Naar de inhoud

Miauw!

Natuurfoto's en verhalen
seniorennet.beseniorennet.be

Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

:-)

De wondere wereld van de "beurs. :wink:

Een Apenhandelaar.

Ergens in Afrika verschijnt een man met de mededeling dat hij apen wenst te kopen aan 10 $ 't stuk.

De dorpelingen, wetende dat er in de bossen veel apen leefden, trokken er op uit om er te vangen....
De man kocht er verscheiden honderden aan 10 $ per stuk, maar wegens het slinken van de apenpopulatie verminderde de inzet van de dorpelingen. Zodus kondigde de man aan dat hij vanaf heden 15 $ per aap zou betalen. De dorpelingen hervatten de apenjacht. Maar uiteraard raakte de aanwezigheid van apen uitgeput, en de dorpelingen keerden terug naar hun andere bezigheden.
Het aanbod werd verhoogd naar 20 $ en het aantal overgebleven apen werd zo klein dat bijna geen aap meer werd gezien, laat staan gevangen....

Nu kondigde de man aan dat hij apen zou kopen aan 50 $ per stuk. Inmiddels, daar hij zelf voor zaken naar de grote stad moest, zou zijn assistent zich bezighouden met de aankopen.
Eens de man weg was, riep de assistent het hele dorp samen en sprak hen toe:
"Kijk naar al die kooien met apen welke de man van jullie heeft gekocht....
Ik verkoop ze jullie aan 35 $ per stuk, en als hij terugkomt kunnen jullie ze hem verkopen aan 50 $ zoals hij beloofde".

De dorpelingen zamelden al hun centen in, sommigen verkochten zelfs alles wat ze bezaten, en kochten al de apen in de kooien.
De volgende nacht verdween de assistent. Hij werd nooit meer gezien, evenmin zijn baas, alleen een massa apen welke alle richtingen uitliepen....

Welkom in de wereld van de beurs!

Geschreven door Laathi om 12:33 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Fotoraadsel 165 - foto 2

Oei... Nog geen enkele juiste oplossing... Terwijl ge dit voorwerp toch al regelmatig in uw handen hebt gehouden en er waarschijnlijk al mee zitten spelen hebt als ge zat te wachten op iets...

img355/9625/1652dm1.jpg

Vooruit, en laat nu al de goeie antwoorden maar komen! Lachen

Geschreven door Laathi om 17:31 1 reactie Reageer op dit bericht

Prachtig waar gebeurd verhaal!

Deze mail werd me toegezonden door een Sri Lankaanse vriend die in Londen woont. Ik heb geen tijd om hem helemaal te vertalen, dus heel kort samengevat :

In 1988 wil een pas gehuwde vrouw een vliegtuig nemen om haar man te vervoegen in Noorwegen, haar bagage is veel te zwaar, ze moet 103 dollar bijbetalen. Dat kan ze echter niet, ze huilt, wil haar belangrijkste zaken uit de bagage er uit halen, tot een man achter haar zegt dat hij de toeslag in haar plaats wil betalen.

Een dag later, na aankomst, stort de vrouw het geld vanuit Noorwegen terug, en wie bleek die behulpzame man geweest te zijn? Barack Obama. Destijds nog een totaal onbekende student. Twintig jaar geleden was ook voor Obama 103 dollar een flinke hoop geld want hij begon toen net aan zijn rechtenstudie.

Zelfs al ken je niet voldoende Engels probeer onderstaand bericht toch even te lezen, het is echt de moeite.

Onderaan het bericht een foto van de dame met de brief die ze destijds terug kreeg van Obama om haar te bedanken zijn 103 dollar terug te sturen.

 

Oct 05, 2008

The Norwegian newspaper VG has reported a truly amazing story about a newly-wed trying to get to Norway to be with her husband, and the stranger who helped pay an unexpected luggage surcharge. The blog 'Leisha's Random Thoughts' has translated the story.

It was 1988, and Mary Andersen was at the Miami airport checking in for a long flight to Norway to be with her husband. When it was finally Mary’s turn, she got the message that would crush her bubbling feeling of happiness.
- “You’ll have to pay a 103 dollar surcharge if you want to bring both those suitcases to Norway”, the man behind the counter said.
Mary had no money. Her new husband had travelled ahead of her to Norway, and she had no one else to call.
- “I was completely desperate and tried to think which of my things I could manage without. But I had already made such a careful selection of my most prized possessions”, says Mary.
As tears streamed down her face, she heard a 'gentle and friendly voice' behind her saying, 'That's okay, I'll pay for her”. Mary turned around to see a tall man whom she had never seen before.
- “He had a gentle and kind voice that was still firm and decisive. The first thing I thought was, Who is this man?”
Although this happened 20 years ago, Mary still remembers the authority that radiated from the man.
“He was nicely dressed, fashionably dressed with brown leather shoes, a cotton shirt open at the throat and khaki pants,” says Mary.
She was thrilled to be able to bring both her suitcases to Norway and assured the stranger that he would get his money back. The man wrote his name and address on a piece of paper that he gave to Mary. She thanked him repeatedly. When she finally walked off towards the security checkpoint, he waved goodbye to her.

Who was the man? Barack Obama.

Twenty years later, she is thrilled that the friendly stranger at the airport may be the next President and has voted for him already and donated 100 dollars towards his campaign.

- “He was my knight in shining armor”, says Mary, smiling.
She sent the 103 dollars back to Obama the day after she arrived in Norway. At that time he had just finished his job as a poorly paid community worker in Chicago, and had started his law studies at prestigious Harvard university.
Mary even convinced her parents to vote for him:

In the spring of 2006 Mary’s parents had heard that Obama was considering a run for president, but that he had still not decided. They chose to write a letter in which they told him that he would receive their votes. At the same time, they thanked Obama for helping their daughter 18 years earlier.
And Obama replied:
In a letter to Mary’s parents dated May 4th, 2006 and stamped ʽUnited States Senate, Washington DCʼ, Barack Obama writes:

‘I want to thank you for the lovely things you wrote about me and for reminding me of what happened at Miami airport. Iʼm happy I could help back then, and Iʼm delighted to hear that your daughter is happy in Norway. Please send her my best wishes. Sincerely, Barack Obama, United States Senator’.
The parents sent the letter on to Mary.

Mary says that when her friends and associates talk about the election, especially when race relations is the heated subject, she relates the story of the kind man who helped out a stranger-in-need over twenty years ago, years before he had even thought about running for high office.

UPDATE: Thanks for your responses, folks! Also, remember this was 1988, when 100 dollars was quite a bit of money, compared to today's value.  Truly a wonderful story, and something that needs to be passed along in the maelstrom of fear-and-smear politics we are being subjected to right now.

The Ladner Report.

img440/2670/fotobijartikelbriefaandri8.jpg

Wil je het artikel doormailen naar vrienden, dan kan je het gewoon kopiëren van mijn blog. Het imago van politici wordt tegenwoordig al vaak genoeg besmeurd door roddels, het goede nieuws mag ook eens de ronde doen.

Geschreven door Laathi om 16:10 2 reacties Reageer op dit bericht

Olifantjes in Antwerpen

Voor wie de Elephant Parade in Antwerpen nog niet gezien heeft... het is de laatste week dat de olifanten in de straten tentoongesteld staan, want op 13 november worden ze verkocht ten bate van een Thais olifantenziekenhuis.

Tot 6 november kunnen jullie dus nog de 73 olifanten bewonderen tijdens een wandeling door de stad. Echt de moeite! Het plannetje is te verkijgen in het shopping center van de Stadsfeestzaal. Daar kan je eveneens miniatuur-exemplaren kopen.

Hieronder een reportage over hoe je 't snelste Irma, na een wasbeurt, weer terug vuil krijgt... Schamen

img239/6800/antwerpmapenito5.jpg

img243/7871/navybootenieu6.jpg

img393/6206/blackandwhiteenifb5.jpg

img360/6335/boysdreamfn6.jpg

img83/7743/clowneniaa7.jpg

img220/397/happineyinyangblackmetink0.jpg

img99/7797/kineticeniut8.jpg

img393/7770/navybootenies4.jpg

img83/2520/peacockenidr3.jpg

img239/6957/rollingcoasthorsesenipf6.jpg

img370/3993/rollingcoasthorseszo8.jpg

img99/3389/sawasdeeenigf5.jpg

img370/9223/soseniun1.jpg

img360/9480/tarotpz7.jpg

img243/3027/tarotmetiut6.jpg

Geschreven door Laathi om 19:02 2 reacties Reageer op dit bericht

De stripmuren van Antwerpen - Deel 3

Tijdens onze fototocht langs de vijf stripmuren van Antwerpen kregen we plots een buitenkansje aangeboden! We kregen van de politie de toelating om de 15de verdieping van hun bureau - de panorama-étage - te bezoeken!

img505/9845/p1220171yu1.jpg

Dit is de politietoren op de Oudaen te Antwerpen. Vanop de bovenste verdieping heb je een heerlijk uitzicht over de stad en de Schelde. Je zou voor minder politie-agent worden. Knipogen

img401/7315/affichepanoramaverdiepiiq6.jpg

img510/9997/politietorenzichtnaardegr6.jpg

Niet direkt iets voor fotografen met hoogtevrees, voor de anderen daarentegen... een feest!

img261/3141/zichtuitpolitietorenwp1.jpg

img444/5017/honingraatbouwvc0.jpg

Onder het groene koperen dak zit de magnifieke Bourlaschouwburg verborgen. Vlak daarachter - de grijze kolos - is het "moderne" theatergebouw.

Hieronder zie je het KBC-gebouw, beter bekend als de Boerentoren. Onze eerste wolkenkrabber! Nou ja, als de wolken laag hangen tenminste.

img171/4138/irmaenboerentorenvanoppvj5.jpg

Irma : "Moeder het tocht hier voor dat raam! Dus trek het niet te lang alstublieft"

Laathi : "Jamaar glimlach dan Irma!! Dan gaat het sneller vooruit!"

Irma : "Zie maar dat het niet achteruit gaat of ik lig 70 meter lager! En tenandere, zoudt gij zitten glimlachen als ge met uw achterste op een ijskoude ijzeren chauffage zit, en de wind rond uw nieren speelt voor een open raam op een 15de verdieping?"

img184/3976/irmaoppolitietorentc1.jpg

Irma : "Maar néé?! Ik ga toch niet voor elke windrichting moeten poseren hoop ik? De kou slaat op mijn blaas en ge weet dan moeten we op café gaan en daar is geen tijd voor, en dan gaat gij weer beginnen zagen, en dan-"

Laathi : "Zwijg en lach verdomme!"

Irma : "Maar ik lách!!! Kan ik er aan doen dat de wind mijne pels voor mijn mondhoeken waait?!!!"

Laathi : "Belachelijke trees! Das is nu 't stomste excuus dat ik in jaren van een model gehoord heb."

img444/1679/lenirmaoppolitietorenmh5.jpg

Laathi : "Zzzzzit ssssstil! En lach!"

Irma : "Even groen als gij? Of mag het iets spontaner?"

Laathi : "Passss op of ik knijp in uw billen!"

Irma : "Dat zijt ge al aan 't doen. Tante Mare wilt ge u alstublieft haasten. Ze doet me pijn!""

img407/8776/mjenjanoppolitietorende8.jpg

Mare : "Kom Irmake, we zullen straks uw ma wel eens op de vensterbank van dit gebouw laten poseren..."

Jan : "Ja, en haar dan vragen wat achterover te buigen omdat haar dubbel kin dan minder zichtbaar is. Dan doet ze dat direkt..."

img261/7088/panobourlaenstationst1.jpg

img507/4851/overzichtsbordvoorpanorzr7.jpg

img510/6453/panokathedraalenscheldeey4.jpg

De Kathedraal met de Groenplaats (waar ik van mijn 15de tot mijn 25ste gewoond heb). Helemaal links zie je de Schelde stromen.

Geschreven door Laathi om 13:48 1 reactie Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - oplossing

Een doodgewone prei. Maar meestal bekijk je die wel niet van tussen zijn worteltjes. Dat is waarschijnlijk onbeleefd. Lachen

Dus nee geen garnaal noch inktvis! In dat geval zou het wel een nieuwe soort geweest zijn : "de duizenpoot-inktvis" :wink:

img395/7288/1656zl9.jpg

De oplossers : Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette, Maria, Mare, Fernanda, Leentje en Derktje!

img395/4803/165oplossingnh6.jpg

Velen dachten eerst aan knoflook of ajuin, zelfs aan selder. En die selder deed me aan een leuke gebeurtenis denken... Enfin, leuk voor ons, niet zo zeer voor de persoon in kwestie destijds...

Een kameraad van mij die in "onmin" leefde met zijn vrouw, en tegen haar zin van haar wou scheiden, kreeg altijd maar preisoep, preistoemp, gestoofde prei, enfin altijd maar prei te eten. Tot hij dat op een dag echt kotsbeu was en toch nog eens een paar woorden tot zijn echtgenote richtte : "Mens, ik kan geen prei meer zien kunt ge nu echt niet eens iets anders klaarmaken?!!"

En toen bleek dat die vrouw zich vergist had en de "goede" eigenschappen van selder aan prei had toegedicht... Schamen

Morgen : verse aanvoer!


Geschreven door Laathi om 13:42 1 reactie Reageer op dit bericht

De stripmuren van Antwerpen - Deel 2

Tijdens onze fotowandeling in het Sint-Andrieskwartier kwamen we niet alleen onze eerste stripmuur tegen maar ook andere - al dan niet - "kunstwerken".

img401/8931/sintandriestorenaz8.jpg

Hier ligt het Muntplein en is het toegelaten op de vele kale muren grafitti te spuiten.

img510/6540/muntpleinenstandrieskerup2.jpg

Vele van de oorspronkelijke kunststukjes zijn nu overklad door tags en minderwaardig werk. Jammer.

img261/2376/muntpleingrafittidetaillc1.jpg

img243/641/muntpleingrafittirozezt4.jpg

img261/6639/muntpleinhogemuurum5.jpg

Dit is een zijmuur van een huis, makkelijk 10 meter hoog, dus daarover is niet geklad. Gelukkig maar want hij is echt mooi beschilderd.

img523/3695/muntpleingrafittigeveldry1.jpg

Enkele details van de muur.

img508/3218/muntpleingrotegrafittigpd0.jpg

img136/4838/muntpleingrotegrafittigmg0.jpg

Hij staat te glimmen in 't avondlicht. Zo zie je goed hoe mooi hij is.

img444/6783/muntpleinnandfotografeeez4.jpg

Maar de rest is vernield...

img204/8565/muntpleinpanoaw2.jpg

In de volgende aflevering vertel ik over onze boeiende verrassing die enkele spectaculaire foto's opleverde!

Geschreven door Laathi om 00:14 Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - foto 6

De foto van de laatste kans...

img293/2687/1657ys7.jpg


Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette en Maria!

Geschreven door Laathi om 00:13 Reageer op dit bericht

Een leuk gezinsuitstapje...

Toch echt weer een klus om met een witte sjakos te gaan doen...
Dinsdag een ondergelopen kelder gaan leegpompen in 't huis dat ik van ons ma geërfd heb. Niet zo'n leuk karweitje "but a woman has to do what a woman has to do"..."
"Huizen zijn kruisen" was ons ma haar spreekwoord altijd. En of ze gelijk heeft... :roll:

img338/1622/20070910207dz0.jpg

Irma : "Ah leuk! Een uitje! Naar waar trekken we?"
Laathi : "Euh... Min of meer naar de Grotten van Han..."

img529/7572/dsc4708zh5.jpg

Laathi : "Allez, toch iets vergelijkbaars..."

img508/6393/dsc4719ub1.jpg


Irma : "Volgens mij zijn dit niet de Grotten van Han ma... Het is hier wel onderaards en muf..."
Laathi : "Ja, en 't staat onder water, en er hangen pegeltjes aan 't plafond..."

img510/8323/dsc4714hy4.jpg

Irma : "En wat komen wij hier in uw alternatieve "Grotten van Han" doen ma? Bootje varen?"
Laathi : "De kelder leegpompen schat..."


img508/5033/dsc4709gf3.jpg

Irma : "Water?!!! Wegpompen? Dan ben ik weg!"
Laathi : "OK. Dan geniet ik verder van dit uitje met uwe pa."


img444/3606/dsc4703gu7.jpg

Irma : "Bwèèèèèèèèèkes! Die kleur van water past helemaal niet bij mijn pelske!!!""

img510/1238/dsc4724ob0.jpg

Irma : "Laat me los! Laat me gaan! Dit is zelfs geen gewoon water! Dit is rioolwater!!! Of erger?..."

img508/8168/dsc4725xk9.jpg

Laathi : "Irma is weer lastig. Zal ik haar eventjes in 't pattatenkeldertje zetten om haar niet vuil te maken?"

img444/8910/dsc4726al9.jpg

Paul : "Ja. Of misschien zit ze liever in 't kolenkeldertje?..."
Irma : "Bende sadisten! Ik vraag mij intens af of ik ook zou meegenomen zijn op dit "uitstapje" als ik een echte Vuitton was geweest..."
Laathi : "Tuurlijk wel Irma, want als ik een echte Vuitton zou hebben dan zou dat er toch maar ene van de rommelmarkt zijn..."

Geschreven door Laathi om 13:08 Reageer op dit bericht

Dapper hondje!

Een hartverwarmend filmpje!
Gisteren tijdens een huisbrand in Australië bleef een hondje waken bij de doos waar baby-poezen in zaten. Hij was niet uit de vuurzee te lokken. Uiteindelijk viel hij bewusteloos naast het poezennest neer. Meer dood dan levend werd hij door de brandweer uit het huis gehaald. De mannen gaven hem zuurstof en hartmassage. Ook de kittens werden gered. Het hondje kreeg de nieuwe naam "Smokey" en hij stelt het wel ondertussen.
De omstaanders feliciteerden de brandweerlui om hun toffe gedrag ook dit kleine moedige dier, dat de poesjes niet in de steek wou laten, te willen redden.

http://www.youtube.com/watch?v=amejZ-jCmbI
Geschreven door Laathi om 00:54 Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - foto 5

Een ander stukje meer...

img291/3327/1655jo5.jpg


Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann en Nilleke!

Geschreven door Laathi om 00:42 Reageer op dit bericht

Vanochtend...

... in de chauffe-chat :

img509/4615/laathimingenhanumaninchau2.jpg

Laathi, Ming en Hanuman herinnerden hun chauffe-chat nog heel goed. De gaatjesplaat lag er nog geen kwartier terug in of de lekker warme plek was al druk bezet.

img206/7420/serendipitymingenhanumanc3.jpg

Voor Serendipîty is het een gloednieuwe ervaring! Warme billen in de winter! :shock:
(Ik heb trouwens nog altijd spijt dat ik hem destijds niet breder heb gemaakt. Had ik er lekker bij kunnen gaan zitten :wink: )

Geschreven door Laathi om 15:48 Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - foto 4

Alweer... een stukje meer...

img395/6041/1653id5.jpg

Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen en Ritje!

Geschreven door Laathi om 15:47 Reageer op dit bericht

Tip voor poezenliefhebbers : maak een chauffe-chat!

Vandaag te veel werk gehad om iets voor mijn blog te maken, dus grijp ik even terug naar 't ontwerpen van mijn chauffe-chat. Hij is deze week terug geïnstalleerd en weer met veel genoegen in gebruik genomen...

Mijn bericht van 7 februari 2008 :

Iedereen kent een "chauffe-plat". Een bordenverwarmer.
Wel, ik heb nu de "chauffe-chat" uitgevonden. De "kattenverwarmer" :idea: :roll:  :-D

Onze Ming is oud en erg kouwelijk aan 't worden. Tja, wat wil je, een poes die in het warme Viëtnam op de wereld gekomen is kan onze winters niet echt appreciëren... :-(
Ons huis wordt verwarmd met convectoren en Phineas en Hanuman vinden het heerlijk om daar hun dutje in te gaan doen. Lekker warm op de metalen ribbels van de convector.

img206/9945/p1040404vg5.jpg

De convector zit achter een houten plaat die voor een "schouweffect" zorgt en de warmte laat circuleren. De koele lucht komt er langs onder in, gaat door de metalen ribbelbak en komt er langs boven lekker warm uit.

img206/2852/p1040405aj9.jpg

Van boven bekeken ziet zo'n convectorschouw er zo uit. In de zomer, als de verwarming afstaat, is het een ideaal plekje om de tuinkussens in op te bergen. Maar in de winter hadden onze jongens er een veel beter doel voor gevonden...

img206/2130/p1040407qx0.jpg

Jammergenoeg was deze sprong in de diepte voor onze oude Ming er wat te veel aan en kon hij niet van die warmte genieten. Dus wou ik een oplossing vinden zodat hij, als wij niet thuis zijn, toch ook lekker warm kan liggen.

img177/9132/p1040413pq2.jpg

img177/7946/p1040410lk5.jpg

Phineas : "Ja, voor zo'n jonge kater als ik is zo'n sprongetje natuurlijk een makkie, voor onzen ouwe rosse daarentegen is dat al een Olympische prestatie..."

Dus zocht ik een oude metalen plaat met gaatjes (van een afgedankt winkelrek) en liet die op maat zagen en van houten steuntjes voorzien. Onder de goedkeurende blik van 't kattengezelschap natuurlijk!

img214/6509/p1040417lv7.jpg

Op 25cm van de bovenkant van de bak ligt nu deze rode geperforeerde plaat die de warmte opneemt en toch tegelijkertijd doorlaat.

img295/5182/p1040438rr4.jpg

De poezen kunnen discreet in een warme bak liggen en als ze hun kopje omhoogsteken toch poolshoogte nemen van wat er in de rest van de keuken gebeurt. :-D

img244/4319/p1040448le2.jpg

Ming inspecteert alvast het nieuwe comfort!

img206/7403/p1040461zb7.jpg

Laathi ziet het ook wel zitten.
Nog een stoeltje ervoor om de instap te vergemakkelijken... en klaar is de "chauffe-chat"!

img244/5243/p1040485jq0.jpg

Op de plaat zitten bovenaan twee rubberdoppen gemonteerd zodat deze er makkelijk uit genomen kan worden in de zomerperiode en de bak terug als opslagplaats van de tuinkussens gebruikt kan worden.

Misschien een tip voor andere poezenliefhebbers wiens huis ook door convectoren verwarmd wordt?
Een makkelijk en zinvol klusje voor een winteravond waar uw oudere poezen u dankbaar voor gaan zijn op de momenten dat uw schoot niet beschikbaar is! :-D

***********
En morgen, vanzelfsprekend, de commentaren van de katten op mijn uitvinding! :roll:



Geschreven door Laathi om 00:21 1 reactie Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - foto 2

Zo te zien is het deze week niet al te moeilijk? Behalve voor de mensen die denken dat ik speciaal voor dit fotoraadsel een tand uitgetrokken heb... :shock:
Even voor de goede orde : ik heb nu wel veel voor mijn fotoraadsels over maar ik ga er noch mezelf noch mijn naasten voor amputeren! :lol:

img390/2351/1652zm4.jpg


Reeds uiterst exact en gedetailleerd opgelost vanaf die allereerste foto door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert en François!

Geschreven door Laathi om 23:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Ik word nooit God. No way!

Van mijn babyvisjes leven er na 5 maanden nog zeven. Ik had gehoopt er een zevental over te houden tot hiertoe is dat dus gelukt. Ik heb 't hart niet om ze nu in de grote koude vijver te zetten want ze zijn nog zo klein (tussen 1,5 en 2,5 cm) dat ik er zeker van ben dat de grote vissen ze als "levend voer" zouden aanzien en ze gewoon opschrokken. De kleintjes in een apart gazen net in de vijver zetten zie ik ook niet zitten want dan neem ik weer teveel plaats af van de groten en mijn vijver is al zo klein.
Maar er is nog een andere reden waarom ik ze liever bij me houdt. Een van mijn kleine vissen is namelijk gehandicapt...

img508/1488/gehandicaptvisjeopdebodim1.jpg

De kleine gehandicapte met zijn witte druppels vloeibaar voer die op de bodem liggen.

Zijn vinnetjes zijn veel kleiner dan die van zijn collega's en er iets is mis met zijn drijfvermogen, zijn zwemblaas vrees ik. Terwijl de anderen kunnen zweven en drijven zonder moeite te doen, heeft hij de keuze ofwel op de grond liggen ofwel dapper naar boven zwemmen, in etappes, en van het drijvende voer te eten terwijl hij blijft "watertrappen". Het is voor hem heel moeilijk om een schilfer voer te pakken te krijgen, hij moet soms een keer of 10 terug naar 't oppervlak zwemmen alvorens hij zijn eerste kruimeltje te pakken heeft. Ik heb al op verschillende niveaus rustplaatsen proberen te voorzien zodat hij niet altijd terug die dertig centimeter naar de bodem moet zakken als hij moe is maar hij snapt het niet. Tja, ergens is dat logisch, in zo'n klein bazeke kan ook niet 't verstand van een dolfijn zitten. Ik gaf hem dan maar regelmatig speciaal voer dat ineens naar de bodem zakt, zodat hij al liggend kan eten.

img510/9139/floraengehandicaptvisjedm3.jpg

Hier zie je 't kleintje, als een oude Romein aan zijn buffet, "aanliggen".
De witte stippen op de bodem zijn het eten.
En Flora zaliger komt natuurlijk even kijken wat er te smikkelen valt.


Al heel dikwijls heb ik 't kleintje uit het aquarium willen nemen en hem doden. Maar ik twijfel altijd. Uiteindelijk leeft hij nu al 5 maanden, en is hij toch een van de sterken, want de honderd andere eitjes zijn niet uitgekomen, en een 70-tal kleine vissen is ook vrij snel overleden. Hij houdt dapper stand. Hoeveel moeite 't leven hem ook kost.

img393/4805/gehandicaptvisjemettweens5.jpg

Als ik hem zoveel moeite zie doen om te overleven dan doet mijn hart echt pijn en denk ik : "Ik haal hem eruit en trap dat "anderhalf centimetertje gesukkel" dood, dan moet hij niet meer afzien." Maar eigenlijk ben ik diegene die "lijd" door hem zo te zien werken voor zijn kost en misschien houdt hijzelf wel van zijn leventje... Uiteindelijk weet het diertje ook niet beter. Hij beseft niet eens dat zijn collega's het veel makkelijker hebben. En tja, dan laat ik hem toch maar leven.
Het klinkt totaal belachelijk daar ben ik mij honderd percent van bewust, maar toch vind ik dit een moeilijk probleem. Ik zou zo graag "goed" doen maar weet in dit geval echt niet wat "goed" is.
Amai, ik - als rasechte weegschaal - zou niet graag God zijn. Stel u voor dat ik over elk geval 5 maanden zou moeten delibereren! De wereld zou nogal overbevolkt raken! :roll:

Kortom : wie ben ik om te oordelen over de waarde van een "ander" leven?
Als ik nog denk aan die foto's van die hond met twee poten die een heerlijk, en ook nog nuttig, leven leidde... Of wat te denken van deze mens die geboren is zonder armen en toch heeft geleerd gitaar te spelen? Je moet maar eens naar 't filmpje kijken, 't is wonderlijk...

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

De pamperjaren van de vrouw. Deel 6.

Meer dan een week niet gezaagd of geklaagd over dat ouder worden en die menopauze?! Nee, dat kan niet. Dus hier gaan we weer. Maar waar waren we gebleven want ook over mijn brein beginnen loshangende flappen vel te hangen vrees ik want mijn geheugen kan mezelf niet altijd meer bijbenen...

Ah ja, ik maakte me zorgen over de buik die de boezem in profiel ging voorbij steken!

Het spijsverteringstelsel is een raar ding. Vroeger als ik at kwam ik niet bij. Ik mocht alles eten. In eender welke hoeveelheden, op welk uur van de dag of de nacht. Tegenwoordig echter lijkt het alsof mijn spijsverteringstelsel heeft besloten om het wat rustiger aan te doen. "In de beperking toont zich de meester" zal het denken, dus vindt het het niet meer nodig om ook de armen en de benen te bedienen. Alles wat binnenkomt blijft steken tussen de bovenste onderkin en de onderste kwab van de poep. In zekere zin is 't stom dat ik mijn puddinkjes nog opeet want ik kan ze al evengoed ineens tegen mijn buik of mijn heupen plakken. 't Is toch daar waar ze uiteindelijk terecht komen. Tot mijn groot verdriet blijven mijn armen en mijn benen dun (die vleermuisvleugeltjes niet meegerekend) en groeit er rond mijn middendeel een gordeltje van blubber. Eigenlijk al goed dat me dit nu overkomt en niet toen ik nog op school zat. Ik mag er niet meer aan denken hoe ik toen al geplaagd werd met mijn stekkepoten en mijn luciferarmen, nu zou het nog een pak erger zijn. Misschien herinneren jullie de pesterijen nog wel uit mijn jeugd. If not, kan je ze herlezen op mijn Jeughdherinneringenblog, hoofdstuk 28.

http://www.bloggen.be/laathi/archief.php?startdatum=1197673201&stopdatum=1197759601

En ik die zo gehoopt had dat als ik ooit zou gaan verdikken het gelijkmatig zou gebeuren. Dat ik met mijn 1m 68 lekker 70 kilo zou mogen gaan wegen zonder dat iemand dat op zou merken. Alweer een jeugddroom naar de bliksem. Een ander gevolg van 't feit dat mijn maagdarmkanaal dus niet meer doorloopt tot aan mijn armen en benen,  is dat die - buiten de flamboyante vapeurkes - ook geen verwarming meer krijgen. Meer dan ooit zijn mijn uitsteeksels koud. Mijn voeten, mijn handen, mijn oren, mijn poep... allemaal ijslolly's, enfin 't is te zeggen, die poep is al meer een flinke ijstaart aan 't worden.

Wat er zich nu rond mijn ex-taille begint vast te zetten kunt ge echt niet meer liefdevol "love-handles" noemen. Of 't zou moeten zijn dat ze moeten dienen voor een hele orgie. Noem die zone al maar vlug de "love"-reddingsboei.

Verder afdalend komen we dus weer die dijen tegen waar zich aan de binnenzijde de genoemde vleermuisvleugeltjes beginnen te vormen. Superman tussen mijn benen. Knieën vond ik al altijd lelijke knobbelige dingen dus of die nog minder esthetisch kunnen worden dan ze al zijn betwijfel ik. Behalve 't feit dat ze nu pijn doen is er weinig aan veranderd. Mijn onderbenen blijven stokskes en mijn voeten, tja, dáár loopt toch ook iets mis...

Mijn tenen lijken stilaan te denken dat ze een arend op de grond moeten houden. Door jarenlang in de winkel met open sandalen te lopen zijn mijn tenen gekruld geraakt. Op 't einde van mijn klauwtjes zaten vroeger nagels, nu beginnen daar eerder schildjes te groeien. Kalk. Als 't nu nog graniet of marmer was, maar nee, ordinaire kalk. Gewoon effe rap nagels knippen is er niet meer bij. Nu moet er 10 minuten voorover gebogen gezeten worden, met een bril op de neus, om met een of ander bijltje daar terug teennagels uit te beeldhouwen. Ik voel me net Rodin. Ik zit alleszins regelmatig in de houding van "De Denker", niet van 't nadenken, maar van de rugpijn van mijn nagels te knippen. En onder mijn voeten zit eelt. Gedaan met de poezelige voetjes. Als ik 't laat gebeuren krijg ik de dauwtrappers van iemand die elk weekend de Kilimandjaro beklimt. Ons ma zong vroeger, op de toon van "De Vlaamse Leeuw" : "nen ouwen aap die zijn voeten zat te schu-u-uren, met schuurpapier, van 7 cent het blad..." Nooit heb ik die tekst begrepen. Tot nu. Inderdaad waarom zoudt ge die eelt te lijf gaan met dure vijltjes als ge 't veel rapper gedaan krijgt met een goed vel schuurpapier. Ge bereikt ineens een veel groter oppervlak en ge kunt het zelfs doen zonder eerst te zitten weken als een kanarie in zijn baddeke.

Ja. 't Kan rap gaan. Als ik foto's van mezelf bezie van 10 jaar geleden lijken ze totaal niet meer op die van vijf jaar geleden. En die van nu hebben met die laatsten dan weer niks meer te maken. Van mijn ma maakte ik een reeks van foto's van haar op diverse leeftijden.

img507/4158/maenikaanzeespanje1970tg8.jpg

Ik ga dat, als ik eens heel veel tijd en zin heb, met foto's van mezelf ook eens doen om te zien of er parallellen tussen ons beide te trekken zijn. Maar ik vrees dat het in mijn nadeel gaat uitvallen want als ik zie hoe zij er op haar 56 ste (de foto hierboven) en op haar 57ste (de foto hieronder) nog uitzag...  awel in dat spannend broekske zou ik nu toch al niet meer in kunnen...

img521/817/maintunesimetezel1971me2.jpg

Goddank lijden we in de loop der jaren wel wat "gezichtsverlies" (en zeker geen gewichtsverlies) maar blijft onze persoonlijkheid onder de wallen, boebbels, loshangende vellen en kwabben wel voortbestaan. Alsook onze grote mond en al wat daar uit komt. En "Praise the lord!" dat ik met een gezonde dosis humor begenadigd ben want potverdoemme op deze moment in mijn leven heb ik die echt wel nodig als ik een spiegel van dichtbij zie (gelukkig moet ik daar al wel een bril voor opzetten.)

Voilà, genoeg gezaagd voor dit jaar, misschien schrijf ik er volgend jaar nog wel een paar afleveringen bij maar nu ga ik me op boeiendere dingen concentreren, tussen de vapeurkes door althans. Ik ga weer wat aan mijn jeugdherinneringen schrijven denk ik. Een beetje kinds worden en teruggrijpen naar 't verleden. Oei,... dat lijkt helemaal op 't begin van 't einde. Knipogen

Hete kussen uit Hertals!

Uw liefhebbende Meno-poes. Zoenen

Voor wie alle zes de afleveringen van "De pamperjaren van de vrouw" in een keer wil lezen : ze staan in de linkermarge van mijn blog.

 

Geschreven door Laathi om 16:24 3 reacties Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 164 - foto 1

Alweer iets dat iedereen kent. En het hopelijk iets sneller herkent dan 't vorige raadsel.Knipogen

img402/4196/1658eg9.jpg

Als 't in 't begin te moeilijk is niet wanhopen, ik zorg wel elke dag voor een grotere foto of een andere invalshoek. Stuur me maar een mailtje met je antwoord! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Geschreven door Laathi om 16:08 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Miauw!

↑ Terug naar de berichten