..."

Dus volg de raad van Mathurin - hij is ervaringsdeskundige - en plak een extra stukje karton onder de koordlus. Let wel op dat de lus, als de poes ze helemaal naar boven trekt, niet zo groot is dat de kat er haar kop door kan steken en er in verward kan geraken, anders zou ze kunnen stikken.

Mathurin : "Momentje, ik ga even testen! Mmm, ja, ge hebt dat goed gedaan. Misschien is dat wel tegen mijn jonge geweld bestand ja..."

Mathurin : "Kom ik zal efkes helpen met knoopjes leggen ik ben daar heel goed in."

 Mijn jonge kater ondertussen al een beetje kennende breng ik nog maar wat extra verstevigingen aan...

Morgen deel 3!

Iedereen heeft het in huis, iedereen kent het! Vooruit! 't Is een makkie! Ga ervoor!

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Jonge poezen moeten kunnen spelen. Telkens Mathurin hier op bezoek kwam bleek dat de grote poezen er niet voor te vinden waren om met hem te stoeien, dus maakte ik hem maar een speeldoos... die al met groot enthousiasme in gebruik werd genomen nog voor ze af was!

Het is een goedkoop en heel eenvoudig speeltje om zelf te maken. Je gaat ergens in een winkel een grote kartonnen doos vragen. (Fietsenwinkels hebben grote dozen waar je zelfs een doolhof in kan maken. Ex-muziekwinkels hebben er ook heel interessante )

Je begint met de doos volledig dicht te plakken met brede plakband. Je maakt er dus een gesloten kubus of balk van. Vervolgens begin je er met een cutter gaten in te snijden. Zie dat de poes niet in de buurt is als je met messen bezig bent want anders springt ze er al spelend op af en kan je haar verwonden!!!

In de doos maak je venstertjes zowel op de randen als in 't midden als op sommige hoekjes. Zie wel dat je de stevigheid van de doos niet verzwakt door teveel en te grote gaten te maken.

Bij sommige gaten laat je de flappen hangen zodat er klapdeurtjes ontstaan.

Enkele pingpongballetjes, of van die goede oude "super"-balletjes die zo heerlijk botsen, zijn ideaal om in de doos te steken. Dan krijgt de poes een soort flipperkast!

Eens hij er in zit, laat hem er dan ook in spelen tot hij er genoeg van heeft en probeer hem er niet uit te trekken want dan doe je hem misschien pijn en krijgt hij een hekel aan de doos.

Maak ook enkele kleine gaatjes dicht bij mekaar want niks is leuker dan met een poot in zo'n gaatje zitten peuteren om een balletje uit de doos te vissen.

Mathurin gaat er zo wild mee te keer dat de doos soms uit zichzelf gaat rechtstaan!

Maar met een sjaal spelen is natuurlijk ook niet te versmaden...

Voorzie minstens één of twee makkelijke ingangen, waar ze vlot door kan springen, zodat de poes zich nooit opgesloten voelt.

Als je niet wil dat je balletjes te snel uit de doos rollen voorzie dan drempeltjes in je deurtjes, dan rollen ze niet naar buiten.

 Effe rust, morgen les 2 : de detailafwerking!

 Een pakje bierviltjes... Gaan al de andere bloggers dan nooit eens op café?...

Mensen die zo'n etablissement ooit al wel eens een keer van binnen gezien hebben zijn : Ritje, Piet, Fred, Mon, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Speelster, Mirella, Luk, Marleen, Jan, Steven, François, Ann, Nilleke, Lange Lou, Dolfijn, Derktje, Geert, Andromeda, Moederke Melanie, Rikavensis, Nand, Vera, Chrisje, Mare, Viva en Ron!

En natuurlijk heb ik 't beste tot het laatste bewaard! Hieronder enkele foto's van mijn lievelingsolifant! Hij steekt naar mijn mening met kop, schouders - en staartje - boven de andere uit. Deze olifant is niet alleen mooi of grappig - zoals mijn geliefde Geisha - het is een echt kunstwerk. De uren werk dat aan dit dier besteed moeten zijn... Hij is zo fijn versierd, elk detail zo mooi uitgewerkt...  Ik laat jullie even meegenieten voor 't geval jullie hem nog in 't echt gezien hebben. Want vandaag of morgen verlaat hij 't stadsbeeld.

Wie gaat er achter dit wonderlijke achterwerk schuil?... (Bemerk de twee staartjes!)

... de wondermooie "Re-Naissance"...

Zijn linkerzijde is weelderig en organisch versierd. Je kan er naar blijven kijken... Maar zijn rechterzijde...

... tovert een heel ander aspect van de olifant tevoorschijn!

Je kijkt er dwars doorheen en ziet zelfs een foetusje. De diepte van de kleuren en de glanslaag geven de indruk dat het baby-tje echt in vruchtwater drijft. Ik ben zelfs gaan voelen of de olifanten niet nat was, zo echt lijkt het.

Irma tussen de rijkelijk uitgewerkte pootjes...

En als je nu terug naar de eerste foto gaat kijken begrijp je waarom het lijkt alsof hij twee staartjes heeft...

Wil je meer werken zien van deze kunstenaar klik dan even op zijn site :

http://www.di-maccio.com/

Over enkele dagen zal ik waarschijnlijk mijn volledige album over de 73 olifanten eindelijk af hebben. Dan krijgen de olifanten-, kunst-, of Irma-liefhebbers onder jullie de link om er eens rustig in te gaan grasduinen. Want natuurlijk was ook Irma op de Elephant Parade prominent aanwezig. Probeer haar maar eens uit beeld te houden.

Nu moet toch iedereen het herkennen!

Reeds opgelost door Ritje, Piet, Fred, Mon, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Speelster, Mirella, Luk, Marleen, Jan, Steven, François, Ann, Nilleke, Lange Lou, Dolfijn, Derktje, Geert, Andromeda, Moederke Melanie, Rikavensis, Nand, Vera, Chrisje, Mare, Viva en Ron!

Tja,... ge moet het maar kunnen... Middenin uw pre-menopauze zitten en toch in blijde verwachting raken. Mij overkomt dus zoiets.

Enkele maanden geleden adopteerde een goede vriend van ons een poes uit het asiel. Een week later kreeg hij van de dokter heel slecht nieuws te horen waaruit duidelijk werd dat hij waarschijnlijk niet lang voor zijn dier zou kunnen zorgen. Hij vroeg ons raad over wat hij zou doen. De poes terug naar het asiel brengen of ze toch zo lang mogelijk bij hem houden? We zijn toen overeengekomen dat hij het dier zou houden zolang zijn gezondheidstoestand het zou toelaten, en dat indien nodig, wij het beestje tijdens zijn ziekenhuisopnames zouden opvangen, of in 't ergste geval het desnoods zouden adopteren.

Onze vriend was door dit voorstel gerustgesteld en besloot dan ook te poes te houden zolang het voor hem nog mogelijk zou zijn. We zijn dan stilaan begonnen met een training en hebben het beestje regelmatig mee naar ons thuis gebracht om het ook alvast hier te laten wennen. Eerst hebben we hem bij de dierenarts laten "chippen" zodat, moest hij per ongeluk bij ons buiten slippen (want het is een snelle), hij makkelijker terug zou te vinden zijn.

Als wij thuis waren lieten we hem bij de andere poezen in de keuken (met de kattendeur gesloten) zodat ze mekaar konden leerden kennen, onder ons wakend oog. En als we even weg moesten sloten we hem apart op om zeker geen risico's te lopen dat hij zou weglopen. En zo kwam hij dus af en toe even logeren en dat verliep eigenlijk onverwacht vlot.

Uiteindelijk is het onvermijdelijke gebeurd en is onze vriend onlangs overleden dus woont zijn poes nu definitief bij ons. Ik wou het dier niet direkt op mijn blog zetten zolang het nog niet mijn eigen poes was, en er zeker niet onmiddellijk gekke strips over beginnen maken, maar nu denk ik wel dat dat stilaan kan. Zijn baasje zou hier zelfs heel blij mee zijn want hij wist dat de poes later deel zou gaan uitmaken van mijn gekke kattengezin.

Hoezeer ik ook altijd gezworen had : "Na mijn pensioen nooit geen 6 katten meer in huis want dan gaan we veel reizen!" hebben wij dus toch weer net als vroeger een 6-katten-gezin... Het lot is ondoorgrondelijk. Maar dat neemt niet weg dat we vergelukkig zijn met de dartelste en meest uitbundige kater van West-Europa : onze Mathurin...

Paul met Ming op schoot en zijn - ondertussen zeer geliefde´- Mathurin.

Mathurin en Serendipity. Op deze foto niet te zien, maar dat is 't enige koppel dat niet echt goed met mekaar kan opschieten. Dipy is een zeer kalme gemoedelijke poes die van rust houdt, en Mathurin is een raket op pootjes. Sneller dan zijn eigen schaduw - en de andere katten hun schaduw - rent hij achter hen aan, springt op hun rug en begint er mee te rollebollen.... Niet tot ieders groot genoegen. Maar niet slecht voor hun conditie.

Mathurin zorgt voor leven in de brouwerij, soms ziet de brouwerij er wel een beetje afgebroken uit maar dat moet je er bij nemen. Wij zijn ook jong geweest nietwaar?

Voor wie zich afvraagt waar de franse naam Mathurin vandaan komt... "Port Mathurin" is het hoofdstadje van een piepklein eilandje, Rodrigues, diep in de Indische Oceaan. Het ligt net als Mauritius en Réunion parallel aan de kust van Kenia, maar veel oostelijker. Een héél stil, rustig eilandje. Deze kater heeft zijn naam dus wél gestolen.

Ook de olifant van Adamava, het kunstenaarscollectief rond Axel Daeseleire, werd tijdens de eerste expositiedagen reeds door vandalen beschadigd. Het was een witte olifant met een zaagblad door zijn kop. Vrijwel onmiddellijk werd het ronde zaagblad gestolen. Axel en zijn vrienden zijn nog in het dok gaan duiken in de hoop de cirkelzaag terug te vinden maar helaas.

Adamava zonder zijn zaagblad... Zelfs Irma kon hem niet troosten...

Enkele dagen later werd Adamava opnieuw "behandeld". Deze maal door mensen die een pleister op zijn hoofd plakten om "zijn verwonding te genezen".

Nog enkele dagen later stond er al een tekst bij...

"Healed by Gigi"...

De mensen van 't kunstenaarscollectief hebben eindelijk terug een zaagblad gevonden dat paste. Maar nu staat Adamava, als enige olifant in Antwerpen, in een kooi...

Vandalisme... het brengt trieste toestanden teweeg...

Voor mensen die nog willen genieten van de laatste dagen dat de olifanten in 't stadsbeeld te zien zijn, alle info vind je op onderstaande site : http://www.elephantparade.be/

't Gaat wel opvallend vlot deze week hé? Wat moet ik hier toch weer uit concluderen?...

Reeds opgelost door Ritje, Piet, Fred, Mon, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Speelster, Mirella, Luk, Marleen, Jan, Steven, François, Ann, Nilleke, Lange Lou, Dolfijn, Derktje, Geert, Andromeda, Moederke Melanie, Rikavensis, Nand, Vera, Chrisje, Mare en Viva!

Donderdag 13 november zullen de oifanten die nu de straten en pleinen van Antwerpen sieren openbaar verkocht worden ten bate van olifantenziekenhuizen in Thailand. Maar zelfs dit goede doel is voor sommige mensen niet heilig. Vandalisme viert weer hoogtij. Vele olifanten werden reeds beschadigd, maar vannacht gebeurde het ergste. "The Real One" werd van zijn sokkel getrokken, zwaar toegetakeld en in 't het dok gegooid... De brandweer heeft hem terug opgedoken maar hij is wel erg beschadigd. Vraag is nog maar of hij over 10 dagen nog zal kunnen geveild worden. Zo niet gaan er weer een pak centen voor het goede doel verloren door de zinloze daden van een stel vandalen...

The Real One toen hij nog vrolijk aan het dok van het Eilandje stond...

... met een happy Irma!

Vandaag... een lege sokkel... Enkel de onderzijde van een pootje blijft nog doelloos achter.

Even verscheen er een alternatief, maar dat heb ik maar terug meegenomen wegens artistiek niet verantwoord. Trouwens hij weigerde zijn slurfke in de lucht te steken en dat vond ik voor "The Real One" toch wel een "must".

Avond op het Eilandje...

Morgen het verhaal over de olifant Adamava...

Tja... Ik heb mijn mond weer voorbijgekletst bij die vorige foto nietwaar?... Dom van me... Ik maak het jullie veel te makkelijk als ik geschreven tips geef. Dat heb ik dan ook weeral bijgeleerd.

Reeds opgelost door Ritje, Piet, Fred, Mon, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Speelster, Mirella, Luk, Marleen, Jan, Steven, François, Ann, Nilleke, Lange Lou en Dolfijn!

De wondere wereld van de "beurs.

Een Apenhandelaar.

Ergens in Afrika verschijnt een man met de mededeling dat hij apen wenst te kopen aan 10 $ 't stuk.

De dorpelingen, wetende dat er in de bossen veel apen leefden, trokken er op uit om er te vangen....
De man kocht er verscheiden honderden aan 10 $ per stuk, maar wegens het slinken van de apenpopulatie verminderde de inzet van de dorpelingen. Zodus kondigde de man aan dat hij vanaf heden 15 $ per aap zou betalen. De dorpelingen hervatten de apenjacht. Maar uiteraard raakte de aanwezigheid van apen uitgeput, en de dorpelingen keerden terug naar hun andere bezigheden.
Het aanbod werd verhoogd naar 20 $ en het aantal overgebleven apen werd zo klein dat bijna geen aap meer werd gezien, laat staan gevangen....

Nu kondigde de man aan dat hij apen zou kopen aan 50 $ per stuk. Inmiddels, daar hij zelf voor zaken naar de grote stad moest, zou zijn assistent zich bezighouden met de aankopen.
Eens de man weg was, riep de assistent het hele dorp samen en sprak hen toe:
"Kijk naar al die kooien met apen welke de man van jullie heeft gekocht....
Ik verkoop ze jullie aan 35 $ per stuk, en als hij terugkomt kunnen jullie ze hem verkopen aan 50 $ zoals hij beloofde".

De dorpelingen zamelden al hun centen in, sommigen verkochten zelfs alles wat ze bezaten, en kochten al de apen in de kooien.
De volgende nacht verdween de assistent. Hij werd nooit meer gezien, evenmin zijn baas, alleen een massa apen welke alle richtingen uitliepen....

Welkom in de wereld van de beurs!